เมล็ดพันธุ์ของพ่อ ตอนที่ 5 การตลาดกลางตลาด

depaper

คำเตือนเนื้อหา

• นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งขึ้นจากจินตนาการทั้งหมด ตัวละครและเหตุการณ์ในเรื่องไม่ได้อ้างอิงจากบุคคลหรือองค์กรที่มีอยู่จริง
• เหมาะสำหรับผู้อ่านที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไป โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

อ่านย้อนหลัง
เมล็ดพันธุ์ของพ่อ ตอนที่ 1 ปริญญาที่กินไม่ได้ https://www.g4guys.com/thread-209977-1-1.html
เมล็ดพันธุ์ของพ่อ ตอนที่ 2  เมื่อฝนฟ้าไม่เป็นใจ https://www.g4guys.com/thread-209997-1-1.html
เมล็ดพันธุ์ของพ่อ ตอนที่ 3 เรื่องในมุ้ง https://www.g4guys.com/thread-210046-1-1.html
เมล็ดพันธุ์ของพ่อ ตอนที่ 4 น้ำใจในคืนมืด https://www.g4guys.com/thread-210089-1-1.html
—

เมล็ดพันธุ์ของพ่อตอนที่ 5 การตลาดกลางตลาด


เช้าวันรุ่งขึ้น หลังฝนใหญ่ที่ตกต่อเนื่องมาหลายวัน ท้องฟ้ายังปกคลุมด้วยเมฆสีเทา ถนนดินแดงเปียกชื้น มีแอ่งน้ำขังเป็นระยะ สองข้างทางเต็มไปด้วยเศษกิ่งไม้และหญ้าที่น้ำพัดพามาทิ้งไว้ กลิ่นดินเปียกชื้นลอยปะปนกับอากาศเย็นยามเช้า

ตาเพียรขับรถอีแต๋นพาสมพลมุ่งหน้าไปตลาด ท้ายรถบรรทุกผักที่ยังพอเก็บเกี่ยวได้จากสวน แม้จะเหลือไม่มากเท่าก่อนน้ำท่วม

เมื่อถึงตลาด สองพ่อลูกช่วยกันยกเข่งผักลงจากรถ  มือของทั้งคู่แตะกันตรงขอบเข่ง สมพลชักมือออกแทบจะทันที ความรู้สึกวาบแปลบแล่นผ่านปลายนิ้วคล้ายถูกไฟฟ้าช็อต หัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล

“ระวังหน่อย เดี๋ยวเข่งหล่น”

ตาเพียรยกเข่งไปไว้ที่แผง แล้วเอาผักออกจากเข่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

สมพลก้มมองมือตัวเองครู่หนึ่ง ก่อนรีบยกเข่งอีกใบตามไปช่วย อาจจะเป็นเพราะบทรักเมื่อคืนที่ให้เขาใจเต้นแรงได้ขนาดนั้น


“เอ้า สมพล ยกเข่งนั้นมาไว้ตรงนี้หน่อย”

“จ้าพ่อ”

เขารีบทำตาม พยายามเก็บอาการไม่ให้พ่อสงสัย

บรรยากาศในตลาดเปลี่ยนไปจากเดิม หลายแผงมีผักวางขายเพียงเล็กน้อย พ่อค้าแม่ค้าต่างพูดถึงความเสียหายจากน้ำท่วม

“คนขายผักน้อยลงขนาดนี้ ทำไมพ่อถึงไม่ขึ้นราคาล่ะครับ”

“คนขายน้อยลงก็จริง แต่คนซื้อก็ต้องใช้เงินประหยัดเหมือนกัน ทุกคนก็เสียหายกันหมด

คนซื้ออยู่ได้เราก็อยู่ได้นะ”

สมพลอ่อนใจกับความใจดีของพ่อ

“แต่ถ้าเราขายแบบนี้ต่อไป พ่อจะได้เงินไม่พอชดเชยของที่เสียไปนะ”

ตาเพียรถอนหายใจเบา ๆ

“ข้ารู้ แต่จะให้ทำยังไงได้”

“ฉันว่าเราน่าจะทำให้ผักที่เหลือขายได้ราคาดีกว่านี้ ได้นะพ่อ”

พ่อหันมามองอย่างสงสัย

“แล้วเอ็งจะทำยังไง?”


“เราลองคัดผักขายดูไหมพ่อ ผักที่สด สวย ต้นใหญ่หน่อยก็ขายราคาหนึ่ง ที่ลูกเล็กหรือไม่สวยก็ขายถูกลง คนซื้อเขาจะได้เลือกได้”

ตาเพียรนิ่งคิด

“แต่คนแถวนี้ก็ลำบากกันอยู่แล้ว ถ้าขายแพงขึ้นเขาจะซื้อไหวหรือ”

“เราไม่ได้ขึ้นราคาทุกอย่างนี่ ของที่ไม่สวยเราก็ขายถูกลงได้”

ตาเพียรมองหน้าสมพลครู่หนึ่งก่อนพยักหน้า

สองพ่อลูกช่วยกันคัดผักบุ้ง กำที่ลำต้นสดใบไม่เหี่ยววางไว้ด้านหน้า ส่วนกำที่เล็กกว่าก็แยกไว้ข้างกัน ถั่วฝักยาว มะเขือ และพริกถูกจัดตามสภาพเช่นเดียวกัน

“ลูกเล็กพวกนี้ยังเอาไปแกงได้” พ่อหยิบมะเขือขึ้นมาดู “อย่าเห็นว่าไม่สวยแล้วจะทิ้งเสียหมด”

“จ้าพ่อ ไม่ทิ้งหรอก ฉันแค่จะขายให้ถูกลง”

ไม่นาน เจ๊ไก่เจ้าของร้านอาหารในตลาดก็เดินเข้ามาเลือกผัก

“วันนี้มีถั่วฝักยาวไหมเพียร”
“มีจ้ะ เลือกดูได้เลย” สมพลตอบแทนพ่อ พลางหยิบถั่วกำใหญ่ส่งให้ “เจ๊เปิดร้านอาหารใช่ไหมจ๊ะ กำนี้สดดี ฝักยาวอวบ เอาไปทำขายลูกค้าต้องชอบแน่”

เจ๊ไก่พลิกดูถั่วอย่างพอใจ ก่อนถามราคาและรับซื้อไปหลายกำ

หลังจากนั้นก็มีคนแวะเวียนเข้ามาเลือกผัก บางคนซื้อผักสวยไปทำกับข้าวถวายพระ บางคนเลือกผักที่ไม่สวยนักในราคาถูกกว่าไปทำอาหารกินเอง

สมพลขายของอย่างคล่องแคล่ว ส่วนตาเพียรคอยส่งผัก รับเงิน และทอนเงินอยู่ข้าง ๆ

“เอ็งคิดได้ยังไงวะ” พ่อถามขณะจัดผักรอบใหม่

“ก็ลองคิดดูว่าคนซื้อเขาต้องการอะไรไงล่ะพ่อ”

“อืม...แต่เองก็ต้องมีความรู้ด้วยว่าต้นไหนดีไม่ดี สดไม่สด ถ้าซี้ซั้วขายเขาจะหาว่าเราหลอกขายเขา ”

สมพลหันไปยิ้มให้พ่อ

“เรื่องนั้นฉันต้องถามพ่ออยู่แล้ว”

ตาเพียรยิ้มตอบ หัวเราะเบา ๆ  

รอยยิ้มของพ่อช่วยปลดล๊อกความกังวลของสมพลตั้งแต่เช้าไปได้บ้าง


เขาไม่แน่ใจว่าความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับพ่อเมื่อคืนนี้เคืออะไร มันไม่ใช่พ่อลูกธรรมดาอีกต่อไป มันผิด มันไม่ควรเกิดขึ้น แต่ทุกครั้งที่เขามองพ่อ ไม่ว่าจะตอนพ่อก้มจัดผัก ตอนพ่อสูบบุหรี่ หรือตอนพ่อยิ้มให้เมื่อครู่ ความโหยหาในอกก็พุ่งขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เขาอยากให้พ่อกอด อยากให้พ่อจูบ คิดกระทั่งว่าอยากให้พ่อรักเขาแบบที่มากกว่าพ่อ

แต่คำพูดที่ไร้เยื้อใยตอนที่เขาเข้าไปกอดพ่อจากด้านหลังเมื่อเช้า รวมถึงท่าทีเฉยชาตลอดวัน ทำให้เขาไม่แน่ใจว่าพ่อคิดอย่างไรกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน

แต่รอยยิ้มที่พ่อส่งให้เมื่อกี้ ก็ยังทำให้เขาอุ่นใจได้ว่า  อย่างน้อยพ่อก็ยังเป็นพ่อคนเดิม

—

คืนนี้ ตาเพียรอาบน้ำเสร็จแล้วมุดมุ้งเข้ามาหลังจากสมพลเช่นเคย
สมพลนอนหันหลังนิ่ง ๆ ฟังเสียงพ่อลมตัวลงนอน รู้สึกได้ถึงความอบอุ่นเมื่อร่างใหญ่ขยับเข้าใกล้
แล้วท่อนแขนใหญ่สอดเข้ามาใต้คอให้เขาหนุนเหมือนทุกคืน อีกมือเอื้อมโอบเอวบางไว้เบา ๆ
“วันนี้ทำไมหันหลังให้พ่ออีกแล้ว” เสียงพ่อต่ำและแหบ

สมพลที่คิดวนเวียนมาทั้งวันทนไม่ไหวอีกต่อไป ปล่อยน้ำตาไหลออกมาเงียบ ๆ

“ลูกเป็นอะไร”

“ไม่รู้สิพ่อ ฉันคิดว่าพ่อคงไม่อยากให้ฉันใกล้”

ตาเพียรกอดลูกแน่นขึ้นอีก มือใหญ่ลูบหลังลูกช้า ๆ

“ทำไมคิดอย่างนั้นล่ะ”

“เมื่อเช้าตอนฉันกอดพ่อ พ่อไม่ให้ฉันกอดนิ”

“พ่อไม่รู้เหมือนกันว่ะ” น้ำเสียงพ่อแหบและสั่น “ตอนแรกพ่อคิดว่าแค่เหงา แค่อยากระบายอารมณ์ แต่แต่หลังจากเมื่อคืน… พ่อรู้สึกมากกว่านั้น มันอบอุ่น มันดี… แต่พ่อก็รู้ว่ามันผิด ตอนที่ลูกมากอดพ่อทำตัวไม่ถูก ทั้งๆ ที่พ่อก็อยากกอดลูกทั้งวันเลย”

สมพลหันตัวมาช้า ๆ ในความมืด

ตาเพียรใช้มือเช็ดน้ำตาที่เปียกแก้มลูกชาย แล้วโน้มไปจูบแก้มเบา ๆ ก่อนเลื่อนปากไปจูบริมฝีปาก

จูบนั้นเชื่องช้าและอ่อนโยน แล้วค่อย ๆ หนังแน่นขึ้นตามลำดับ  จนทั้งสองดูดเลียแลกลิ้นกันอย่างหิวโหย
ตาเพียรดูดปากสมพลแรงขึ้น ลิ้นวนเวียนในปากลูกอย่างไม่หยุดหย่อน  เขาให้มือหนาใหญ่กุมใบหน้าสมพลไว้เหมือนไม่ยอมให้หนี

สมพลตอบกลับด้วยความหิวกระหาย จนน้ำลายไหลย้อยมุมปาก

ตาเพียรผลักสมพลให้นอนหงาย ถอดชุดนอนของเขาออกทีละชิ้น แล้วพรมจูบทั่วร่างบางอย่างช้า  ๆ จากหน้าผาก ลงมาที่เปลือกตา แก้ม  ลิ้นร้อนวาดไปตามลำคอที่สั่นเทา
ตาเพียรหยุดอยู่ตรงหน้าอกของผู้เป็นลูก เขาใช้ลิ้นสะกิดตรงหัวนมสีชมพูเม็ดเล็ก แม้แผ่วเบาแต่ก็มากพอที่จะทำให้ร่างเล็กสั่นสะท้าน

เขายังหมกมุ่นอยู่กับจุดสีชมพูอยู่ซักพัก จากซ้ายเลื่อนไปขวา เขาพึงใจดฝกับบความอวบอูมของเนินอก ที่ไม่ต่างจากปทุมถันของสาวรุ่น หากมีแสงสว่างสักนิด คงจะเห็นว่าเวลานี้ปุ่มสีชมพูเล็กฉ่ำวาวด้วยความชุ่มชื้นจากปากผู้เป็นพ่อ

“พ่อ ฉันเสียว...”

“อืม…”

ทุกจังหวะที่ริมฝีปากตาเพียปรนเปรอลงมา ให้ร่างบางสะท้านไหว ต้องแอ่นอกรับสัมผัสวาบหวานนั้นอย่างเลี่ยงไม่ได้

ตาเพียรครอบปากลงไปบนผู้เป็นลูก ในแรกเริ่มเขาดูดดึงมันเบาเหมือนโยนหินถามทาง ต่อเมื่อได้ยินเสียงครางด้วยความพึงใจของสมพล เขาจึงเพิ่มแรงดูดหนักขึ้น หนักขึ้น ลิ้นร้อนก็ยังคงทำหน้าที่รัวเล่นกับเม็ดนมในช่องปากไม่หยุดพัก

สมพลบิดตัวด้วยความซ่านเสียว เวลานี้ท่อนเนื้อเล็กๆ ของเขาเบียดบดกับพุงหนาของผู้เป็นพ่อ การเสียดนั่นเกินที่ร่างกายของเขาจะทนไหว

“พ่อ โอยย พ่อจ๋า ฉันจะ… ฉัน… โอ๊ยยย”

สมพลตัวเกรง สองกอดศีรษะของผู้เป็นพ่อที่ยังคงหมกมุ่นอยู่กับยอดอกไว้แน่น

“ฉัน.. จะเสร็จแล้ว อุ๊ย น้ำจะแตกแล้ว จะแตกแล้วพ่อ… แตกแล้ว…”

ในเสี้ยววินาทีที่ความสุขพุ่งทะยานถึงขีดสุด เสียงรอบกายทั้งหมดก็พลันมลายหายไป เหลือเพียงเสียงวีดแหลมสูงยาวนานดังก้องอยู่ในโสตประสาท ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน ในความมืดสมพลเห็นรอยยิ้มของผู้เป็นพ่ออยู่ลางๆ

สมพลรู้สึกว่ากางเกงนอนของเขาถูกร่นลงไปที่ปลายเท้า ก่อนจะถูกนำมาเช็ดน้ำรักที่เปียกชุ่มท่อนเนื่อเล็กๆ ของเขา

“พ่อ อย่า เดียวฉันทำเอง”

“หืม เฉยๆ เถอะ ตอนเด็กๆ พ่อก็เคยเช็ดฉี่ลูกแบบนี้”

แม้ใจจะไม่ยินยอม แต่ร่างปวกเปียกกลับไม่อาจต้านการดูแลจากพ่อ

เมื่อเห็นจังหวะหายใจของสมพลเริ่มกลับมาเป็นปกติ ตาเพียรก็ประทับจูบลงบนริมฝีปากบางอีกครั้ง

“ลูกมีความความสุขไหม”  ตาเพียรพูดไป ปากก็จูบไป

“จ่ะ พ่อ”

“ลูกช่วยให้พ่อมีความสุขบ้างได้ไหม”

“….”

nuangnut1996

สนุกมากครับ

blackorchid

ขอบคุณนะครับ

Naruto9981

ขอบคุณครับ

แทน33

รอติดตามพ่อลูกชชาวสวนนี้ต่อไปครับ

arasi22

ขอบคุณครับ

mr_dimple_xo

รอติดตาม สนุกทุกเรื่องเลย

jung2

สนุก

Bebou_260

ขอบคุณครับ

ดอกม่วง

วันนี้มาสั้นจัง แต่ก็เสียวอยู่นะว่าไป รอตอนลูกช่วยพ่อจะถึงพริกถึงขิงไหมหนอออออออ55555

b_hihi

สนุกมากครับ ชอบเรื่องนี้

x-2008

So good

Peterkong

น้ำจะแตกตาม

คำปุ้ย

คำว่าไม่ถูกต้อง ในความถูกใจยากหยั่งถึงน้อปลดวางคำว่าหน้าที่ให้เป็นเรื่องราวตามรู้สึก
เล่นเอาผมนี่คิดตามไปคับ5555ก็รักแหละถึงแนบชิด55
ไม่ว่าจะตอนไหนๆไม่เยิ้มก็เต็มหน้าอก อย่างนี้เขาเรียกว่าไรน้าาา5555

mojimaru

ขอบคุณครับ

ab2535

thai_boys

ขอบคุณมากๆนะครับ

sengjit

ขอบคุณครับ

Ken09

รอๆๆ

suttapat

ดี