เมล็ดพันธุ์ของพ่อ ตอนที่ 3 เรื่องในมุ้ง

depaper

คำเตือนเนื้อหา

• นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งขึ้นจากจินตนาการทั้งหมด ตัวละครและเหตุการณ์ในเรื่องไม่ได้อ้างอิงจากบุคคลหรือองค์กรที่มีอยู่จริง
• เหมาะสำหรับผู้อ่านที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไป โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

อ่านย้อนหลัง
เมล็ดพันธุ์ของพ่อ ตอนที่ 1 ปริญญาที่กินไม่ได้ https://www.g4guys.com/thread-209977-1-1.html
เมล็ดพันธุ์ของพ่อ ตอนที่ 2  เมื่อฝนฟ้าไม่เป็นใจ https://www.g4guys.com/thread-209997-1-1.html
--------

เมล็ดพันธุ์ของพ่อ ตอนที่ 3 เรื่องในมุ้ง

สายฝนกระหน่ำลงบนหลังคาสังกะสี ส่งเสียงราวกับประทัดวันตรุษ ฟ้าผ่าเมื่อคืน เป็นสัญญาณว่าพายุเดินทางมาถึงแล้ว

สมพลนั่งอยู่ข้างกะละมังใบใหญ่ เขาซักผ้าที่ต้องซักเรียบร้อยหมดแล้ว

เหลือเพียงแต่กางเกงในสีน้ำเงินที่พ่อใส่นอนเมื่อคืน

กลิ่นเหงื่อ กลิ่นฉี่จาง ๆ ผสมกับอับจากขนที่หัวเหน่า ดึงดูดให้สมพลสูดดมมันครั้งแล้วครั้งเล่า  ทุกครั้งที่สูดดมมันทำให้เขารู้สึกวาบหวาดหวั่นไหว แต่เหนือสิ่งอื่นใดมันทำให้เขารู้สึกใกล้ชิดกับพ่อมากกว่าที่เคย

ที่ตรงเป้ากางเกงในมีคราบน้ำเหนียว ๆ ใส ๆ เกาะอยู่เป็นดวงเล็ก ๆ เกิดจากการที่เขาแอบลูบไล้จนท่อนเนื้อของพ่อแข็งตัว

สมพลรู้ว่าตัวเองกำลังจะทำในสิ่งที่ไม่ควร แต่ของเหลวนั้นกลับดึงดูดเขาอย่างรุนแรง แม้ความรู้สึกผิดพุ่งขึ้นมาในอก แต่เขาไม่สามารถกดเก็บมันลงไม่ได้

เขาแลบลิ้นไปแตะคราบของน้ำเหนียวใส  ที่พ่อทิ้งไว้ มันมีรสชาติหวานและเค็มจางๆ  ลื่นและเหนียวติดปลายลิ้น

สมพล อมเป้ากางเกงในไว้ในปาก คอยๆ กำซาบรสน้ำหล่อลื่นจากท่อนเนื้อของพ่อ  รสชาติของความเป็นชายทำให้เขารู้สึกเสียวกระสัน

แต่เวลาแห่งความสุขมักอยู่ได้ไม่นาน

“สมพล! ข้าวต้มเสร็จแล้ว มากินได้แล้วลูก!”

“จ้าพ่อ จะเสร็จแล้วตัวสุดท้ายแล้วจ้า”

สมพลตัดใจวางกางเกงในลงในกะละมังที่มีฟองสบู่ฟู่ฟ่อง ก่อนจะขยี้มันด้วยความเสียดายกลิ่นและรสที่สร้างความรัญจวนให้กับเขาในเช้านี้

—

เมื่อคืนหลังเสียงฟ้าผ่าดังสนั่น พ่อรีบคว้าเสื้อแล้ววิ่งลงบ้าสไป เพื่อต้อนควายเข้ามาหลบฝนที่ใต้ถุนบ้าน


หลังจากนั้นตาเพียรไม่ได้กลับขึ้นไปนอนอีกเลย เขาคอยฟังเสียงฝน สังเกตระดับน้ำ และเดินออกไปตรวจดูบริเวณบ้านเป็นระยะ ความเป็นห่วงทั้งควายข้าว และพืชผักในสวนทำให้เขาไม่อาจข่มตาหลับได้

จนใกล้รุ่ง ควันไฟในครัวก็โชยกลิ่นเหมือนทุกวัน  

เมื่อสมพลตื่นลงมา ก็เห็นพ่อนั่งอยู่หน้าเตาไฟเพื่อต้มข้าว ใบหน้าดูอ่อนล้ากว่าปกติ

“พ่อยังไม่ได้นอนเลยหรือ”

“ยังหรอก ฝนมันตกหนักทั้งคืน ข้าห่วงโน่นห่วงนี่ หลับไม่ลง”

สมพลมองพ่ออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบเสื้อผ้าที่เปื้อนโคลนของพ่อที่กองไว้ไปซัก ถึงฝนจะยังตกอยู่ แต่ถ้าปล่อยผ้าเอาไว้ไม่ซักทันที ผ้าก็จะซักยากยิ่งขึ้น

“ไม่ต้องทำก็ได้ลูก เดี๋ยวพ่อซักเอง”

“พ่อทำกับข้าวไปเถอะ เดี๋ยวฉันซักให้”

“ซักเป็นด้วยหรือเรา”

“แค่ซักผ้าเองนะพ่อ ไม่ใช่ผ่าตัด”

ตาเพียรหัวเราะเบา ๆ แล้วใช้กระบวยคนข้าวในหม้อต่อไป

และนั่นคือเหตุการณ์ก่อนที่สมพลจะได้ดมกางเกงในของพ่อ ถึงแม้จะเป็นแค่ช่วงเวลาสั้นๆ ก่อนพ่อเรียกกินข้าวก็ตาม

—

“ไอ้เพียร!” เสียงลุงชื่นดังมาจากหน้าบ้าน

ตาเพียรเดินออกไปหา ส่วนสมพลยังคงยุ่งอยู่กับการตากผ้าใต้ถุนบ้าน

“ฝนตกอย่างนี้ ระวังน้ำในคลองหน่อยนะเพียร เมื่อเช้าข้าผ่านไปดู น้ำเกือบถึงตลิ่งแล้ว ถ้าตกต่ออีกหน่อยคงล้นเข้านา”

ตาเพียรนิ่งฟัง ก่อนหันกลับมามองลูก

“เดี๋ยวเราไปดูกันหน่อยดีกว่า”

หลังกินข้าวเช้า สองพ่อลูกก็เตรียมออกจากบ้าน ตาเพียรหยิบงอบใบเก่ามาสวมหัวให้สมพล เหมือนเด็กเล็ก

“เอ้า ใส่เสีย”

“แล้วพ่อไม่ใส่หรือครับ”

“พ่อไม่เป็นไร เอ็งใส่ไปเถอะ”

สมพลรับงอบมาสวม ส่วนพ่อคว้าจอบเดินนำออกไปท่ามกลางสายฝนที่โปรยลงมาไม่ขาดสาย

เมื่อไปถึงท้องนา น้ำในร่องคันนาเริ่มเอ่อขึ้นจนเกือบเสมอขอบดิน ต้นข้าวที่กำลังแตกกอจมอยู่ในน้ำเกือบครึ่งต้น บางจุดกระแสน้ำไหลข้ามคันนาไปยังแปลงข้างเคียง

“น้ำเยอะขนาดนี้ ข้าวจะไม่ตายหรือพ่อ”

“ข้าวมันต้องการน้ำ แต่ถ้าท่วมมิดต้นแบบนี้ มันก็ไม่ไหวเหมือนกัน”

ตาเพียรก้มลงใช้มือแตะต้นข้าว ตรวจดูใบและลำต้นอย่างชำนิชำนาญ ก่อนเดินไปดูแนวคันนาที่เริ่มถูกน้ำกัดเซาะ

“ตรงนี้ต้องรีบอุดไว้ก่อน ไม่อย่างนั้นน้ำจะไหลเข้ามาเร็วกว่านี้”

ทั้งคู่ช่วยกันขุดดินมาปิดช่องที่น้ำกำลังไหลผ่าน แต่ฝนที่ตกลงมาไม่อาจรับประกันได้ว่า ดินที่สองพ่อลูกขุดคั้นจะทนกระแสน้ำได้แค่ไหน

ที่สวน  ถั่วฝักยาวที่กำลังออกฝักลู่ไปตามแรงลม มะเขือมีผลอ่อนร่วงหล่นเพราะแรงลมอยู่หลายลูก ส่วนต้นพริกที่เพิ่งออกมีเม็ด ก็เริ่มช้ำเพราะน้ำฝน

“ถ้าฝนยังตกแบบนี้ คงเสียหายเยอะนะพ่อ”

“ก็ต้องดูวันต่อวัน บางอย่างยังพอเก็บได้ บางอย่างก็ต้องปล่อยไป”

ตาเพียรพูดพลางเดินตรวจดูต้นไม้ทีละแถว สมพลเดินตามหลัง คอยยกเศษกิ่งไม้ที่มาตามลมให้พ้นทาง

ทั้งคู่เดินมาถึงคันดินด้านหลังสวน พื้นดินตรงนั้นชุ่มน้ำจนกลายเป็นโคลน ตาเพียรนำไปก่อน แต่พลั้งเท้าลื่นไถล

“พ่อ!”

ร่างใหญ่เสียหลักทรุดลงกับพื้น สมพลรีบพุ่งเข้าไปคว้าแขนไว้ แต่ตัวเองก็เกือบล้มตามไปด้วย

“ระวังพ่อ!”

เขาขยับเข้าไปประคองแผ่นหลังของพ่อไว้ ตาเพียรพยายามยันตัวลุก แต่เท้ายังลื่นจนเสียหลักอีกครั้ง

“ค่อย ๆ พ่อ อย่าเพิ่งลุก”

สมพลย่อตัวลง จับแขนพ่อไว้แน่นแล้วค่อย ๆ พยุงขึ้น ตาเพียรวางมือบนไหล่ลูกเพื่อทรงตัว

“เจ็บตรงไหนไหมเนี่ย”

“ไม่เป็นไร แค่ลื่นนิดหน่อย”

“หัวเข่ากระแทกพื้นเลยนะพ่อ”

“ไม่เจ็บหรอก”

สมพลก้มมองหัวเข่าที่เปื้อนโคลน ก่อนใช้มือปัดดินออกให้พ่อ

“เอ็งเปื้อนหมดแล้ว”

“พ่อก็เหมือนกันนั่นแหละ”

“พ่อไม่เป็นไร”

“พ่อพูดแบบนี้ทุกที”

ตาเพียรคลี่ยิ้มบาง ขณะที่สมพลยังจับแขนพ่อไว้ไม่ยอมปล่อย จนแน่ใจว่าพ่อยืนได้มั่นคงแล้วจึงค่อย ๆ
คลายมือออก

ระหว่างเดินกลับ สมพลยังคอยเดินอยู่ข้างพ่อ เผื่อพื้นตรงไหนลื่นอีก

บ่ายแล้วฝนยังตกหนัก  ท้องฟ้าไม่เปิดให้แสงแดดได้สัมผัสพื้น  กระแสน้ำในคลองสูงขึ้นจนล้นเข้าทุ่งนาหลายแปลงเริ่มจมหายไปใต้ผืนน้ำ

ตาเพียรนั่งดูดบุหรี่ใบจากที่ชานบ้าน สายตาทอดมองไปยังทุ่งนาที่จมน้ำที่ละแปลง

“ลูกเห็นนาแปลงโน้นไหม แปลงนั้นน่าจะรอดนะ เป็นแปลงที่พ่อปลูกพันธุ์ข้าวที่แม่เอ็งเลือกเอาไว้”

สมพลหันไปมองพ่อ

“แม่เป็นคนเลือกพันธุ์ข้าวเองหรอพ่อ”

“อืม แม่เอ็งโตมากับโรงสี รู้เรื่องข้าวมากกว่าใคร จำไม่ได้หรอว่าแม่เอ็งชอบเก็บเมล็ดพันธุ์แปลกๆเอาไว้ แล้วทดลองปลูกดูว่าพันธุ์ไหนเหมาะกับดินแถวนี้”

“แล้วพันธุ์นี้ทนน้ำได้มากกว่าพันธุ์อื่นหรอพ่อ”

“ก็ทนได้ดีกว่า แต่ถ้าน้ำท่วมอยู่นาน ๆ ก็ไม่รอดเหมือนกัน”

…

“เออฝนตกหนักขนาดนี้คงยังซ่อมหลังคาไม่ได้ ช่วงนี้เองมานอนห้องพ่อไปก่อน เดี๋ยวพ่อจะนอนตรงชานบ้านนี่แหละ  จะได้ดูน้ำดูท่าด้วยเผื่อน้ำป่ามันไหลมากลางดึก”


“จ้าพ่อ” สมพลรับคำ แต่ใจนึกสงสัยว่าเหตุผลที่พ่อจะนอนข้างนอกเป็นเพราะห่วงน้ำท่วม หรือที่จริงแล้วรู้เรื่องที่เขาแอบลูบคลำเมื่อคืน…

—

ในที่สุด ฝนก็เริ่มราเม็ดลงในวันที่ห้า แม้ท้องฟ้ายังมืดครึ้ม แต่ก็พอมีแสงสว่างลอดผ่านกลุ่มเมฆให้สดชื่นอยู่บ้าง

ตาเพียรชวนสมพลออกไปเก็บผักบุ้งและถั่วฝักยาวที่ยังพอใช้ได้ แม้ผลผลิตบางส่วนเสียหาย แต่ก็ยังเหลือให้เก็บอีกไม่น้อย

“เอาไปแบ่งบ้านลุงชื่นกับบ้านอื่นหน่อยนะ”

“แต่ผักเราก็เสียหายเยอะนะพ่อ ทำไมเราไม่เก็บไว้กินเองก่อน”

“เอ็งตัวนิดเดียวจะกินหมดนี่ได้ยังไง เราแบ่งให้เขาเท่าที่แบ่งได้ ไม่ได้ยกให้เขาทั้งหมดสักหน่อย”

สมพลเออออ เพราะไม่อยากขัดความเป็นคนมีน้ำใจของพ่อ

ตกบ่ายทั้งคู่ขับรถอีแต๋นเอาไปแบ่งผักให้เพื่อนบ้านใกล้ๆ  ก่อนที่จะแวะไปบ้านลุงชื่นเป็นหลังสุดท้าย

“เอ็งไม่ต้องเอามาให้ข้าหรอกเพียร บ้านเอ็งก็เสียหายเหมือนกัน” ตาชื่นเอ่ยด้วยความเกรงใจ

“ฉันมีพอกินแล้วละลุง ผักนี่ลุงเก็บไว้กินก่อน”

“เออขอบใจว่ะเพียร” ลุงชื่นรับตะกร้า ก่อนหันมาทักสมพล “กลับมาอยู่บ้านแล้วหรือเรา”

“จ้าลุง” สมพลตอบ

“ดีแล้ว ๆ พ่อเอ็งจะได้ไม่ต้องอยู่คนเดียวเสียที”

“ฉันอยู่คนเดียวชินแล้วลุง” ตาเพียรแทรก

“ชินอะไร เอ็งมาบ่นกับข้าว่าคิดถึงลูกอยู่เรื่อยไม่ใช่หรือ”

ตาเพียรกระแอมในลำคอ  ปรามไม่ให้ลุงชื่นพูดต่อ

สมพลเหลือบเห็นใบหูพ่อแดงขึ้นมาด้วยความเขินอาย

—

“พ่อเหงาไหม ตอนฉันไปเรียนกรุงเทพฯ” สมพลเอ่ยถามขณะนั่งรถอีแต๋นกลับบ้าน

“ก็เหงาสิ”

“แล้วทำไมพ่อไม่บอกให้ฉันกลับมาบ้านบ้างล่ะ”

“จะบอกไปทำไม ตอนนั้นเอ็งกำลังเรียนอยู่ ข้าไม่อยากรบกวนเวลาเรียนเอ็ง”

สมพลเงียบไปครู่หนึ่ง

“คราวนี้ฉันกลับมาอยู่บ้านแล้วนะพ่อ”

ตาเพียรหันมามองลูกแวบหนึ่ง

“อืม พ่อรู้”

—
“เหอะ… หยุดสักทีนะฟ้าฝน” ตาเพียรพ่นควันบุหรี่ใบจากพลางมองขึ้นฟ้า

“เอ็งอาบน้ำเสร็จแล้ว จัดที่นอนเผื่อพ่อด้วยนะลูกเดี๋ยวพ่อเข้าไปนอนด้วย นอนข้างนอกมาหลายวันไม่ค่อยจะหลับเลยว่ะ มัวแต่เป็นห่วงเรื่องน้ำ  คืนนี้จะได้หลับสบายสักที”

“จ้าพ่อ” สมพลรับคำ

วันนี้พ่อเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำ แต่ไม่ลืมที่จะยื่นแขนมาให้สมพลหนุนต่างหมอน

ไม่นานนักเสียงลมหายใจของพ่อก็ดังสม่ำเสมอ ตามมาด้วยเสียงกรนเบาๆ เป็นสัญญาณว่าเขาหลับลึกไปแล้ว

แม้กลิ่นกายของพ่อจะเปิดประตูให้ความคิดด้านมืดเข้ามาครอบงำ แต่สมพลก็ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่กวนพ่อ เพื่อให้แกได้หลับเต็มตื่น

อีกอย่างสมพลยังนึกสงสัยว่า พ่อรู้เหตุการณ์ในคืนที่ฟ้าผ่าหรือไม่ ถึงแม้ว่าพ่อจะไม่พูดเรื่องคืนนั้น หรือไม่ได้แสดงท่าทีที่แปลกไป แต่ใครจะรู้ ที่พ่อยังไม่ดุด่าว่ากล่าวเขา อาจจะเป็นเพราะมัวยุ่งกับน้ำท่วมอยู่ก็เป็นได้

คิดได้ดังนั้นสมพลก็พลิกตัวหันหลังให้พ่อ พยายามข่มตาหลับ เพื่อไม่ให้พลั้งเผลอทำผิดซ้ำอีก

แต่อีกไม่กี่อึดใจต่อมา ตาเพียรกลับเป็นฝ่ายตะแคงตัวมากอดสมพลจากด้านหลัง

สมพลรู้สึกได้ถึงแผ่นอกหนาและพุงแข็งๆ ที่แนบชิดแผ่นหลังของเขา  ที่สำคัญการที่ตาเพียรยกขาขึ้นมาก่ายขาของเขา ทำให้ก้อนเนื้อในกางเกงในแนบอยู่กับก้นของเขาพอดี

สมพลหัวใจเต้นแรง ปากคอแห้งผาด แม้จะพยายามไม่คิดอะไร แต่ความอุ่นร้อนจากร่างกายพ่อ แทบจะเผาร่างกายของเขาให้ไหม้ไปตรงนั้น

ในที่สุดสมพลก็พ่ายแพ้แก่แรงกำหนัดอีกครั้ง

เขาค่อยๆ ถัดตัวไปแนบชิด เพื่อรับความอบอุ่นจากร่างกายตาเพียรให้มากขึ้น โดยเฉพาะตรงก้นที่แนบอยู่กับก้อนเนื้อของตาเพียร

ยิ่งสมพลถัดตัวเข้ามาชิด อ้อมกอดของตาเพียรก็ยิ่งแน่นขึ้น มือซ้ายที่โอบเอวสมพลไว้หลวมๆ ค่อยๆกระชับ  ร่างกายท่อนล่างของตาเพียนแอ่นแนบกับก้นของสมพลจนไม่เหลือที่ว่าง

เมื่อตาเพียรแอ่นสะโพกดัน สมพลก็ใช้ก้นกลมบดกลับ

เมื่อสมพลบดก้นกลมกลับไป ตาเพียนก็แอ่นสะโพกดันไม่ถอย

ฝ่ายหนึ่งกด ฝ่ายหนึ่งดัน กด… ดัน… เชื่องช้า แต่หนักแน่น

เวลานี้ท่อนเนื้อในกางเกงในของตาเพียร ค่อยๆ พองตัวขึ้นเป็นลำ ทุกครั้งที่พ่อแอ่นสะโพกเข้ามา ท่อนลำที่แข็งตัวจะกดแนบร่องก้นของสมพลอย่างหนักหน่วง เหมือนมันกำลังสอดส่องหาช่องทางที่จะชำแรกเข้าไปในกาย

เสียงลมหายใจตาเพียรที่กระชั้นถี่ ยิ่งกระตุกอารมณ์มืดดำของของสมพลให้ท่วมท้น

หากใครมาเห็นความเคลื่อนไหวในมุ้งของสองพ่อลูกเวลานี้ คงคิดไปได้ว่าทั้งสองกำลังเสพสังวาสกันอยู่เป็นแน่

และก็ถึงจุดที่ความกระสันของสมพลท่วมท้น  เขาใช้มือขวาล้วงเข้าไปในกางเกงขาสั้นของตัวเอง  แล้วเริ่มช่วยตัวเองทันที

สมพลเม้มปากแน่นไม่ให้มีเสียงหลุดลอด แต่มือกลับรูดท่อนเนื้อของตัวเองเร็วรัว เขาไม่สนใจว่าพ่อจะหลับหรือตื่น รู้แต่เพียงว่าเวลาแห่งความสุขใกล้มาถึงแล้ว

ในที่สุด น้ำรักของสมพลก็ทะลักมาเหมือนเขื่อนแตก กางเกงขาสั้นของเขา เฉอะแฉะไปด้วยของเหลวขุ่นข้น

สมพลหายใจออกยาว รู้สึกเหมือนได้ปลดพันธนาการที่เกาะกุมไว้มาหลายวัน

สมพลแล้วลุกขึ้นจากฟูกนอนอย่างระมัดระวัง  เขาเดินลงบันไดไปนั่งใต้ถุนบ้านเพื่อไปชำระล้างร่างกายที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำรักของตัวเอง

แต่ในขณะที่เขาใช้น้ำเย็นๆ ล้างตัว สายตาก็เหลือบเห็นแสงไฟวูบไหวอยู่ที่คอกควาย

สมพลหยุดเพ่งมองผ่านความมืด เห็นเงาคนขยับไหว หัวใจเริ่มเต้นแรงขึ้น

“พ่อ!”

สมพลรีบวิ่งขึ้นบันไดไปปลุกตาเพียร

ตาเพียรลืมตาขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเสียงลูก


“มีอะไร!”

“มีคนอยู่ที่คอกควาย!”

ตาเพียรคว้าผ้าขาวม้ามาทำรางให้กระชับ หยิบท่อเหล็กแป๊บที่วางพิงอยู่ข้างฝา แล้ววิ่งลงบันไดไปทันที

“ใครน่ะ! พวกมึงเป็นใคร!”
_________

nuangnut1996

สนุกมากครับ

armokung

ตื่นเต้นตลอด

lovehule

ใครนั่นน่ะ