ลืมรหัสผ่าน
 สมัครเข้าเรียน
ค้นหา
ดู: 10|ตอบกลับ: 1

บ้านนี้มีคนแอบรัก #4 — มื้อเช้าของคนตื่นก่อน

[คัดลอกลิงก์]
นิสิตภาคบัณฑิต (M.D.A)
Money Donate Approved
กระทู้
28
ตอบกลับ
11
พลังน้ำใจ
4097
Zenny
13570
ออนไลน์
268 ชั่วโมง
โพสต์ 2 ชั่วโมงที่แล้ว | ดูโพสต์ทั้งหมด |โหมดอ่าน

บ้านนี้มีคนแอบรัก #1 - กุญแจคนละดอก
บ้านนี้มีคนแอบรัก #2 — ข้าวเช้าสี่ถุง
บ้านนี้มีคนแอบรัก #3 — ข้าวเช้าสี่ถุง

ตอนที่ 4 — คนที่นั่งข้างกัน
เหนือรู้ตัวว่าตื่นแล้วตั้งแต่นาฬิกาปลุกยังไม่ดัง
เขานอนมองแสงสีอ่อนที่ลอดผ่านผ้าม่านอยู่พักหนึ่ง ฟังเสียงน้ำจากห้องน้ำชั้นบนหยุดลง ตามด้วยเสียงประตูเปิดและฝีเท้าที่ผ่านหน้าห้องไป
เตียงข้างกันว่างแล้ว
ผ้าห่มสีเทาถูกพับไว้ปลายเตียง หมอนวางชิดหัวเตียงเรียบร้อย ต่างจากฝั่งเขาที่หมอนห่านตกลงไปอยู่บนพื้นอีกครั้ง
เหนือเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์
หกโมงห้าสิบแปด
เขาจ้องตัวเลขอยู่สองวินาที ก่อนกดปิดนาฬิกาปลุกที่กำลังจะดังตอนเจ็ดโมง แล้วลุกขึ้นนั่งด้วยความภูมิใจแบบเงียบ ๆ
อย่างน้อยวันนี้ก็ไม่ต้องให้ใครเคาะเตียง
เขาเก็บหมอนห่านขึ้นมา วางมันพิงหัวเตียง จากนั้นดึงผ้าห่มให้คลุมฟูกพอเป็นพิธีแล้วเดินออกจากห้อง
พอลงไปถึงชั้นล่าง เหนือก็เห็นภูยืนอยู่ตรงตู้รองเท้า
อีกฝ่ายสวมเสื้อยืดสีเข้มกับกางเกงยีนส์ ในมือมีกุญแจรถและกระเป๋าสตางค์
เหนือหยุดอยู่บนบันไดขั้นสุดท้าย
ภูหันมามองพอดี
ทั้งคู่เงียบไปครู่หนึ่ง
“ตื่นแล้ว?”
น้ำเสียงนั้นไม่ได้ฟังแปลกใจมากนัก แต่หน้าตาแปลกใจพอสมควร
เหนือยกคิ้ว
“เห็นกูยืนอยู่ไหมล่ะ”
“นึกว่าละเมอ”
“ภู”
อีกฝ่ายยิ้มมุมปาก ก่อนก้มสวมรองเท้าต่อ
เหนือเดินมาหยุดข้างตู้รองเท้า
“กำลังจะซื้อข้าวเหรอ”
“อือ”
“ไปด้วย”
ภูเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มองตั้งแต่ผมที่ชี้อยู่ด้านหลัง ลงมาถึงเสื้อยืดยับ ๆ กับกางเกงนอนลายตาราง
เหนือก้มมองตัวเองตามสายตานั้น
“แปรงฟันก่อนก็ได้ รอแป๊บหนึ่ง”
“ไม่รีบ”
เหนือวิ่งกลับขึ้นบันไดทันที
พอถึงหน้าห้อง เขาชะลอฝีเท้าแล้วหันกลับไปมองข้างล่าง
ภูยังยืนอยู่ที่เดิม กำลังเปิดโทรศัพท์ดูอะไรสักอย่าง
ไม่รู้ทำไม แค่เห็นว่าอีกฝ่ายยอมรอ ความง่วงที่เหลืออยู่ก็หายไปเกือบหมด

ร้านข้าวแกงตอนเจ็ดโมงกว่าเริ่มมีคนต่อคิว
เหนือยืนอยู่ข้างภู มองกับข้าวในถาดผ่านไอน้ำที่ลอยขึ้นมาจากหม้อ พอป้าคนขายเงยหน้ามาเห็นก็ยิ้มให้ทันที
“วันนี้พาเพื่อนมาด้วยเหรอ”
“ครับ”
“คนที่ซื้อให้เมื่อวานหรือเปล่า”
เหนือชะงักนิดหนึ่ง
ภูหันมามอง
ป้ายังพูดต่ออย่างไม่รู้ตัว
“เมื่อวานยืนเลือกตั้งนาน บอกไม่รู้เพื่อนชอบกินอะไร”
เหนือยกมือแตะท้ายทอย
“ป้าครับ วันนี้มีไข่เจียวไหม”
“มีลูก เดี๋ยวทอดให้”
เขาหันกลับมามองตู้กับข้าว ทำเหมือนกำลังตัดสินใจเรื่องสำคัญมาก ทั้งที่รู้ตั้งแต่ออกจากบ้านแล้วว่าจะกินอะไร
ข้างตัวมีเสียงหัวเราะเบา ๆ
เหนือหันขวับ
“อะไร”
ภูส่ายหน้า
“ยังไม่ได้พูด”
“หน้ามึงพูดแล้ว”
อีกฝ่ายหันไปสั่งข้าวกับป้า โดยเลือกผัดกะเพราหมูสับเหมือนเมื่อวาน แต่กำชับว่าเผ็ดน้อย จากนั้นสั่งข้าวไข่เจียวหมูสับให้อีกกล่องหนึ่ง
เหนือมองถาดไก่ทอดแล้วพูดแทรก
“เอาไก่ทอดแยกด้วยครับ สองชิ้น”
ภูหันมามอง
เขายักไหล่
“กูอยากกิน”
ป้าคีบไก่ทอดใส่ถุงให้ ขณะที่ภูสั่งข้าวเพิ่มให้นนท์กับเจตตามข้อความที่เพิ่งส่งมาถึง
ระหว่างรอไข่เจียว เหนือเดินไปดูร้านน้ำเต้าหู้ข้าง ๆ ก่อนหันกลับมาถาม
“มึงกินน้ำเต้าหู้ไหม”
“กิน”
“หวานแค่ไหน”
“น้อย”
เหนือพยักหน้าแล้วเดินไปสั่ง
พอจ่ายเงินเสร็จ เขาถือถุงน้ำเต้าหู้กลับมาพร้อมความรู้สึกแปลก ๆ ที่อธิบายไม่ถูก
เมื่อวานเขายืนเดาอยู่คนเดียวว่าภูชอบกินอะไร
วันนี้ถามได้เลย
ง่ายกว่ากันตั้งเยอะ
แต่ตอนอีกฝ่ายตอบว่าหวานน้อย เขากลับรู้สึกเหมือนได้อะไรติดมือมามากกว่าน้ำเต้าหู้หนึ่งถุง

พวกเขากลับถึงบ้านพร้อมกลิ่นอาหารร้อน ๆ
นนท์ลงมานั่งรออยู่ที่โต๊ะแล้ว ในมือมีโทรศัพท์ที่เปิดตารางกิจกรรมปฐมนิเทศ ส่วนเจตนั่งกอดอกอยู่ข้างกัน ผมยังยุ่ง หน้าเหมือนคนถูกบังคับให้ตื่นมาประชุม
“ข่าวดี” นนท์บอกทันทีที่เห็นทั้งคู่
เหนือวางถุงอาหาร
“วิทยาลัยแจกเงิน?”
“พรุ่งนี้ต้องไปเจ็ดโมงครึ่ง”
เจตยกมือชี้นนท์
“นี่คือข่าวดีของมัน”
เหนือหันไปมองตารางในโทรศัพท์
พรุ่งนี้เป็นวันปฐมนิเทศนักศึกษาใหม่ ก่อนเริ่มเรียนจริงในวันถัดไป อาจารย์ส่งรายละเอียดเข้ากลุ่มตั้งแต่เมื่อคืน แต่เขาเห็นแค่ข้อความแรกที่บอกว่าให้แต่งชุดนักศึกษา แล้วก็เลื่อนผ่านเพราะคิดว่าเดี๋ยวค่อยอ่าน
ตอนนี้ถึงเพิ่งรู้ว่ามีทั้งลงทะเบียน ฟังคำชี้แจง และแยกเข้าพบอาจารย์ประจำสาขา
“เจ็ดโมงครึ่งคือต้องถึง?” เขาถาม
นนท์พยักหน้า
เหนือค่อย ๆ หันไปมองภู
อีกฝ่ายกำลังแกะถุงช้อนพลาสติก ไม่ได้มองกลับมา
“มึงไม่ต้องมองกู” ภูพูด
“กูยังไม่ได้พูดอะไร”
“หน้ามึงพูดแล้ว”
เจตหัวเราะเสียงดังจนโดนนนท์ตีแขนเบา ๆ
พออาหารครบทุกคน บทสนทนาก็เปลี่ยนไปเป็นเรื่องชุดนักศึกษา รองเท้าที่ต้องขัด และตำแหน่งห้องประชุมที่ยังไม่มีใครแน่ใจว่าอยู่ตรงไหน
นนท์เสนอตัวเตรียมเอกสารของทุกคนใส่แฟ้มแยกไว้ให้ ส่วนเจตรับหน้าที่ตั้งปลุกในกลุ่ม
“ตั้งในกลุ่มมันปลุกได้ด้วยเหรอ” เหนือถาม
“เดี๋ยวกูโทร”
“มึงจะตื่นเองก่อนไหม”
เจตเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนหันไปหาภู
“มึงโทรปลุกกูที”
นนท์หลับตาแล้วถอนหายใจ
ภูตักข้าวเข้าปาก ทำเหมือนไม่ได้ยิน
เหนือหัวเราะ ก่อนเปิดถุงไก่ทอดแล้ววางลงกลางโต๊ะ
เขาคีบชิ้นเล็กใส่จานตัวเอง อีกชิ้นเลื่อนไปไว้ใกล้ภู
ภูมองไก่ทอด แล้วเหลือบมองเขา
เหนือก้มกินข้าวไข่เจียวต่อ
“ชิ้นใหญ่ไป กูกินไม่หมด”
เจตมองจากจานของตัวเองขึ้นมา
“ปกติมึงกิน—”
นนท์เลื่อนถุงน้ำเต้าหู้ไปให้มัน
“ของมึงจะเย็นแล้ว”
เจตหันไปมองนนท์ ก่อนยอมรับถุงมาดูดอย่างว่าง่ายผิดปกติ

เหนือไปถึงวิทยาลัยก่อนเวลานัดเกือบชั่วโมงครึ่ง
เขานั่งซ้อนท้ายภูออกจากบ้านมาตอนเจ็ดโมงสี่สิบตามที่ตกลงกันไว้ ข้างทางยังมีร้านค้าบางร้านกำลังเปิด พอรถจอดหน้าประตู วิทยาลัยก็ดูเงียบกว่าทุกวันที่ผ่านมา
เหนือถอดหมวกส่งคืนแล้วมองเข้าไปด้านใน
มีนักศึกษาเดินอยู่ประปราย ส่วนใหญ่แต่งตัวเรียบร้อยเหมือนมาติดต่อเอกสาร
“จะรอที่ไหน” ภูถาม
“โรงอาหารมั้ง”
“เปิดยัง”
เหนือชะโงกมองจากตรงนั้น แน่นอนว่ามองไม่เห็น
“ไม่รู้ เดี๋ยวเดินดู”
ภูมองนาฬิกาบนหน้าจอรถ ก่อนหันกลับมา
“ถ้ายังไม่เปิดก็มีโต๊ะใต้ตึกขวามือ”
“รู้แล้ว”
เหนือยิ้มให้
“กูไม่หลงหรอก”
“อือ”
แต่หน้าภูดูไม่ค่อยเชื่อ
เหนือเลยยกโทรศัพท์ขึ้นมา
“มีแผนที่ มีเน็ต มีปาก ถามคนได้”
คราวนี้อีกฝ่ายหัวเราะ
“เออ ไปก่อน”
“วันนี้กลับกี่โมง”
ภูหยุดคิดนิดหนึ่ง
“บ่าย ๆ แต่ยังไม่แน่ใจ”
“โอเค”
เหนือกำลังจะเดินเข้าประตู แต่ภูเรียกไว้ก่อน
“เดี๋ยวทัก”
เขาหันกลับมา
คนบนรถไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม แค่ขยับหมวกสำรองให้พ้นเข่าแล้วมองรอเหมือนอยากให้เขาตอบรับ
เหนือจึงพยักหน้า
“อือ”
ภูขี่รถออกไป ส่วนเหนือยืนอยู่ที่เดิมอีกครู่หนึ่งก่อนเดินเข้าไปในวิทยาลัย
โรงอาหารยังเปิดไม่ครบตามคาด มีแค่ร้านน้ำกับร้านโจ๊ก เขาเลยซื้อชาเย็นหนึ่งแก้วแล้วเลือกโต๊ะริมสุดใต้พัดลม
แสงเช้าส่องลงบนพื้นทางเดินเป็นช่อง ๆ มีเสียงคนลากเก้าอี้อยู่ไกล ๆ
เหนือวางกระเป๋า เปิดสมุดสเก็ตช์ แล้วเริ่มวาดสิ่งที่เห็นตรงหน้า
ทีแรกตั้งใจวาดโรงอาหาร
แต่พอลากเส้นไปได้พักหนึ่ง ภาพกลับกลายเป็นด้านหลังของคนขี่รถจักรยานยนต์
ไหล่กว้างในเสื้อยืดสีดำ หมวกกันน็อก และกระจกข้างที่สะท้อนอะไรบางอย่างเป็นเส้นเล็ก ๆ
เหนือหยุดปลายดินสอ
มองรูปอยู่สามวินาที
จากนั้นก็พลิกกระดาษไปหน้าถัดไปอย่างรวดเร็ว
วันนี้เขาควรวาดโต๊ะ
โต๊ะไม่มีอะไรให้ต้องคิดเยอะ

ต้นมาถึงก่อนเวลานัดประมาณสิบห้านาที
อีกฝ่ายถือถุงขนมปังกับน้ำเปล่า เดินตรงมาที่โต๊ะหลังจากเหนือส่งตำแหน่งให้
“มานานหรือยัง”
เหนือเหลือบมองเวลาที่มุมหน้าจอ
“สักพัก”
“สักพักนี่กี่ชั่วโมง”
“ชั่วโมงกว่า”
ต้นหยุดวางกระเป๋าแล้วหัวเราะ
“ทำไมมาเช้าขนาดนั้น”
“ติดรถภูมา มันไปทำงานต่อ”
ต้นพยักหน้า ก่อนนั่งลงตรงข้ามแล้วเลื่อนถุงขนมปังมาให้
“กินไหม”
“กินแล้ว ขอบใจ”
“เอาไว้ก่อนก็ได้ เผื่อหิว”
เหนือรับมาแบ่งไว้หนึ่งชิ้น แล้วเปิดสมุดให้ดูปกที่ต้นถามถึงเมื่อคืน
ทั้งคู่คุยเรื่องอุปกรณ์กันอยู่พักหนึ่ง ก่อนเพื่อนอีกสองคนจะตามมาสมทบ
คนแรกชื่ออาร์ม ตัวสูง ผิวเข้ม ใส่แว่นกรอบดำ ส่วนอีกคนชื่อปอนด์ พูดเร็วและดูรู้จักอาจารย์เกือบทุกคนในสาขา เพราะเรียน ปวช. ที่นี่มาก่อน
พอรู้ว่าบางคนยังไม่คุ้นตึก ปอนด์ก็อาสาพาเดินดู
เหนือเก็บสมุดลงกระเป๋า แล้วเดินตามกลุ่มไปด้วยความรู้สึกดีขึ้นเรื่อย ๆ
ทางเดินที่เมื่อวานยังดูไม่คุ้น เริ่มมีจุดให้จดจำมากขึ้น
ห้องคอมพิวเตอร์อยู่ถัดจากบันได ห้องอาจารย์มีต้นไม้เล็ก ๆ วางหน้าประตู ส่วนโต๊ะใต้ตึกที่มีรอยสีติดอยู่เป็นที่ประจำของรุ่นพี่สาขา
ปอนด์ชี้ไปตรงมุมหนึ่งแล้วเล่าว่าเมื่อก่อนตัวเองเคยนั่งทำงานจนเกือบโดนยามไล่ อาร์มถามเรื่องร้านซ่อมคอมใกล้ ๆ ส่วนต้นเดินข้างเหนือ คอยเปิดรูปตารางเรียนเทียบกับเลขห้อง
ทุกอย่างดูเข้าที่เข้าทางกว่าตอนมาถึงวันแรกมาก
จนเหนือเริ่มคิดว่าการย้ายมาเรียนที่นี่อาจไม่ยากอย่างที่กลัว
ก่อนจะแยกกันไปกินข้าว พวกเขาแวะนั่งใต้ตึกเพื่อจดรายการอุปกรณ์ที่ต้องซื้อเพิ่ม ต้นขอดูสมุดของเหนือเพราะอยากลองจับเนื้อกระดาษ
เหนือยื่นให้โดยลืมนึกถึงหน้าก่อนหน้า
ต้นเปิดผ่านไปสองสามแผ่น แล้วหยุด
“มึงวาดคนได้ดีนะ”
หัวใจเหนือกระตุกนิดหนึ่ง
เขาหันไปมอง
ภาพด้านหลังคนขี่รถจักรยานยนต์ปรากฏอยู่บนหน้ากระดาษ
เส้นยังไม่ครบ รายละเอียดมีน้อย แต่เขาจำได้ทันทีว่าใคร
“แค่ร่างเล่น”
เหนือยื่นมือไปหยิบสมุดกลับอย่างพยายามไม่ให้ดูรีบ
ต้นปล่อยให้ ก่อนถามตามธรรมชาติ
“เพื่อนที่มาส่งเหรอ”
“อือ”
“นึกว่ามึงชอบวาดสิ่งของ เห็นเมื่อวานมีแต่พัดลมกับแก้วน้ำ”
เหนือก้มมองหน้ากระดาษ
“ก็วาดไปเรื่อย”
ต้นพยักหน้า ไม่ได้ถามอะไรต่อ แล้วหันไปคุยกับปอนด์เรื่องกระดานรองวาด
เหนือปิดสมุดลงช้า ๆ
อยู่ดี ๆ ภาพที่เขาวาดเล่นก็ทำให้รู้สึกเหมือนเผลอวางของส่วนตัวทิ้งไว้กลางโต๊ะ
ทั้งที่มันก็เป็นแค่รูปคนขี่รถ
รูปเดียวเท่านั้น

นนท์กำลังรีดเสื้อนักศึกษาอยู่กลางห้องรับแขกตอนเจตเดินลงมา
บนพนักโซฟามีเสื้อสีขาวแขวนอยู่สองตัว กางเกงสีดำพาดไว้อีกด้าน เตารีดพ่นไอน้ำเบา ๆ ทุกครั้งที่ถูกกดผ่านรอยยับ
เจตยืนมองอยู่พักหนึ่ง ก่อนเดินย้อนกลับขึ้นบันได
ไม่นานก็กลับมาพร้อมเสื้ออีกตัวในมือ
นนท์เงยหน้าขึ้นทันที
“ไม่”
เจตยังไม่ทันพูด
“กูยังไม่ได้ขอ”
“แต่มึงถือมาแล้ว”
เจตมองเสื้อในมือตัวเอง ก่อนยิ้มอย่างคนไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ
“ช่วยดูเฉย ๆ ว่าตั้งไฟเท่าไร”
นนท์มองหน้าเพื่อน
“เคยรีดไหม”
“เคย”
“อะไร”
“ผ้าเช็ดหน้า”
นนท์วางเตารีดตั้งขึ้น แล้วชี้พื้นที่ข้างตัว
“เอามา เดี๋ยวสอน”
เจตเดินเข้าไปด้วยความโล่งใจ
มันคิดว่านนท์คงทำให้ดูนิดหน่อย แล้วสุดท้ายคงรับไปรีดต่อเองเหมือนที่แม่ชอบทำ
แต่ห้านาทีต่อมา เจตก็ได้รู้ว่าตัวเองคิดผิด
นนท์ยืนกอดอกอยู่ข้างโต๊ะรีด ส่วนมันเป็นคนจับเตารีดเองตั้งแต่คอเสื้อยันชาย
“อย่าจอดไว้นาน ลากต่อ”
“กูกำลังคิด”
“คิดไปด้วย รีดไปด้วย เดี๋ยวไหม้”
เจตรีบขยับมือ
เสียงเตารีดไถผ่านผ้าดังเบา ๆ ตามด้วยเสียงถอนหายใจของคนสอนเมื่อมันเผลอรีดรอยพับใหม่ทับลงไป
“กูว่ามันเรียบแล้วนะ”
เจตยกเสื้อขึ้นดู
นนท์ชี้ไปที่แขน
รอยยับยาวอยู่ตรงกลาง เห็นชัดจนเถียงไม่ได้
เจตวางกลับลงไปอย่างยอมแพ้
ระหว่างรอเตารีดร้อนขึ้น โทรศัพท์ของนนท์สั่นบนโต๊ะ
ชื่อพ่อปรากฏบนหน้าจอ
คนถือเตารีดเงยหน้ามองเพื่อนทันที
นนท์หยิบโทรศัพท์ เดินออกไปคุยตรงประตูหลังบ้าน
เจตไม่ได้ตั้งใจฟัง แต่บ้านเงียบเกินกว่าจะไม่จับเสียงได้
“พรุ่งนี้ปฐมนิเทศครับ”
เงียบไปครู่หนึ่ง
“เอกสารเรียบร้อยแล้ว”
นนท์ยืนหันหลัง มือข้างที่ว่างกำชายเสื้อตัวเองไว้หลวม ๆ
“ครับ เดี๋ยวลองถามอาจารย์ให้”
คำตอบสุดท้ายเบากว่าสองประโยคแรก
พอวางสาย นนท์ก็ยืนอยู่ที่เดิมอีกพักหนึ่ง ก่อนหันกลับมา
เจตก้มมองเสื้อทันที ทำเหมือนกำลังสนใจรอยพับที่สุดในชีวิต
นนท์เดินกลับมาข้างโต๊ะ
“อย่าลืมตรงไหล่ด้วย”
“อือ”
เจตลากเตารีดไปอีกสองครั้ง แล้วถามโดยไม่เงยหน้า
“อยากกินน้ำอะไรไหม”
นนท์มองมัน
“จะออกไปซื้อ?”
“ว่าจะไปอยู่พอดี”
จริง ๆ ไม่ได้ว่าจะไป
แต่ตอนนี้ไปได้
นนท์คิดครู่หนึ่ง ก่อนตอบ
“อะไรก็ได้ที่ไม่หวานมาก”
เจตพยักหน้า
“ได้”
มันยกเตารีดขึ้นตั้ง รีบเสียบไม้แขวนเสื้อ ก่อนถือเสื้อมาดูด้วยความภูมิใจ
นนท์มองรอยยับที่ยังเหลืออยู่ แล้วสุดท้ายก็ไม่ได้ทัก
“ดีขึ้นเยอะ”
เจตยิ้มกว้างทันที
“เห็นไหม กูเก่ง”
นนท์หัวเราะเบา ๆ
คราวนี้ฟังสบายขึ้นกว่าเมื่อครู่หน่อยหนึ่ง

ตอนเที่ยงกว่า ร้านน้ำหน้าวิทยาลัยคนแน่นจนเจตต้องยืนรอคิวใต้ชายคา
มันสั่งชาไม่หวานมากให้นนท์ โกโก้ให้ตัวเอง แล้วกำลังจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความ ก็มีเสียงหนึ่งดังจากด้านข้าง
“วันนี้ไม่เข้าร้านเหรอ”
เจตหันไป
วินยืนอยู่ข้างเสา ในมือถือกระเป๋าผ้าสีเข้มกับถุงข้าว เจ้าตัวไม่ได้ใส่เสื้อคลุมเหมือนตอนทำงาน พอเหลือแค่เสื้อยืดสีขาวธรรมดา เจตก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายดูอายุเท่ากันมากขึ้นอย่างประหลาด
มันยืดตัวทันที
“ยัง”
“อือ”
วินขยับเข้ามายืนหลบแดดใต้ชายคาเดียวกัน
เจตมองถุงอาหารในมืออีกฝ่าย
“มาซื้อข้าวเหรอ”
วินก้มมองถุง แล้วเงยหน้าขึ้น
เจตหลับตาในใจ
คำถามดีมาก
หลักฐานอยู่ในมือเขาขนาดนั้น
“ใช่” วินตอบ ก่อนถามกลับ “มึงล่ะ”
เจตชี้เคาน์เตอร์ร้านน้ำ
วินพยักหน้า ทำหน้าจริงจังอยู่สองวินาทีก่อนหลุดยิ้ม
เจตหัวเราะตามอย่างช่วยไม่ได้
“กูไม่ค่อยถนัดคุยตอนหิว”
“กินข้าวหรือยัง”
“กินแล้ว”
ทั้งคู่เงียบไปครู่หนึ่ง
แล้ววินก็หัวเราะออกมาก่อน
เจตเอามือปิดหน้าตัวเอง
มันควรกลับบ้าน
ควรไปรับน้ำแล้วเดินกลับบ้านเดี๋ยวนี้
แต่พนักงานยังไม่เรียกคิว
วินขยับถุงข้าวในมือให้จับถนัดขึ้น แล้วถาม
“พรุ่งนี้ไปปฐมนิเทศกี่โมง”
“ว่าจะออกเจ็ดโมง มึงล่ะ”
“คงพอ ๆ กัน แม่เปิดร้านเช้าอยู่แล้ว”
“ร้านของแม่มึงเหรอ”
วินพยักหน้า
“ช่วยช่วงที่ว่าง”
เจตอ๋อออกมา คราวนี้เป็นอ๋อที่ไม่ได้ตั้งใจแซวใคร
“กูนึกว่ามึงทำพิเศษ”
“ก็ได้ค่าขนม”
“งั้นพรุ่งนี้ร้านเปิดไหม”
วินหันมามองทันที
เจตยกมือ
“ถามเฉย ๆ ไม่ได้จะเอางานมาทิ้งไว้เช้า ๆ”
“เปิด แต่ถ้าด่วนก็มาให้เร็วหน่อย”
“ได้”
พนักงานเรียกคิวพอดี เจตเดินไปรับแก้วน้ำสองแก้ว พอหันกลับมา วินก็ขยับตัวเตรียมเดินกลับร้านแล้ว
“เจอกันพรุ่งนี้” เจตพูด
วินหันมาพยักหน้า
“อือ เจอกัน”
อีกฝ่ายเดินออกไปใต้แดด เจตยืนมองอยู่พักหนึ่ง ก่อนก้มดูแก้วน้ำในมือ
มันเพิ่งนึกได้ว่าลืมบอกชื่อตัวเอง
แล้วก็เพิ่งนึกได้อีกทีว่าเคยบอกไปแล้วตั้งแต่วันแรก
เจตถอนหายใจใส่หลอดโกโก้
อาการมันเริ่มหนักกว่าที่คิด

ภูส่งข้อความมาตอนบ่ายโมงสิบเจ็ด
ภู: วันนี้เลิกประมาณบ่ายสาม
เหนือเห็นตอนกำลังยืนเลือกขนมอยู่หน้าร้านสะดวกซื้อกับต้นและเพื่อนอีกสองคน
เขาเปิดอ่านข้อความ แล้วพิมพ์ตอบทันที
เหนือ: กูยังอยู่แถววิทยาลัย
เหนือ: ถ้าเสร็จแล้วบอก เดี๋ยวกลับด้วย
ข้อความขึ้นว่าอ่านแล้วไม่นาน
ภู: ได้
เหนือเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า หยิบขนมปังที่ตัดสินใจว่าจะซื้อแล้วไปจ่ายเงิน
ต้นยืนรออยู่ข้างประตู
“เดี๋ยวกลับยังไง”
“รอภู มันเลิกงานบ่ายสาม”
“อีกตั้งชั่วโมงกว่า”
“ว่าจะกลับไปนั่งวาดรูปในโรงอาหาร”
ต้นพยักหน้า ก่อนยกถุงขนมในมือ
“กูว่าจะกลับแล้ว แม่ให้แวะรับของ”
“อือ เจอกันพรุ่งนี้”
“พรุ่งนี้นั่งด้วยกันไหม”
เหนือกำลังเก็บเงินทอนจึงตอบช้าไปนิดหนึ่ง
“ตรงห้องประชุมอะนะ”
“อือ”
ต้นยิ้มบาง ๆ
“กูไม่ค่อยรู้จักใครเหมือนกัน”
เหนือมองเพื่อนใหม่ตรงหน้า แล้วรู้สึกคุ้นกับประโยคนั้นอย่างประหลาด
เมื่อสองวันก่อนเขาก็คิดแบบเดียวกัน
แค่ตอนนี้มีคนในบ้านเพิ่มขึ้นมา มีข้อความถามว่าจะกลับเมื่อไร มีแก้วชาเย็นวางรอที่โต๊ะ จนเริ่มลืมความรู้สึกตอนยืนอยู่คนเดียวไปหน่อยแล้ว
“ได้ดิ”
เหนือยิ้มตอบ
“พอถึงแล้วทักมา”
ต้นพยักหน้า ก่อนเดินแยกไปอีกฝั่งของถนน
เหนือกลับเข้าวิทยาลัย หาที่นั่งใต้ตึกซึ่งมีลมพัดผ่าน แล้วหยิบสมุดออกมา
หน้ารูปคนขี่รถยังอยู่ตรงนั้น
เขาเปิดดูอีกครั้ง
คราวนี้ไม่ได้รีบพลิกหนี
เหนือใช้ดินสอเติมเส้นตรงรอยยับบนไหล่ เพิ่มขอบกระจกข้างกับนิ้วที่จับแฮนด์ จากนั้นก็นั่งมองรูปอยู่นานกว่าจะลงเส้นต่อ

ตอนภูมาถึง เจอเหนือหลับอยู่ที่โต๊ะ
สมุดสเก็ตช์เปิดค้าง ดินสอวางทับกระดาษ มือข้างหนึ่งรองแก้มไว้ ส่วนอีกข้างตกอยู่ข้างเก้าอี้
ถุงขนมปังวางอยู่ตรงหน้า มีรอยแกะแล้วแต่ยังกินไม่หมด
ภูยืนมองอยู่ครู่หนึ่งก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
ข้อความล่าสุดที่เขาส่งบอกว่าถึงแล้ว ยังไม่ขึ้นว่าอ่าน
เขาเดินเข้าไปหยุดข้างโต๊ะ ใช้ปลายนิ้วเคาะพื้นไม้สองครั้ง
ก๊อก ก๊อก
เหนือขยับคิ้วนิดหนึ่ง
“เหนือ”
คนหลับลืมตาช้า ๆ ก่อนสะดุ้งนั่งตรงทันทีที่เห็นว่าใครยืนอยู่
“มาแล้วเหรอ”
เสียงยังแหบจากการนอน
“อือ”
เหนือรีบปิดสมุด
เร็วเสียจนภูมองไม่ทันว่าหน้าเมื่อครู่เป็นรูปอะไร เห็นแค่เส้นสีเทากับพื้นที่กระดาษขาว
“กูหลับไปนานไหมวะ”
“จะรู้ไหม เพิ่งมา”
เหนือหัวเราะแห้ง ๆ แล้วก้มเก็บดินสอ
ตอนลุกขึ้น เส้นสีแดงจากรอยกดของแขนยังพาดอยู่บนแก้ม ภูมองอยู่แวบหนึ่ง ก่อนยื่นขวดน้ำเย็นที่ซื้อจากร้านหน้าอู่ให้
เหนือรับมาอย่างงง ๆ
“ของกู?”
“ซื้อมาสองขวด”
“ขอบใจ”
เขาบิดฝาแล้วดื่มทันที น้ำเย็นทำให้ตื่นขึ้นเยอะ พอปิดฝาเสร็จจึงนึกถึงถุงขนมบนโต๊ะ
“กูซื้อขนมปังไว้ให้”
ภูมองถุง
“อันที่มึงกินเหลือ?”
เหนือก้มมองแล้วรีบหยิบอีกถุงจากกระเป๋า
“อันนี้ ของมึง”
ภูรับไป
ข้างในเป็นขนมปังไส้หมูหย็อง ไม่ใช่แบบที่เขาซื้อเข้าบ้านเมื่อวาน แต่เหนือจำได้ว่าอีกฝ่ายเลือกกินชิ้นที่ไม่มีครีมก่อน
“ไม่รู้ชอบไหม”
“กินได้”
เหนือหรี่ตา
“มึงตอบแบบนี้ทุกอย่างเลย”
ภูมองขนมในมือ ก่อนเงยหน้าขึ้น
“ชอบ”
คำเดียวทำให้เหนือเงียบไป
อีกฝ่ายแกะถุงขนมปัง กัดไปหนึ่งคำ แล้วพยักหน้าไปทางประตู
“กลับ?”
เหนือรีบยกกระเป๋าขึ้นสะพาย
“อือ กลับ”

ฝนเริ่มลงเม็ดตอนทั้งคู่กำลังจะขี่รถออกจากวิทยาลัย
ทีแรกเป็นแค่ละอองบาง ๆ เหนือเงยหน้ามองฟ้า คิดว่าคงไม่หนักมาก แต่ยังไม่ทันพ้นทางแยก ลมก็พัดแรงขึ้นพร้อมเม็ดฝนที่กระแทกกระจกหมวกกันน็อกดังเปาะแปะ
ภูชะลอรถแล้วเลี้ยวเข้าข้างทาง จอดใต้ชายคาร้านซ่อมโทรศัพท์ที่ปิดอยู่
เหนือรีบลงจากเบาะ ถอดหมวกออกแล้วสะบัดมือไล่หยดน้ำ
“เมื่อกี้ยังแดดอยู่เลย”
ภูดับเครื่อง ขยับรถเข้าไปด้านในอีกนิดเพื่อไม่ให้ท้ายเบาะตากฝน
“ช่วงนี้ก็งี้”
เหนือยืนมองถนนที่เริ่มเปียก ลมพัดละอองเข้ามาจนต้องขยับเข้าไปชิดประตูเหล็ก
ภูเดินมาหยุดข้าง ๆ หลังเก็บหมวกทั้งสองใบไว้ในจุดที่ไม่โดนฝน
ใต้ชายคามีพื้นที่แคบกว่าที่คิด
พอรถกินที่ไปครึ่งหนึ่ง คนสองคนเลยต้องยืนใกล้กันโดยเลี่ยงไม่ได้
เหนือก้มดูปลายแขนเสื้อตัวเอง เปียกอยู่หน่อยหนึ่ง แต่กระเป๋าผ้ายังแห้งดี
เขารีบเปิดดูด้านในให้แน่ใจว่าสมุดไม่โดนน้ำ
“งานเปียก?” ภูถาม
“ยัง”
เหนือดึงซิปปิดแล้วกอดกระเป๋าไว้ด้านหน้า
“พรุ่งนี้จะตกอีกไหมวะ”
“ถามเหมือนกูรู้”
“เผื่อมึงดูพยากรณ์มา”
“ไม่ได้ดู”
“ต้องเริ่มดูแล้วมั้ง”
ภูพยักหน้าเหมือนเห็นด้วย
ทั้งคู่เงียบไปพักหนึ่ง ฟังเสียงฝนที่ดังขึ้นเรื่อย ๆ น้ำไหลจากรางบนหลังคาลงพื้นเป็นสาย รถยนต์ผ่านไปแต่ละคันทำให้น้ำกระเด็นเข้าใกล้ปลายรองเท้า
เหนือขยับไปอีกนิด ไหล่แตะเข้ากับต้นแขนภู
เขากำลังจะถอย แต่อีกฝ่ายขยับตัวออกไปทางริมชายคาก่อน เปิดพื้นที่ให้มากขึ้น
“มึงจะเปียก” เหนือบอก
“ไม่เป็นไร”
เหนือมองแขนอีกฝ่ายที่เริ่มมีละอองฝนติด
สุดท้ายเขาขยับกลับไปยืนชิดเหมือนเดิม
“ยืนตรงนี้แหละ มีที่”
ภูหันมามอง
เหนือทำเป็นสนใจถนน
ฝนไม่ได้ตกน้อยลงทันทีตามที่หวัง พอผ่านไปเกือบสิบนาที ทั้งคู่จึงลงไปนั่งบนขั้นปูนเตี้ย ๆ หน้าร้าน ภูใช้ถุงพลาสติกเปล่าจากขนมปังรองตรงที่มีฝุ่นให้เหนือ ก่อนนั่งข้างกัน
เหนือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความในกลุ่ม
เหนือ: ติดฝนอยู่กับภู เดี๋ยวกลับช้าหน่อย
นนท์ตอบมาแทบจะทันที
นนท์: ไม่ต้องรีบ ขี่ดี ๆ
ตามด้วยรูปเสื้อนักศึกษาสี่ตัวที่แขวนเรียงอยู่บนราวกลางบ้าน
เจต: กูรีดเองหนึ่งตัว
เหนือขยายรูปดู
แขนเสื้อตัวริมสุดมีรอยพับแปลก ๆ อยู่จริง แต่โดยรวมก็ดูเรียบร้อยกว่าที่เขาคาดไว้
เหนือ: ตัวไหน
เจต: ตัวที่สวยสุด
เหนือส่งรูปให้ภูดู
อีกฝ่ายก้มมาใกล้เล็กน้อยเพื่อมองหน้าจอ ก่อนใช้นิ้วชี้ตัวริมสุด
“ของเจต”
เหนือหลุดหัวเราะ
“มึงรู้ได้ไง”
“แขน”
เขาพิมพ์คำตอบตามนั้นลงไป
เจตตอบกลับมาด้วยรูปนิ้วกลางที่ถูกนนท์ใช้ผ้าเช็ดหน้าคลุมไว้ครึ่งหนึ่ง
เหนือหัวเราะจนไหล่สั่น ภูนั่งมองโทรศัพท์อยู่ข้าง ๆ แล้วหัวเราะตามเบา ๆ
พอเสียงเงียบลง เหนือก็เพิ่งรู้ตัวว่าไหล่ของตัวเองเอนอยู่กับแขนอีกฝ่าย
เขานั่งตรงขึ้นนิดหนึ่ง แต่ไม่ได้ขยับออกห่าง
ภูก็ไม่ได้ขยับ

ฝนเบาลงตอนเกือบสี่โมง
ทั้งคู่รออีกพักให้ถนนพ้นช่วงที่น้ำกระเด็นแรง ก่อนลุกขึ้นเตรียมกลับ เหนือเอากระเป๋าผ้าสอดไว้ด้านหน้าเสื้อคลุมบาง ๆ ที่ภูหยิบจากใต้เบาะให้ยืมกันละออง
“มึงไม่ใส่เหรอ” เขาถาม
“มีตัวเดียว”
“งั้นมึงใส่ดิ มึงขี่”
ภูมองกระเป๋าที่เหนือกอดอยู่
“สมุดมึงจะเปียก”
เหนือก้มดูเสื้อคลุมในมือ แล้วค่อย ๆ สวมมัน
แขนเสื้อยาวเลยข้อมือมาเล็กน้อย เขาพับขึ้นหนึ่งทบก่อนรูดซิปครึ่งตัว
กลิ่นผงซักฟอกจาง ๆ ติดอยู่ตรงคอเสื้อ
เหนือหยุดคิดทันทีว่ามันเป็นกลิ่นเดียวกับผ้าเช็ดตัวที่พาดอยู่ในห้อง แล้วรีบสวมหมวกกันน็อก
เที่ยวกลับเขาจับชายเสื้อภูตั้งแต่รถยังไม่ออก
ไม่มีใครทัก
ภูขี่ช้ากว่าตอนเช้า คอยหลบแอ่งน้ำกับรถที่แซงผ่าน ส่วนเหนือมองถนนผ่านไหล่อีกฝ่าย เห็นหยดน้ำเล็ก ๆ เกาะอยู่บนผิวหมวกสีดำ
เขานึกถึงรูปในสมุด
ตอนวาด ใครจะคิดว่าช่วงบ่ายจะได้นั่งมองมุมเดิมอีกครั้งใกล้ขนาดนี้

พอกลับถึงบ้าน เจตเปิดประตูออกมารับพร้อมผ้าขี้ริ้วหนึ่งผืน
“เช็ดเท้าก่อน นนท์เพิ่งถู”
เหนือยืนอยู่หน้าประตู มือยังถือหมวกกันน็อก
“ทำไมมึงดูเป็นคนของบ้านขึ้นทุกวัน”
เจตยกผ้าขี้ริ้วชี้หน้าเขา
“เข้ามาก่อนฝนรอบสอง กูไม่ออกไปเก็บ”
นนท์โผล่ออกจากครัว พอเห็นว่าเปียกกันไม่มากก็พยักหน้าอย่างโล่งใจ
“ไปเปลี่ยนเสื้อก่อน เดี๋ยวเราอุ่นกับข้าว”
เหนือถอดเสื้อคลุมของภูพาดไว้บนแขน ก้มเช็ดเท้าแล้วเดินขึ้นบันได ส่วนภูช่วยเจตย้ายรถเข้าใต้ชายคาให้พ้นฝน
บนห้อง เหนือแขวนเสื้อคลุมไว้กับพนักเก้าอี้ กางแขนเสื้อออกให้แห้ง ก่อนหยิบสมุดจากกระเป๋ามาเปิดดู
มุมกระดาษยังเรียบดี
รูปคนขี่รถไม่มีรอยเปียกแม้แต่น้อย
เขามองรูปนั้นอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหยิบดินสอขึ้นมาเติมเส้นอีกสองสามเส้นตรงหัวไหล่
คราวนี้ไม่ต้องนึกภาพมากนัก
เขาเพิ่งมองมันมาตลอดทาง
เสียงเปิดประตูดังขึ้นเหนือจึงรีบปิดสมุด แต่ดินสอที่วางทับอยู่ดันกลิ้งตกจากโต๊ะ
ภูหยุดมอง
เหนือก้มเก็บทันที
“ตกใจหมด มึงเข้ามาไม่ให้เสียง”
ภูมองประตูที่ตัวเองเพิ่งเปิด
“ต้องเคาะ?”
เหนือเงยหน้าขึ้น แล้วเพิ่งรู้สึกว่าคำพูดตัวเองไม่เข้าท่า
นี่ก็ห้องของภูเหมือนกัน
“ไม่ต้อง กูเหม่อเอง”
อีกฝ่ายพยักหน้า เดินไปหยิบเสื้อจากตู้โดยไม่ถามต่อ
เหนือยืนถือดินสออยู่ข้างโต๊ะ รู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งทำอะไรน่าสงสัย ทั้งที่ไม่มีใครจับได้สักอย่าง
เขาเลยเก็บสมุดเข้าลิ้นชักให้เรียบร้อย
อย่างน้อยวันนี้พอแค่นี้ก่อน

มื้อเย็นเป็นข้าวผัดไข่จากข้าวที่เหลือกับแกงจืดที่นนท์ทำเพิ่ม
เจตหั่นต้นหอมเองจึงพยายามชี้ให้ทุกคนดูว่าชิ้นเท่ากันแค่ไหน ส่วนเหนือกินไปฟังไป ก่อนตัดสินใจไม่บอกว่าบางชิ้นยาวเท่านิ้วก้อย
หลังล้างจาน ทุกคนมานั่งตรวจของสำหรับวันพรุ่งนี้
นนท์วางแฟ้มเรียงบนโต๊ะ เขียนชื่อแต่ละคนลงบนกระดาษโน้ตแล้วแปะไว้ด้านหน้า ส่วนภูช่วยเช็กว่ามีสำเนาบัตรกับใบที่วิทยาลัยแจ้งครบหรือยัง
เหนือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านกำหนดการอีกรอบ
เจตเอนเก้าอี้มามองหน้าจอ
“มึงจะนั่งไหนพรุ่งนี้”
เหนือเงยหน้าขึ้น
“ต้นนัดไว้แล้ว”
“อ้าว”
เจตหันไปมองนนท์
“งั้นมึงนั่งกับกูนะ”
นนท์พยักหน้า
เหนือหันไปหาภูโดยอัตโนมัติ
“แล้วมึงอะ”
ภูยังจัดเอกสารอยู่
“ตรงไหนก็ได้”
เหนือมองปากกาที่อยู่ในมืออีกฝ่าย ก่อนพูดขึ้น
“เดี๋ยวกูถามต้นก็ได้ ให้มันเผื่อที่อีกสาม—”
“ไม่ต้อง”
ภูเงยหน้าขึ้น
น้ำเสียงไม่ได้แข็ง แต่ทำให้เหนือหยุดพูด
“มึงนัดเพื่อนไว้แล้วก็นั่งกับเพื่อน เดี๋ยวกูนั่งกับสองคนนี้”
เจตเอียงเก้าอี้กลับลงพื้นแล้วพยักหน้า
“ใช่ เดี๋ยวกูคั่นกลางให้เอง สองคนนี้เงียบเกิน”
นนท์หันไปมองมัน
“กูย้ายที่ทันไหม”
บรรยากาศกลับมามีเสียงหัวเราะเหมือนเดิม
เหนือยิ้มตาม แต่ยังมองภูอยู่หน่อยหนึ่ง
อีกฝ่ายก้มตรวจเอกสารต่อ สีหน้าเป็นปกติ ไม่ได้ดูไม่พอใจอะไร
เขาจึงบอกตัวเองว่าไม่จำเป็นต้องคิดมาก
แค่แยกที่นั่งกันในห้องประชุม
ตอนกลางวันก็คงได้เจอ
แล้วตอนเย็นก็กลับบ้านเดียวกันอยู่ดี

คืนนั้นไฟห้องดับเร็วกว่าทุกวัน
นนท์เดินเคาะประตูเตือนตั้งแต่สี่ทุ่มว่าใครไม่ตื่นจะไม่รอ เจตตะโกนรับจากห้องข้าง ๆ ว่ารับทราบ ก่อนเปิดคลิปในโทรศัพท์เสียงดังจนโดนเตือนอีกรอบ
เหนือจัดเสื้อนักศึกษาแขวนไว้หน้าตู้ รองเท้าวางคู่กันใกล้ประตู ส่วนแฟ้มเอกสารอยู่ในกระเป๋าเรียบร้อย
ทุกอย่างพร้อมแล้ว
เหลือแค่เจ้าตัวต้องตื่นให้ทัน
เขานอนตะแคงเปิดแชตคุยกับต้นอีกสองสามข้อความ ตกลงกันว่าจะเจอหน้าห้องประชุมตอนเจ็ดโมงครึ่ง ก่อนกดออกมาดูรูปที่เจตส่งเข้ากลุ่มเมื่อเย็น
รูปเสื้อสี่ตัวแขวนเรียงกัน
เหนือกดบันทึกลงโทรศัพท์
จากนั้นก็มองคนบนเตียงข้าง ๆ ที่กำลังตั้งนาฬิกาปลุกเหมือนกัน
“ภู”
“อือ”
“พรุ่งนี้กินข้าวก่อนไหม”
“กิน”
“ที่บ้านหรือข้างนอก”
“นนท์บอกจะต้มข้าวไว้”
เหนือพยักหน้า
“มึงจำหมดเลยเหรอว่ามันพูดอะไรบ้าง”
ภูวางโทรศัพท์
“มันเพิ่งพูดตอนอยู่ข้างล่าง”
“กูไม่ได้ฟัง”
“ก็เล่นแต่โทรศัพท์”
เหนือหรี่ตาใส่ แม้อีกฝ่ายอาจมองไม่เห็นในความมืด
“บ่นเก่งขึ้นทุกวันนะ”
ภูหัวเราะเบา ๆ
เหนือดึงผ้าห่มขึ้นคลุม ก่อนนึกถึงเสื้อคลุมบนพนักเก้าอี้
“พรุ่งนี้กูซักเสื้อคืนให้นะ”
“ยังไม่เปื้อน”
“โดนฝนแล้ว”
“แขวนไว้ก่อนก็ได้”
“อือ”
ความเงียบเข้ามาแทนที่บทสนทนา เหลือเพียงเสียงพัดลมกับเสียงคลิปของเจตที่ลอดผ่านผนังมาเบา ๆ ก่อนจะเงียบลงในที่สุด
เหนือหลับตาไปพักหนึ่ง แล้วลืมขึ้นอีกครั้ง
“ภู”
“อะไร”
“พรุ่งนี้ถ้าแยกกันตอนเช้า กินข้าวเที่ยงด้วยกันปะ”
เตียงอีกฝั่งมีเสียงขยับเล็กน้อย
“ดูเวลาก่อน แต่ละสาขาอาจปล่อยไม่พร้อมกัน”
เหนือมองเส้นแสงจากโคมไฟที่ทอดอยู่บนพื้น
“เออ จริง”
เขากำลังจะบอกฝันดี แต่เสียงภูก็ดังขึ้นก่อน
“เสร็จแล้วทักมา”
เหนือหันหน้าไปทางเตียงอีกฝั่ง
“มึงด้วย”
“อือ”
เขายิ้มอยู่ในความมืด ก่อนยกโทรศัพท์ขึ้นมาตั้งชื่อปลุกใหม่
คราวนี้เป็นคำว่า ปฐมนิเทศ ห้ามสาย
เหนือมองหน้าจออยู่ครู่หนึ่ง แล้วเพิ่มหมายเหตุสั้น ๆ ต่อท้าย
กินข้าวก่อนออกบ้าน
เขาวางโทรศัพท์ลง ดึงหมอนห่านเข้ามากอด แล้วหลับตาอีกครั้ง
พรุ่งนี้ในห้องประชุมเขาอาจได้นั่งข้างเพื่อนใหม่
แต่ตอนเช้า ที่โต๊ะกินข้าวสี่ที่นั่ง เขารู้แล้วว่าตัวเองอยากนั่งตรงไหน

นายกสโมสร

กระทู้
0
ตอบกลับ
65404
พลังน้ำใจ
334141
Zenny
120263
ออนไลน์
27878 ชั่วโมง
โพสต์ 2 ชั่วโมงที่แล้ว | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง เข้าสู่ระบบ | สมัครเข้าเรียน

รายละเอียดเครดิต

A Touch of Friendship: สังคมจะน่าอยู่ เมื่อมีผู้ให้แบ่งปัน ฝากไวเป็นข้อคิดด้วยนะคะชาวจีโฟกายทุกท่าน
!!!!!โปรดหยุด!!!!! : พฤติกรรมการโพสมั่วๆ / โพสแต่อีโมโดยไม่มีข้อความประกอบการโพส / โพสลากอักษรยาว เช่น ครับบบบบบบบบ, ชอบบบบบบบบ, thxxxxxxxx, และอื่นๆที่ดูแล้วน่ารำคาญสายตา เพราะถ้าท่านไม่หยุดทีมงานจะหยุดท่านเอง
ขอความร่วมมือสมาชิกทุกท่านโปรดโพสตอบอย่างอื่นนอกเหนือจากคำว่า ขอบคุณ, thanks, thank you, หรืออื่นๆที่สื่อความหมายว่าขอบคุณเพียงอย่างเดียวด้วยนะคะ เพื่อสื่อถึงความจริงใจในการโพสตอบกระทู้ และไม่ดูเป็นโพสขยะ
กระทู้ไหนที่ไม่ใช่กระทู้ในลักษณะที่ต้องโพสตอบโดยใช้คำว่าขอบคุณ เช่นกระทู้โพล, กระทู้ถามความเห็น, หรืออื่นๆที่ทีมงานอ่านแล้วเข้าข่ายว่า โพสขอบคุณไร้สาระ ทีมงานขอดำเนินการตัดคะแนน และ/หรือให้ใบเตือนสมาชิกที่โพสขอบคุณทันทีที่เจอนะคะ

รูปแบบข้อความล้วน|โทรศัพท์มือถือ|ติดต่อลงโฆษณา|จีโฟกายดอทคอม

ข้อความที่ท่านได้อ่านในเว็บจีโฟกายดอทคอมนี้ เกิดจากการเขียนโดยสาธารณชน และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ หากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ขัดต่อกฎหมาย และศิลธรรม ไม่เหมาะสมที่จะเผยแพร่ ท่านสามารถแจ้งลบข้อความได้ที่ Link “แจ้งลบโพสนี้” ที่มีอยู่ใต้ข้อความทุกข้อความ หรือ ลืมพาสเวิดล๊อกอิน/ลืมชื่อที่ใช้สมัคร หรือข้อสงสัยใดๆแจ้งมาที่ G4GuysTeam[at]yahoo.com ขอขอบพระคุณที่ให้ความร่วมมือ

กรณีที่ข้อความ/รูปภาพในกระทู้นี้จัดสร้างโดยผู้ลงข้อมูลเอง ลิขสิทธิ์จะเป็นของผู้ลงข้อมูลโดยตรง หากจะทำการคัดลอก/เผยแพร่ ต้องได้รับอนุญาตจากผู้ลงข้อมูลก่อนนะคะ หรือลงที่มาไว้ด้วยค่ะ

©ขอสงวนสิทธิ์คอนเซ็ปต์,คำอธิบาย,หัวข้อ/หมวดหมู่เว็บ ห้ามลอกเลียนแบบ คิดเอาเองนะคะอย่าเอาแต่ลอก

GMT+7, 2026-11-16 21:04 , Processed in 0.113494 second(s), 26 queries .

Powered by Discuz! X3.5, Rev.8

© 2001-2026 Discuz! Team.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้