ลืมรหัสผ่าน
 สมัครเข้าเรียน
ค้นหา
ดู: 26|ตอบกลับ: 1

ตอนที่ 5 — ที่ข้าง ๆ

[คัดลอกลิงก์]
นิสิตภาคบัณฑิต (M.D.A)
Money Donate Approved
กระทู้
28
ตอบกลับ
11
พลังน้ำใจ
4097
Zenny
13570
ออนไลน์
268 ชั่วโมง
โพสต์ 2 ชั่วโมงที่แล้ว | ดูโพสต์ทั้งหมด |โหมดอ่าน

บ้านนี้มีคนแอบรัก #1 - กุญแจคนละดอก
บ้านนี้มีคนแอบรัก #2 — ข้าวเช้าสี่ถุง
บ้านนี้มีคนแอบรัก #3 — ข้าวเช้าสี่ถุง
บ้านนี้มีคนแอบรัก #4 — มื้อเช้าของคนตื่นก่อน

บ้านนี้มีคนแอบรัก #5 — ที่ข้าง ๆ
กลิ่นข้าวต้มลอยขึ้นมาถึงชั้นสองตอนหกโมงยี่สิบ
เหนือรู้เพราะเขาตื่นแล้ว
ตื่นจริง ๆ ไม่ได้ลืมตาขึ้นมาดูนาฬิกาแล้วหลับต่อ และไม่ได้ลุกขึ้นเพราะภูเคาะเตียง เขานั่งอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า ติดกระดุมเสื้อนักศึกษาเม็ดสุดท้ายด้วยความระมัดระวังอย่างที่ไม่เคยมีให้เสื้อยืดของตัวเอง
วันนี้เสื้อขาว กางเกงดำ เข็มขัดพร้อม
ส่วนผมยังไม่ค่อยพร้อมเท่าไร
เหนือยกมือกดผมด้านหลังลงอีกครั้ง มันยุบไปตามฝ่ามือ ก่อนค่อย ๆ เด้งกลับขึ้นมาเหมือนมีความตั้งใจเป็นของตัวเอง
เขาหันไปมองภู
อีกฝ่ายแต่งตัวเสร็จแล้ว เสื้อถูกเก็บเข้ากางเกงเรียบร้อย เข็มขัดตรง ผมไม่ชี้ รองเท้าดำที่วางอยู่ปลายเตียงดูสะอาดกว่าตอนเอาออกมาจากกล่องเมื่อคืนเสียอีก
เหนือมองแล้วถอนหายใจ
“ทำไมของมึงง่ายจังวะ”
ภูกำลังสวมนาฬิกาข้อมือ เงยหน้าขึ้นมอง
“อะไร”
“ผม”
“กูตัดสั้น”
เหนือหันกลับไปมองกระจก
คำตอบถูกต้องจนเถียงไม่ได้
เขาลุกไปหยิบขวดน้ำบนโต๊ะ เทใส่มือเล็กน้อยแล้วลูบผมด้านหลังใหม่ คราวนี้มันยอมเข้าที่ได้เกือบหมด เหลือปลายเล็ก ๆ ชี้อยู่กระจุกหนึ่ง
ภูเดินมาหยุดข้างหลัง
เหนือเห็นผ่านกระจกจึงหันไป
“ยังชี้อีกเหรอ”
อีกฝ่ายยื่นมือมาแตะผมตรงนั้น กดลงเบา ๆ แล้วปล่อย
ผมเด้งกลับขึ้นมาเหมือนเดิม
ทั้งคู่เงียบไปสองวินาที
ภูหัวเราะ
เหนือเอื้อมไปตีแขนทันที
“ไม่ต้องขำ”
“มันไม่ลง”
“เห็นอยู่”
“ปล่อยมัน”
ภูพูดจบก็เดินไปหยิบกระเป๋า เหนือมองเงาตัวเองในกระจกอีกครั้ง ก่อนตัดสินใจยอมแพ้
ถ้าจะมีใครจำเขาได้จากผมกระจุกนี้ก็คงช่วยไม่ได้แล้ว

นนท์ยืนอยู่หน้าเตาในชุดนักศึกษาเหมือนกัน แต่มีผ้ากันเปื้อนสีเข้มสวมทับอีกชั้น
หม้อข้าวต้มเดือดเบา ๆ กลิ่นกระเทียมเจียวกับพริกไทยลอยอยู่ในครัว ข้างหม้อมีชามเรียงไว้สี่ใบ ต้นหอมกับผักชีถูกแยกใส่ถ้วยเล็ก ไม่ได้เทรวมลงไป
เหนือเห็นแล้วเดินเข้าไปชะโงกทันที
“แยกให้กูเหรอ”
นนท์หันมอง
“เผื่อคนไม่กิน”
“มึงใจดีว่ะ”
“แต่ขิงใส่ไปแล้วนะ”
เหนือก้มดูหม้อ สีหน้าลังเลขึ้นนิดหนึ่ง
นนท์ใช้ทัพพีคนให้ดู
“ใส่ต้มดับคาว ไม่ต้องเคี้ยว”
“อ๋อ”
“ทำหน้าเหมือนกูจะวางยา”
เหนือหัวเราะแล้วช่วยยกชามออกไปวางบนโต๊ะ ภูเดินตามมาพร้อมแก้วน้ำ ส่วนเจตเพิ่งลงบันไดในสภาพที่เสื้อเรียบกว่าหน้าตัวเองมาก
มันหาวจนต้องยกมือปิดปาก ก่อนหยุดยืนมองทุกคน
“ทำไมแต่งตัวกันเร็วขนาดนี้”
นนท์เหลือบมองนาฬิกาบนผนัง
“อีกครึ่งชั่วโมงออก”
เจตพยักหน้าช้า ๆ เหมือนกำลังประมวลผล ก่อนลากเก้าอี้ออกนั่ง
“กูก็ตื่นทัน”
“ยังไม่ได้ใส่เข็มขัด” ภูบอก
เจตก้มมองเอวตัวเอง
เงียบไปพักหนึ่ง
“รู้แล้ว กูแค่ถอดไว้กินข้าวสบาย ๆ”
เหนือหลุดหัวเราะทันที
“มึงเพิ่งเดินลงมา”
“อย่าจับผิดแต่เช้า”
นนท์ยกหม้อข้าวต้มมาวางบนแผ่นรองกลางโต๊ะ แล้วตักให้ทีละคน
เหนือดึงเก้าอี้ตัวเดิมออกนั่ง
ฝั่งตรงข้ามเป็นนนท์ ข้างนนท์คือเจต ส่วนที่ว่างข้างตัวเขา ภูวางกระเป๋าไว้บนพนักเก้าอี้แล้วนั่งลงเหมือนทุกเช้า
ไม่มีใครนัดกัน
แต่พอทุกคนนั่งครบ เหนือก็รู้สึกว่าภาพตรงหน้าถูกที่ถูกทางดีแล้ว
เจตตักข้าวต้มเข้าปากคำแรก รีบอ้าปากเป่าลมออกทันที
“ร้อน!”
นนท์มองมันอย่างไม่แปลกใจ
“ไอขึ้นอยู่”
“กูหิว”
ภูเลื่อนแก้วน้ำให้ ส่วนเหนือหัวเราะจนแทบตักข้าวต้มไม่ตรงช้อน
ระหว่างกิน นนท์ทวนรายการเอกสารอีกรอบ เจตล้วงแฟ้มจากกระเป๋าขึ้นมาตบเบา ๆ เพื่อยืนยันว่าเอามาแล้ว ภูพยักหน้า ส่วนเหนือเปิดซิปกระเป๋าตรวจจริง ๆ
แฟ้มอยู่ครบ
กระเป๋าสตางค์อยู่
โทรศัพท์อยู่
กุญแจสีฟ้า—
เหนือหยุดมือ
ภูมองมาทันที
“อะไรหาย”
“กุญแจ”
“แขวนอยู่หัวเตียง”
เหนือเงยหน้าขึ้น
“มึงเห็น?”
“เมื่อคืนมึงแขวน”
เหนือพยักหน้าแล้วก้มกินต่อ ตั้งใจว่าจะขึ้นไปหยิบก่อนออกจากบ้าน
เขาเพิ่งกินไปได้อีกสองคำ โทรศัพท์บนโต๊ะก็สั่น
ต้นส่งข้อความมาบอกว่าออกจากบ้านแล้ว
เหนือพิมพ์ตอบไปสั้น ๆ ก่อนวางเครื่องลง ตอนเงยหน้าขึ้น ภูเลื่อนจานไข่เจียวที่นนท์ทำเพิ่มมาให้ใกล้กว่าเดิม
“กินให้หมดก่อน”
เหนือมองไข่เจียว แล้วหันไปมองคนพูด
“กูก็กินอยู่”
“อีกสิบนาทีออก”
เขาจึงรีบตักข้าวต้มต่อ
แต่ตอนก้มหน้า รอยยิ้มกลับมาเองนิดหนึ่งโดยไม่ทันตั้งใจ

พวกเขาออกจากบ้านช้ากว่าที่วางไว้สี่นาที
สองนาทีแรกหมดไปกับการที่เจตวิ่งขึ้นไปหยิบเข็มขัด อีกหนึ่งนาทีเป็นของเหนือที่เกือบลืมกุญแจจริง ๆ ส่วนอีกหนึ่งนาทีไม่มีใครยอมรับว่าเกิดจากตัวเอง
นนท์ยืนล็อกประตูรั้วด้วยสีหน้าของคนที่เพิ่งจัดทัศนศึกษาขนาดเล็กสำเร็จ
“พรุ่งนี้ใครช้าเดินเองนะ”
“รับทราบครับหัวหน้าห้อง” เจตตอบ
“กูไม่ได้อยากเป็น”
“แต่มึงเหมาะ”
นนท์หันไปมองมัน เจตจึงรีบเดินนำออกจากซอย
วันนี้พวกเขาเดินไปด้วยกันทั้งสี่คน เพราะหน้าวิทยาลัยมีรถเยอะกว่าปกติ และภูบอกว่าหาที่จอดลำบากแน่
ตลอดทางมีนักศึกษาในชุดเดียวกันทยอยเดินออกจากซอยอื่น บางคนซ้อนรถมา บางคนมีผู้ปกครองมาส่ง เสียงพูดคุยกับเสียงเครื่องยนต์ดังปนกันตั้งแต่ยังไม่ถึงประตู
เหนือหยุดมองบรรยากาศอยู่แวบหนึ่ง
เมื่อวานเขายังนั่งวาดรูปอยู่ในโรงอาหารเงียบ ๆ วันนี้แค่จะเดินเข้าวิทยาลัยก็ต้องเบี่ยงตัวหลบคน
“เยอะว่ะ”
เจตพยักหน้า
“เริ่มไม่อยากมาแล้ว”
นนท์จับสายกระเป๋ามันจากข้างหลังแล้วดันให้เดินต่อ
“มาถึงแล้ว”
เหนือหัวเราะ ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความจากต้น
อีกฝ่ายรออยู่หน้าห้องประชุมแล้ว พร้อมบอกว่าจองที่ไว้ด้านในใกล้ทางเดิน
เขาพิมพ์ตอบว่ากำลังไป
พอเดินถึงจุดที่ต้องแยกไปลงทะเบียนตามสาขา ทั้งสี่คนก็หยุดพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
นนท์ชี้ไปทางโต๊ะซ้ายสุด
“เราอยู่ฝั่งนั้น”
เจตมองป้ายช่างไฟฟ้าแล้วชี้ตาม
“กูตรงนู้น”
เหนือเห็นป้ายดิจิทัลกราฟิกอยู่ไม่ไกล ส่วนช่างยนต์ต้องเดินเลยไปอีกหน่อย
“เดี๋ยวเจอกันเที่ยงนะ” เขาบอก
นนท์พยักหน้า เจตยกมือให้แล้วเดินแยกไปทันที เพราะเห็นคิวฝั่งตัวเองเริ่มยาว
เหลือภูยืนอยู่ข้างเหนืออีกคน
เหนือขยับกระเป๋าบนไหล่
“มึงไปเถอะ เดี๋ยวกูต่อแถวตรงนี้”
ภูมองโต๊ะลงทะเบียนของเขา ก่อนพยักหน้า
“แฟ้มเอาออกไว้เลย จะได้ไม่ต้องหา”
“รู้แล้ว”
เหนือทำเสียงเหมือนรำคาญ แต่ยอมรูดซิปกระเป๋าทันที
ภูเดินแยกไป
เขามองตามอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันกลับมาเมื่อรุ่นพี่หน้าโต๊ะเรียกให้แถวขยับ

ต้นจองที่ไว้แถวกลางของห้องประชุม
เก้าอี้สีเข้มเรียงเป็นแนวยาวจนมองแทบไม่เห็นปลายสุด ด้านหน้ามีเวทีกับจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ เสียงเพลงจากลำโพงดังคลออยู่เหนือเสียงคนคุยกัน
เหนือเดินตามช่องทางเดินเข้าไป พอเห็นต้นโบกมือจึงยิ้มแล้วแทรกตัวผ่านเก้าอี้สองสามตัวไปนั่งข้างกัน
อาร์มกับปอนด์มาถึงแล้วเช่นกัน ทั้งคู่กำลังเปิดดูเอกสารในซองที่ได้รับจากจุดลงทะเบียน
“เกือบเต็มแล้ว” ต้นบอก
เหนือวางกระเป๋าบนตัก
“ข้างนอกคนเยอะมาก”
“เพื่อนมึงมาครบไหม”
“ครบ”
“นั่งไหนกัน”
เหนือหันไปมองรอบห้องตามคำถาม
คนเดินขวางอยู่หลายกลุ่ม เขาเห็นเจตแวบหนึ่งตรงทางเดินด้านข้าง กำลังยกมือเรียกใครสักคน ก่อนร่างมันจะหายไปหลังแถวเก้าอี้
โทรศัพท์สั่นในมือตอนนั้นพอดี
นนท์ส่งข้อความเข้ากลุ่ม
นนท์: อยู่ด้านหลังฝั่งประตูขวา แถวรองสุดท้าย
เหนือเงยหน้ามองไปทางนั้น
เจตนั่งริมทางเดิน นนท์อยู่ตรงกลาง ส่วนภูอยู่ด้านในสุด
ไกลพอที่จะมองสีหน้าไม่ชัด แต่เห็นว่าอีกฝ่ายวางแขนบนพนักเก้าอี้ว่างข้างตัว แล้วกำลังก้มดูอะไรในโทรศัพท์
เหนือพิมพ์ตอบ
เหนือ: เห็นแล้ว กูแถวกลาง
พอส่งเสร็จ ภูก็เงยหน้าขึ้นมาพอดี
เหนือยกมือเล็กน้อย ไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายจะเห็นหรือเปล่า
ผ่านไปครู่หนึ่ง มือของภูก็ยกขึ้นสั้น ๆ จากด้านหลังห้อง
เหนือยิ้มแล้วลดมือลง
“คนนั้นเหรอ”
ต้นถามเบา ๆ
เหนือหันกลับมา
“อือ พวกมันนั่งอยู่ด้วยกัน”
ต้นพยักหน้า ก่อนเลื่อนเอกสารแผ่นหนึ่งมาให้ดู
“ตรงนี้เขาบอกว่าแยกตามสาขาหลังพักเที่ยงนะ”
เหนือก้มอ่านตาม แล้วการปฐมนิเทศก็เริ่มขึ้นพอดี

ผ่านไปสี่สิบนาที เจตเริ่มรู้สึกว่าการตื่นเช้าเป็นความผิดพลาด
แอร์ในห้องประชุมเย็นสบายเกินไป เสียงบรรยายจากเวทีสม่ำเสมอ และข้าวต้มสองชามที่กินมาก็กำลังทำงานของมันอย่างเต็มที่
เปลือกตาหนักขึ้นทุกที
มันขยับตัว ยืดหลัง แล้วแกล้งเปิดแฟ้มเอกสารเพื่อให้ตัวเองดูมีสมาธิ
นนท์เหลือบมอง
“ง่วง?”
เจตส่ายหน้า
“กำลังฟัง”
บนเวทีกำลังอธิบายเรื่องบริการห้องสมุด
เจตหันไปทางภูเพื่อหาแนวร่วม แต่พบว่าอีกฝ่ายนั่งตรง มองไปด้านหน้าอย่างปกติ
อย่างน้อยก็ทำเหมือนฟังอยู่
“มึงไม่ง่วงเหรอ” มันกระซิบ
ภูตอบโดยไม่หันมา
“ง่วง”
“ทำไมหน้าไม่ง่วง”
“ต้องทำหน้ายังไง”
นนท์เม้มปากแน่น พยายามกลั้นหัวเราะ เจตเลยก้มหน้าเปิดแฟ้มต่อเพื่อซ่อนรอยยิ้ม
จังหวะนั้นมีคนเดินเข้ามาทางประตูด้านข้าง รุ่นพี่ที่ดูแลแถวชี้ไปยังที่ว่างริมทางเดินข้างเจตพอดี
วินหยุดอยู่ตรงปลายแถว
เจตเงยหน้าขึ้น
ความง่วงหายไปทันทีเหมือนมีคนดึงปลั๊กออก
วินมองมันแล้วเลิกคิ้วนิดหนึ่ง ก่อนก้มตัวเดินเข้ามานั่ง
“ว่างใช่ไหม”
เจตรีบขยับกระเป๋าลงจากเก้าอี้
“ว่าง”
วินนั่งลง วางซองเอกสารบนตักแล้วถอนหายใจเบา ๆ
“เกือบไม่ทัน”
“ร้านยุ่งเหรอ”
วินพยักหน้า
“มีคนมาปริ้นงานตอนจะออกพอดี”
เจตอ๋อ ก่อนนึกขึ้นได้ว่าตัวเองควรแนะนำคนข้าง ๆ
มันเอียงตัวเล็กน้อย
“นี่นนท์ แล้วก็ภู เพื่อนที่อยู่บ้านเดียวกัน”
นนท์ยิ้มให้ ภูพยักหน้า ส่วนวินทักกลับเบา ๆ ก่อนทุกคนจะหันไปทางเวทีเมื่อพิธีกรขอความร่วมมือลดเสียงพูดคุย
เจตนั่งตรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
นนท์มองด้านข้างของมันอยู่แวบหนึ่ง แล้วก้มเปิดสมุดตัวเอง
เมื่อกี้ยังทำท่าจะละลายไปกับเก้าอี้
ตอนนี้มือประสานบนตักเรียบร้อยเหมือนคนพร้อมรับเกียรติบัตร
ผ่านไปสักพัก วินก้มค้นกระเป๋าผ้า หยิบสมุดออกมาได้แต่ไม่เจอปากกา
เจตเห็นจากหางตา
มันล้วงกระเป๋าเสื้อทันที ก่อนยื่นปากกาสีน้ำเงินให้
วินหันมอง
เป็นด้ามที่ซื้อจากร้านเมื่อวาน
“ใช้ก่อนได้”
เจตกระซิบ
วินรับไป มองปากกาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มเล็ก ๆ
“วันนี้ไม่ลืมแล้ว”
เจตยิ้มตอบ
“เพิ่งซื้อมา ต้องใช้ให้คุ้ม”
นนท์หันไปอีกทางทันที
ภูเห็นไหล่มันสั่นนิด ๆ จึงก้มหน้าลงมองเอกสารในมือตัวเองบ้าง

พอถึงช่วงพักเบรก เหนือก็หิวทั้งที่กินข้าวเช้ามาแล้ว
เขาเดินตามต้นออกมารับขนมกับน้ำหน้าห้องประชุม คนเบียดกันอยู่ตรงโต๊ะจนต้องขยับช้า ๆ ทีละนิด
โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่น
ภู: ออกมาหรือยัง
เหนือมองข้อความแล้วพิมพ์ตอบด้วยมือข้างเดียว
เหนือ: อยู่โต๊ะขนม มึงอยู่ไหน
ยังไม่ทันได้คำตอบ เสียงต้นก็ดังขึ้นข้างตัว
“เหนือ เอาน้ำไหม”
อีกฝ่ายยื่นแก้วน้ำเปล่ามาให้สองแก้ว เหนือรีบรับไว้แก้วหนึ่งแล้วเก็บโทรศัพท์ เพราะถ้าถือต่อคงได้ทำขนมหกสักอย่าง
“ขอบใจ”
ต้นหยิบกล่องขนมของตัวเองแล้วเดินนำออกจากกลุ่มคน ไปหยุดตรงระเบียงข้างห้องประชุมที่มีลมพัดผ่าน
เหนือวางแก้วน้ำบนขอบปูนกว้าง ๆ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง
ภู: หน้าประตูขวา
เขาหันมองกลับไป
จากตรงนี้เห็นแค่คนเดินเข้าออกประตู ไม่มีใครที่ดูเหมือนภู
เหนือพิมพ์บอกตำแหน่งตัวเอง ก่อนเปิดกล่องขนม
ข้างในมีขนมปังไส้ถั่วแดงกับเค้กชิ้นเล็ก
เขาหยิบเค้กขึ้นมาก่อน
ต้นมองแล้วถาม
“ไม่ชอบถั่วแดงเหรอ”
เหนือส่ายหน้า
“กินได้ แต่ไม่ค่อยชอบ”
“แลกกับของเราไหม เรายังไม่ได้แกะ”
เหนือมองกล่องอีกฝ่าย
ต้นได้ขนมปังหมูหย็อง
เขายิ้มกว้างทันที
“เอาดิ”
ทั้งคู่กำลังแลกขนมกันตอนภูเดินมาถึง
เหนือเงยหน้าขึ้นก่อนใคร
“อ้าว มาแล้ว”
ภูหยุดห่างออกไปนิดหนึ่ง ในมือถือกล่องขนมที่ยังไม่ได้เปิด
“อือ”
ต้นทักแล้วขยับตัวเปิดพื้นที่ตรงระเบียงให้ ส่วนเหนือชี้ไปยังขนมในมือภูทันที
“มึงได้อะไร”
ภูเปิดฝากล่อง
ขนมปังหมูหย็องกับเค้กเหมือนของต้น
เหนือหัวเราะ
“กูได้ถั่วแดง แต่แลกแล้ว”
ภูมองขนมในมือเขา ก่อนพยักหน้ารับ
“อ๋อ”
เหนือดื่มน้ำแล้วถาม
“เจตกับนนท์ล่ะ”
“เจตเจอวิน นนท์ไปห้องน้ำ”
ต้นเลิกคิ้วนิดหนึ่ง
“วินร้านถ่ายเอกสารเหรอ”
ภูพยักหน้า
“รู้จัก?” เหนือถาม
“เคยไปปริ้นงาน เห็นอยู่บ่อย ๆ”
เหนือกำลังจะเล่าเรื่องปากกาของเจต แต่พอคิดว่าเป็นเรื่องของเพื่อนจึงหยุดไว้แค่นั้น แล้วหันไปถามภูเรื่องที่นั่งด้านหลังแทน
“ตรงนั้นได้ยินชัดไหม”
“ชัด”
“หนาวหรือเปล่า แอร์ตรงกูเย็นมาก”
ภูมองแขนเขา
เหนือเพิ่งรู้ว่าตัวเองยกมือขึ้นถูแขนอยู่ตั้งแต่เมื่อไร
“เสื้อคลุมอยู่บ้าน” ภูบอก
“ไม่ได้จะขอ”
“ยังไม่ได้ว่าอะไร”
ต้นหัวเราะเบา ๆ อยู่ข้างกัน
ก่อนที่เหนือจะหาคำมาเถียงต่อ เสียงพิธีกรก็ดังผ่านลำโพงเรียกให้กลับเข้าห้องประชุม ทุกคนจึงปิดกล่องขนมแล้วเดินกลับไปทางประตู
ตรงจุดที่ต้องแยกกัน เหนือหันไปหาภู
“เที่ยงเจอกันโรงอาหารนะ”
อีกฝ่ายพยักหน้า
“ถ้าเลิกไม่พร้อมกันก็ทัก”
“อือ”
เหนือเดินตามต้นกลับไปยังแถวกลาง
คราวนี้พอนั่งลง เขาเผลอหันไปมองด้านหลังอีกครั้ง
ภูยังเดินไปไม่ถึงเก้าอี้ เพราะต้องหยุดให้คนในแถวลุกเปิดทาง
เหนือมองอยู่จนอีกฝ่ายนั่งลงเรียบร้อย แล้วค่อยหันกลับมาข้างหน้า

ช่วงก่อนพักเที่ยงผ่านไปช้ากว่าช่วงแรก
เหนือพยายามฟังเรื่องระเบียบการแต่งกายกับกิจกรรมนักศึกษา แต่สมาธิเริ่มหลุดเป็นระยะ จนต้นต้องใช้นิ้วแตะบรรทัดในเอกสารให้ดูตอนมีเรื่องสำคัญ
“ตรงนี้ต้องจำไว้นะ”
เหนือก้มอ่าน
“อือ ขอบใจ”
ต้นไม่ได้ทำท่ารำคาญ แค่เลื่อนเอกสารมาไว้ตรงกลางเพื่อให้ดูด้วยกันสะดวกขึ้น
เหนือรู้สึกดีที่มีคนช่วย
ต้นคุยง่าย ใจเย็น และชอบสังเกตสิ่งเล็ก ๆ ไม่ต่างจากเขา เวลาเห็นโปสเตอร์หรือสัญลักษณ์แปลก ๆ ตามอาคาร ทั้งคู่มักหันไปมองพร้อมกันโดยไม่ได้นัด
ถ้าต้องเริ่มเรียนในห้องที่ยังไม่คุ้น เหนือคิดว่าการมีต้นนั่งใกล้ ๆ คงช่วยได้มาก
ตอนพิธีกรประกาศพักเที่ยง ทั้งห้องก็เหมือนคลายลมหายใจพร้อมกัน
ต้นเก็บเอกสารใส่ซองแล้วหันมาถาม
“กินด้วยกันใช่ไหม”
เหนือพยักหน้า
“ไปกับพวกที่บ้านเราได้ไหม นัดกันไว้”
“ได้ดิ”
พอเดินออกมาถึงหน้าห้องประชุม เหนือก็เห็นเจตยืนอยู่กับนนท์ ภู และวินใต้ร่มไม้ใกล้ทางเดิน
เจตกำลังพูดอะไรสักอย่างอย่างออกรส มือประกอบไปด้วยจนเกือบตีซองเอกสารตัวเองตก
วินยืนฟังอยู่ข้าง ๆ
ภาพนั้นทำให้เหนือยิ้มก่อนเดินไปถึงเสียอีก
“มึงเล่าอะไร”
เจตหันมา
“ไม่มีอะไร”
นนท์ตอบแทนทันที
“มันเล่าว่าตัวเองรีดเสื้อเป็นแล้ว”
เหนือมองวิน ก่อนหันกลับมาหาเจตด้วยสายตาเข้าใจอะไรบางอย่าง
“อ๋อ”
“หยุดเลย” เจตชี้หน้า
วินมองทั้งคู่สลับกันแล้วหัวเราะ
เหนือเลยยอมปล่อย เพราะหน้ามันเริ่มแดงจริง ๆ แล้ว
พวกเขาเดินไปโรงอาหารด้วยกันหกคน เสียงคุยกระจายเป็นคู่ ๆ ตามจังหวะเดิน ต้นกับเหนืออยู่ด้านหลัง นนท์คุยกับวินเรื่องสาขาบัญชี ส่วนเจตพยายามแทรกบทสนทนาอย่างแนบเนียน
ภูเดินอยู่ริมทางด้านนอก คอยหลบคนที่สวนมา
พอถึงหน้าโรงอาหาร ต้นหยุดดูป้ายเมนูร้านข้าวข้างทาง เหนือจึงชะลอตาม
เขาหันกลับมาจะบอกภู แต่เห็นอีกฝ่ายเดินเลยไปแล้วสองก้าว
ภูหยุดเมื่อรู้ว่าเขาไม่ได้ตามมา
“ดูร้านนี้ก่อน” เหนือบอก
ภูพยักหน้าแล้วหันไปเรียกคนอื่น
แค่นั้นเอง
แต่เหนือกลับรู้สึกสบายใจขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

โต๊ะว่างหกที่หาไม่ง่ายในวันที่นักศึกษาใหม่มาเกือบพร้อมกัน
สุดท้ายนนท์เป็นคนเห็นโต๊ะยาวริมหน้าต่างที่เพิ่งมีคนลุก พวกเขารีบเดินไปจับจองก่อนกระจายกันซื้อข้าว
เหนือวางกระเป๋าลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่ง ต้นวางกระเป๋าข้างกัน ส่วนภูเอาแฟ้มวางไว้อีกฝั่งตรงข้ามเหนือ
เจตกับวินไปซื้อร้านเดียวกัน นนท์รอเฝ้าโต๊ะก่อนเป็นคนแรก
ตอนเหนือกลับมาพร้อมจานข้าว ต้นตามมาติด ๆ พร้อมน้ำสองแก้ว
“ซื้อเผื่อเลยนะ”
เหนือรับมาแล้วบอกราคาเพื่อจะโอนคืน แต่ต้นส่ายหน้า
“แก้วเดียวเอง”
“ไม่ได้ดิ เมื่อเช้าก็แบ่งขนมให้แล้ว”
“งั้นคราวหน้าเลี้ยงคืน”
เหนือยอมพยักหน้าแล้ววางแก้วชาเย็นลงข้างจาน
ภูเดินกลับมาพอดี
ในมือมีข้าวกับน้ำเปล่าหนึ่งแก้ว
เขานั่งตรงข้าม ถามนนท์ว่าจะไปซื้อข้าวเลยไหม ก่อนขยับแฟ้มออกจากพื้นที่กลางโต๊ะให้
พอทุกคนกลับมาครบ บทสนทนาก็เริ่มขึ้นอีกครั้งอย่างรวดเร็ว
วินเล่าว่าแม่ให้ช่วยร้านหลังเลิกเรียนแต่ไม่บังคับทุกวัน นนท์ถามเรื่องการทำบัญชีรายรับรายจ่ายร้าน ส่วนเจตตั้งใจฟังเสียจนเหนืออดยิ้มไม่ได้
ต้นหันมาคุยเรื่องห้องเรียนของช่วงบ่าย เขาเปิดตารางให้ดู แล้วชี้ว่าพรุ่งนี้มีวิชาพื้นฐานการออกแบบตั้งแต่เช้า
“ไปพร้อมกันไหม” ต้นถาม “เจอหน้าตึกก็ได้”
เหนือกำลังจะตอบ แต่เจตแทรกขึ้นก่อน
“มันมีคนไปส่งแล้ว”
ทั้งโต๊ะเงียบลงนิดหนึ่ง
เหนือหันไปมองทันที
เจตชะงักเหมือนเพิ่งได้ยินประโยคตัวเองชัด ๆ
“หมายถึงบางวันไง ภูมันขี่รถ”
ภูวางช้อนลง
“พรุ่งนี้กูก็เข้าเช้า แต่คนละตึก”
ต้นพยักหน้า ไม่ได้มีสีหน้าติดใจอะไร
“งั้นเจอหน้าห้องก็ได้”
เหนือรับคำ ก่อนหันไปถลึงตาใส่เจตหนึ่งที
มันก้มกินข้าวทันที ทำเป็นไม่เห็น
วินยื่นขวดพริกน้ำปลาให้มันพอดี เจตเลยมีเหตุผลให้หันหนีได้อย่างสะดวก
บทสนทนากลับมาเหมือนเดิม แต่เหนือรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างค้างอยู่ตรงกลางโต๊ะ
เขาเหลือบมองภู
อีกฝ่ายกินข้าวตามปกติ ถามนนท์เรื่องเวลาที่ต้องแยกไปตึกสาขา แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กข้อความ
ไม่มีอะไรผิดปกติ
แต่เหนือกลับไม่ค่อยชอบประโยคเมื่อครู่ของเจต
มันฟังเหมือนภูต้องรับหน้าที่อะไรบางอย่างให้เขา ทั้งที่อีกฝ่ายแค่ช่วยเพราะอยู่บ้านเดียวกันและมีทางไปด้วยกันได้
เขาไม่อยากให้ใครคิดว่าตัวเองเอาแต่ติดรถภูจนเป็นเรื่องปกติ
โดยเฉพาะภูเอง

ช่วงบ่ายเป็นการพบอาจารย์ประจำสาขาและรุ่นพี่
เหนือสนุกกว่าที่คิด
ห้องเรียนดิจิทัลกราฟิกมีผลงานนักศึกษารุ่นก่อนติดอยู่เต็มผนัง ทั้งภาพประกอบ โปสเตอร์ บรรจุภัณฑ์ และงานออกแบบตัวละคร บางชิ้นทำให้เขายืนดูอยู่นานจนต้นต้องเรียกให้กลับไปนั่ง
อาจารย์ให้ทุกคนแนะนำตัว แล้วเขียนสิ่งที่อยากทำหลังเรียนจบลงบนกระดาษใบเล็ก
เหนือหมุนปากกาอยู่ในมือพักหนึ่ง
เขาอยากทำหลายอย่าง
อยากวาดภาพประกอบ อยากออกแบบปก อยากมีงานของตัวเองที่คนเห็นแล้วจำได้ แต่พอมีพื้นที่ให้เขียนจริง ๆ กลับไม่รู้จะเลือกคำไหน
ต้นนั่งอยู่ข้างกัน ก้มเขียนเสร็จไปแล้ว
เหนือแอบมองกระดาษอีกฝ่าย
อยากทำงานออกแบบที่เลี้ยงตัวเองได้
เรียบง่ายดี
เหนือก้มกลับมามองกระดาษตัวเอง ก่อนเขียนช้า ๆ
อยากวาดอะไรสักอย่างให้คนอยากเก็บไว้
เขามองประโยคนั้นอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพับกระดาษส่งต่อไปด้านหน้า
ตอนกิจกรรมจบเกือบสี่โมง โทรศัพท์ก็มีข้อความเข้าจากกลุ่มบ้านป้ามาลัยหลายข้อความ
เจตบอกว่าเสร็จแล้ว นนท์กำลังเดินออกจากตึก ส่วนภูส่งมาว่าอยู่ใกล้ประตูหลัง
เหนือกำลังจะตอบว่ารอก่อน ต้นก็เรียกไว้
“เหนือ เดี๋ยว”
เขาหันกลับไป
“พรุ่งนี้นั่งโต๊ะเดิมนะ”
ต้นชี้ไปยังที่นั่งข้างตัวในห้อง
เหนือยิ้ม
“ได้”
“แล้วก็เรื่องดินสอที่มึงถาม เรามีเบอร์นั้นซ้ำ เอามาให้ยืมก่อนได้”
“ไม่เป็นไร เดี๋ยวเราแวะซื้อ”
“เอาไปลองก่อนก็ได้ เผื่อไม่ชอบ”
ต้นเปิดกระเป๋าหยิบกล่องดินสอออกมา ยื่นแท่งหนึ่งให้
เหนือรับมาดู ก่อนพยักหน้าขอบคุณ
ทั้งคู่คุยต่ออีกนิด กว่าจะเดินลงมาถึงชั้นล่าง คนหน้าตึกก็บางลงมากแล้ว
โทรศัพท์สั่นอีกครั้ง
ภู: ออกมาหรือยัง
เหนือรีบตอบ
เหนือ: กำลังไป โทษที
เขายกมือบอกลาต้น แล้วเร่งฝีเท้าไปทางประตู

ภูยืนรออยู่กับเจตและนนท์
เจตถอดเข็มขัดออกมาถือแล้ว ส่วนนนท์มีถุงขนมจากสาขาติดมือมาสองถุง
เหนือเดินเข้าไปด้วยลมหายใจเร็วเล็กน้อย
“รอนานไหม”
“ไม่นาน” นนท์ตอบ
เจตยกโทรศัพท์ขึ้นดู
“สิบเจ็ดนาที”
นนท์หันไปมองมัน
“เขาถามก็ตอบดิ” เจตยักไหล่
เหนือยกมือไหว้ล้อ ๆ
“ขอโทษครับ คุยเพลิน”
ภูมองหน้าเขา
“ไม่ต้องวิ่ง เหงื่อเต็มแล้ว”
เหนือเพิ่งรู้ว่าตรงขมับมีเหงื่อจริง ๆ เขาใช้หลังมือเช็ด ก่อนพยักหน้าแล้วเดินตามทุกคนออกจากวิทยาลัย
ทางกลับบ้านมีเรื่องเล่าเยอะจนแทบไม่มีช่วงเงียบ
เจตเล่าเรื่องรุ่นพี่ช่างไฟฟ้าที่ให้ทุกคนต่อวงจรง่าย ๆ แข่งกัน นนท์เล่าเรื่องห้องฝึกบริการกับตารางเวร ส่วนเหนือพูดถึงผลงานบนผนังห้องเรียนไม่หยุด
ภูฟังมากกว่าพูดเหมือนเดิม แต่พอเหนือถามเรื่องตึกช่างยนต์ก็เล่าให้ฟังสั้น ๆ ว่าอุปกรณ์บางอย่างใหม่กว่าอู่ที่บ้านมาก
เหนือหันไปมองทันที
“ตื่นเต้นปะ”
ภูคิดนิดหนึ่ง
“ก็อยากลอง”
“เห็นไหม มึงก็เล่าได้”
“กูไม่ได้บอกว่าเล่าไม่ได้”
เหนือหัวเราะแล้วขยับสายกระเป๋าบนไหล่
ผ่านไปพักหนึ่ง เจตกับนนท์หยุดซื้อของหน้าร้านชำ ส่วนเหนือเดินเลยมานั่งรอตรงม้านั่งข้างร้าน
ภูยืนอยู่ใกล้ ๆ เปิดขวดน้ำดื่ม
เหนือมองรองเท้าตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดขึ้น
“พรุ่งนี้กูเดินไปเองนะ”
ภูหันมา
“อือ”
เหนือไม่รู้ว่าควรพูดต่อไหม แต่สุดท้ายก็พูด
“มึงไม่ต้องคอยไปส่งกูทุกวันก็ได้”
อีกฝ่ายลดขวดน้ำลง
“กูยังไม่ได้บอกว่าจะไปส่งทุกวัน”
เหนือเม้มปาก
เขารู้
แต่พอได้ยินตรง ๆ กลับรู้สึกเหมือนพูดอะไรผิดไป
“กูหมายถึงที่เจตพูดตอนเที่ยง” เขาอธิบาย “ไม่อยากให้มึงรู้สึกว่าต้องมาคอยดู”
ภูนั่งลงข้างกัน เว้นระยะพอให้วางกระเป๋าได้หนึ่งใบ
“กูรู้”
เหนือหันมามอง
“รู้ว่าอะไร”
“มึงไม่ได้ขอให้กูดูทุกอย่าง”
ภูหมุนฝาขวดน้ำปิด ก่อนวางมันข้างตัว
“วันไหนไปด้วยกันได้ก็ไป ไปไม่ได้มึงก็ไปเอง แค่นั้น”
เหนือฟังแล้วค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจ
“อือ”
“ไม่อยากไปด้วยก็บอกได้”
เขาหันขวับ
“กูไม่ได้หมายความแบบนั้น”
ภูก็มองกลับมาเหมือนกัน
เหนือเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนยกมือขยี้ผมด้านหลังที่ชี้ขึ้นมาอีกแล้ว
“กูแค่กลัวมึงรำคาญ”
เสียงหน้าร้านยังดังอยู่ มีคนเรียกซื้อของ มีรถวิ่งผ่านปากซอย เจตหัวเราะอะไรสักอย่างอยู่ด้านใน
แต่ตรงม้านั่งกลับเงียบไปนิดหนึ่ง
ภูมองเขาอยู่นานกว่าปกติ
“ถ้ารำคาญก็บอกแล้ว”
เหนือหลุดหัวเราะเบา ๆ
“มึงบอกตรงแน่เลยดิ”
“อือ”
คำตอบนั้นทำให้เขาสบายใจอย่างประหลาด
อย่างน้อยก็ไม่ต้องเดา
เหนือก้มมองปลายรองเท้า ก่อนใช้ส้นเท้าเขี่ยกรวดเม็ดเล็กบนพื้นออกไป
“งั้นพรุ่งนี้ไปด้วย”
ภูหันมา
เขารีบเสริม
“เดินอะ นนท์บอกจะออกพร้อมกัน”
อีกฝ่ายพยักหน้า
“เออ”
เหนือยิ้ม
เรื่องที่ค้างอยู่ตั้งแต่มื้อเที่ยงจบลงง่ายกว่าที่คิด

คืนนั้นไฟห้องครัวดับ
ไม่ได้ดับทั้งบ้าน แค่หลอดเหนือซิงก์ล้างจานกะพริบอยู่สองครั้ง ก่อนมืดสนิทตอนเจตกำลังล้างชามใบสุดท้าย
เสียงมันร้องดังจนทุกคนหันไปพร้อมกัน
“เฮ้ย!”
นนท์เดินมาดูจากหน้าตู้เย็น เหนือลุกจากโต๊ะกินข้าว ส่วนภูเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์
เจตชี้หลอดไฟ
เหนือยกคิ้วทันที
“ถึงเวลาของมึงแล้ว ช่างไฟฟ้า”
เจตมองหลอดไฟ มองเพื่อน แล้วเช็ดมือกับผ้าอย่างช้า ๆ
“ได้”
มันพูดด้วยสีหน้าจริงจังขึ้น
“แต่ก่อนอื่น ปิดสวิตช์ แล้วห้ามใครปีนตามกู”
ภูเดินไปหยิบเก้าอี้ที่มั่นคงมาให้ ส่วนนนท์หากล่องหลอดไฟสำรองที่ป้ามาลัยเคยบอกว่าเก็บไว้ในตู้ใต้บันได
เหนือยืนถือโทรศัพท์เปิดไฟฉาย
เจตขึ้นไปถอดหลอดเก่า ตรวจดูขั้ว แล้วขอผ้าแห้งจากนนท์
พอมันตั้งใจทำจริง ๆ เหนือถึงเพิ่งสังเกตว่าท่าทางต่างจากเวลาเล่นกันมาก มือไม่ได้รีบ เสียงพูดไม่ล้อ และคอยย้ำให้คนถือเก้าอี้อย่าขยับ
“มึงก็ทำเป็นจริง ๆ นี่หว่า” เหนือพูด
เจตก้มมอง
“กูเรียนมา”
“เห็นมึงถามแต่น้ำหุงข้าว”
“คนละวิชา!”
นนท์หัวเราะ ส่วนภูยืนจับพนักเก้าอี้ไว้จนเจตเปลี่ยนหลอดเสร็จแล้วลงมายืนบนพื้นเรียบร้อย
เมื่อเปิดสวิตช์ แสงสีขาวก็สว่างขึ้นทันที
เหนือปรบมือให้สองครั้ง
เจตโค้งรับอย่างเกินจำเป็น
“ขอบคุณครับ บ้านนี้ยังต้องมีผม”
นนท์ยื่นชามใบสุดท้ายให้
“งั้นล้างต่อด้วย”
เจตมองชาม
ความภูมิใจเมื่อครู่ลดลงไปครึ่งหนึ่ง
ภูหัวเราะแล้วเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะ เหนือเดินตามมาติด ๆ ก่อนหยิบสมุดสเก็ตช์ออกจากกระเป๋า
วันนี้เขามีเรื่องอยากวาดเยอะกว่าทุกวัน

เขาเริ่มจากโต๊ะกินข้าว
วาดชามสี่ใบ หม้อข้าวต้มตรงกลาง และเก้าอี้ตัวหนึ่งที่มีเข็มขัดพาดอยู่บนพนัก
จากนั้นเติมคนลงไปทีละคน
นนท์ถือทัพพี เจตนั่งอ้าปากเป่าข้าวต้ม ภูกำลังเลื่อนแก้วน้ำ ส่วนตัวเขาวาดแค่ด้านหลังศีรษะกับผมกระจุกเล็ก ๆ ที่ชี้ขึ้นมา
เหนือก้มวาดอยู่จนไม่รู้ว่าอีกสามคนเงียบไปตั้งแต่เมื่อไร
พอเงยหน้า ก็เห็นเจตยืนอยู่หลังไหล่
นนท์อยู่ข้างกัน ส่วนภูนั่งมองจากฝั่งตรงข้ามโต๊ะ
เหนือรีบเอาแขนบัง
“อะไร”
เจตชี้สมุด
“เมื่อกี้กูหล่ออยู่นะ”
“นี่รูปการ์ตูน”
“การ์ตูนก็หล่อได้”
นนท์โน้มเข้ามาดูนิดหนึ่ง
“มึงวาดเร็วดี”
เหนือขยับแขนออกเมื่อเห็นว่าไม่มีใครจะแย่งสมุด
“ยังไม่เสร็จ”
ภูมองรูปอยู่พักหนึ่ง ก่อนชี้ไปที่ขอบโต๊ะ
“กุญแจมึง”
เหนือก้มมอง
ในรูปเขาลืมวาดกุญแจสีฟ้าที่ขึ้นไปหยิบก่อนออกบ้าน
เขาหัวเราะแล้วใช้ดินสอเติมลงข้างชามตัวเอง
เจตชี้รูปทันที
“เขียนไว้ด้วยว่ากูไม่ได้ลืมเข็มขัด กูถอดไว้กินข้าว”
“มึงอยากให้คนอ่านเชื่อหรืออยากให้รูปเสร็จ”
นนท์หัวเราะ ก่อนเดินไปเก็บจานที่คว่ำไว้แห้งแล้ว เจตตามไปช่วย แต่ไม่วายหันกลับมาย้ำให้เหนือส่งรูปเข้ากลุ่มด้วย
พอเหลือกันสองคน ภูก็เลื่อนแก้วน้ำของตัวเองออกให้เหนือมีพื้นที่วางข้อศอกมากขึ้น
เหนือมองการขยับเล็ก ๆ นั้น ก่อนก้มวาดต่อ
ไม่กี่นาทีถัดมา รูปก็เสร็จ
เขายกโทรศัพท์ขึ้นถ่าย ส่งเข้ากลุ่มบ้านป้ามาลัย แล้ววางสมุดไว้ตรงกลางโต๊ะให้ภูดู
“เป็นไง”
ภูมองอยู่นานพอที่เหนือเริ่มกังวลว่าตัวเองวาดอะไรผิด
“แขนมึงสั้นไปเหรอ” เขาถาม
ภูส่ายหน้า
“ขอรูปนี้ได้ไหม”
เหนือหยุดนิ้วที่กำลังเคาะปลายดินสอ
“ในกลุ่มก็มี”
“หมายถึงแผ่นนี้”
เขามองกระดาษ แล้วมองคนขอ
“เอาไปทำไม”
ภูนิ่งไปนิดหนึ่ง คล้ายกำลังคิดว่าคำถามนี้ต้องตอบยาวแค่ไหน
“อยากเก็บไว้”
เหนือไม่รู้จะพูดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง
เมื่อบ่ายเขาเพิ่งเขียนลงบนกระดาษใบเล็กในห้องเรียนว่าอยากวาดอะไรสักอย่างให้คนอยากเก็บไว้
ตอนเขียนยังคิดว่าอาจต้องใช้เวลาอีกนาน
อาจต้องฝึกจนเก่งกว่านี้ วาดให้สวยกว่านี้ หรือทำงานชิ้นใหญ่กว่ารูปคนกินข้าวสี่คนบนโต๊ะเก่า ๆ
เขาก้มมองรูปอีกครั้ง
หม้อข้าวต้มเบี้ยวอยู่หน่อยหนึ่ง มือเจตมีนิ้วไม่ครบเพราะเขาวาดทับกัน ส่วนหน้าภูก็ไม่ได้เหมือนมากนัก
แต่คนตรงหน้าขอเก็บมันไว้จริง ๆ
เหนือค่อย ๆ ดึงกระดาษออกตามรอยปรุ พยายามให้ขอบเรียบที่สุด ก่อนหมุนรูปส่งไปให้
“เอาดิ”
ภูรับไปด้วยสองมือ
“ขอบใจ”
เหนือก้มเก็บดินสอ พยายามทำทุกอย่างให้เป็นปกติ
“อย่าทำยับแล้วกัน”
“อือ”
อีกฝ่ายหยิบแฟ้มเอกสารจากกระเป๋า เปิดซองใสด้านหน้า แล้วสอดรูปเข้าไปอย่างระวัง
เหนือมองจนกระดาษอยู่เรียบร้อย ก่อนหันไปหยิบโทรศัพท์มาดูข้อความที่เพิ่งเข้า
เจตส่งรูปที่เขาวาดต่อให้วิน พร้อมพิมพ์ผิดกลุ่มว่า
เจต: เห็นไหม กูไม่ได้โม้ อยู่กันสี่คนจริง ๆ
ผ่านไปสองวินาที ข้อความก็ถูกลบ
เสียงหัวเราะของเหนือดังขึ้นทันที
จากในครัว เจตสบถเบา ๆ ส่วนนนท์หัวเราะจนต้องวางจานลงก่อน
ภูมองโทรศัพท์ตัวเองแล้วส่ายหน้า
ความรู้สึกแน่น ๆ ในอกเหนือคลายออกเป็นรอยยิ้ม
เขาไม่ได้แซวเจตต่อมากนักในคืนนั้น
เพราะตัวเองก็มีเรื่องที่ยังไม่อยากให้ใครทันสังเกตเหมือนกัน

ก่อนนอน ภูวางแฟ้มไว้บนโต๊ะเขียนหนังสือ
รูปมื้อเช้าอยู่ด้านหน้า มองเห็นได้ทันทีแม้ไม่ได้เปิดแฟ้ม
เหนือยืนจัดกระเป๋าสำหรับวันเปิดเรียนอยู่ข้างเตียง พยายามไม่หันไปมองบ่อยเกินไป แต่พอรูดซิปเสร็จ สายตาก็กลับไปอยู่ตรงนั้นอีกแล้ว
ภูสังเกตเห็น
“อะไร”
เหนือส่ายหน้า
“เปล่า ดูว่ารูปยับไหม”
“ยัง”
“เออ ดี”
เขาขึ้นเตียง กอดหมอนห่านแล้วหยิบโทรศัพท์มาเปิดตารางเรียน
ต้นส่งข้อความมาถามว่าพรุ่งนี้เอาดินสอที่ยืมไปมาด้วยหรือเปล่า เหนือตอบว่าใส่กระเป๋าไว้แล้ว ก่อนตกลงเวลากันอีกครั้ง
ภูปิดตู้เสื้อผ้าแล้วเดินมานั่งบนเตียงตัวเอง
“พรุ่งนี้แปดโมงครึ่ง?”
เหนือเงยหน้าจากโทรศัพท์
“อือ มึงอะ”
“เหมือนกัน”
“นนท์กี่โมง”
“แปด เจตแปดครึ่ง”
เหนือพยักหน้า คิดว่าเดี๋ยวคงต้องถามในกลุ่มอีกทีว่าจะออกพร้อมกันไหม
เขาวางโทรศัพท์ลงตอนภูเดินไปปิดไฟ
ห้องมืดลง เหลือแสงจากโคมบนโต๊ะที่ส่องให้เห็นขอบแฟ้มจาง ๆ
เหนือพลิกตัวหันไปทางนั้น
“ภู”
“อือ”
“รูปเมื่อกี้กูวาดมึงเหมือนไหม”
อีกฝ่ายเงียบไปนิดหนึ่ง
“เหมือน”
“หน้ามันนิ่งมาก”
“กูเป็นแบบนั้น”
เหนือหัวเราะเบา ๆ
“จริง”
เสียงที่นอนข้างกันขยับ ก่อนภูจะพูดขึ้น
“ผมมึงก็เหมือน”
เหนือยกมือจับผมด้านหลังทันที
กระจุกที่กดไว้ตั้งแต่เช้ากลับมาชี้อีกแล้ว
“มึงไม่ต้องย้ำทุกเรื่องก็ได้”
เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังจากเตียงข้างกัน
เหนือดึงผ้าห่มขึ้นคลุมเอว หลับตาพร้อมรอยยิ้มที่ยังค้างอยู่
พรุ่งนี้ในห้องเรียนมีที่ว่างข้างต้นรอเขาอยู่แล้ว
ส่วนที่บ้าน รูปของเขาถูกเก็บอยู่ในแฟ้มของภู
แค่รู้ว่างานเล็ก ๆ ของตัวเองมีคนอยากเก็บไว้จริง ๆ คืนนี้เขาก็มีความสุขจนไม่รู้จะเอาไปเล่าให้ใครฟังดี

นายกสโมสร

กระทู้
0
ตอบกลับ
65404
พลังน้ำใจ
334141
Zenny
120263
ออนไลน์
27878 ชั่วโมง
โพสต์ 1 ชั่วโมงที่แล้ว | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง เข้าสู่ระบบ | สมัครเข้าเรียน

รายละเอียดเครดิต

A Touch of Friendship: สังคมจะน่าอยู่ เมื่อมีผู้ให้แบ่งปัน ฝากไวเป็นข้อคิดด้วยนะคะชาวจีโฟกายทุกท่าน
!!!!!โปรดหยุด!!!!! : พฤติกรรมการโพสมั่วๆ / โพสแต่อีโมโดยไม่มีข้อความประกอบการโพส / โพสลากอักษรยาว เช่น ครับบบบบบบบบ, ชอบบบบบบบบ, thxxxxxxxx, และอื่นๆที่ดูแล้วน่ารำคาญสายตา เพราะถ้าท่านไม่หยุดทีมงานจะหยุดท่านเอง
ขอความร่วมมือสมาชิกทุกท่านโปรดโพสตอบอย่างอื่นนอกเหนือจากคำว่า ขอบคุณ, thanks, thank you, หรืออื่นๆที่สื่อความหมายว่าขอบคุณเพียงอย่างเดียวด้วยนะคะ เพื่อสื่อถึงความจริงใจในการโพสตอบกระทู้ และไม่ดูเป็นโพสขยะ
กระทู้ไหนที่ไม่ใช่กระทู้ในลักษณะที่ต้องโพสตอบโดยใช้คำว่าขอบคุณ เช่นกระทู้โพล, กระทู้ถามความเห็น, หรืออื่นๆที่ทีมงานอ่านแล้วเข้าข่ายว่า โพสขอบคุณไร้สาระ ทีมงานขอดำเนินการตัดคะแนน และ/หรือให้ใบเตือนสมาชิกที่โพสขอบคุณทันทีที่เจอนะคะ

รูปแบบข้อความล้วน|โทรศัพท์มือถือ|ติดต่อลงโฆษณา|จีโฟกายดอทคอม

ข้อความที่ท่านได้อ่านในเว็บจีโฟกายดอทคอมนี้ เกิดจากการเขียนโดยสาธารณชน และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ หากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ขัดต่อกฎหมาย และศิลธรรม ไม่เหมาะสมที่จะเผยแพร่ ท่านสามารถแจ้งลบข้อความได้ที่ Link “แจ้งลบโพสนี้” ที่มีอยู่ใต้ข้อความทุกข้อความ หรือ ลืมพาสเวิดล๊อกอิน/ลืมชื่อที่ใช้สมัคร หรือข้อสงสัยใดๆแจ้งมาที่ G4GuysTeam[at]yahoo.com ขอขอบพระคุณที่ให้ความร่วมมือ

กรณีที่ข้อความ/รูปภาพในกระทู้นี้จัดสร้างโดยผู้ลงข้อมูลเอง ลิขสิทธิ์จะเป็นของผู้ลงข้อมูลโดยตรง หากจะทำการคัดลอก/เผยแพร่ ต้องได้รับอนุญาตจากผู้ลงข้อมูลก่อนนะคะ หรือลงที่มาไว้ด้วยค่ะ

©ขอสงวนสิทธิ์คอนเซ็ปต์,คำอธิบาย,หัวข้อ/หมวดหมู่เว็บ ห้ามลอกเลียนแบบ คิดเอาเองนะคะอย่าเอาแต่ลอก

GMT+7, 2026-11-16 21:03 , Processed in 0.110597 second(s), 26 queries .

Powered by Discuz! X3.5, Rev.8

© 2001-2026 Discuz! Team.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้