ลืมรหัสผ่าน
 สมัครเข้าเรียน
ค้นหา
ดู: 21|ตอบกลับ: 1

บ้านนี้มีคนแอบรัก #2 — ข้าวเช้าสี่ถุง

[คัดลอกลิงก์]
นิสิตภาคบัณฑิต (M.D.A)
Money Donate Approved
กระทู้
28
ตอบกลับ
11
พลังน้ำใจ
4097
Zenny
13570
ออนไลน์
268 ชั่วโมง
โพสต์ 2 ชั่วโมงที่แล้ว | ดูโพสต์ทั้งหมด |โหมดอ่าน
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Seradol เมื่อ 2026-11-16 18:21

บ้านนี้มีคนแอบรัก #1 - กุญแจคนละดอก

ตอนที่ 2 — ข้าวเช้าสี่ถุง
ตอนเจ็ดโมงสิบห้า ภูได้รู้ว่าแม่ของเหนือไม่ได้ใส่ร้ายลูกชายตัวเองแม้แต่นิดเดียว
นาฬิกาปลุกดังมาแล้วสามรอบ
รอบแรกเป็นเสียงดนตรีเบา ๆ ที่ฟังคล้ายเพลงในร้านกาแฟ รอบที่สองเป็นเสียงกระดิ่ง ส่วนรอบที่สามซึ่งกำลังดังอยู่ตอนนี้เป็นเสียงผู้หญิงพูดว่า ตื่นค่ะ ได้เวลาเริ่มต้นวันใหม่แล้วค่ะ
เจ้าของโทรศัพท์พลิกตัวหนีเข้าหาผนัง ดึงผ้าห่มคลุมหู แล้วนอนต่อ
ภูยืนเช็ดผมอยู่ปลายเตียง มองก้อนผ้าห่มสีฟ้าที่ขยับขึ้นลงตามลมหายใจ ก่อนเหลือบดูเวลาในโทรศัพท์ตัวเอง
เขาอาบน้ำ แต่งตัว และลงไปเปิดประตูหลังบ้านมาแล้วหนึ่งรอบ
คนบนเตียงข้างกันยังไม่ลืมตา
“เหนือ”
ไม่มีเสียงตอบ
“นาฬิกามึงดัง”
มือข้างหนึ่งโผล่ออกมาจากผ้าห่ม ปัดไปบนที่นอนสองสามที กระทั่งเจอโทรศัพท์ นิ้วกดหน้าจอโดยไม่มอง
เสียงเงียบลง
ภูหันไปแขวนผ้าเช็ดตัวที่ราวริมหน้าต่าง นึกว่าอีกฝ่ายตื่นแล้ว แต่พอผ่านไปเกือบนาที ห้องก็ยังเงียบเหมือนเดิม
เขาจึงหันกลับมา
เหนือหลับต่อไปแล้ว
หมอนห่านที่เมื่อคืนกอดไว้ถูกเตะไปอยู่ปลายเตียง คอยาวของมันพาดลงมาจนเกือบถึงพื้น ส่วนเจ้าของนอนคว่ำ แก้มข้างหนึ่งจมอยู่กับหมอน ผมด้านหลังชี้ไปคนละทิศ
ภูเดินเข้าไปเคาะขอบเตียงสองครั้งตามที่รับปากไว้
ก๊อก ก๊อก
เหนือสะดุ้งนิดหนึ่ง ก่อนขยับปากพูดเสียงอู้อี้
“รับพัสดุให้ก่อน”
ภูหยุดมือ
เขามองคนพูดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ
“ไม่มีพัสดุ ตื่น”
“กี่โมง”
“เจ็ดโมงกว่า”
“ยังเช้า”
“มึงตั้งปลุกเอง”
“มันตั้งผิด”
“ตั้งผิดสามรอบเลย?”
เหนือไม่ตอบ เขาดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมหัวอีกครั้ง ภูจึงเดินกลับไปหยิบโทรศัพท์กับกระเป๋าสตางค์ของตัวเอง
ก่อนออกจากห้อง เขาหันมาบอก
“กูลงไปข้างล่าง เก้าโมงออก”
คนบนเตียงส่งเสียงอือในลำคอ จะรับรู้จริงหรือเปล่าภูไม่แน่ใจ แต่เขาถือว่าได้บอกไปแล้ว
ทันทีที่เปิดประตูห้อง ภูก็เกือบชนเจตซึ่งยืนถือแปรงสีฟันอยู่หน้าห้องน้ำ
ทั้งคู่มองหน้ากัน
เจตมีฟองยาสีฟันติดมุมปาก ส่วนผมด้านหนึ่งแบนราบเหมือนเพิ่งถูกอะไรหนัก ๆ ทับมา
“มีคนเข้าอยู่เหรอ” ภูถาม
เจตพยักหน้าไปทางประตู
“นนท์”
“มึงลงไปข้างล่างก็ได้”
“แปรงไปครึ่งหนึ่งแล้ว”
ภูมองแปรงสีฟันในมือมัน
“แล้วมายืนทำไม”
เจตเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนตอบทั้งที่ยังคาบแปรง
“ลืมว่ามีอีกห้อง”
ภูเดินผ่านลงบันไดโดยไม่พูดอะไรต่อ
อยู่ด้วยกันยังไม่ครบยี่สิบสี่ชั่วโมง เขาเริ่มรู้แล้วว่าบ้านหลังนี้คงไม่เงียบเท่าไร

แปดโมงสิบสองนาที เหนือวิ่งลงบันไดด้วยเสื้อยืดกลับด้าน
นนท์เป็นคนแรกที่เห็น
เขานั่งอยู่ที่โต๊ะกินข้าว กำลังเขียนรายการของใช้ลงบนกระดาษ เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าจึงเงยหน้าขึ้น ก่อนมองตะเข็บเสื้อที่พาดอยู่บนไหล่อีกฝ่าย
“เสื้อมึง”
เหนือชะงักกลางทาง
เขาก้มดูหน้าอกตัวเอง เห็นป้ายเสื้อยื่นออกมาตรงคอแล้วหลับตา
“ขอเริ่มวันนี้ใหม่ได้ไหม”
เจตที่นั่งกินขนมปังอยู่ตรงข้ามนนท์หันมาหัวเราะทันที
“ได้ ย้อนกลับไปตั้งแต่ตอนมึงไม่อ่านแชตป้าเลย”
“เช้า ๆ มึงก็เอาเลยนะ”
เหนือหันหลังเดินกลับขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อ
พอลงมาอีกครั้ง บนโต๊ะมีแก้วน้ำวางรออยู่หนึ่งใบ
นนท์เลื่อนมันมาให้
“กินก่อน เพิ่งตื่นอย่ารีบวิ่ง”
“ขอบใจ”
เหนือดื่มน้ำไปเกือบครึ่งแก้วแล้วมองไปรอบบ้าน
“ภูอะ”
“ไปซื้อข้าว” เจตตอบ “กูฝากมันซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้ง”
“ทำไมไม่รอไปพร้อมกัน”
“ใครจะไปรู้ว่ามึงจะตื่นชาติไหน”
เหนือยกแก้วทำท่าจะปา เจตจึงรีบยกขนมปังขึ้นกันไว้
นนท์วางปากกาลงก่อนที่ใครจะเล่นแรงไปกว่านั้น
“เมื่อกี้ภูถามแล้วว่าจะเอาอะไร พวกกูตะโกนขึ้นไปเรียก มึงไม่ได้ยินเอง”
เหนือชะงัก
“จริงดิ”
นนท์พยักหน้า
เขานึกย้อนถึงเสียงในฝันที่เหมือนมีคนถามว่าจะเอาหมูหรือไก่ ตอนนั้นตัวเองกำลังยืนต่อคิวในร้านอาหารสักแห่ง แล้วตอบอะไรออกไปก็จำไม่ได้แล้ว
“แล้วได้สั่งเผื่อกูไหม”
“ไม่รู้ มันออกไปแล้ว”
เหนือวางแก้วน้ำช้าลงนิดหนึ่ง
ท้องเพิ่งเริ่มร้องพอดี
เขาเดินไปเปิดตู้เย็น เห็นกล่องแกงจืดกับหมูทอดที่เหลือจากเมื่อคืน จึงกำลังจะถามว่าอุ่นได้ไหม แต่เสียงรั้วหน้าบ้านเปิดขึ้นเสียก่อน
ภูเดินเข้ามาพร้อมถุงอาหารในมือสองข้าง
เสื้อยืดสีดำมีรอยเหงื่อจาง ๆ ตรงกลางหลัง ผมที่แห้งแล้วเริ่มชื้นอีกครั้ง เขาใช้เท้าดันประตูปิด ก่อนนำของทั้งหมดมาวางบนโต๊ะ
เจตลุกทันที
“มาแล้วผู้ช่วยชีวิต”
“ขนมปังเต็มปากมึงอยู่” ภูว่า
“คนละส่วนกัน”
เหนือเดินกลับมาที่โต๊ะ มองถุงอาหารที่ถูกแยกออกเป็นกองเล็ก ๆ
ข้าวเหนียวกับหมูปิ้งของเจต โจ๊กใส่ไข่ของนนท์ ข้าวราดกะเพราของภู และข้าวอีกกล่องหนึ่งที่ผูกถุงไว้หลวม ๆ
ภูล้วงช้อนพลาสติกออกมาแจก ก่อนเลื่อนถุงสุดท้ายไปตรงหน้าเหนือ
“ของมึง”
เหนือมองกล่องข้าว แล้วเงยหน้าขึ้น
“ซื้อเผื่อด้วยเหรอ”
“อือ”
“อะไรอะ”
“ข้าวไข่เจียว”
เหนือแกะถุงทันที ข้างในเป็นไข่เจียวหมูสับสีเหลืองฟูวางทับข้าว มีซอสมะเขือเทศถุงเล็กแนบมาให้ด้วย
“รู้ได้ไงว่ากูกิน”
ภูดึงเก้าอี้ออกนั่ง
“ของมึงเมื่อคืนมีแต่หมูกับไข่ ผักก็เขี่ยไว้ข้างจาน”
เหนือค้างช้อนอยู่กลางอากาศ
“กูกินผักนะ”
เจตเคี้ยวหมูปิ้งแล้วพยักหน้า
“กิน ตอนแม่มึงดูอยู่”
นนท์ก้มหน้าลงซ่อนยิ้ม ส่วนเหนือหันไปถลึงตาใส่เจต ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
“เท่าไร เดี๋ยวโอน”
ภูบอกราคา เขาจ่ายพร้อมแนบข้อความว่า ค่าข้าวของคนหล่อ
โทรศัพท์ของภูสั่นขึ้นบนโต๊ะ
อีกฝ่ายก้มดูยอดเงิน จากนั้นเหลือบมองเขา
เหนือยิ้มกว้าง
“ชื่อรายการจะได้ไม่ซ้ำ”
ภูคว่ำโทรศัพท์ลง
“กินข้าวไป”
เหนือหัวเราะ แล้วตักไข่เจียวคำแรกเข้าปาก
ยังอุ่นอยู่

พวกเขาออกจากบ้านตอนแปดโมงห้าสิบเจ็ด
เจตอยากขี่รถจักรยานยนต์ไป แต่เมื่อรู้ว่าคนอื่นจะเดินก็เปลี่ยนใจทิ้งกุญแจรถไว้ในบ้าน โดยให้เหตุผลว่าต้องสำรวจเส้นทางสำหรับวันที่น้ำมันหมด
นนท์สะพายกระเป๋าผ้าใบเล็ก ข้างในมีแฟ้มเอกสาร ปากกา และขวดน้ำ ส่วนเหนือพกมาแค่โทรศัพท์กับกระเป๋าสตางค์
ภูปิดประตูบ้านเป็นคนสุดท้าย ลองดึงลูกบิดซ้ำหนึ่งครั้ง แล้วเดินตามเพื่อนออกจากรั้ว
ถนนในซอยยังชื้นจากฝนเมื่อคืน มีใบมะม่วงตกอยู่ตามขอบทาง ร้านขายของชำหน้าปากซอยเปิดประตูเหล็กไปครึ่งหนึ่ง ป้าที่นั่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์เงยหน้ามองเด็กหนุ่มสี่คนก่อนส่งยิ้มให้
“เด็กบ้านมาลัยใช่ไหม”
เหนือพยักหน้ารับก่อนใคร
“ครับป้า”
“มาอยู่กันครบแล้วเหรอ”
“ครบแล้วครับ”
“ขาดอะไรก็มาซื้อที่นี่นะ มีหมด”
เจตหยุดทันที
“ปลั๊กพ่วงมีไหมครับ”
“มีลูก”
“กะละมังล่ะครับ”
“มี”
“ถุงดำ—”
นนท์จับแขนมันให้เดินต่อ
“ขากลับค่อยซื้อ มึงจะถือกะละมังไปวิทยาลัยเหรอ”
เจตหันกลับไปยกมือให้ป้า
“เดี๋ยวผมมาอุดหนุนนะครับ!”
เหนือหัวเราะระหว่างเดินผ่านร้านก๋วยเตี๋ยวที่เพิ่งตั้งหม้อน้ำซุป กลิ่นกระเทียมเจียวลอยออกมาจนเขาหันไปมอง ทั้งที่เพิ่งกินข้าวมาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง
“ร้านนี้น่ากินว่ะ”
“จำไว้ก่อน” นนท์บอก
“มื้อเที่ยงไหม”
“มึงยังเคี้ยวไข่ไม่หมดเลย” เจตว่า
เหนือขยับหนีให้พ้นมือมันที่ยื่นมาจะแตะผม แล้วไปเดินข้างภูแทน
“มึงเคยมาวิทยาลัยกี่รอบแล้ว”
“สาม”
“รู้ทางหมดแล้วดิ”
“ไม่หมด”
“แต่รู้ตึกกราฟิกใช่ไหม”
ภูมองตรงไปข้างหน้า
“เมื่อคืนเพิ่งดูแผนที่”
เหนือหันไปมองอีกฝ่ายทันที
เขาจำได้ว่าก่อนนอนภูกำลังก้มดูอะไรในโทรศัพท์ ตอนนั้นคิดว่าคงหาตึกช่างยนต์ของตัวเอง
“ดูให้กูด้วยเหรอ”
“มันอยู่ในรูปเดียวกัน”
เหนือเม้มปากกลั้นยิ้ม
“อ๋อ”
“เดินดูทางด้วย”
ภูพูดพร้อมจับสายกระเป๋าผ้าของนนท์ที่เหนือกำลังจะเหยียบเพราะเจ้าตัวหยุดกะทันหันด้านหน้า
เหนือรีบเบี่ยงตัวหลบ
ห่างออกไปไม่กี่ก้าว เจตกำลังชี้ป้ายร้านถ่ายเอกสารฝั่งตรงข้ามถนน
“นนท์ มึงต้องถ่ายสำเนาบัตรเพิ่มใช่ไหม ร้านนั้นเปิดแล้ว”
นนท์ก้มดูแฟ้มในมือ
“เออ แวะหน่อยก็ได้”
พวกเขาจึงข้ามถนนไปด้วยกัน

ร้านถ่ายเอกสารเป็นห้องแถวหน้าแคบที่มีเครื่องถ่ายเอกสารสองตัววางกินพื้นที่เกือบครึ่งร้าน ชั้นด้านหลังเต็มไปด้วยกระดาษสี แฟ้มพลาสติก และสมุดรายงาน
พัดลมเพดานหมุนช้า ๆ เหนือเคาน์เตอร์มีป้ายเขียนด้วยลายมือว่า ส่งไฟล์ทางไลน์ กรุณารอรับงานตามคิว
ตอนพวกเขาเดินเข้าไป มีผู้ชายคนหนึ่งยืนเรียงเอกสารอยู่หลังเคาน์เตอร์
เจ้าตัวสวมเสื้อยืดสีขาวคลุมด้วยเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีฟ้า ผมด้านหน้าถูกเสยขึ้นลวก ๆ ใต้ตาดูง่วงนิดหน่อย แต่ตอนเงยหน้าขึ้นมองลูกค้ากลับมีแววตาตื่นเต็มที่
“ถ่ายเอกสารครับ” นนท์บอก
“กี่ชุด”
“สองชุดครับ”
อีกฝ่ายรับบัตรไปวางบนเครื่อง ระหว่างนั้นเจตก็เดินไปหยิบกระดาษโน้ตสีเหลืองจากชั้นข้างเคาน์เตอร์
มันพลิกดูด้านหลังแล้วถาม
“อันนี้เท่าไร”
“สิบห้า”
“สิบสองได้ไหม”
คนหลังเคาน์เตอร์หยุดมือแล้วหันมามอง
เหนือหลับตาทันที
เพิ่งออกจากบ้านมาได้สิบนาที เพื่อนเขาเริ่มแล้ว
“ไม่ได้”
เจตยิ้ม
“ถามเผื่อ”
“ราคาติดอยู่ด้านหน้า”
“เผื่อติดผิด”
“ไม่ผิด”
คนตอบไม่ได้ทำหน้าดุ แต่ตอบเรียบเสียจนเจตไปต่อไม่ถูก มันจึงยกกระดาษโน้ตขึ้นพิจารณาอีกรอบราวกับกำลังตัดสินใจซื้อของชิ้นใหญ่
เหนือหันหน้าหนีไปทางชั้นปากกา เพราะรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะหัวเราะดังเกินไป
นนท์รับสำเนาบัตรกลับมา จ่ายเงินเรียบร้อยแล้ว แต่เจตยังยืนอยู่ที่เดิม
“ซื้อไหม” ภูถาม
“ซื้อดิ”
เจตวางกระดาษโน้ตลงบนเคาน์เตอร์ ควานกระเป๋ากางเกงแล้วหยิบเหรียญออกมาทีละเหรียญ
สิบบาท
สองบาท
หนึ่งบาท
อีกหนึ่งบาท
มันมองกองเหรียญ แล้วเงยหน้าขึ้น
คนหลังเคาน์เตอร์มองตอบ
“ขาดบาทหนึ่ง”
เจตหันมาทางเพื่อนทันที
“ใครมีบาทหนึ่งบ้าง”
นนท์กำลังจะหยิบกระเป๋าสตางค์ แต่เหนือยกมือห้ามไว้
“คนต่อราคาเก่งจัดการเองดิ”
“กูมีแบงก์ห้าร้อย ไม่อยากให้เขาทอน”
“ทอนได้” คนหลังเคาน์เตอร์พูด
เจตหันกลับไป
“อ๋อ”
มันหยิบธนบัตรออกมายื่นให้อย่างว่าง่าย อีกฝ่ายรับไปแล้วเริ่มนับเงินทอน ไม่มีท่าทีหงุดหงิดแม้แต่นิดเดียว
ระหว่างรอ เจตเหลือบเห็นป้ายชื่อเล็ก ๆ ที่เสียบอยู่ข้างกล่องใส่คลิปหนีบกระดาษ
“ชื่อวินเหรอ”
“อือ”
“เรียนที่นี่ด้วยปะ”
วินชี้ไปทางประตูวิทยาลัยฝั่งตรงข้ามโดยไม่เงยหน้า
“บัญชี”
“ปวส.?”
“ปีหนึ่ง”
เจตยิ้มกว้างขึ้น
“รุ่นเดียวกันเลย เราเจต ไฟฟ้า”
“อือ”
วินวางเงินทอนลงบนถาดพร้อมใบเสร็จ
“สี่ร้อยแปดสิบห้า นับก่อนนะ”
เจตก้มเก็บเงิน ใบเสร็จ และกระดาษโน้ต จากนั้นยืนอยู่ต่ออีกนิดหนึ่งเหมือนนึกอะไรไม่ออก
เหนือเดินไปตบไหล่มัน
“ไปได้แล้ว คนจะทำงาน”
“เออ รู้แล้ว”
ก่อนออกจากร้าน เจตหันกลับไปอีกครั้ง
“เปิดทุกวันไหม”
วินเงยหน้าขึ้น
“วันอาทิตย์ปิด”
“โอเค”
พอพ้นประตูร้านมาได้สามก้าว เหนือก็เอียงหน้าเข้าไปถาม
“โอเคอะไร”
“ก็ถามเผื่อจะมาซื้อของ”
“กระดาษโน้ตอีก?”
“อาจจะ”
ภูเดินผ่านไปโดยไม่ร่วมวง แต่นนท์ที่อยู่ข้าง ๆ เห็นมันยิ้มมุมปากอีกแล้ว

วิทยาลัยตอนเช้ามีคนมากกว่าที่เหนือคิด
แม้จะยังไม่ถึงวันเปิดเรียนเต็มรูปแบบ แต่ตามทางเดินมีนักศึกษาถือแฟ้มและผู้ปกครองเดินอยู่เป็นระยะ บางคนมาติดต่อเอกสาร บางคนมาดูห้องเรียนเหมือนพวกเขา ใต้ต้นไม้ใกล้ประตูมีรุ่นพี่ยืนคุยกันข้างรถจักรยานยนต์หลายคัน
พอเดินพ้นป้ายชื่อวิทยาลัย เหนือก็หยุดถ่ายรูปทันที
“ยืนหน่อย”
เจตเดินเลยไปแล้วจึงต้องถอยกลับมา
“ตรงไหน”
“ตรงป้ายดิ เอาไว้ส่งให้แม่”
นนท์ยืนเข้าไปข้างเจต ส่วนภูยังยืนดูโทรศัพท์อยู่ริมทาง
เหนือยกกล้องขึ้นแล้วเรียก
“ภู มานี่”
“ถ่ายไปเลย”
“ขาดมึง”
“มึงก็ไม่ได้อยู่ในรูป”
เหนือชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนพลิกเป็นกล้องหน้า
“งั้นเข้ามาให้ครบ”
ภูเงยหน้ามองหน้าจอที่มีพื้นที่เหลืออยู่ด้านข้าง สุดท้ายก็ยอมเดินเข้ามา
พวกเขายืนเบียดกันใต้แดด เจตชูสองนิ้ว นนท์ยิ้มบาง ๆ ส่วนภูมองกล้องด้วยสีหน้าเหมือนมาถ่ายรูปติดบัตร
เหนือกดไปสามรูป
รูปแรกนิ้วเจตบังหน้าภู
รูปที่สองเหนือหลับตา
รูปที่สามทุกคนดูปกติที่สุด แม้ภูจะยังไม่ยิ้มอยู่ดี
เขาส่งรูปเข้ากลุ่มบ้านป้ามาลัย ก่อนส่งต่อให้แม่
ไม่ถึงนาที เจตก็เปลี่ยนรูปกลุ่มจากหม้อหุงข้าวเป็นรูปใหม่
เหนือเปิดดูแล้วหันไปมองมัน
“ไหนบอกหม้ออยู่ครบ”
“อันนี้หน้าไม่เบี้ยว”
“แล้วเมื่อคืนไม่คิด?”
“เพิ่งรู้จักกัน กูไม่กล้าขอถ่ายรูป”
เหนืออ้าปากค้าง
นนท์หัวเราะก่อนใคร
แม้แต่ภูยังหันไปมองเจตเต็ม ๆ
“มึงเนี่ยนะไม่กล้า” เหนือถาม
“เอ้า กูก็มีมุมเกรงใจเหมือนกัน”
ไม่มีใครเชื่อ แต่ก็ไม่มีใครเถียงต่อ
พวกเขาเดินไปถึงทางแยกกลางวิทยาลัย ป้ายบอกทางชี้ไปคนละทิศ ตึกการโรงแรมอยู่ทางซ้าย ช่างไฟฟ้ากับช่างยนต์ต้องเดินต่อไปด้านหลัง ส่วนดิจิทัลกราฟิกอยู่ในอาคารฝั่งขวา
นนท์เปิดแฟ้มเช็กเอกสารอีกครั้ง ก่อนเงยหน้าบอก
“เดี๋ยวเราไปฝ่ายทะเบียนก่อน แล้วค่อยไปดูตึก เจอกันกี่โมง”
“เที่ยงโรงอาหาร?” เหนือเสนอ
เจตพยักหน้า
“ถ้าเสร็จก่อนเดี๋ยวทัก”
นนท์ยกมือให้แล้วเดินแยกไป เจตเดินตามภูไปได้สองก้าวก็หยุด เพราะภูยังยืนอยู่ที่เดิม
“ไปดิ” เจตเรียก
ภูหันมองเหนือ
“ตึกมึงทางนี้”
เหนือมองป้ายอาคารด้านขวา
“อือ เห็นแล้ว”
“ขึ้นชั้นสอง ห้องพักครูอยู่ซ้ายมือ ป้าเมื่อกี้บอก”
เมื่อครู่พวกเขาถามทางเจ้าหน้าที่ตรงประชาสัมพันธ์ด้วยกัน แต่เหนือติดมองโปสเตอร์กิจกรรมจนฟังไปได้ครึ่งเดียว
เขายิ้มให้
“จำเก่งว่ะ”
ภูไม่ตอบ แค่พยักหน้าไปทางอาคารให้เขาเดินไป
เหนือเดินถอยหลังสองก้าวแล้วโบกมือ
“เจอกันเที่ยง”
“ดูทาง”
เขาหันกลับไปทันที ก่อนจะชนกระถางต้นไม้ที่ตั้งอยู่ข้างบันได
เสียงหัวเราะของเจตดังไล่หลังมา

ช่วงเช้าผ่านไปเร็วกว่าที่คิด
เหนือได้ตารางเรียน ได้รู้ตำแหน่งห้องคอมพิวเตอร์ และถูกอาจารย์ประจำสาขาเพิ่มเข้ากลุ่มแชตที่มีข้อความค้างอยู่แล้วเกือบร้อยข้อความ
เขานั่งอ่านอยู่หน้าห้องพักครูพักหนึ่ง ถึงรู้ว่าหลายคนรู้จักกันตั้งแต่เรียน ปวช. มีแค่บางส่วนที่ย้ายมาจากที่อื่นเหมือนเขา
ความรู้สึกเดิมที่เคยมีตอนยืนหน้าประตูบ้านเช่ากลับมาอีกนิดหน่อย
ทุกคนดูมีคนคุยด้วย
เขามีชื่อในกลุ่มแล้ว แต่ยังไม่รู้ว่าจะเริ่มทักใครก่อน
“มาคนเดียวเหรอ”
เหนือเงยหน้าจากโทรศัพท์
ผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ห่างออกไปไม่มาก ในมือมีแฟ้มใสกับตารางเรียนเหมือนกัน เจ้าตัวสูงไล่เลี่ยกับเขา ใส่แว่นกรอบบาง และมีสายกล้องคล้องอยู่กับข้อมือ
“อือ”
เหนือขยับแฟ้มบนเก้าอี้ข้างตัวออก
“นั่งไหม”
อีกฝ่ายยิ้มแล้วนั่งลง
“เราต้น ย้ายมาจากอีกวิทยาลัยหนึ่ง”
“เหนือ เราก็เพิ่งมา”
ต้นชูโทรศัพท์ที่เปิดหน้ากลุ่มแชตอยู่
“รู้ไหมว่าเขาคุยเรื่องแบบเสื้ออะไรกัน”
เหนือมองหน้าจอแล้วส่ายหน้า
“กำลังไล่อ่านเหมือนกัน งงตั้งแต่คำว่าเอาแบบเดิม”
“แบบเดิมของใครก่อน”
ทั้งคู่หัวเราะพร้อมกัน
แค่มีใครสักคนงงเหมือนกัน บรรยากาศตรงทางเดินก็ดูไม่เกร็งเท่าเดิมแล้ว
ต้นบอกว่าเคยเรียนสายออกแบบมาก่อน แต่ย้ายตามครอบครัวมาอยู่ในตัวเมือง ส่วนเหนือเล่าว่าเพิ่งย้ายเข้าบ้านเช่าเมื่อวาน ยังจำทางไปวิทยาลัยได้เพราะเดินตามเพื่อนมา
“อยู่กับเพื่อนเหรอ”
“อือ สี่คน แต่เพิ่งรู้จักกันเมื่อวาน”
ต้นหันมามองอย่างสนใจ
“จริงดิ”
“บังเอิญเช่าบ้านเดียวกัน”
“แล้วเป็นไง”
เหนือนึกถึงชามแกงจืดเมื่อคืน กระดาษโน้ตที่เจตต่อราคาไม่สำเร็จ และกล่องข้าวไข่เจียวเมื่อเช้า
“ก็โอเคนะ”
เขายิ้มระหว่างตอบ
“มีคนตื่นเช้าคอยเปิดบ้านให้”
ต้นหัวเราะ ก่อนจะชวนคุยเรื่องอาจารย์และวิชาที่แต่ละคนเคยเรียนมา พอใกล้เที่ยง เหนือจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความ
กลุ่มบ้านป้ามาลัยมีข้อความใหม่จากนนท์
นนท์: เราเสร็จแล้ว อยู่โรงอาหารฝั่งสนาม
เจต: กำลังไป
ภู: อือ
เหนือพิมพ์ตอบว่ากำลังลงจากตึก ก่อนหันไปถามคนข้าง ๆ
“กินข้าวยัง”
ต้นส่ายหน้า
“ยังเลย”
“ไปด้วยกันไหม เพื่อนเราน่าจะหาโต๊ะแล้ว”

เจตเห็นเหนือก่อนใคร
มันนั่งโบกมือจากโต๊ะติดขอบโรงอาหาร บนโต๊ะมีแก้วน้ำสามใบกับแฟ้มเอกสารของนนท์วางอยู่ ภูนั่งฝั่งตรงข้าม กำลังก้มแกะพลาสติกหุ้มหลอด
เหนือพาต้นเดินเข้าไปหา
“นี่ต้น เรียนกราฟิกด้วยกัน”
ต้นยกมือทักทุกคน ก่อนนั่งเก้าอี้ว่างที่นนท์ขยับให้
เหนือชี้แนะนำทีละคน
“นนท์ การโรงแรม เจต ไฟฟ้า แล้วก็ภู ช่างยนต์”
“อยู่บ้านเดียวกันหมดเลยใช่ไหม” ต้นถาม
“ใช่” เจตตอบ “เหนือเล่าวีรกรรมอะไรไปบ้าง”
“ยังไม่มี”
“ดี คัดเรื่องก่อนเล่าด้วย”
เหนือผลักหัวมันเบา ๆ ก่อนมองหาที่นั่ง
เก้าอี้ข้างภูมีแก้วชาเย็นวางอยู่ตรงตำแหน่งพอดี
“มีคนไหม”
ภูใช้ปลายนิ้วดันแก้วออกนิดหนึ่ง
“ของมึง”
เหนือมองแก้ว แล้วหันมองอีกฝ่าย
“ซื้อให้?”
“นนท์ซื้อ”
นนท์เงยหน้าจากโทรศัพท์
“ภูบอกว่ามึงกินชาเย็น เราเลยซื้อมาเผื่อ จะได้ไม่ต้องลุกหลายรอบ”
เหนือดึงเก้าอี้ออกนั่ง
เขาจำได้ว่าเมื่อคืนตัวเองพูดเรื่องร้านน้ำกับแมวสามตัวไปเรื่อยเปื่อย มีบอกด้วยว่าเคยดูรีวิวแล้วร้านนั้นทำชาเย็นอร่อย
ไม่คิดว่ามีคนจำ
“เท่าไร” เขาถามนนท์
นนท์บอกราคา ก่อนชี้ถุงหูหิ้วข้างแก้ว
“ข้าวยังไม่ได้ซื้อ รอมึงเลือก”
เหนือพยักหน้า แล้วหันไปชวนต้นเดินดูร้านอาหาร
พอกลับมาพร้อมข้าวคนละจาน บทสนทนาบนโต๊ะก็ต่อได้เอง เจตถามต้นเรื่องกล้อง ต้นถามนนท์เรื่องห้องปฏิบัติการครัว ส่วนเหนือเล่าถึงคอมพิวเตอร์ในห้องเรียนที่สเปกดีกว่าเครื่องเก่าของตัวเองหลายเท่า
ภูฟังเป็นส่วนใหญ่ ตอบเมื่อมีคนถาม และขยับกระเป๋าตัวเองพ้นทางทุกครั้งที่นักศึกษาคนอื่นเดินผ่าน
ตอนกินไปได้ครึ่งจาน ต้นหยิบกระดาษตารางเรียนของเหนือขึ้นมาดู
“ห้องนี้อาจารย์บอกย้ายไปอีกตึกนะ เมื่อกี้เขาแก้ของเราให้แล้ว”
เหนือชะโงกเข้าไป
“จริงดิ เราจดไม่ทัน”
“เดี๋ยวส่งรูปให้”
ต้นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วทั้งคู่ก็แลกช่องทางติดต่อกันเหนือโต๊ะอาหาร
เสียงน้ำแข็งในแก้วข้าง ๆ ดังขึ้นเบา ๆ
ภูยกแก้วน้ำเปล่าขึ้นดื่ม
ไม่มีใครสนใจ ยกเว้นเจตที่มองเลยไหล่เหนือไปพอดี แต่มันก็หันกลับมากินข้าวต่อโดยไม่ได้พูดอะไร
หลังมื้อเที่ยง ต้นขอตัวไปพบญาติที่ทำงานอยู่ไม่ไกล ก่อนแยกกันเขาหันมาบอกเหนือ
“เปิดเทอมเจอกัน เดี๋ยวเราจองที่ให้”
“ได้ ขอบใจ”
เหนือโบกมือให้จนอีกฝ่ายเดินพ้นโรงอาหาร แล้วหันกลับมาพบเพื่อนร่วมบ้านสามคนกำลังมองอยู่
“อะไร”
เจตยิ้ม
“หาเพื่อนได้ไวดี”
“ก็เขาทักกูก่อน”
นนท์เก็บแฟ้มลงกระเป๋า
“ดีแล้ว เปิดเรียนจะได้ไม่ต้องนั่งคนเดียว”
เหนือพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนหันไปถามภู
“มึงล่ะ เจอเพื่อนสาขาหรือยัง”
“เจอแล้ว”
“เป็นไง”
“ก็ดี”
เหนือรอเผื่อมีรายละเอียดต่อ
ไม่มี
เขาจึงถอนหายใจ
“มึงเล่าเรื่องประหยัดคำมาก”
ภูหยิบแก้วชาเย็นที่เหลือแต่ก้อนน้ำแข็งของเหนือไปวางรวมบนถาด
“ถามมาสองคำถาม กูก็ตอบสองคำถาม”
“กวนตีนว่ะ”
คราวนี้ภูยิ้มให้เห็นนิดหนึ่ง
เหนือเลยไม่ได้พูดต่อ

ขากลับบ้าน พวกเขาแวะร้านขายของชำตามที่รับปากไว้
จากที่ตั้งใจซื้อแค่ปลั๊กพ่วง กะละมัง และถุงขยะ สุดท้ายของเต็มตะกร้าสองใบ มีน้ำยาล้างจาน ฟองน้ำ ไม้หนีบผ้า น้ำดื่ม แปรงขัดห้องน้ำ และบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่เจตอ้างว่าจำเป็นต่อความอยู่รอด
นนท์ยืนเช็กรายการหน้าชั้นวางของ เหนือเลือกแก้วน้ำพลาสติกคนละสี ส่วนภูยกแพ็กน้ำดื่มไปรอที่เคาน์เตอร์
เจตเดินกลับมาพร้อมขนมถุงใหญ่
นนท์มองทันที
“อันนี้ของส่วนตัวนะ”
“แบ่งกันกินไง”
“งั้นมึงออกก่อน ใครกินค่อยหาร”
เจตคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเดินเอาขนมกลับไปวาง
เหนือหัวเราะจนป้าเจ้าของร้านหันมอง
“อยู่กันสนุกเลยสิ”
“เพิ่งเริ่มครับป้า” เหนือตอบ
ป้ายิ้มแล้วหยิบน้ำหวานขวดเล็กออกมาแถมให้หนึ่งขวด
“เอาไปแบ่งกัน ช่วยป้ามาลัยดูบ้านดี ๆ นะ”
พวกเขาขอบคุณก่อนช่วยกันหิ้วของกลับ เจตถือกะละมังซ้อนกันสองใบ นนท์ถือถุงของใช้ ส่วนภูแบกน้ำดื่ม
เหนือมองของในมือตัวเองแล้วเดินเข้าไปข้างภู
“เอามาแบ่ง”
“ถือไหว”
“รู้ แต่กูว่าง”
ภูเหลือบมองถุงแก้วน้ำที่เขาถืออยู่
เหนือยกมันขึ้น
“อันนี้เบา”
สุดท้ายภูยอมส่งถุงผงซักฟอกกับน้ำยาล้างจานที่เกี่ยวอยู่ตรงนิ้วให้ เหนือรับมาแล้วขยับไปเดินอีกด้านเพื่อไม่ให้ถุงชนกัน
พวกเขาเดินตามนนท์กับเจตเข้าไปในซอย
แดดบ่ายแรงกว่าตอนเช้า เงาของสายไฟพาดยาวบนถนน จากตรงนี้มองเห็นหลังคาบ้านเช่าอยู่ไกล ๆ และผ้าเช็ดตัวสีเข้มที่ภูตากไว้ตรงระเบียงชั้นสอง
เหนือมองมันอยู่พักหนึ่ง ก่อนพูดขึ้น
“วันนี้กลับเองน่าจะถูกแล้ว”
ภูหันมา
“จำทางได้?”
“อือ เลี้ยวตรงร้านก๋วยเตี๋ยว แล้วเข้าซอยที่มีหมาสีน้ำตาลนอนหน้าร้านซ่อมรองเท้า”
“ถ้าหมาไม่อยู่?”
เหนือเงียบไป
ภูหัวเราะเบา ๆ
“ดูป้ายซอยด้วย”
เหนือกระแทกไหล่อีกฝ่ายหนึ่งที
เบาเกินกว่าจะทำให้เสียหลัก แต่ภูยังหันมามอง
เขาทำหน้าตายกลับไป
“เดินดี ๆ ดิ ชนกู”
“มึงเดินมาเอง”
“ไม่มีหลักฐาน”
ด้านหน้า เจตหันกลับมาร้องถามว่าใครถือกุญแจบ้าง เพราะของมันอยู่ก้นกระเป๋า นนท์จึงล้วงกุญแจสีเหลืองออกมาเดินนำไปเปิดรั้ว
ทั้งสี่คนทยอยเข้าบ้าน วางของลงบนโต๊ะ ก่อนแยกย้ายไปล้างหน้า เปิดพัดลม และหาน้ำเย็นดื่ม
ไม่มีใครต้องถามแล้วว่าของควรวางตรงไหน
อย่างน้อยก็เกือบทั้งหมด
“เจต”
เสียงนนท์ดังจากครัว
“กะละมังซักผ้ามึงไม่ต้องเก็บในตู้กับข้าว!”
เสียงหัวเราะของเหนือดังตามมาทันที

ช่วงเย็น ภูนั่งซ่อมพัดลมสีเขียวอยู่กลางห้องรับแขก
เขาปูผ้าเก่าไว้บนพื้น วางนอตที่ถอดออกเรียงเป็นกลุ่มเล็ก ๆ ข้างกล่องเครื่องมือ ส่วนเหนือถูกสั่งให้นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามและหยุดแตะชิ้นส่วนทุกอย่าง
“อันนี้อะไร”
“เฟือง”
“แล้วอันนี้”
“ฝาครอบ”
“แล้ว—”
ภูเงยหน้าขึ้น
เหนือวางชิ้นพลาสติกในมือลงช้า ๆ
“โอเค ไม่จับ”
พัดลมเสียตรงชุดส่าย ชิ้นส่วนบางจุดหลวม แต่ยังไม่ถึงขั้นต้องเปลี่ยนทั้งชุด ภูใช้เวลาทำความสะอาดและขันยึดอยู่พักหนึ่ง ก่อนประกอบกลับ
เหนือไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายทำ แต่ชอบดูมือของภูเวลาหยิบเครื่องมือ
มันดูมั่นใจดี
รู้ว่าควรหยิบอะไร ใช้แรงตรงไหน และชิ้นไหนต้องระวัง ทั้งที่เจ้าตัวอายุเท่ากันกับเขาแท้ ๆ
“ที่บ้านมึงเปิดอู่ใช่ไหม”
“อือ”
“ช่วยพ่อตั้งแต่เด็กเลย?”
“ช่วยหยิบของก่อน โตหน่อยค่อยได้ทำ”
“โดนดุไหม”
ภูเงยหน้าขึ้นนิดหนึ่ง
“บ่อย”
เหนือยิ้ม
“นึกภาพไม่ออก”
“ภาพอะไร”
“มึงตอนโดนดุ”
“ก็ปกติ”
“ทำหน้านิ่งแบบนี้ไหม”
เหนือเลียนแบบด้วยการเม้มปากแล้วขมวดคิ้วนิด ๆ
ภูมองอยู่สองวินาที ก่อนเอื้อมมือมาดันหน้าผากเขาเบา ๆ ให้ถอยห่างจากตัวพัดลม
“อย่าอยู่ใกล้ จะลองเปิด”
เหนือชะงักไปนิดหนึ่งกับสัมผัสนั้น แต่ภูหันไปเสียบปลั๊กแล้ว
ใบพัดเริ่มหมุน
แรงลมค่อย ๆ เพิ่มขึ้นเมื่อกดเบอร์สอง ตามด้วยหัวพัดลมที่ส่ายไปด้านข้างอย่างช้า ๆ
ไม่มีเสียงแก๊ก
เหนือยืดตัวขึ้นทันที
“เฮ้ย หายแล้ว”
ภูรอจนมันหมุนกลับมาอีกด้าน ก่อนกดให้ส่ายซ้ำหนึ่งรอบ
“ลองใช้ดูก่อน ถ้าดังอีกก็บอก”
เหนือขยับเข้าไปรับลมแล้วยิ้มกว้าง
“เก่งว่ะ”
ภูเก็บไขควงเข้ากล่อง
“แค่ขันใหม่”
“กูทำไม่ได้ไง”
อีกฝ่ายไม่ได้ตอบ แต่ตอนเหนือช่วยเก็บนอตที่เหลือ มันไม่ได้ห้ามเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว
เจตเดินลงบันไดมาพอดี เห็นพัดลมส่ายได้ก็ร้องขึ้น
“ดีเลย ของกูมีปัญหาเหมือนกัน”
ภูชะงักมือ
“อะไร”
เจตยื่นโทรศัพท์ให้
“แบตหมดไว”
“ชาร์จ”
“กูหมายถึงซ่อม—”
“ซื้อใหม่”
เหนือหัวเราะจนต้องวางกล่องเครื่องมือลงก่อน
เจตมองเพื่อนทั้งสองคนอย่างผิดหวัง แล้วเดินไปนั่งบนโซฟา เปิดถุงขนมที่มันยอมซื้อด้วยเงินตัวเองในที่สุด
“พวกมึงไม่มีสิทธิ์กินนะ”
นนท์เดินออกมาจากครัวพร้อมจานเปล่า
“งั้นอย่าทำเศษตก”
เจตมองจานในมือมัน ก่อนยื่นถุงขนมให้เท
เรื่องหวงของกินจบลงในเวลาไม่ถึงสิบวินาที

คืนนั้นพวกเขากินข้าวจากร้านตามสั่งหน้าปากซอย
นนท์บอกว่าจะเริ่มทำอาหารเองหลังซื้อของสดเข้าบ้าน เพราะของที่แม่เตรียมมาใกล้หมดแล้ว เจตเสนอตัวไปตลาดด้วย โดยอ้างว่าต่อราคาเก่ง
เหนือหยิบกระดาษโน้ตสีเหลืองที่วางอยู่ข้างโทรทัศน์ขึ้นมา
“อันนี้ต่อได้กี่บาทนะ”
“มันเป็นร้านเครื่องเขียน ไม่เหมือนกัน”
“อ๋อ”
“วางลงเลย มึงไม่ได้ช่วยออก”
เหนือแปะกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่งไว้หน้าผากเจต ก่อนวิ่งหนีไปอีกด้านของโต๊ะ
นนท์ส่ายหน้าแล้วก้มจดค่าใช้จ่ายของวันนี้ต่อ ส่วนภูเก็บกล่องข้าวที่กินเสร็จไปทิ้ง
พอทุกคนหยุดเล่น นนท์ก็เลื่อนสมุดมาไว้ตรงกลาง
“ตกลงเงินกองกลางเอาไว้ซื้อพวกน้ำยากับของในครัวก่อนนะ ส่วนค่ากับข้าวเดี๋ยวดูอีกที ใครไม่กินมื้อไหนบอกก่อน”
เจตดึงกระดาษออกจากหน้าผาก พยักหน้าอย่างจริงจังขึ้น
“ได้”
เหนือโอนเงินตามยอดที่ตกลงกัน ภูทำตามเป็นคนถัดมา ส่วนเจตขอจ่ายเงินสดเพราะเงินส่วนใหญ่ยังอยู่ในรูปเงินทอนจากร้านถ่ายเอกสาร
มันเทเหรียญลงบนโต๊ะ
เสียงกรุ๊งกริ๊งดังยาวจนเหนือเงยหน้า
“วินทอนเหรียญให้มึงเยอะขนาดนี้เลยเหรอ”
“ไม่ใช่ทั้งหมด อันนี้ของเดิม”
“จำชื่อเขาได้ด้วย” เหนือว่า
เจตชะงักไปครึ่งจังหวะ
“มึงก็จำได้”
“กูได้ยินมึงถาม”
นนท์เอื้อมไปกวาดเหรียญมานับ ก่อนบทสนทนาจะยืดไปกว่านั้น แต่รอยยิ้มตรงมุมปากทำให้เจตรู้ว่ามันไม่ได้รอดพ้นการถูกแซวจริง ๆ
มันจึงเปลี่ยนเรื่องอย่างรวดเร็ว
“พรุ่งนี้ใครจะไปไหน”
นนท์บอกว่าจะเข้าไปส่งเอกสารอีกชุด ภูจะไปถามเรื่องงานช่วยอู่ ส่วนเหนือมีนัดกับเพื่อนสาขาบางคนเพื่อดูอุปกรณ์ที่ต้องเตรียมก่อนเปิดเรียน
“กับต้นเหรอ” เจตถาม
เหนือพยักหน้า
“เขาทักมาชวน มีอีกสองคนด้วย”
ภูวางแก้วน้ำที่เพิ่งล้างเสร็จลงบนชั้น
เหนือหันไปถามพอดี
“มึงไปอู่กี่โมง”
“ยังไม่รู้”
“ถ้าเช้ากูไปด้วยได้ไหม จะได้รู้จักทาง”
“อู่คนละทางกับวิทยาลัย”
“ก็นั่งรถไปส่งกูก่อนได้ไหมล่ะ”
ภูมองหน้าเขา
เหนือยิ้มอย่างรู้ตัวว่ากำลังขอเกินไปนิดหนึ่ง
“เดี๋ยวเลี้ยงน้ำ”
“ชาเย็น?”
“มึงจะกินเหรอ”
“กูถามของมึง”
เจตเอาศอกเท้าโต๊ะแล้วหันไปมองนนท์
นนท์ก้มจดตัวเลขต่อ ทำเหมือนไม่เห็น
สุดท้ายภูก็พยักหน้า
“ถ้าไปทันจะบอก”
เหนือยิ้มกว้างขึ้น
“โอเค”

ก่อนนอน เหนือย้ายพัดลมสีเขียวกลับขึ้นมาบนห้อง
คราวนี้มันตั้งอยู่ปลายเตียงตามเดิม แต่สามารถเปิดส่ายได้เต็มที่แล้ว ลมพัดผ้าม่านขยับเบา ๆ ทุกครั้งที่หัวพัดลมหันไปถึงหน้าต่าง
ภูเอาพัดลมตัวเล็กของตัวเองกลับไปวางข้างตู้
เหนือทิ้งตัวลงบนเตียง เปิดโทรศัพท์ตอบข้อความในกลุ่มเพื่อนสาขาที่เพิ่งถูกเพิ่มเข้าไปช่วงเย็น
ต้นส่งรูปอุปกรณ์วาดเส้นมาให้ ตามด้วยข้อความถามว่าเขามีร้านที่อยากไปหรือยัง
เหนือพิมพ์ตอบไปสองสามประโยค แล้วพลิกตัวนอนตะแคง
เตียงข้าง ๆ ภูกำลังพับเสื้อใส่ตู้
“ภู”
“อือ”
“พรุ่งนี้ถ้ากูตื่นไม่ทัน เคาะเตียงแรงกว่าวันนี้ก็ได้”
“จะรับพัสดุอีกไหม”
เหนือหยุดนิ้วบนหน้าจอ
“อะไรนะ”
ภูหันมามองเขา
“เมื่อเช้ามึงบอกให้กูรับพัสดุ”
เหนือจ้องอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง แล้วค่อย ๆ ดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดครึ่งหน้า
“มึงล้อเล่น”
“อือ กูล้อเล่น”
น้ำเสียงเรียบเกินไปจนเหนือรู้ทันทีว่าไม่ใช่
“อย่าเล่าให้เจตฟังนะ”
“ทำไม”
“มันจะเรียกกูพัสดุไปจนเรียนจบ”
ภูปิดตู้เสื้อผ้า ก่อนเดินมาหยิบโทรศัพท์จากหัวเตียง
“งั้นตื่นให้ทัน”
เหนือรีบเปิดนาฬิกาปลุก ตั้งใหม่ตั้งแต่เจ็ดโมง แล้วเพิ่มสำรองอีกสามเวลาอย่างจริงจัง
เขาเลื่อนดูรายชื่อเสียงปลุกอยู่พักหนึ่ง ก่อนยื่นโทรศัพท์ข้ามช่องว่างระหว่างเตียง
“เสียงไหนปลุกตื่นสุด”
ภูก้มมองหน้าจอ
รายการเสียงเรียงลงมายาว มีทั้งเสียงนก เสียงฝน และเสียงดนตรีที่ไม่มีทางเอาชนะคนหลับบนเตียงนี้ได้
มันยื่นมือมารับโทรศัพท์ กดเลือกเสียงมาตรฐานที่ดังจนเหนือสะดุ้งทันทีที่ได้ยินตัวอย่าง
“อันนี้”
เหนือรับโทรศัพท์คืนด้วยสีหน้าไม่ค่อยพอใจ
“ตื่นไปออกรบเลยมั้ง”
“จะได้ไม่รับพัสดุ”
เขาหยิบหมอนห่านฟาดแขนภูไปหนึ่งที
อีกฝ่ายหัวเราะแล้วใช้มือดันคอห่านออก เหนือเลยฟาดซ้ำอีกครั้ง เบากว่าเดิมเพราะกลัวนอตบนโต๊ะที่เพิ่งเก็บขึ้นมาจะตก
ขณะดึงหมอนกลับ โทรศัพท์ในมือเขาก็สั่น
ข้อความจากต้นปรากฏบนหน้าจอ
ต้น: งั้นพรุ่งนี้เก้าโมงครึ่งเจอกันหน้าวิทยาลัยนะ เดี๋ยวเรารอ
เหนือลดหมอนลงแล้วพิมพ์ตอบ
ได้เลย
พอเงยหน้าขึ้น ภูกลับไปนั่งเตียงตัวเองแล้ว
“พรุ่งนี้เก้าโมงครึ่งกูต้องถึงหน้าวิทยาลัยนะ” เหนือบอก “ถ้ามึงไปอู่เช้ากว่านั้น กูเดินไปเองก็ได้”
ภูพยักหน้า
“เดี๋ยวดูก่อน”
“อือ”
เหนือวางโทรศัพท์ลง จากนั้นดึงกระดาษโน้ตสีเหลืองแผ่นหนึ่งออกจากกระเป๋ากางเกง
เขาหยิบติดมือมาตอนเจตเอาวางทิ้งไว้บนโต๊ะ ยังไม่ได้เขียนอะไรลงไปเลย
เหนือควานหาปากกาในกล่องข้างเตียง ก้มเขียนอยู่ครู่หนึ่ง แล้วลุกไปแปะมันไว้บนฐานพัดลมสีเขียว
ภูก้มมองตาม
บนกระดาษมีลายมือกลม ๆ เขียนไว้ว่า
ซ่อมโดยภู
อย่าตบ ถ้าดังให้เรียกคนซ่อม
ด้านล่างมีรูปพัดลมเบี้ยว ๆ กับหน้าแมวหนึ่งตัวที่ไม่เกี่ยวข้องกับอะไร
ภูอ่านจบแล้วเงยหน้าขึ้น
“เรียกได้ตลอดเลย?”
เหนือกลับมานั่งบนเตียง กอดหมอนห่านไว้บนตัก
“ไม่ได้เหรอ”
ภูมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนก้มลงเสียบสายชาร์จโทรศัพท์
“ถ้ากูอยู่ก็เรียก”
เหนือยิ้มแล้วพยักหน้า
“ได้”
เขาเปิดแชตของแม่ ส่งคลิปพัดลมที่ส่ายได้เงียบ ๆ ไปให้ พร้อมบอกว่ามีคนซ่อมให้แล้ว แม่ตอบกลับมาว่าอย่าลืมขอบคุณเพื่อน
เหนือมองข้อความนั้น ก่อนเหลือบไปทางเตียงข้างกัน
“ภู”
“อะไร”
“ขอบใจเรื่องพัดลม”
“มึงบอกแล้ว”
“อันนี้แม่ฝาก”
ภูพยักหน้ารับ
เหนือกำลังจะคว่ำโทรศัพท์ แต่เห็นข้อความใหม่จากแม่เด้งขึ้นมาก่อน
แล้วมื้อเช้ากินอะไร อย่าบอกว่าตื่นไม่ทันกินนะ
เขาถ่ายรูปกล่องข้าวไข่เจียวเก็บไว้เมื่อเช้า จึงส่งกลับไปทันที
กินแล้วครับ ภูซื้อมาให้
คราวนี้แม่อ่านอยู่พักหนึ่งกว่าจะตอบ
งั้นคราวหน้าตื่นไปซื้อให้เขาบ้าง
เหนืออ่านประโยคนั้นซ้ำ ก่อนเปิดแอปนาฬิกาอีกครั้ง
เขาเลื่อนเวลาปลุกแรกจากเจ็ดโมงเป็นหกโมงครึ่ง
แล้ววางโทรศัพท์คว่ำลง ก่อนคนบนเตียงข้าง ๆ จะหันมาเห็น

นายกสโมสร

กระทู้
0
ตอบกลับ
65404
พลังน้ำใจ
334141
Zenny
120263
ออนไลน์
27878 ชั่วโมง
โพสต์ 2 ชั่วโมงที่แล้ว | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง เข้าสู่ระบบ | สมัครเข้าเรียน

รายละเอียดเครดิต

A Touch of Friendship: สังคมจะน่าอยู่ เมื่อมีผู้ให้แบ่งปัน ฝากไวเป็นข้อคิดด้วยนะคะชาวจีโฟกายทุกท่าน
!!!!!โปรดหยุด!!!!! : พฤติกรรมการโพสมั่วๆ / โพสแต่อีโมโดยไม่มีข้อความประกอบการโพส / โพสลากอักษรยาว เช่น ครับบบบบบบบบ, ชอบบบบบบบบ, thxxxxxxxx, และอื่นๆที่ดูแล้วน่ารำคาญสายตา เพราะถ้าท่านไม่หยุดทีมงานจะหยุดท่านเอง
ขอความร่วมมือสมาชิกทุกท่านโปรดโพสตอบอย่างอื่นนอกเหนือจากคำว่า ขอบคุณ, thanks, thank you, หรืออื่นๆที่สื่อความหมายว่าขอบคุณเพียงอย่างเดียวด้วยนะคะ เพื่อสื่อถึงความจริงใจในการโพสตอบกระทู้ และไม่ดูเป็นโพสขยะ
กระทู้ไหนที่ไม่ใช่กระทู้ในลักษณะที่ต้องโพสตอบโดยใช้คำว่าขอบคุณ เช่นกระทู้โพล, กระทู้ถามความเห็น, หรืออื่นๆที่ทีมงานอ่านแล้วเข้าข่ายว่า โพสขอบคุณไร้สาระ ทีมงานขอดำเนินการตัดคะแนน และ/หรือให้ใบเตือนสมาชิกที่โพสขอบคุณทันทีที่เจอนะคะ

รูปแบบข้อความล้วน|โทรศัพท์มือถือ|ติดต่อลงโฆษณา|จีโฟกายดอทคอม

ข้อความที่ท่านได้อ่านในเว็บจีโฟกายดอทคอมนี้ เกิดจากการเขียนโดยสาธารณชน และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ หากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ขัดต่อกฎหมาย และศิลธรรม ไม่เหมาะสมที่จะเผยแพร่ ท่านสามารถแจ้งลบข้อความได้ที่ Link “แจ้งลบโพสนี้” ที่มีอยู่ใต้ข้อความทุกข้อความ หรือ ลืมพาสเวิดล๊อกอิน/ลืมชื่อที่ใช้สมัคร หรือข้อสงสัยใดๆแจ้งมาที่ G4GuysTeam[at]yahoo.com ขอขอบพระคุณที่ให้ความร่วมมือ

กรณีที่ข้อความ/รูปภาพในกระทู้นี้จัดสร้างโดยผู้ลงข้อมูลเอง ลิขสิทธิ์จะเป็นของผู้ลงข้อมูลโดยตรง หากจะทำการคัดลอก/เผยแพร่ ต้องได้รับอนุญาตจากผู้ลงข้อมูลก่อนนะคะ หรือลงที่มาไว้ด้วยค่ะ

©ขอสงวนสิทธิ์คอนเซ็ปต์,คำอธิบาย,หัวข้อ/หมวดหมู่เว็บ ห้ามลอกเลียนแบบ คิดเอาเองนะคะอย่าเอาแต่ลอก

GMT+7, 2026-11-16 21:03 , Processed in 0.112160 second(s), 26 queries .

Powered by Discuz! X3.5, Rev.8

© 2001-2026 Discuz! Team.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้