เมล็ดพันธุ์ของพ่อ ตอนที่ 1 ปริญญาที่กินไม่ได้

depaper

คำเตือนเนื้อหา
• นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งขึ้นจากจินตนาการทั้งหมด ตัวละครและเหตุการณ์ในเรื่องไม่ได้อ้างอิงจากบุคคลหรือองค์กรที่มีอยู่จริง
• เหมาะสำหรับผู้อ่านที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไป โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

เมล็ดพันธุ์ของพ่อ ตอนที่ 1  ปริญญาที่กินไม่ได้

ฝนเพิ่งหยุดตกไปเมื่อไม่นาน เมฆสีเทายังลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือท้องนาเหมือนไม่อยากจากไปไหน แม่ค้ารถเข็นที่จอดหลบฝนเช็ดตู้ละอองน้ำที่เกาะตู้กระจกช้าๆ เพื่อเตรียมขายของต่อในช่วงบ่าย  เด็กๆ ออกมาเดินย่ำแอ่งน้ำเล็กๆที่ขังอยู่บนถนนลูกรังดังเจ๊าะแจ๊ะ เจ๊าะแจ๊ะ

ชีวิตหลังฝนตกในอำเภอเล็กๆ ดูจะเชื่องช้าไปหมด

จนเมื่อรถโดยสารประจำทางแล่นมาที่ตลาด สีสันของชีวิตก็กลับมาคึกคักอีกครั้ง คนขับสามล้อตะโกนแข่งกันเรียกผู้โดยสาร แม่ค้าแม่ขายก็ส่งเสียงหวังจะให้คนที่ลงมาจากรถซื้อของติดไม้ติดมือไปฝากคนที่บ้าน

ท่ามกลางความวุ่นวาย ชายหนุ่มร่างเล็กก้าวลงจากรถ เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวพอดีตัว กางเกงสแล็กผ้าโซลอนสีน้ำตาลเข้ม รองเท้าหนังมีฝุ่นจับจากการเดินทาง มือหนึ่งถือกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ อีกมือยกขึ้นจัดแว่นตากรอบบางให้เข้าที่

เขายืนมองถนนสายเดิมอยู่ครู่หนึ่ง สี่ปีแล้วที่ไม่ได้กลับเลยแม้แต่ครั้งเดียว

“สมพล!” เสียงเรียกดังมาจากข้างทาง

ชายวัยกลางคนร่างใหญ่ในเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีซีด เดินตรงเข้ามาหาชายหนุ่มจากในเมือง ใบหน้าคล้ำแดด และเคราบาง ๆ ไม่อาจปิดซ่อนรอยยิ้มที่มองเห็นได้แต่ไกล

“พ่อ” ชายหนุ่มจากในเมืองวางกระเป๋าลงกับพื้น กระพุ่มมือไหว้ ชายร่างใหญ่ผู้เป็นพ่อ

แม้จะมีพุงตามอายุอานาม แต่ตาเพียรผู้เป็นพ่อก็ยังคงคล่องแคล่ว หยิบยกกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ของลูกชายขึ้นมาคล้องไหล่ไว้เหมือนไม่มีน้ำหนัก

“เดินทางเหนื่อยไหม”

“ก็นิดหน่อย รถจอดหลายที่”

“หิวหรือยัง กินอะไรมาหรือเปล่า”

“กินบนรถมาแล้วพ่อ”

“งั้นกลับบ้านกัน”

ตาเพียรยกกระเป๋าเดินทางของลูกชายวางไว้ที่กระบะรถอีแต๋น เสียงเครื่องยนต์ส่งเสียงกระตุกอยู่สองสามครั้งก่อนจะติด ตาเพียรผู้พ่อใช้ผ้าขาวม้าที่พาดบ่าเช็ดฝุ่นออกจากเบาะ ก่อนจะเรียกลูกขึ้นมานั่งเคียงข้างกัน

รถอีแต๋นแล่น แต๊ก แต๊ก ไปตามถนนแคบ ๆ ที่ทอดผ่านทุ่งนา ลมบ่ายหลังฝนตก ทำให้สมพลเผลอเบียดตัวเข้าหาความอบอุ่นของพ่อโดยไม่ทันคิด

แม้ว่าสายลมจะปะทะใบหน้า แต่เขาก็ได้กลิ่นที่คุณเคยจากร่างหนาของพ่ออยู่ด้วย มันเป็นกลิ่นเหงื่อ กลิ่นดิน กลิ่นโคลนสาบควาย ผสมกับกลิ่นสบู่ซักผ้า
ที่ติดอยู่กับเสื้อพ่อ

เมื่อก่อนเขาไม่ค่อยชอบกลิ่นเหล่านี้นัก แต่วันนี้กลับรู้สึกคิดถึงมันอย่างประหลาด กลิ่นที่หายไปจากชีวิตนานจนเกือบลืมว่าครั้งหนึ่งเคยอยู่ใกล้ชิดกับพ่อเพียงไหน

บ้านไม้ใต้ถุนสูงที่คุ้นตาตั้งอยู่หลังต้นมะม่วงใหญ่ ใต้ถุนเปิดโล่ง มีแค่วางไว้นั่งเล่นยามบ่าย เมื่อมองทะลุไปจะเห็นโอ่งน้ำขนาดใหญ่อยู่หลังบ้าน ทางซ้ายมือไม่ไกลออกไปเป็นคอกควายที่มุงด้วยหญ้าคา

เสียงเครื่องยนต์ดับลง ตาเพียรยกกระเป๋าเดินทางของลูกชายขึ้นไปบนเรือน ห้องนอนของสมพลยังคงเป็นเดิมที่อยู่ทางปีกขวาของบ้าน

“พ่อเปลี่ยนผ้าปูที่นอนให้แล้วนะ ห้องก็ปัดกวาดไว้แล้ว เอ็งจะเอาอะไรเพิ่มก็บอกพ่อนะ”

สมพลมองไปรอบห้อง ตู้ใบเก่ายังอยู่ที่เดิม โต๊ะเขียนหนังสือยังตั้งชิดหน้าต่าง มีเพียงแค่ผ้าม่านที่สีซีดลงจากการถูกแดดโลมเลียมายาวนาน แต่ทุกอย่างสะอาดเรียบร้อย เหมือนเมื่อก่อนที่เขาจะออกจากบ้านไปเรียนมหาวิทยาลัยในกรุงเทพฯ

“ขอบคุณนะพ่อ”

ตาเพียรพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินออกจากห้องไปให้ลูกได้พักผ่อน

สมพลวางกระเป๋าลงข้างฟูกนอนหลังเก่า หน้าต่างตรงหน้าฉายภาพทุ่งนากว้างหลังบ้าน เห็นต้นข้าวสีเขียวอ่อน ลู่ไปตามแรงลมเป็นระลอก

สมพลถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาไม่คิดว่าจะต้องมานยืนอยู่ตรงนี้ ในวันนี้

ตลอดสี่ปีในกรุงเทพฯ เขาตั้งใจเรียนหนังสืออย่างหนัก ด้วยหวังว่าความรู้ด้านการตลาดจะพาเขาไปทำงานในบริษัทดี ๆ มีเงินเดือนเป็นของตัวเอง และไม่ต้องกลับมาตากแดดลุยโคลนอยู่กลางทุ่งนาอีก

แต่ชีวิตจริงเริ่มต้นหลังรับปริญญา สมพลตระเวนสมัครงานหลายเดือน บางที่เรียกสัมภาษณ์แล้วเงียบหาย บางที่บอกว่าจะติดต่อกลับ แต่สุดท้ายก็ไม่มีข่าวคราวจากบริษัทไหนเลย

แม้เงินที่พ่อส่งให้จะพอให้เขาใช้ชีวิตได้อย่างไม่ยากลำบากนัก แต่เขากลับรู้สึกละอายที่เรียนจบแล้วยังต้องแบมือขอเงินพ่อทุกเดือน

สุดท้ายสมพลจึงตัดสินใจกลับบ้าน บอกตัวเองว่าแค่กลับมาพักสักระยะ แล้วค่อยหาทางใหม่ ทั้งๆที่ลึกๆแล้วรู้ว่าเขาอาจจะไม่ได้กลับเข้ากรุงเทพฯอีก

เสียงโครมครามดังมาจากใต้ถุนบ้าน  ดึงสมพลออกจากโลกของความคิดคำนึง

ที่ใต้ถุนบ้าน พ่อกำลังเตรียมบัวรดน้ำสังกะสี มารดน้ำผักกาดที่ปลูกไว้ ใกล้ต้นมะม่วงใหญ่หน้าบ้าน

“พ่อปลูกเองหมดเลยหรือ”

“อ้าวข้าก็ปลูกเองสิ ใครจะมาช่วยข้าปลูกล่ะ”

“แล้วกินทันหรือ”

“ไม่ทันก็เอาไปฝากคนอื่นบ้าง”

พ่อรดน้ำผักอยู่สักพักก็เด็ดฝรั่งต้นเตี้ย เช็ดกับชายเสื้อแล้วยื่นให้สมพลที่ยืนดูพ่อรดน้ำผักอยู่ใกล้ๆ

สมพลรับมา กัดไปคำหนึ่ง รสฝาดเล็กน้อยตามด้วยความหวานที่คุ้นเคย

“ต้นนี้แม่เอ็งปลูกไว้ สมัยยังอยู่” ตาเพียรมองต้นฝรั่งอยู่ครู่หนึ่ง

“แม่เอ็งชอบปลูกอะไรไว้เต็มบ้านไปหมด” พ่อพูดพลางหันกลับไปรดน้ำผัก

“ปลูกแล้วก็เป็นหน้าที่ข้าต้องมารดน้ำดูแล ส่วนแม่เอ็งนั่งสบายอยู่ตรงลานบ้านนู่น”

สมพลมองไปยังชานบ้าน ภาพแม่ที่นั่งก้มหน้าคัดเมล็ดพันธุ์ข้าวผุดขึ้นมาในความทรงจำอย่างคมชัด

“ของแม่ยังอยู่หลายอย่างนะ” พ่อพูดต่อ “ข้าไม่ได้ทิ้ง”

“อืม”

“เอ็งกลับมาอยู่บ้านก็ดีแล้ว บ้านจะได้มีคนเดินขึ้นเดินลงบ้าง ไม่อย่างนั้นฝุ่นจับหมดแน่”

สมพลยิ้มบาง ๆ “พ่ออยู่คนเดียวมาตั้งนาน ไม่เหงาหรือ”

“เหงาสิ”

คำตอบสั้น ๆ ทำให้สมพลเงียบไป

ตาเพียรไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาล้างบัวรดน้ำสังกะสีที่เปื้อนดิน แล้วหันมาถามสมพลเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้

“เย็นนี้กินอะไรดี”

“อะไรก็ได้พ่อ”

“งั้นพ่อทำอะไรให้กิน เอ็งก็ห้ามงอแงนะ ”

---

มื้อเย็นฝีมือพ่อมีแกงส้มผักรวม  และไข่เจียว จานสังกะสีใส่ข้าวและกับข้าววางอยู่บนพื้นกลางชานบ้าน พ่อยังคุ้นเคยกับการนั่งกินข้าวบนพื้นบ้านมากกว่าบนโต๊ะ

ตาเพียรใช้ช้อนสังกะสีสีเขียวเข้มตักไข่ปลาใส่จานข้าวลูก  ส่วนตัวเองตักดอกแคใส่ในจานของตัว วางช้อนไว้แล้วใช้มือเปิบเข้าปากอย่างที่คุ้นชิน

กับข้าวน้อยแต่เรื่องราวให้สนทนามีเยอะ ทั้งเรื่องการเดินทาง เรื่องข้าวในนาผักในสวน และเรื่องเพื่อนบ้านที่สมพลจำชื่อได้บ้างไม่ได้บ้าง

“กินอีกหน่อยสิ” พ่อบอก

“ไปอยู่กรุงเทพฯได้กินข้าวบ้างไหมวะ ทำไมผอมขนาดนี้”

“กินสิ แต่วันนี้ฉันอิ่มแล้วพ่อ”

“เออ อิ่มก็อิ่ม”

หลังอาหาร สมพลช่วยเก็บจานไปล้าง แม้พ่อจะบอกให้ขึ้นไปพัก เขาก็ยังยืนล้างจนเสร็จ แล้วจึงเข้าห้องเอาเสื้อผ้าในกระเป๋าเดินทางแขวนเข้าตู้

โครม! เสียงดัง มาจากทางหลังบ้าน

สมพลวางของในมือ รีบเดินไปที่ต้นเสียง

“พ่อ!”

เมื่อไปถึง เขาเห็นพ่อสวมกางเกงในตัวเดียวนั่งจุกปุ๊กอยู่ข้างโอ่งน้ำ รอยไถลยาวใกล้ๆ บ่งบอกว่าเขาเพิ่งล้มลงนั่งก่อนหน้านี้ไม่กี่วินาที ใกล้ๆกันชั้นไม้ที่วางสบู่และแชมพูล้มลงระเนระนาด ตอนที่ล้มแขนขาของพ่อคงไปฟาดโดนจนล้มเสียงดัง

ครู่ต่อมาพ่อก็พยุงตัวขึ้นยืนเกาะขอบโอ่งเก้ๆกังๆ

สมพลบ่นอุ๊บอิ๊บ แล้วเดินเข้าไปดูใกล้ๆ

“ไหนดูซิพ่อแตกหักตรงไหนบ้างหรือเปล่าเนี่ย”

“ข้าแค่ล้มเบาๆไม่เป็นอะไรหรอก” พ่อพูดพลางหมุนตัวให้สมพลดู

แม้จะใกล้ค่ำ แต่แสงอาทิตย์ที่เหลืออยู่ยังพอจะส่องให้เห็นผิวสีเข้มไหม้แดด  แม้จะดูหยาบกร้านแต่ก็เป็นเหมือนบันทึกความสำเร็จของคนที่ทำงานกลางทุ่งมานานปี

เมื่อได้มองในระยะใกล้ สมพลก็พบว่าพ่อของเขามีร่างกายที่สูงใหญ่กว่าที่คิด ไหล่หนาตรงและกว้าง ต้นแขนใหญ่ มีมัดกล้ามชัดเจนจากงานหนักทั้งชีวิต พุงใหญ่กลมมนเป็นก้อนแข็ง ไม่ได้ย้วยหย่อนยานเหมือนพวกคนแก่มีอันจะกิน  

แล้วสายตาเจ้ากรรมก็ไปหยุดอยู่ที่แก่นกายของผู้เป็นพ่อ ภายในกางเกงในตัวเก่านั้น มีก้อนเนื้อแน่นหนัดถูกกักขังเอาไว้ กะดูคร่าวๆแล้วใหญ่เท่ากำปั้น แม้แสงเย็นจะทำให้มองเห็นอะไรๆ ไม่ชัด แต่ก็พอจะเห็นว่าท่อนลำนั้นพาดตัวไปทางด้านซ้าย ส่วนหัวของมันเกือบแตะขอบเอวของกางเกงใน

สมพลยืนนิ่งอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะรู้สึกว่าตัวเองจ้องมองบริเวณที่ไม่ควร

“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ฉันขึ้นบ้านไปจัดของต่อนะ”

ตาเพียรพยักหน้า ก่อนจะตักน้ำจากโอ่งล้างคราบโคลนที่เปื้อนทงแขนขา

แม้ปากจะบอกว่าเข้าห้องแล้ว แต่สิ่งที่สมพลทำคือ หลบมุมเสามองดูภาพพ่ออาบ แม้จะมองดูไกลๆ เขาก็ยังคงเห็นรูปลางของท่อนเนื้อในกางเกงในได้ ยิ่งเวลาที่น้ำลู่กางเกงในให้แนบเนื้อ ยิ่งทำให้ภาพในจินตนาการของเขาชัดเจนยิ่งขึ้น

น่าแปลกใจที่ภาพนี้ตรึงเขาไว้ไม่ให้ไปไหน ทั้งๆที่ตอนเป็นเด็กเขาก็เห็นพ่อยืนใส่กางเกงในอาบน้ำตัวเดียวนับไม่ถ้วน แต่ภาพเดิมในวันนี้กลับทำให้เขาใจสั่น ใบหน้าร้อนผ่าว ท่อนเนื้อเล็กๆของเขาแข็งตัวในกางเกงจนอึดอัด

พ่อลูบไล้สบู่ไปตามร่างกาย แม้จะไม่ได้ทำแล้วดูเสียวซ่านเหมือนนายแบบในหนังสือปกขาว แต่ความแข็งแกร่งของกล้ามเนื้อก็ทำให้สมพลอดกลืนน้ำลาย ไม่ได้ แม้ว่าเขาบอกตัวเองว่าไม่ควรจะมอง แต่สายตากลับไม่เชื่อฟัง

ตาเพียรพี่ไม่รู้เรื่องรู้ราวยังคงอาบน้ำอย่างสบายใจ เขาล้วงมือเข้าไปล้างของลับในกางเกงในตัวเก่า ดูเหมือนเขาจะใช้เวลาในการดูแลส่วนนี้เป็นพิเศษ  เขายกขาขึ้นขึ้นขัดง่ามขา แล้วล้วงเข้าไปใช้สบู่ฟอกพงขนเหนือท่อนเนื้อจนฟองฟอด  ก่อนจะค่อยๆ ล่วงมือไปร่นหนังหุ้มปลายเพื่อจะล้างคราบไคลระหว่างวัน  

แม้จะมองไม่เห็นขั้นตอนต่างๆด้วยตา แต่สมพลก็จินตนาการจากการล้วงมือไปฟอกล้างใต้กางเกงในของพ่ออย่างชัดเจนในใจ

รู้ตัวอีกที มือของสมพลก็ล้วงเข้าไปเล่นกับท่อนเนื้อของเขาในกางเกงขาสั้นเสียแล้ว

เมื่อได้สติเขาจึงรีบหันหลังเข้าห้องทันที

สมพลปิดประตูเบา ๆ แล้วนั่งลงบนฟูก ใจยังสั่นไม่หาย  เกิดคำถามมากมายว่าทำไมเขาถึงมองพ่อแล้วมีอารมณ์วาบหวาม แต่ไม่ว่าจะเป็นเพราะอะไร ท่อนเนื้อที่แข็งขันอยู่ระหว่างขาของเขา ก็เป็นหลักฐานชั้นดีว่าความรู้สึกนี้เกิดขึ้นจริง

แว๊บหนึ่งสมพลพยายามบอกตัวเองว่า การแข็งตัวของเขาเกิดจากการที่เขาไม่ได้ช่วยตัวเองเลยตลอดสองสัปดาห์ก่อนหน้านี้ เพราะมัวยุ่งอยู่กับการเตรียมตัวกลับบ้าน

คิดได้ดังนั้น สมพลก็ถอดกาเกงขาสั้น ล้มตัวนอนบนฟูก ใช้มือนุ่มนิ่ม รูดท่อนเนื้อขึ้นลงเบาๆ อย่างคุ้นเคย สมองเลือกสรรภาพนายแบบจากนิตยสารที่เขาชื่นชอบ มาช่วยให้เขาได้ปลดเปลื้องความอัดแน่นที่หว่างขา แต่ไม่ว่าจะคิดถึงนายแบบ หรือดาราคนไหน ภาพของพ่อก็แทรกเข้ามาในจินตนาการอยู่เสมอ

แม้จะรู้สึกผิดบาป แต่เขาก็ต้องยอมจำนนแก่ความมืดดำของจิตใจ แล้วให้พ่อเป็นพระเอกในห้วงกำหนัดนี้

ในจินตนาการ พ่อยังยืนอาบน้ำอยู่ที่โอ่งหลังบ้าน แต่คราวนี้มีเขายืนอยู่ใกล้ๆ ใช้มือลูบไล้ท่อนแขนกำยำของพ่อ ก่อนจะไล้นิ้วเรียวยาวไปที่หน้าอกที่ยังคงเห็นร่องรอยของกล้ามเนื้อแกร่งแน่นในอดีต  สมพลในจินตนาการค่อยๆไล่นิ้วเรียวไล้พุงแน่นๆ ของพ่อ ก่อนจะลงไปสู่เบื้องล่างที่ใฝ่หา

แม้จะเป็นจินตนาการแต่เขาก็รู้สึกถึงความอุ่นร้อนจากก้อนเนื้อแน่นที่ห่อหุ้มไว้ด้วยกางเกงใน เขาค่อยๆไล่นิ้วไปตามการวางตัวของท่อนลำ ไปจนถึงส่วนหัวของท่อนเนื้อที่ถูกจัดวางไปทางซ้าย

“พ่อจ๋า… ทำไมของพ่อใหญ่จัง ฉันขอจับหน่อยนะจ๊ะ อืมมม มันทำไมใหญ่ขนาดนี้ละพ่อ” สมพลครางแผ่วเบาราวกระซิบ

ในขณะที่มือในจินตนาการลูบไล้ที่เป้าของพ่ออย่างแผ่วเบา แต่มือของสมพลในโลกความจริง กำลังรูดท่อนลำของตัวเองอย่างรุนแรง  หัวมู่ทู่ของของท่อนเนื้อมีสีแดงจัดจากการรั้งดึงของเส้นสองสลึง เสียงมือกระทบหัวเหน่าดังปัก ปัก ปัก รัวถี่

สมพลเม้มริมฝีปากแน่น  หายใจเร็วและแรง ปลายเท้าบิดเกรง และเมื่อเวลามาถึงน้ำรักก็ระเบิดออกอย่างรุนแรง พุ่งกระจายอย่างควบคุมไม่ได้ บางส่วนกระเด็นขึ้นมาถึงแก้มเขาด้วยซ้ำ

ลำพังความเสียวจากการช่วยตัวเองคงไม่ทำให้เขาถึงจุดหมายอย่างรุนแรงและพ่นน้ำรักออกมาได้มากขนาดนี้ แต่ความผิดบาปในใจที่เกิดขึ้นระหว่างกิจกรรมต่างหากที่ทำให้การช่วยตัวเองในครั้งนี้พิเศษกว่าครั้งไหน

สมพลถูกบอกสอนมาว่าพ่อแม่คือผู้ที่ควรเคารพบูชา แค่นำท่านมาเป็นจินตนาการทางเพศเพื่อสำเร็จความใคร่ ก็รู้สึกว่านรกจะกินกบาลแล้ว  เขาอดไม่ได้ที่จะด่าทอตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แต่เมื่อคิดถึงรอยยิ้มของพ่อ น้ำเสียงของพ่อ รูปร่างของพ่อ ก้อนเนื้อในกางเกงในของพ่อ ความกำหนัดก็กลับมาครอบงำสมพลอีกครั้ง


เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วเอื้อมมือลงไปรูดท่อนเนื้อที่ยังคงฉ่ำเชื้อจากน้ำรักอีกครั้ง และอีกครั้ง

—---

อ่านแล้วชอบไม่ชอบตรงไหนคิดเห็นยังไง คอมเม้นท์มาพูดคุย เป็นกำลังใจกันนะครับ

nuangnut1996

สนุกมากครับ

lovehule

สนุกดีครับ รอตอนต่อไปนะ

depaper

nuangnut1996 ตอบกลับเมื่อ 2026-10-31 13:46
สนุกมากครับ

ขอบคุณครับ

depaper

lovehule ตอบกลับเมื่อ 2026-10-31 13:49
สนุกดีครับ รอตอนต่อไปนะ

ตอนต่อไปมาวันพรุ่งนี้ครับ คราวนี้เขียนจบทุกตอนก่อนลงเลยครับ 😋 ขอบคุณที่ติดตามนะครับ

jarus_srinual

ยอดเยี่ยมเลยครับไม่มีที่ติบรรยายได้น่าติดตามมาก

depaper

jarus_srinual ตอบกลับเมื่อ 2026-10-31 14:05
ยอดเยี่ยมเลยครับไม่มีที่ติบรรยายได้น่าติดตามมาก

ขอบคุณที่ชอบครับ 🙏

armokung