เมล็ดพันธุ์ของพ่อตอนที่ 7 เมล็ดพันธุ์ของวันใหม่ (จบ)

depaper

คำเตือนเนื้อหา

• นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งขึ้นจากจินตนาการทั้งหมด ตัวละครและเหตุการณ์ในเรื่องไม่ได้อ้างอิงจากบุคคลหรือองค์กรที่มีอยู่จริง
• เหมาะสำหรับผู้อ่านที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไป โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน


อ่านย้อนหลัง
เมล็ดพันธุ์ของพ่อ ตอนที่ 1 ปริญญาที่กินไม่ได้ https://www.g4guys.com/thread-209977-1-1.html
เมล็ดพันธุ์ของพ่อ ตอนที่ 2 เมื่อฝนฟ้าไม่เป็นใจ https://www.g4guys.com/thread-209997-1-1.html
เมล็ดพันธุ์ของพ่อ ตอนที่ 3 เรื่องในมุ้ง https://www.g4guys.com/thread-210046-1-1.html
เมล็ดพันธุ์ของพ่อ ตอนที่ 4 น้ำใจในคืนมืด https://www.g4guys.com/thread-210089-1-1.html
เมล็ดพันธุ์ของพ่อตอนที่ 5 การตลาดกลางตลาด https://www.g4guys.com/thread-210178-1-1.html

เมล็ดพันธุ์ของพ่อตอนที่ 6 เส้นทางที่ไม่คุ้นเคย https://www.g4guys.com/thread-210214-1-1.html


—


เมล็ดพันธุ์ของพ่อตอนที่ 7 เมล็ดพันธุ์ของวันใหม่ (จบ)




พายุฝนโหมกระหน่ำ รัวลงบนหลังคาสังกะสีของกระท่อมปลายนาจนเกิดเสียงดังก้อง ลมกระโชกแรงพัดพาละอองฝนไอ้สาดเข้ามาจนสองร่างที่หลบใต้ชายคาเปียกปอนไปทั้งร่าง




แต่แทนที่สองพ่อลูกจะตัวสั่นด้วยฉ่ำฝน แต่ร่างกับร้อนไปด้วยไฟตัณหา  เสียงไม้กระดานลั่นเอี๊ยดอ๊าดเป็นจังหวะ ร่างทั้งสองเบียดชิด ผลัดเปลี่ยนเคลื่อนไหวอย่างดุดัน ไม่มีใครยอมเป็นฝ่ายถอย เช่นเดียวกับสายฝนที่ยังคงโหมกระหน่ำอยู่นอกกระท่อม




มือหนาใหญ่ของตาเพียรเลื่อนลงไปถกกางเกงขาสั้นจับท่อนเนื้อของผู้เป็นลูกที่เริ่มแข็งขึ้นมารูดช้า ๆ




แม้สมพลจะรู้สึกอาย เพราะเวลานี้เขาไม่ได้อยู่ในบ้าน แต่นอนอยู่กลางกระท่อมปลายนาที่ไม่มีผนังทั้งสี่ด้าน แต่เขาก็สู้แรงของพ่อไม่ได้เช่นเคย



ตาเพียรรูดท่อนเนื้อขนาดไม่ใหญ่โตของสมพลขึ้นลงช้าๆ น้ำเหนียวใสไหลเยิ้มออกมาจากส่วนหัวอาบท่อนเหนือจนวาวฉ่ำ




“ ทำไมไม่ได้พ่อมาเลยนะลูกลูกคนนี้” ตาเพียรพูดกกลั้วหัวเราะ




“โถ่ของพ่อมัน ใหญ่โตเกินชาวบ้านชาวช่องเขา”




สมพลหัวเราะเบา ๆ แต่ใจนึกลำพองในขนาดของท่อนเนื้อที่ไม่เป็นรองใครในหมู่บ้าน แม้จะไม่ได้ยาวนัก แต่ก็อวบแน่นจนทำให้สาวๆรุ่นราวคราวเดียวกันสั่นสะท้านไปหลายคน




เขากลับมามองที่ท่อนเนื้อของลูกในมือ แม้จะเล็ก แต่ก็แข็งแกร่ง เมื่อร่นหนังหุ้มปลายลงมาก็เผยให้เห็นหัวบานสีชมพูอ่อน แสดงให้เห็นว่าสมพลยังคงบริสุทธิ์ผุดผ่อง




กลิ่นอับผสมกลิ่นสบู่จางๆ จากส่วนหัวของท่อนลำ ยั่วยวนให้ตาเพียรขยับหน้าเข้าใกล้ จนปลายจมูกสัมผัสกับหัวท่อนเนื้อของผู้เป็นลูกชาย




สมพลตัวสั่นสะท้าน เมื่อผู้เป็นพ่อใช้ปากครอบท่อนลำเล็กๆ นั้นเข้าไปทั้งหมด




“พ่อ อย่า… มันสกปรก”




ตาเพียรเองก็ไม่เึยคิดว่าวันหนึ่งผู้ชายอย่างเขา จะมาดูดอมท่อนเนื้อของผู้ชายด้วยกัน ยิ่งเป็นท่องเนื้อของผู้เป็นลูกเขายิ่งไม่เคยคิดฝัน แต่กระนั้นเขาก็ไม่ได้รังเกียจท่อนเนื้อของผู้เป็นลูก ด้วยขนาดของท่อนลำที่เล็กจุ๋มจิ๋ม ดูจะไม่ต่างกับปุ่มกระสันของผู้หญิงที่เขาเคยดูดเม้มมานักต่อนัก




“พ่อจ๋า… หนูเสียว” ตาเพียรได้ยินเสียงลูกชายแทนตัวว่าหนูเพื่อออดอ้อน เขายิ่งดูดอมไม่หยุดปากด้วยความหย่ามใจ




“พ่อ… พอแล้ว พ่อหนูจะเสร็จ” สมพลพยายามจะยกหัวพ่อออก ด้วยกลัวพ่อรังเกียจน้ำรักที่ใกล้จะหลั่งไหล




แต่ตาเพียรไม่ฟัง เขาปัดมือของลูกชายออก ก่อนจะรัวปากขึ้นลงอย่างรวดเร็ว แม้จะเกือบสำลักอยู่หลายครั้ง แต่เมื่อแลกมาด้วยความสุขของลูก เขาก็เต็มใจ



“พ่อ ๆ ๆ หนู… หนู… แตกแล้ว น้ำแตกแล้ว…”




สมพลร้องดังแข่งกับสายฝน ระเบิดน้ำรักออกมาเต็มปากของผู้เป็นพ่อ ร่างกายสั่นเทาควบคุมไม่ได้


ตาเพียรอมท่อนลำที่ฉ่ำน้ำรักอยู่สักพักจึงเลื่อนตัวขึ้นมาประกบจูบกับลูก ป้อนน้ำรักให้เด็กหนุ่มได้ลองชิมส่วนหนึ่ง อีกส่วนหนึ่งเขาก็ชิมรสและกลืนลงท้องจนหมด  


‘รสชาติมันก็ไม่แย่อย่างที่คิดนี่’ ตาเพียรนึกใจ


“พ่อจ๋า”




“จ๋าลูก”




“พ่อ… พ่อเย็ดฉันเถอะ”




“ทำไมละ หนูอยากได้ควยพ่อเหรอ”




“หนู… หนูอยากให้พ่อมีความสุข”




ตาเพียรคลี่ยิ้มบางๆ นึกชื่นชมลูกชายที่นึกถึงความสุขของเขาเสมอ



ตาเพียรถอดเสื้อผ้าที่เปียกปอนของตัวเองและลูกชายออก จูงมือลูกชายออกจากกระท่อมปลายนา ยืนกอดจูบกันกลางสายฝน ปล่อยตัวปล่อยใจให้เป็นอิสระจากพันธนาการทั้งปวง




ผู้เป็นพ่อประคองลูกชายนอนลงบนพื้นดินชุ่มน้ำ กลิ่นดิบชื้นของดินปลุกกำหนดของสมพลให้พวยพุ่ง




เมื่อมองไปที่หว่างขา สมพลเห็นผู้เป็นพ่อแทรกตัวเข้ามายกขาเขาขึ้นพาดบ่า ท่อนเนื้อใหญ่หนาของพ่อตั้งตระหง่าน พร้อมที่จะรับความสุขจากร่างกายของเขา




“อุ๊ยพ่อ” สมพลสะดุ้งจนถัดตัวหนี น้ำฝนทำให้การล่วงล้ำเป็นไปอย่างยากลำบาก




ตาเพียรไม่รอช้า จับสองขาของลูกชายยกขึ้น แล้วลงลิ้นที่ปากทวารทันที แม้แก้มก้นของลูกชายจะเปื้อนดินโคลน แต่ผู้เป็นพ่อกลับไม่นึกรังเกียจ




“อุ๊ย พ่อ อย่า อย่าเอ้าลิ้นเขาไป”




ด้วยความเร่งรีบ ตาเพียรจึงล้วงลิ้นลงลึกในรูรักของลูกชาย เพื่อให้ช่องทางของสมพลฉ่ำชื้น พร้อมรับการล่วงล้ำอย่างเร็วที่สุด




เมื่อสมพลพร้อม ตาเพียรจึงค่อยๆ สอดท่อนเนื้ออวบหนาเขารูของสมพลอย่างระมัดระวัง เขาไม่อยากจะทำให้ลูกชายเจ็บและตกใจอีก




จนท่อนเนื้ออุ่นร้อนดันเข้าไปในรูของสมพลจนมิดลำ  ความคับแน่นของกล้ามเนื้อทำให้ทั้งสองตัวสั่น



“ลูก… พ่อทนไม่ไหวแล้ว พ่อขอนะ”




เมื่อสมพลพยักหน้าอนุญาต ตาเพียรก็เพิ่มแรกกระแทกขึ้นทีละนิด ทีละนิด  เสียงเนื้อกระทบกันดังแข่งกับเสียงฝน ดัง ตับ ตับ ตับ




ตาเพียรเสพสมกับลูกชายด้วยความชำนาญกาม จังหวะกระแทกของเขาหนักและลึก สลับช้าเร็วคาดเดาไม่ได้ มือจับสะโพกสมพลแน่น ดึงรั้งเข้าหาตัวทุกครั้งที่กระแทก จนหัวของสมพลโยกคลอน




“อ่าาา ลูกจ๋าา ลูกพ่อ พ่อจะเสร็จแล้ว พ่อจะแตกแล้วนะ พ่อแตกในตัวลูกนะ เป็นเมียพ่อนะลูก นะเมียจ๋า เมียพ่อ อ่ะ อ่ะ อ่า เสร็จ เสร็จแล้ว…”




ตาเพียรกระแทกสุดแรง ระเบิดน้ำรักเข้าไปในรูของผู้เป็นลูก ความร้อนแผ่กระจายไปทั่วช่องท้องของผู้เป็นลูกชาย เมื่อท่อนเนื้อของตาเพียรอ่อนตัวหลุดจากความคับแน่น น้ำรักทั้งหลายก็ล้นทะลักออกมาจนฉ่ำหว่างขาของสมพล


ร่างเปลือยเปล่าของสองพ่อลูกกอดกันกลมกลางสายฝน เหมือนตั้งใจจะให้สายน้ำจากฟากฟ้าชำระล้างความรู้สึกผิดบาปที่กางกั้นความรู้สึกลึกๆ ในใจ ให้หมดสิ้น

---
แม้บทรักเร่าร้อนกลางนาจะจบลงไปสักพัก แต่ฟ้ายังโปรยฝนลงมาไม่ขาดสาย  สองพ่อลูกจึงตัดสินใจลุยฝนกลับบ้าน


เมื่ออาบน้ำเสร็จ สมพลก็เห็นพ่อนั่งพ่นควันบุหรี่ใบจากที่ชานบ้าน เหมือนทุกวัน




“แม่เอ็งคงดีใจนะ ถ้าได้เห็นเอ็งกลับมาช่วยพ่อทำนา”




ตาเพียรมองไปยังตำแหน่งที่แม่นั่งคัดเมล็ดพันธุ์ทุกวัน



“ฉันก็อยากให้แม่ได้เห็นเหมือนกัน”


ตาเพียรเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกเข้าไปในบ้าน หยิบธูปขึ้นมาหนึ่งดอก ปักลงตรงหน้ารูปถ่ายของแม่ ปากพึมพำเบา ๆ


คงมีแต่พ่อและและวิญาณของแม่เท่านั้น ที่รู้ว่าพ่อพูดอะไร


…




ฝนหยุดแล้ว แต่ยังทิ้งเมฆใฃไว้บังแสงดาวจนท้องฟ้ามืดสนิท แสงตะเกียงในหมูบ้านทยอยดับลง ทีละหลัง ทีละหลัง




พ่อมุดมุ้งเข้ามา  สอดแขนให้สมพลหนุนเช่นเคย แต่คราวนี้ผู้เป็นพ่อใช้มือซ้ายล้วงเข้าไปในกางเกงนอนของสมพล เพื่อเล่นท่อนเนื้อเล็ก ๆ กึ่งแข็งกึ่งอ่อน




“พ่อจ๋า ฉันเหนื่อยแล้ว…”




“ทำไมเหนื่อยแล้วถึงควยยังแข็งล่ะ” ตาเพียรใช้นิ้วโป้งบี้หัวท่อนเนื้อที่เริ่มแข็งตัวของสมพลเบาๆ เพื่อหยอกล้อ




“พ่ออ่ะ” สมพลพยายามดึงมือพ่ออก แต่สู้แรงขึนไม่ไหว


ตาเพียรโน้มตัวไปจูบผู้เป็นลูกอย่างแผ่วเบา  แล้วบทเพลงแห่งความพิศวาศก็ลื่นไหลไปตามท้วงทำนองของมัน


ตาเพียรยกขาลูกชายขึ้น แล้วลงไปเคล้าคลึงที่ปากประตู เมื่อสอดลิ้นเข้าไป เขาก็ได้พบกับน้ำรักที่หลงเหลือจากกิจกรรมรักเมื่อช่วงบ่าย ตาเพียรใช้ลิ้นกวาดน้ำรักช้าๆ และดูดกินอย่างไม่นึกรังเกียจ รสเค็มคาว และกลิ่นอับเฉพาะตัว เร้าอารมณ์ให้ตาเพียรดูดเลียหนักขึ้น จนสมพลตัวสั่น


เมื่อช่องทางของสมพลชุ่มฉ่ำ พอจะบุกรุก ตาเพียรก็ยกท่อนขาเรียวบางขึ้นพาดบ่า  ค่อยๆ ดันท่อนเนื้ออวบใหญ่เข้าไปในตัวสมพลจนมิดลำ น้ำรักที่ค้างอยู่ในตัวของสมพล ทำให้ครั้งนี้พ่อเข้าไปอยู่ในตัวเขาได้ไม่ยากเย็น


ตาเพียรขยับท่อนล่างช้าๆ ไม่เร่งรีบ ไม่ล่วงลึก ริมฝีปากหนาลูบไล้บนริมฝีปากของลูกชายอย่างแผ่วเบา


“ลูก…” ตาเพียรกระซิบระหว่างจูบ




“ตอนบ่ายที่พ่อขอหนูเป็นเมีย พ่อพูดจริงๆนะ”




ดวงตาสีเหล็ก ของพ่อจ้องมองเข้ามาในตาของสมพลอย่างจริงจัง ร่างกายท่อนล่างหยุดบดอัดท่อนเนื้อเข้าไปในร่างของสมพล




“ตอนเย็นพ่อจุดธูปขอกับแม่หนูแล้ว ว่าพ่อจะเอาหนูเป็นเมีย พ่อจะดูแลหนูไปตลอดชีวิต… พ่อรักหนูนะ ไม่ใช่แบบพ่อรักลูก   พ่ออยากให้หนูเป็นเมียของพ่อ… ได้ไหมลูก”




พูดจบตาเพียรกดบั้นเอวเอาไปในส่วนลึกที่สุดของสมพลแล้วแช่ไว้ คล้ายจะยืนยังว่าคำรักของตนเองนั้นหนักแน่นและจริงจัง




สมพลตัวสั่นเพราะความเสียว ในขณะที่น้ำตาก็ค่อยๆ ไหล เพราะปิติในคำสารภาพรักของพ่อ




“จ่ะ… หนูจะเป็นเมียของผัวนะ ผัวจ๋า”


ตาเพียรพึงใจในคำตอบ เขาเริ่มขยับเอวกระแทกท่อนเนื้อปรนเปรอความสุขให้เมียรักตรงหน้า


“ โอ๊ย ผัวขา เมียเสียว โอ๊ยย เย็ดเมียแรงๆ เย็ดรูหีเมียแรงๆ”


ตาเพียรกระแทกแรงขึ้นตามคำเรียกร้อง จังหวะกระแทกหนักหน่วงและกดลึก  ช้าสลับเร็ว




“เมียจ๋า…  ผัวจะแตกแล้ว… ผัวแตกในหีเมียเลยนะ เมียจ๋า… ผัวจะแตกในให้เมียท้องเลยนะ อู๊ยยย แตกแล้ว แตกแล้ว…”


เมื่อบทรักจบลง สองผัวเมียกอดกันแน่นในความมืด


“เมียจ๋า… ผัวรักเมียนะ ขอบใจนะที่กลับมาอยู่กับผัว”


“เมียก็รักผัวจ่ะ เมียจะอยู่กับผัวที่นี่ ตลอดไปเลยนะ”


“.........”


“...”
—


แม่ทิ้งเมล็ดพันธุ์ข้าวไว้ให้พ่อดูแล แม้บางฤดูกาลจะมีฝนหนัก บางฤดูกาลจะแล้งร้าง แต่เมล็ดพันธุ์นั้นก็ยังคงเติบโต




สำหรับตาเพียร สมพลคือเมล็ดพันธุ์แห่งความรักที่แม่ฝากไว้  แม้วันนี้เมล็ดพันธุ์ผ่านแดดฝนจนเติบใหญ่ เปลี่ยนสถานะจากลูกชายไปเป็นเมีย แต่ตาเพียรก็ให้สัญญาทั้งกับสมพล และภรรยาผู้ล่วงลับว่า เขาจะดูแลเมล็ดพันธุ์นี้ ให้หยังรากลึกและงอกงาม ตราบเท่าที่เขายังมีลมหายใจ




[จบบริบูรณ์]

nuangnut1996

สนุกมากครับ

dekchan02

ขอบคุณมากครับ รอเรื่องต่อไปนะครับ

popn

ขอบคุณครับ