ลืมรหัสผ่าน
 สมัครเข้าเรียน
ค้นหา
ดู: 15|ตอบกลับ: 0

บ้านนี้มีคนแอบรัก #1 - กุญแจคนละดอก

[คัดลอกลิงก์]
นิสิตภาคบัณฑิต (M.D.A)
Money Donate Approved
กระทู้
24
ตอบกลับ
11
พลังน้ำใจ
4057
Zenny
13530
ออนไลน์
268 ชั่วโมง
โพสต์ 1 ชั่วโมงที่แล้ว | ดูโพสต์ทั้งหมด |โหมดอ่าน
ตอนที่ 1 — กุญแจคนละดอก
สิ่งแรกที่เหนือลากเข้ามาในบ้านไม่ใช่กระเป๋าเสื้อผ้า
แต่เป็นพัดลมตั้งพื้นสีเขียวที่แม่กำชับมาตลอดทางว่าห้ามทำหาย
“ของยังไม่ทันเข้าบ้านก็ห่วงพัดลมก่อนลูกแล้วนะ”
เหนือพึมพำกับตัวเองพลางใช้สะโพกดันประตูรั้ว ล้อกระเป๋าเดินทางติดอยู่ในร่องปูนเป็นครั้งที่สาม เขาเลยวางพัดลมพิงเสา ยกกระเป๋าขึ้นทั้งใบ แล้วลากรองเท้าแตะผ่านลานหน้าบ้านด้วยท่าทางที่ไม่เหลือเค้าคนตั้งใจแต่งตัวมาวันแรก
แดดบ่ายส่องจนพื้นปูนแสบตา เสื้อยืดสีขาวเริ่มแนบหลัง ขณะที่โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงสั่นไม่หยุด
แม่โทรมาอีกแล้ว
“ถึงแล้วครับ”
เหนือใช้ไหล่หนีบโทรศัพท์ไว้กับหู มือหนึ่งถือถุงผ้าสองใบ อีกมือพยายามไขกุญแจบ้านที่ป้าเจ้าของบ้านฝากไว้กับร้านขายของชำหน้าปากซอย
“บ้านเป็นยังไงบ้างลูก”
“ดีแม่ มีรั้ว มีต้นไม้ด้วย”
“ห้องล่ะ”
“กำลังจะเข้า”
“ถ่ายรูปมาให้แม่ดูด้วย ดูปลั๊กไฟด้วยนะว่า—”
ประตูเปิดออกจากด้านใน
เหนือชะงัก กุญแจยังคาอยู่ในมือ
ผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่หลังบานประตู สวมเสื้อยืดสีเทากับกางเกงขาสั้นสีดำ ผมสั้น หน้านิ่ง ในมือถือไขควง
ทั้งคู่มองกันอยู่สองวินาที
จากนั้นสายตาของอีกฝ่ายก็เลื่อนลงไปยังกุญแจในมือเขา
เหนือค่อย ๆ พูดกับโทรศัพท์
“แม่”
“ว่าไง”
“ในบ้านมีคน”
“คนอะไร!”
เสียงแม่ดังจนคนถือไขควงได้ยิน
“คนหล่อ”
อีกฝ่ายขมวดคิ้วทันที
เหนือรีบยิ้มแห้งแล้วถอยหลังครึ่งก้าว “ไม่ใช่โจรแม่ เดี๋ยวโทรกลับนะ”
เขากดวางสายก่อนแม่จะถามต่อ แล้วชูกุญแจขึ้นระดับอกอย่างคนแสดงหลักฐาน
“เราเช่าที่นี่”
“เหมือนกัน”
“ป้ามาลัยใช่ไหม”
คนตรงหน้าพยักหน้า
เหนือก้มมองเลขบ้านข้างประตูอีกครั้ง ทั้งที่แน่ใจว่าดูไม่ผิด ก่อนเงยหน้าถาม
“ป้าได้บอกไหมว่ามีคนอยู่แล้ว”
“บอกว่าจะมีคนมาเพิ่ม”
“อ๋อ”
เขาลากเสียง พยายามทบทวนบทสนทนากับเจ้าของบ้านเมื่อสามวันก่อน
ห้องว่างจ้ะ มาอยู่ได้เลย ใกล้วิทยาลัย เดินไปยังได้ มีครัว มีตู้เย็น อยู่กันสบาย ๆ
เขาจำได้ว่าป้าพูดว่า “อยู่กัน”
ตอนนั้นก็นึกว่าเป็นคำสร้อย
“จะเข้ามาไหม”
เสียงคนตรงหน้าดึงเขากลับมา
“เข้า ๆ”
เหนือยกถุงผ้าขึ้น แต่สายถุงข้างหนึ่งดันเกี่ยวลูกบิด เขาดึงผิดจังหวะจนกระเป๋าเดินทางล้มลงกระแทกธรณีประตูดังปึก
ผู้ชายถือไขควงหลับตาสั้น ๆ เหมือนกำลังใช้ความอดทน
“เดี๋ยว”
อีกฝ่ายวางไขควงลงบนตู้รองเท้า ก้มปลดสายถุงที่เกี่ยวอยู่ แล้วจับหูกระเป๋าเดินทางยกพ้นธรณีประตูให้
เหนือรีบหอบของตามเข้าไป
ข้างในเป็นบ้านสองชั้นเก่าแต่สะอาด ห้องรับแขกมีโซฟาสีน้ำตาล โต๊ะไม้เตี้ย และพัดลมติดผนังที่กำลังส่ายช้า ๆ ด้านหลังมีโต๊ะกินข้าวสี่ที่นั่ง ถัดไปเป็นครัว ส่วนบันไดอยู่ชิดผนังฝั่งขวา
แสงลอดผ่านม่านสีครีมเข้ามาบนพื้นกระเบื้องเย็น ๆ
เหนือมองไปรอบบ้านแล้วรู้สึกดีขึ้นมาหน่อย
อย่างน้อยก็เหมือนในรูป
“ชื่ออะไร”
เขาหันไปถามคนที่กำลังตั้งกระเป๋าให้
“ภู”
“เราชื่อเหนือ”
“อือ”
“เรียนที่วิทยาลัยข้างหน้านี่ใช่ไหม”
“ใช่”
“สาขาอะไร”
“ช่างยนต์”
“ปีไหน”
“ปวส. หนึ่ง”
เหนือพยักหน้ารับ ก่อนยิ้มกว้างขึ้น
“รุ่นเดียวกันเลย เรากราฟิก”
ภูพยักหน้าแค่นั้น แล้วหยิบไขควงกลับไป
เหนือมองตาม อีกฝ่ายเดินไปนั่งยองข้างปลั๊กไฟใกล้โทรทัศน์ ขันฝาครอบเข้าที่ด้วยท่าทางเหมือนทำมาแล้วเป็นร้อยครั้ง
“เพิ่งย้ายมาก็ซ่อมบ้านเลยเหรอ”
“มันหลวม”
“ป้าใช้ให้ทำ?”
“เห็นแล้วรำคาญ”
เหนือมองเสี้ยวหน้าคนพูด ก่อนก้มเปิดโทรศัพท์ส่งข้อความหาแม่
ถึงแล้ว บ้านโอเค มีเพื่อนอยู่ก่อนหนึ่งคน เรียนรุ่นเดียวกัน
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพิมพ์เพิ่ม
ดูซ่อมของเป็น แม่สบายใจได้
“ห้องเราอยู่ไหนอะ”
ภูชี้ไปชั้นบนโดยไม่หันมา
“มีสองห้อง ห้องซ้ายมีคนจองแล้ว ห้องขวาห้องใหญ่”
“แล้วห้องนาย?”
“ขวา”
เหนือหยุดนิ่ง
“เดี๋ยวนะ”
คราวนี้ภูเงยหน้ามอง
“ห้องขวามีคนอยู่แล้ว แล้วเรานอนห้องไหน”
“ห้องขวา”
ความเงียบตกลงกลางห้องรับแขก
พัดลมบนผนังหมุนมาทางเหนือพอดี แต่เขากลับรู้สึกว่าอากาศร้อนขึ้น
“ป้าบอกนายแล้วเหรอว่าต้องนอนสองคน”
“บอก”
เหนือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดบทสนทนากับเจ้าของบ้านอย่างรวดเร็ว เลื่อนผ่านข้อความยืนยันวันย้ายเข้า รูปหน้าบ้าน และเลขบัญชี จนเจอรูปห้องนอนที่ตัวเองเคยส่งหัวใจกลับไป
ใต้รูปมีข้อความอยู่หนึ่งบรรทัด
ห้องใหญ่อยู่สองคน คนละ 1,500 นะจ๊ะ
เหนือจ้องหน้าจอ
เขาจำได้แล้ว
วันนั้นแม่ถามเรื่องรถมาส่งพอดี เขาอ่านถึงแค่คำว่าห้องใหญ่ แล้วเลื่อนลงไปดูรูปครัวต่อ
“ว่าไง”
ภูถาม
เหนือเงยหน้าช้า ๆ
“เราว่าเรามีปัญหาด้านการอ่านนิดหน่อย”
มุมปากอีกฝ่ายขยับ แต่ก็กลับไปนิ่งเหมือนเดิมเร็วเสียจนเหนือไม่แน่ใจว่าเห็นจริงหรือเปล่า
ก่อนเขาจะหาคำพูดมาแก้เก้อ เสียงรถจักรยานยนต์ก็ดังจากหน้าบ้าน ตามด้วยเสียงบีบแตรสั้น ๆ สองครั้ง
“บ้านป้ามาลัยใช่ไหมครับ!”
เหนือหันไปมองประตู
ผู้ชายตัวสูงโปร่งคนหนึ่งกำลังยืนเกาะรั้ว หมวกกันน็อกยังไม่ถอด ข้างรถมีกระสอบปุ๋ยสีขาวมัดแน่นอยู่สองกระสอบ และหม้อหุงข้าวที่ถูกเชือกรัดติดเบาะท้าย
“ถ้ามาผิดบ้านก็ช่วยบอกด้วยนะครับ ผมวนซอยนี้รอบที่สามแล้ว!”
เหนือเดินไปเปิดรั้วให้
“บ้านป้ามาลัย เช่าเหมือนกันเหรอ”
“เออ ใช่”
คนมาใหม่ถอดหมวกกันน็อกออก เผยผมชื้นเหงื่อที่ล้มไปข้างหนึ่ง เขามองเหนือ มองเข้าไปในบ้าน แล้วเลิกคิ้วเมื่อเห็นภูยืนอยู่ด้านหลัง
“อ้าว มากันแล้วเหรอ”
“นายรู้ด้วยว่ามีคนอื่น”
“ป้าบอกมีสี่คน”
เหนือหันกลับไปมองภู
ภูมองตอบเงียบ ๆ
“โอเค” เหนือพยักหน้ากับตัวเอง “มีเราคนเดียวสินะ”
“อะไร”
“อ่านแชตไม่ครบ”
คนมาใหม่หัวเราะทันที
“งั้นถือว่าเริ่มต้นดี เราชื่อเจต เรียนไฟฟ้า”
“เหนือ กราฟิก ส่วนนั่นภู ช่างยนต์”
“ดีเลย”
เจตหันไปยกมือให้ภู
“พวกเดียวกัน มีอะไรเสียจะได้โยนกันไปมา”
ภูไม่ได้ตอบรับมุก แต่เดินออกไปช่วยปลดเชือกท้ายรถ
เหนือก้มมองกระสอบสองใบ
“ข้างในอะไร”
“เสื้อผ้า”
“ใส่กระสอบมาเนี่ยนะ”
“กระเป๋ามันแพง กระสอบบ้านเราฟรี”
เจตตอบหน้าตาเฉย ก่อนยกหม้อหุงข้าวลงอย่างทะนุถนอม
“อันนี้ทรัพย์สินส่วนกลางนะ หุงได้สิบจาน แม่บอกเอามาเผื่อเพื่อน”
“แม่รู้จักพวกเราก่อนเราอีก”
“แม่เราบอกถ้าอยู่กับคนอื่นแล้วไม่ช่วยอะไรเขา อย่างน้อยมีหม้อข้าวไปก็ยังดี”
เจตวางหม้อบนโต๊ะกินข้าว แล้วเริ่มเดินสำรวจบ้านราวกับเข้ามาอยู่ได้หนึ่งเดือนแล้ว
เขาเปิดตู้เย็น พยักหน้าให้ชั้นวางว่าง ๆ เปิดประตูหลังบ้าน มองราวตากผ้า จากนั้นย้อนกลับมาถาม
“ห้องน้ำมีกี่ห้อง”
“ข้างล่างหนึ่ง ข้างบนหนึ่ง” ภูตอบ
“ดี รอด”
“รอดอะไร” เหนือถาม
“เรานั่งนาน”
“เพิ่งเจอกันไม่ถึงห้านาที”
“บอกก่อนจะได้วางแผนชีวิตถูก”
เหนือกำลังจะตอบ เสียงรถกระบะก็มาจอดหน้ารั้วอีกคัน
ครั้งนี้มีคนลงมาสามคน
ผู้ชายวัยกลางคนที่น่าจะเป็นพ่อ ผู้หญิงที่กอดถุงใส่ผ้าห่มอยู่ และเด็กหนุ่มเสื้อโปโลสีกรมท่าซึ่งยืนมองเลขบ้านอย่างตั้งใจ
ด้านหลังรถมีกล่องพลาสติกเรียงเป็นระเบียบ ทุกใบปิดฝาและติดป้ายสีขาว
เสื้อผ้า
ของใช้
อุปกรณ์ครัว
เจตมองกระสอบของตัวเองที่กองอยู่ข้างโซฟา แล้วเอาเท้าดันมันเข้าไปด้านหลังเล็กน้อย
เหนือเห็นพอดีจึงหลุดหัวเราะ
“สวัสดีครับ”
เด็กหนุ่มคนใหม่ยกมือไหว้ ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นว่าพวกเขาอายุไล่เลี่ยกัน
“เอ่อ หวัดดี เรานนท์”
“เข้ามาเลย คนสุดท้ายพอดี”
เหนือเปิดรั้วกว้างขึ้น ส่วนภูเดินออกไปช่วยยกกล่องโดยไม่ต้องมีใครเรียก
แม่ของนนท์ดูโล่งใจเมื่อเห็นคนอยู่กันหลายคน เธอถามชื่อ ถามสาขา ถามว่ามาจากไหนกันบ้าง ขณะที่พ่อช่วยยกกล่องลงจากท้ายรถ
พอไล่ตอบทีละคนถึงได้รู้ว่าไม่มีใครมาจากอำเภอเดียวกันเลย
เจตอยู่ไกลที่สุด ต้องขี่รถมาตั้งแต่ก่อนเที่ยง ภูมาจากอำเภอที่เหนือนั่งรถผ่านบ่อยแต่ไม่เคยแวะ ส่วนนนท์อยู่ฝั่งตรงข้ามตัวเมือง ไกลพอที่การไปกลับทุกวันจะกินเวลาเกือบสี่ชั่วโมง
“ดีแล้วลูก อยู่ด้วยกันจะได้มีเพื่อน”
แม่นนท์พูด ก่อนยื่นถุงอาหารใบใหญ่ให้ลูกชาย
“กับข้าวแม่ใส่กล่องไว้แล้ว แกงจืดเอาเข้าตู้เย็นก่อนนะ แล้วนี่หมูทอด เผื่อเพื่อนด้วย”
“แม่บอกเป็นรอบที่สี่แล้ว”
“ก็กลัวลืม”
นนท์รับถุงมา แม่ยังจัดคอเสื้อให้เขาอีกครั้งทั้งที่มันตรงอยู่แล้ว
เหนือแกล้งหันไปช่วยเจตยกกล่อง ไม่อยากให้นนท์รู้สึกว่ามีคนมอง แต่พอเผลอเหลือบกลับไปก็เห็นอีกฝ่ายยืนนิ่งให้แม่ลูบผมอยู่ดี ๆ
ตอนรถกระบะออกจากหน้าบ้าน นนท์เดินตามไปส่งถึงรั้ว
เขายืนโบกมือจนรถเลี้ยวพ้นซอย แล้วค่อยปิดประตูอย่างเบามือ
“แม่ทำกับข้าวมาเยอะเลยเหรอ”
เหนือถามตอนนนท์เดินกลับเข้ามา
นนท์พยักหน้า
“บอกว่าไม่ต้องเยอะ ก็กลัวเราอด”
“งั้นวันนี้พวกเรารอดแล้ว”
เจตชูหม้อหุงข้าวขึ้นจากโต๊ะ
“บ้านนี้มีทั้งข้าวทั้งกับแล้ว ขอแค่มีคนหุงเป็น”
“กดปุ่มเดียว” ภูพูด
“อ้าว คนซ่อมปลั๊กพูดได้ด้วย”
“มึงถาม”
เหนือหลุดหัวเราะเสียงดังเป็นคนแรก
เจตหันมาชี้หน้าภู ส่วนภูยกกล่องใบสุดท้ายเดินขึ้นบันไดไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
บรรยากาศแปลกหน้าที่ค้างอยู่ในบ้านเริ่มเบาบางลงทีละนิด

ห้องใหญ่ไม่ได้ใหญ่เท่าที่เหนือคิด
มันกว้างพอสำหรับเตียงสามฟุตครึ่งสองเตียง ตู้เสื้อผ้าสองตู้ และโต๊ะเขียนหนังสือที่วางอยู่ใต้หน้าต่าง ระหว่างเตียงมีช่องเดินแคบ ๆ พอให้คนสวนกันได้ถ้าคนหนึ่งยอมเบี่ยงตัว
เตียงฝั่งชิดผนังมีผ้าปูสีเทาปูเรียบร้อยแล้ว กระเป๋าสีดำวางอยู่ปลายเตียง ส่วนตู้ฝั่งเดียวกันปิดสนิท
อีกฝั่งยังเป็นฟูกเปล่า
เหนือยืนมองของตัวเองที่กองอยู่หน้าประตู แล้วมองพื้นที่ว่างในห้อง
ภูวางกระเป๋าเดินทางของเขาลงข้างเตียง
“ของหมดแล้ว?”
เหนือส่ายหน้า
“เหลือในถุง”
“ถุงไหน”
“ทุกถุง”
ภูมองถุงผ้าที่ห้อยอยู่บนแขนเหนือสองใบ ถุงกระสอบลายการ์ตูนอีกใบ และกล่องกระดาษที่เพิ่งถูกยกตามขึ้นมา
“อยู่ถึงเรียนจบเลยหรือไง”
“แม่ให้มา”
“ทั้งหมด?”
“บางอย่างเราซื้อเอง”
“เช่น?”
เหนือดึงหมอนรูปห่านคอยาวออกจากถุง
ภูมองหมอน
เหนือมองภู
“มันรองคอได้”
“อือ”
“นายทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ”
“ยังไม่ได้พูดอะไร”
“หน้าออกเสียง”
ภูถอนหายใจแล้วก้มเลื่อนกล่องให้พ้นทางเดิน
เหนือยกหมอนห่านขึ้นวางบนเตียง ตามด้วยผ้าห่มสีฟ้าและตุ๊กตาตัวเล็กอีกสองตัว เขาได้ยินเสียงคนข้าง ๆ เงียบไป จึงหันกลับมาชี้หน้าไว้ก่อน
“สองตัวนี้แม่ซื้อให้”
“กูไม่ได้ถาม”
“บอกไว้”
ภูส่ายหน้าเบา ๆ
เหนือเริ่มรู้สึกว่าคนคนนี้น่าจะแกล้งสนุกอยู่เหมือนกัน แค่ไม่ยอมยิ้มให้เห็นง่าย ๆ
เขาเดินไปเปิดหน้าต่าง ลมอุ่นพัดเข้ามาพร้อมกลิ่นดินและเสียงรถจากถนนใหญ่ ด้านหลังบ้านเป็นที่ว่างเล็ก ๆ มีต้นมะม่วงของบ้านข้าง ๆ ยื่นกิ่งเข้ามาเกือบถึงชายคา
“ฝั่งนี้ดีนะ มีหน้าต่าง”
“แดดบ่าย”
เหนือหันกลับไป
แสงแดดส่องลงบนเตียงเขาพอดี
“นายเลือกเตียงก่อนเพราะแบบนี้เหรอ”
“มาก่อน”
“เจ้าเล่ห์ว่ะ”
ภูยกกระเป๋าเครื่องมือใบเล็กเก็บเข้าตู้ ไม่สนใจคำกล่าวหา
เหนือหยิบพัดลมสีเขียวมาตั้งข้างเตียง เสียบปลั๊กแล้วกดเบอร์สามทันที แรงลมพัดชายเสื้อจนสะบัด เขาจึงยืนกางแขนรับด้วยความพอใจ
“ไม่เป็นไร เรามีของดี”
ภูหันมามองพัดลมเก่า ๆ ที่ฐานมีรอยแตกและพันเทปใสไว้
“มันดังไหม”
“ไม่ดัง”
เหนือเพิ่งพูดจบ หัวพัดลมก็หมุนไปติดด้านข้างแล้วส่งเสียงแก๊ก ๆ ๆ
ทั้งห้องเงียบ
ยกเว้นพัดลม
ภูมองหน้าเขา
เหนือเอื้อมไปกดปิดระบบส่ายอย่างสงบ
“ถ้าไม่ให้มันหันก็ไม่ดัง”

ป้ามาลัยมาถึงตอนเกือบสี่โมงพร้อมถุงฝรั่งและแฟ้มเอกสาร
เธอเป็นผู้หญิงร่างเล็ก พูดเร็ว ยิ้มง่าย และจำชื่อทุกคนสลับกันภายในเวลาไม่ถึงสามนาที
“คนไหนนะที่เรียนไฟฟ้า ภูใช่ไหม”
“เจตครับ” เจตยกมือ
“เออ เจต แล้วภูเรียนกราฟิก”
“เหนือครับ”
“อ้าว แล้วนนท์—”
“การโรงแรมครับ”
“ใช่ ๆ ป้าจำได้”
ทั้งสี่คนมองหน้ากัน ไม่มีใครเถียง
พวกเขานั่งล้อมโต๊ะกินข้าวฟังรายละเอียดเรื่องบ้านอีกครั้ง ห้องเล็กสองห้องคิดห้องละสองพัน ส่วนห้องใหญ่สามพันหารกันสองคน ค่าน้ำค่าไฟจ่ายตามบิลจริง อินเทอร์เน็ตเจ้าของบ้านออกให้ แต่ห้ามจ่ายค่าเช่าช้าเกินวันที่ห้า
เจตซึ่งนั่งฟังมาตลอดยกมือขึ้น
“ป้าครับ”
“ว่าไงลูก”
“พันห้านี่ไม่รวมไฟเหรอครับ”
เหนือหันไปมองทันที
เจตไม่มองตอบ
ป้ามาลัยเปิดแฟ้มแล้วชี้บรรทัดหนึ่งบนกระดาษ
“ป้าส่งรายละเอียดไปแล้วนะลูก”
“ครับ”
เจตตอบเสียงเบาลงอย่างเห็นได้ชัด
คราวนี้เป็นเหนือที่เอาเท้าสะกิดอีกฝ่ายใต้โต๊ะ
“เริ่มต้นดีเนอะ”
เจตหันมามองตาขวาง
ภูยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม แต่นนท์เห็นแล้วว่าอีกฝ่ายกำลังยิ้ม
พอป้ามาลัยอธิบายเสร็จ เธอก็หยิบพวงกุญแจสี่พวงออกมาวางเรียง แต่ละพวงมีปลอกพลาสติกคนละสี
“ประตูรั้วกับประตูหน้าบ้านเหมือนกันทุกดอกนะ ส่วนกุญแจห้องป้าแขวนไว้ให้ในห้องแล้ว เก็บดี ๆ ด้วยล่ะ ถ้าทำหายโทรหาป้าได้ แต่อย่าโทรดึก ป้านอนไว”
เหนือเลือกสีฟ้า เจตหยิบสีแดง นนท์หยิบสีเหลือง เหลือสีเขียวให้ภู
เหนือหมุนกุญแจของตัวเองเล่นระหว่างฟังป้าพูดเรื่องวันเก็บขยะ
เพิ่งรู้สึกขึ้นมาตอนนั้นเองว่าเขามีบ้านอีกหลังแล้ว
ถึงจะเป็นบ้านเช่า ถึงจะต้องนอนกับคนที่รู้จักกันไม่ถึงครึ่งวัน แต่กุญแจในมือก็ไขประตูบานนี้ได้จริง ๆ
ก่อนกลับ ป้ามาลัยยืนมองทั้งสี่คนอยู่ครู่หนึ่ง
“มีอะไรก็ค่อย ๆ คุยกันนะลูก อยู่ด้วยกันใหม่ ๆ มันต้องปรับ อย่าเพิ่งทะเลาะกันจนหนีกลับบ้านล่ะ”
“ครับ”
สี่เสียงตอบไม่พร้อมกัน
พอรถป้ามาลัยพ้นรั้ว เจตก็หันมาทันที
“ใครเอาห้องเราหารไหม”
“ไม่” อีกสามคนตอบ
“ยังไม่ได้บอกราคาเลย!”

ฝนตกตอนห้าโมงกว่า
เมฆที่ไม่มีใครทันสังเกตตั้งเค้ามาตั้งแต่บ่าย เทน้ำลงมาจนลานหน้าบ้านเปียกในเวลาไม่กี่นาที เสียงฝนกระทบหลังคาครัวดังกลบเสียงโทรทัศน์ที่เจตเพิ่งเปิดเจอช่องได้
แผนออกไปซื้อของเข้าบ้านจึงถูกเลื่อนไปโดยพร้อมเพรียง
นนท์เปิดกล่องอาหารที่แม่ทำมา ขณะที่เจตรับหน้าที่หุงข้าวด้วยความมั่นใจเกินประสบการณ์
“ซาวกี่น้ำ”
“สองสามน้ำ” นนท์ตอบ
“สองหรือสาม”
“มึงดูว่าน้ำมันใสขึ้นหรือยัง”
เจตก้มมองหม้อ
“มันก็ขาวอยู่ดีอะ”
เหนือยืนพิงเคาน์เตอร์กินฝรั่งที่ป้ามาลัยให้มา เขาชะโงกดูผลงานแล้วออกความเห็น
“เราเคยเห็นแม่ใช้นิ้ววัด”
เจตจุ่มนิ้วลงไปทันที
นนท์หันมาเห็นพอดี
“เดี๋ยว ล้างมือยัง”
เจตเงยหน้า
ความเงียบยาวประมาณสามวินาที
นนท์ยกหม้อออกจากมือเขาอย่างนุ่มนวล
“ไปล้างจานรอเลย”
เหนือหัวเราะจนเกือบสำลักฝรั่ง
ระหว่างนั้นภูกำลังยืนต่อปลั๊กพ่วงให้หม้อหุงข้าว เขาขยับมันขึ้นวางบนชั้นเตี้ยให้พ้นพื้น แล้วเก็บสายไฟที่พาดขวางประตูครัวชิดผนัง
ไม่มีใครสั่ง แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะเห็นทุกอย่างที่อาจทำให้สะดุดได้
“ภู”
เหนือเรียก
“อะไร”
เขายื่นถุงฝรั่งให้
ภูส่ายหน้า
“กินไป”
“หวานนะ”
“มือเปื้อน”
เหนือก้มดูมืออีกฝ่าย มีรอยดำติดอยู่ตรงนิ้วจากการซ่อมปลั๊กและขยับชั้นวางของ
เขาจิ้มฝรั่งชิ้นหนึ่งแล้วยื่นเข้าไปใกล้กว่าเดิม
ภูมองไม้จิ้มในมือเหนือ ก่อนเงยหน้าขึ้น
“วางไว้ก่อน”
“ก็หยิบไม่ได้ไม่ใช่เหรอ”
“เดี๋ยวกูล้างมือ”
“เรื่องเยอะ”
เหนือบ่นแต่ยอมวางถุงลงบนโต๊ะ แล้วหันไปเปิดกล่องหมูทอดแทน
ข้างหลังมีเสียงน้ำไหลจากก๊อกครู่หนึ่ง
พอเขาหันกลับมา ฝรั่งชิ้นที่จิ้มค้างไว้ก็หายไปแล้ว
ภูยืนเคี้ยวอยู่ข้างตู้เย็น ทำหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เหนือมองแล้วหลุดยิ้มคนเดียว

โต๊ะกินข้าวสี่ที่นั่งเต็มเป็นครั้งแรกตอนหกโมงยี่สิบ
ข้าวสุกพอดี หมูทอดยังอร่อยแม้จะเย็นแล้ว แกงจืดถูกอุ่นในหม้อใบเล็ก และเจตค้นพบว่าตัวเองลืมเอาช้อนมา
นนท์เปิดกล่องอุปกรณ์ครัว หยิบช้อนออกมาสี่คู่แล้ววางเรียงบนโต๊ะ
“แม่ซื้อเผื่อไว้”
เจตยกมือไหว้ไปทางถุงอาหาร
“ฝากขอบคุณแม่ด้วยนะ”
“บอกเองไหม เดี๋ยวโทรให้”
“ไม่เอา เกรงใจ”
“เมื่อกี้มึงเพิ่งตักหมูชิ้นที่หก” เหนือทัก
“นับทำไม เพิ่งรู้จักกันเอง”
“ก็เห็นมึงตักตั้งแต่ยังไม่ได้นั่ง”
ภูเลื่อนจานหมูไปไว้กลางโต๊ะก่อนที่สองคนจะเถียงกันต่อ
ฝนยังตกอยู่ข้างนอก เสียงมันสม่ำเสมอจนฟังไปนาน ๆ คล้ายมีใครเปิดน้ำทิ้งไว้ ทั้งสี่คนกินไปคุยไป เริ่มจากเรื่องตึกเรียนที่ยังจำทางไม่ได้ ต่อด้วยร้านอาหารหน้าวิทยาลัย และเรื่องรถติดช่วงเช้าที่ป้ามาลัยเตือนไว้
นนท์เคยมาแถวนี้ตอนสอบสัมภาษณ์จึงรู้ว่าปากซอยมีร้านข้าวแกงเปิดตั้งแต่หกโมง ภูบอกว่ามีอู่รับเด็กไปช่วยงานอยู่ถัดไปสองถนน เจตตั้งใจจะขี่รถสำรวจให้ทั่วก่อนเปิดเรียน
ส่วนเหนือรู้ว่าร้านน้ำฝั่งตรงข้ามประตูวิทยาลัยมีแมวสามตัว
เจตวางช้อน
“ข้อมูลมึงมีประโยชน์มาก”
“เผื่อใครชอบแมว”
“แล้วแมวช่วยหาห้องเรียนได้ไหม”
“อย่างน้อยมันก็ไม่ถามกูซ้ำว่าหุงข้าวใส่น้ำเท่าไร”
นนท์หลุดหัวเราะทั้งที่ยังมีข้าวอยู่ในปาก ต้องรีบยกมือปิด ส่วนเจตทำหน้าเหมือนจะเถียง แต่สุดท้ายก็ก้มกินต่อ
พอกินไปได้พักหนึ่ง โทรศัพท์ของเหนือสั่นขึ้นอีกครั้ง
ชื่อแม่ปรากฏบนหน้าจอ
เขารับสายแล้วเปิดกล้องทันที คราวนี้ไม่ต้องรอให้ถูกทวง
“กำลังกินข้าวแม่”
“กินกับใคร ขอแม่ดูหน่อย”
เหนือหมุนกล้องไปทางโต๊ะ
เจตที่กำลังอ้าปากกินหมูชะงัก รีบวางช้อนแล้วยกมือไหว้ นนท์ทำตาม ส่วนภูพยักหน้าก่อนจะนึกได้ว่าอีกฝ่ายเป็นผู้ใหญ่จึงยกมือไหว้ช้าไปครึ่งจังหวะ
“เพื่อนร่วมบ้านครับ”
“โอ๊ย อยู่กันหลายคนเลย ดี ๆ ฝากเหนือด้วยนะลูก มันชอบนอนดึก ตื่นยากด้วย”
“แม่”
“แล้วผักก็กินบ้าง อย่ากินแต่หมู”
เจตเลื่อนชามแกงจืดมาไว้ตรงหน้าเหนือทันที
“ได้ครับแม่ เดี๋ยวผมดูให้”
“เจต มึงไม่ต้อง”
แม่หัวเราะอย่างพอใจ ถามชื่อเพื่อนแต่ละคนอีกรอบ แล้วเล่าเรื่องที่เหนือเคยนอนตื่นสายจนไปสอบเกือบไม่ทัน
เหนือพยายามตัดบทอยู่สามครั้งกว่าจะสำเร็จ
พอวางสาย เขาก็เงยหน้าขึ้นพบสายตาสามคู่
เจตยิ้มกว้างที่สุด
“ตื่นยากเหรอเรา”
“กินข้าวไปเลย”
“ต้องให้ป้อนผักไหม”
เหนือหยิบแตงกวาที่แถมมากับหมูทอดใส่จานเจต
“ป้อนตัวเองก่อน”
นนท์หัวเราะอีกครั้ง ภูไม่ได้พูดอะไร แต่ตอนเหนือเอื้อมไปตักแกงจืด เขากลับเลื่อนชามเข้ามาให้ใกล้ขึ้น
ข้างในช้อนที่เหนือตักได้มีผักกาดขาวติดมาเต็มคำ
เขาเหลือบมองภู
อีกฝ่ายก้มกินข้าวต่ออย่างสงบ
เหนือชักไม่แน่ใจแล้วว่าคนที่กวนที่สุดในบ้านคือเจตจริงหรือเปล่า

หลังมื้อเย็น พวกเขาตกลงกันว่าใครทำอาหารไม่ต้องล้างจาน
นนท์จึงได้ออกไปนั่งพัก ภูเก็บกับข้าวเข้าตู้เย็น ส่วนเหนือกับเจตยืนเบียดกันหน้าอ่างล้างจาน
“มึงล้างฟองออกหมดหรือยัง”
เหนือถาม
เจตยกจานขึ้นส่องไฟ
“หมดแล้วมั้ง”
“มั้งอะไร ยังมีอยู่ตรงขอบ”
“งั้นมึงล้าง เราเช็ด”
“เมื่อกี้มึงก็เป็นคนขอเช็ดเอง”
“เราพยายามต่อรองอยู่”
พอทุกอย่างเรียบร้อย ทั้งสี่คนก็มานั่งที่โต๊ะกินข้าวอีกครั้ง เจตเสนอให้ตั้งกลุ่มแชตไว้หารค่าใช้จ่าย นนท์เสนอให้มีกระดาษจดของที่ต้องซื้อ ส่วนภูบอกว่าควรตกลงเรื่องประตูบ้านก่อน
“คนสุดท้ายกลับมาก็ล็อก ใครจะกลับดึกบอกในกลุ่ม”
เหนือพยักหน้า
“ได้”
“ถ้ามีเพื่อนมาค้างก็บอกก่อน” ภูพูดต่อ
เจตหรี่ตา
“เพื่อนหรือแฟน”
“ใครก็เหมือนกัน”
“แล้วถ้ามีแฟนกันอยู่ในบ้าน—”
“มึงจะจีบใคร” นนท์ถาม
เจตชี้ตัวเองด้วยสีหน้าตกใจ
“เราแค่ยกตัวอย่าง!”
เหนือหัวเราะแล้วดึงกระดาษจากนนท์มาเขียนหัวข้อ
กฎบ้าน
เขาเขียนข้อแรกตามที่ภูบอก ตามด้วยเรื่องล้างจานที่ใช้เอง แยกขยะ และห้ามหยิบอาหารที่ติดชื่อไว้โดยไม่ถาม
ข้อสุดท้ายเป็นของนนท์
“จริงจังขนาดนั้นเลยเหรอ” เจตถาม
นนท์พยักหน้า
“ถ้าอยากกินขอได้ แต่อย่าหยิบไปแล้วไม่บอก บางทีเราเก็บไว้ทำอย่างอื่น”
“รับทราบครับเชฟ”
“ยังไม่ได้เป็น”
“ซ้อมเรียกไว้ก่อน”
เหนือเขียนจบแล้ววาดบ้านเบี้ยว ๆ ไว้มุมกระดาษ จากนั้นส่งให้ทุกคนดู
ภูรับไปอ่าน ก่อนหยิบปากกาจากมือเขา
เหนือมองอีกฝ่ายเติมข้อความลงด้านล่าง
ห้ามวางของขวางบันได
เขานึกถึงถุงใส่ผ้าปูที่นอนของตัวเองที่ยังวางคาอยู่ตรงขั้นแรกแล้วเม้มปาก
เจตชะโงกมาอ่าน
“เจาะจงมาก”
“ยังไม่ได้พูดชื่อ” ภูตอบ
เหนือยื่นมือไปเอาปากกาคืน
“รับทราบ เดี๋ยวเอาขึ้นไปเดี๋ยวนี้เลยครับ”
เขาลุกไปหยิบถุงท่ามกลางเสียงหัวเราะของเจต พอกลับมานั่งอีกครั้ง กลุ่มแชตก็ถูกสร้างเรียบร้อยแล้ว
ชื่อกลุ่มว่า บ้านป้ามาลัย
รูปกลุ่มเป็นรูปหม้อหุงข้าว
เหนือมองหน้าจออยู่ครู่หนึ่งแล้วถอนหายใจ
“ไม่มีรูปอื่นแล้วเหรอ”
เจตยักไหล่
“มันอยู่กันครบทุกคนดี”
“ตรงไหน”
“สะท้อนในหม้อไง”
เหนือซูมเข้าไปดู
บนผิวหม้อด้านข้างมีเงาคนสี่คนบิดเบี้ยวอยู่จริง ๆ คนถ่ายอยู่ใกล้ที่สุด อีกสามคนนั่งกระจายกันรอบโต๊ะ มีถุงฝรั่งวางอยู่ตรงกลาง และมือของใครสักคนกำลังเอื้อมไปหยิบชิ้นสุดท้าย
เหนือเงยหน้ามองภู
ภูเลิกคิ้ว
เขาไม่ได้พูดอะไร ได้แต่ก้มเซฟรูปนั้นลงโทรศัพท์

ก่อนนอน เหนือใช้เวลาเกือบยี่สิบนาทีกับการปูผ้าปูที่นอน
มุมแรกหลุดตอนดึงมุมที่สอง มุมที่สองหลุดตอนเดินไปดึงมุมที่สาม และพอจัดได้ครบ หมอนห่านก็กลิ้งตกไปอยู่ในช่องระหว่างเตียง
ภูนั่งอยู่ปลายเตียงตัวเอง เช็ดหน้าจอโทรศัพท์มองอยู่เงียบ ๆ
“ไม่ต้องมอง”
เหนือพูดทั้งที่ไม่ได้หันไป
“กูยังไม่ได้ว่าอะไร”
“เหมือนได้ยิน”
ภูวางโทรศัพท์ ลุกขึ้นมาจับปลายผ้าปูอีกด้านแล้วดึงให้
“สอดมุมก่อน”
เหนือรีบกดมุมฝั่งตัวเองไว้ คราวนี้ผ้าเข้าที่ในเวลาไม่ถึงนาที
“ขอบใจ”
ภูพยักหน้าแล้วกลับไปนั่งที่เดิม
เหนือก้มเก็บหมอนห่านขึ้นมา ปัดฝุ่นนิดหน่อย ก่อนโยนมันพิงหัวเตียง เขาทิ้งตัวลงนอนเป็นครั้งแรกของวัน ฟูกแข็งกว่าที่บ้านนิดหนึ่ง หมอนยังมีกลิ่นน้ำยาซักผ้าที่แม่ใช้ และพัดลมสีเขียวกำลังเป่าตรงมาที่ขาเพราะเขาไม่กล้าเปิดส่ายอีก
ข้างนอกฝนหยุดแล้ว
ได้ยินเสียงนนท์คุยโทรศัพท์อยู่ห้องข้าง ๆ เบา ๆ ส่วนเจตเดินขึ้นลงบันไดสองรอบเพราะลืมทั้งสายชาร์จและผ้าเช็ดตัว
เหนือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งรูปโต๊ะกินข้าวให้แม่ ตามด้วยรูปห้องนอนที่เก็บของเรียบร้อยไปได้เกือบครึ่ง
แม่ตอบกลับมาเร็วมาก
น่าอยู่ดี เพื่อนเป็นยังไงบ้าง
เหนือเหลือบมองคนร่วมห้อง
ภูกำลังก้มดูแผนที่ในโทรศัพท์ หน้าตายังนิ่งเหมือนตอนเจอกันตรงประตู มีเพียงผมที่เพิ่งสระซึ่งตกลงมาปรกหน้าผากนิดหน่อย
ก็ดีครับ
เขาพิมพ์ตอบ
มีคนทำกับข้าวเป็น มีคนเอาหม้อหุงข้าวมา แล้วก็มีคนซ่อมปลั๊กให้แล้ว
แม่ส่งสติกเกอร์หัวใจกลับมา
อยู่กับเพื่อนก็ดูแลกันนะลูก มีอะไรก็คุยกันดี ๆ
เหนืออ่านแล้ววางโทรศัพท์ลงบนอก
บ้านเงียบลงเรื่อย ๆ จนได้ยินเสียงมอเตอร์พัดลมชัดขึ้น เขามองเพดานอยู่พักหนึ่ง ก่อนหันไปเรียก
“ภู”
“อือ”
“นายมาจากบ้านคนเดียวเหรอ”
“พ่อมาส่งตอนเช้า”
“อ๋อ”
“ทำไม”
“เปล่า ถามเฉย ๆ”
ภูวางโทรศัพท์ลงบ้าง
“มึงล่ะ”
“น้าขับรถมาส่งหน้าซอย แล้วต้องรีบไปส่งของต่อ เราเลยลากเข้ามาเอง”
“ถึงว่าของเยอะ”
เหนือยกเท้าเตะอากาศไปทางอีกฝ่าย
“ไม่ได้ชวนคุยให้บ่น”
ภูเอนหลังพิงหัวเตียง มุมปากยกขึ้นนิดหนึ่ง
คราวนี้เหนือเห็นชัด
เขากำลังจะทัก แต่หยุดไว้ทัน รู้สึกว่าถ้าพูดออกไป คนตรงหน้าคงกลับไปทำหน้านิ่งอีก
“พรุ่งนี้จะเข้าวิทยาลัยกี่โมง” เหนือเปลี่ยนเรื่อง
“เก้าโมง ไปดูตึก”
“ไปด้วยดิ เรายังไม่รู้ว่าตึกกราฟิกอยู่ตรงไหน”
“คนละทาง”
“แต่ก็เข้าประตูเดียวกันปะ”
ภูมองเขาครู่หนึ่ง
“อือ”
“งั้นไปด้วย”
“ตื่นให้ทัน”
เหนือหันขวับ
“แม่เราใส่ร้าย”
“ยังไม่ได้ว่าอะไร”
“ประโยคนี้บ่อยแล้วนะ”
เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังมาจากเตียงข้างกัน
สั้นมาก แต่เหนือได้ยิน
เขายิ้มโดยไม่รู้ตัว แล้วพลิกตัวไปตั้งนาฬิกาปลุกเจ็ดโมงครึ่ง เผื่อเวลาอาบน้ำ แต่งตัว และเดินไปซื้อข้าวหน้าปากซอย
ตอนวางโทรศัพท์ พัดลมก็ส่งเสียงแก๊กขึ้นมาอีกครั้ง
เหนือเอื้อมไปขยับหัวมัน เสียงเงียบลงสองวินาทีแล้วกลับมาดังเหมือนเดิม
ภูหันมอง
“มันไม่ได้เปิดส่ายแล้วนะ”
เหนือรีบบอกก่อนถูกถาม
อีกฝ่ายลุกจากเตียง เดินมาจับตะแกรงพัดลมขยับนิดหนึ่ง จากนั้นก้มมองฐานที่พันเทปใสไว้
“พรุ่งนี้ค่อยดู”
“ยังใช้ได้อยู่”
“รู้”
ภูเดินไปหยิบพัดลมตัวเล็กจากข้างตู้ของตัวเอง ตั้งไว้บนเก้าอี้ปลายเตียง แล้วปรับให้ลมเป่ามาตรงช่องกลาง
“ปิดตัวนั้นก่อน”
เหนือมองพัดลมสีดำที่เล็กกว่าของตัวเองเกือบครึ่ง
“แล้วนายจะร้อน”
“มันส่ายได้”
อีกฝ่ายกดปุ่มด้านหลัง หัวพัดลมค่อย ๆ หมุนจากเตียงหนึ่งไปอีกเตียงอย่างเงียบเชียบ
เหนือมองตามมันไปจนสุดทาง แล้วกดปิดพัดลมสีเขียว
ในห้องเงียบขึ้นทันที
“ขอบใจ”
“อือ”
ภูกลับไปนั่งบนเตียง ก่อนชี้สวิตช์ไฟใกล้ประตู
“ปิดเลยไหม”
“ได้”
ไฟเพดานดับลง เหลือแสงจากโคมเล็กบนโต๊ะเขียนหนังสือที่ภูเปิดไว้ให้ เหนือดึงผ้าห่มขึ้นคลุมถึงเอว ได้ยินเสียงที่นอนอีกฝั่งยุบลงตามด้วยเสียงวางโทรศัพท์
เขาไม่เคยนอนร่วมห้องกับคนแปลกหน้ามาก่อน
เคยคิดว่าจะอึดอัดกว่านี้ อาจต้องคอยระวังเสียงหายใจหรือท่านอนของตัวเอง แต่พอเอาเข้าจริง ทั้งวันเขาเหนื่อยเกินกว่าจะคิดอะไรซับซ้อน
เหนือหลับตาไปพักหนึ่ง ก่อนนึกบางอย่างขึ้นได้
“ภู”
“อะไรอีก”
“เก้าโมงนี่ออกจากบ้านหรือถึงวิทยาลัย”
“ออกจากบ้าน”
“โอเค”
เงียบไปครู่หนึ่ง
“ถ้าเราไม่ตื่น—”
“จะเคาะเตียง”
“ปลุกดี ๆ ดิ”
“งั้นตื่นเอง”
เหนือหัวเราะในความมืด ดึงหมอนห่านเข้ามากอดแล้วพลิกตัวหันไปทางหน้าต่าง
ลมจากพัดลมหมุนมาถึงพอดี เย็นผ่านใบหน้า ก่อนค่อย ๆ เคลื่อนไปหาเตียงข้างกัน
โทรศัพท์สั่นขึ้นหนึ่งครั้ง
ข้อความจากกลุ่มบ้านป้ามาลัย
เจต: ใครมีปลั๊กชาร์จสองหัวบ้าง ของกูอยู่ไหนไม่รู้
นนท์: ลงไปดูในหม้อหุงข้าว
เจต: เกี่ยวไร
นนท์: ตอนเก็บของเห็นมึงเอาสายใส่ไว้ในนั้น
เงียบไปเกือบนาที ก่อนรูปหม้อหุงข้าวที่มีสายชาร์จนอนขดอยู่ข้างในจะปรากฏขึ้น
เหนือหลุดหัวเราะจนต้องเอาผ้าห่มปิดปาก
จากเตียงข้าง ๆ มีเสียงถอนหายใจ ตามด้วยเสียงหัวเราะเบา ๆ อีกครั้ง
เหนือพลิกหน้าจอคว่ำลงบนที่นอน
กุญแจปลอกสีฟ้าวางอยู่ข้างโทรศัพท์ เขาใช้นิ้วเกี่ยวมันขึ้นมาแขวนกับตะขอหัวเตียง จะได้ไม่ต้องหาตอนเช้า
“ฝันดี”
เขาพูดขึ้นลอย ๆ
คนข้างเตียงเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนตอบกลับมา
“อือ ฝันดี”
เหนือหลับตาลงอีกครั้ง
พรุ่งนี้เขาต้องตื่นให้ทันเก้าโมง ต้องหาตึกเรียนของตัวเองให้เจอ และต้องซื้อไม้แขวนเสื้อเพิ่มอีกอย่างน้อยสิบอัน
ส่วนพัดลมสีเขียวที่แม่กำชับว่าห้ามทำหาย ตอนนี้ถูกเลื่อนเข้าไปชิดโต๊ะเรียบร้อยแล้ว
ข้างมันมีกล่องเครื่องมือของภูวางรออยู่

TBC

---------------------------------------

สวัสดีทุกท่านครับ พอดีไปต่อกับเรื่องที่แล้วไม่ถูก พล๊อตเรื่องนี้อยากเขียนกว่า เลยขอแบ่งมาเรื่องนี้ก่อนนะครับ

อ่านแล้วแสดงความคิดเห็นได้นะครับ ขอกำลังใจด้วยครับ

ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง เข้าสู่ระบบ | สมัครเข้าเรียน

รายละเอียดเครดิต

A Touch of Friendship: สังคมจะน่าอยู่ เมื่อมีผู้ให้แบ่งปัน ฝากไวเป็นข้อคิดด้วยนะคะชาวจีโฟกายทุกท่าน
!!!!!โปรดหยุด!!!!! : พฤติกรรมการโพสมั่วๆ / โพสแต่อีโมโดยไม่มีข้อความประกอบการโพส / โพสลากอักษรยาว เช่น ครับบบบบบบบบ, ชอบบบบบบบบ, thxxxxxxxx, และอื่นๆที่ดูแล้วน่ารำคาญสายตา เพราะถ้าท่านไม่หยุดทีมงานจะหยุดท่านเอง
ขอความร่วมมือสมาชิกทุกท่านโปรดโพสตอบอย่างอื่นนอกเหนือจากคำว่า ขอบคุณ, thanks, thank you, หรืออื่นๆที่สื่อความหมายว่าขอบคุณเพียงอย่างเดียวด้วยนะคะ เพื่อสื่อถึงความจริงใจในการโพสตอบกระทู้ และไม่ดูเป็นโพสขยะ
กระทู้ไหนที่ไม่ใช่กระทู้ในลักษณะที่ต้องโพสตอบโดยใช้คำว่าขอบคุณ เช่นกระทู้โพล, กระทู้ถามความเห็น, หรืออื่นๆที่ทีมงานอ่านแล้วเข้าข่ายว่า โพสขอบคุณไร้สาระ ทีมงานขอดำเนินการตัดคะแนน และ/หรือให้ใบเตือนสมาชิกที่โพสขอบคุณทันทีที่เจอนะคะ

รูปแบบข้อความล้วน|โทรศัพท์มือถือ|ติดต่อลงโฆษณา|จีโฟกายดอทคอม

ข้อความที่ท่านได้อ่านในเว็บจีโฟกายดอทคอมนี้ เกิดจากการเขียนโดยสาธารณชน และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ หากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ขัดต่อกฎหมาย และศิลธรรม ไม่เหมาะสมที่จะเผยแพร่ ท่านสามารถแจ้งลบข้อความได้ที่ Link “แจ้งลบโพสนี้” ที่มีอยู่ใต้ข้อความทุกข้อความ หรือ ลืมพาสเวิดล๊อกอิน/ลืมชื่อที่ใช้สมัคร หรือข้อสงสัยใดๆแจ้งมาที่ G4GuysTeam[at]yahoo.com ขอขอบพระคุณที่ให้ความร่วมมือ

กรณีที่ข้อความ/รูปภาพในกระทู้นี้จัดสร้างโดยผู้ลงข้อมูลเอง ลิขสิทธิ์จะเป็นของผู้ลงข้อมูลโดยตรง หากจะทำการคัดลอก/เผยแพร่ ต้องได้รับอนุญาตจากผู้ลงข้อมูลก่อนนะคะ หรือลงที่มาไว้ด้วยค่ะ

©ขอสงวนสิทธิ์คอนเซ็ปต์,คำอธิบาย,หัวข้อ/หมวดหมู่เว็บ ห้ามลอกเลียนแบบ คิดเอาเองนะคะอย่าเอาแต่ลอก

GMT+7, 2026-11-16 17:30 , Processed in 0.109526 second(s), 26 queries .

Powered by Discuz! X3.5, Rev.8

© 2001-2026 Discuz! Team.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้