ลืมรหัสผ่าน
 สมัครเข้าเรียน
ค้นหา
ดู: 15|ตอบกลับ: 1

บ้านนี้มีคนแอบรัก #3 — มื้อเช้าของคนตื่นก่อน

[คัดลอกลิงก์]
นิสิตภาคบัณฑิต (M.D.A)
Money Donate Approved
กระทู้
28
ตอบกลับ
11
พลังน้ำใจ
4097
Zenny
13570
ออนไลน์
268 ชั่วโมง
โพสต์ 2 ชั่วโมงที่แล้ว | ดูโพสต์ทั้งหมด |โหมดอ่าน
บ้านนี้มีคนแอบรัก #1 - กุญแจคนละดอก
บ้านนี้มีคนแอบรัก #2 — ข้าวเช้าสี่ถุง

ตอนที่ 3 — มื้อเช้าของคนตื่นก่อน
เสียงนาฬิกาปลุกดังตอนหกโมงครึ่ง
เหนือสะดุ้งตื่นเหมือนมีคนมาเคาะกะละมังข้างหู มือควานไปบนที่นอนอย่างไร้ทิศทาง ก่อนจะเจอโทรศัพท์ใต้หมอนห่านแล้วรีบกดปิด
ห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง
เขานอนนิ่ง มองเพดานผ่านดวงตาที่ยังเปิดได้ไม่เต็มที่
แสงจากหน้าต่างยังไม่จัด พัดลมสีเขียวส่ายมาถึงปลายเตียงพอดี อากาศเย็นจนอยากดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมต่ออีกสักสิบนาที
เหนือพลิกตัวเข้าหาผนัง
แล้วนึกถึงข้อความของแม่เมื่อคืน
งั้นคราวหน้าตื่นไปซื้อให้เขาบ้าง
เขาหลับตาแน่นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนใช้แรงทั้งหมดที่มีดันตัวลุกขึ้นนั่ง
ผ้าห่มร่วงไปกองบนตัก
ความง่วงยังเกาะอยู่เต็มหน้า แต่ความตั้งใจเมื่อคืนกลับมาครบแล้ว
วันนี้เขาจะเป็นคนซื้อข้าวเช้า
เหนือหันไปมองเตียงข้างกัน
ภูยังนอนอยู่
อีกฝ่ายนอนหงาย แขนข้างหนึ่งพาดอยู่เหนือศีรษะ ผ้าห่มคลุมแค่ช่วงเอว ใบหน้าตอนหลับดูต่างจากตอนตื่นเล็กน้อย คิ้วที่ชอบขมวดคลายลง ปากที่คอยตอบเขาทีละสองสามคำปิดสนิท
เหนือมองอยู่พักหนึ่ง ก่อนเบือนหน้าหนีเมื่อรู้ตัวว่ามองนานเกินจำเป็น
เขาค่อย ๆ ยกขาลงจากเตียง หยิบผ้าเช็ดตัว แล้วเดินย่องไปที่ประตู
ลูกบิดส่งเสียงกึกเบา ๆ
เหนือหยุดทันที หันกลับไปดูคนบนเตียง
ภูยังไม่ขยับ
เขาจึงเปิดประตูออกช้า ๆ พร้อมกับความรู้สึกภูมิใจเล็กน้อย
วันนี้เขาตื่นก่อนภู
เรื่องนี้ควรถูกบันทึกไว้ที่ไหนสักแห่ง

ตอนหกโมงสี่สิบเจ็ด เหนือพบปัญหาแรกของการตื่นเช้า
ร้านอาหารยังเปิดไม่ครบ
ร้านตามสั่งเมื่อคืนปิดประตูเหล็กอยู่ ร้านก๋วยเตี๋ยวเพิ่งตั้งหม้อ ส่วนรถเข็นข้าวเหนียวหมูปิ้งที่ภูซื้อมาเมื่อวาน เขาจำไม่ได้ว่าอยู่ตรงไหน
เหนือยืนอยู่หน้าปากซอยในเสื้อยืดสีครีมกับกางเกงขาสั้น มือหนึ่งถือกระเป๋าสตางค์ อีกมือเปิดโทรศัพท์ดูแชตกลุ่มบ้านป้ามาลัย
เขากำลังจะพิมพ์ถาม แล้วก็ลบข้อความทิ้ง
ถ้าต้องถามภูว่าเมื่อวานซื้อข้าวที่ไหน ความตั้งใจทั้งหมดก็จะถูกจับได้ทันที
เหนือกดออกจากแชตแล้วเดินต่อ
อากาศตอนเช้าดีกว่าที่คิด ถนนยังไม่ร้อน มีลมพัดเป็นระยะ คนกวาดใบไม้อยู่หน้าร้านขายของชำ ส่วนหมาสีน้ำตาลที่เขาใช้จำทางกลับบ้านกำลังนอนขดอยู่หน้าร้านซ่อมรองเท้าเหมือนเข้าเวรตามปกติ
เขายกมือทักมันหนึ่งครั้ง
หมาไม่สนใจ
เหนือเลยเดินผ่านไปอย่างมีศักดิ์ศรี
ร้านข้าวแกงที่นนท์เคยบอกตั้งอยู่ถัดจากปากซอยไปประมาณห้าสิบเมตร หน้าร้านมีหม้ออะลูมิเนียมเรียงอยู่หลายใบ กลิ่นข้าวสุกกับผัดกระเทียมลอยออกมาพร้อมไอน้ำ
เขาหยุดมองตู้กับข้าวด้วยความโล่งใจ
อย่างน้อยก็ไม่ต้องกลับบ้านมือเปล่า
“เอาอะไรลูก”
ป้าหลังตู้เงยหน้าถาม มือยังตักแกงใส่ถุงให้ลูกค้าคนก่อนหน้า
เหนือก้มดูอาหารเรียงไปทีละถาด
มีพะโล้ ผัดผักบุ้ง ไก่ทอด ผัดกะเพรา และไข่ลูกเขย
เขาจำได้ว่าภูกินกะเพราเมื่อวาน
แต่เป็นกะเพราอะไร
หมูสับ?
ไก่?
เหนือพยายามนึกภาพกล่องข้าวบนโต๊ะ ทว่าสิ่งที่จำได้กลับมีแค่ตอนอีกฝ่ายเลื่อนข้าวไข่เจียวมาให้ กับเสียงเจตแซวเรื่องผัก
เขาขมวดคิ้วใส่ถาดอาหารเหมือนมันเป็นข้อสอบ
“ยังเลือกไม่ได้เหรอ”
ป้าถามอย่างใจเย็น
“ซื้อให้เพื่อนครับ ยังไม่ค่อยรู้ว่ามันกินอะไร”
“เอาที่เรากินก็ได้ลูก”
เหนือมองไข่ลูกเขย แล้วส่ายหน้าเบา ๆ
เขากินหวาน แต่ไม่แน่ใจว่าภูชอบไหม
สุดท้ายจึงเลือกผัดกะเพราหมูสับกับไก่ทอดให้หนึ่งกล่อง ผัดผักกับพะโล้อีกกล่อง แล้วเพิ่มข้าวเปล่าสองถุง เผื่อให้เจตกับนนท์เลือกแบ่งกันเอง
ส่วนของตัวเองเป็นไข่พะโล้กับหมูทอด
เขาจ่ายเงิน รับถุงอาหาร แล้วแวะร้านน้ำเต้าหู้ที่ตั้งอยู่ถัดไป
ป้าคนขายกำลังคีบปาท่องโก๋ขึ้นจากกระทะ
เหนือยืนมองอยู่ไม่ถึงสามวินาทีก็สั่งเพิ่มอีกชุด
กว่าจะเดินกลับเข้าซอย มือทั้งสองข้างก็เต็มไปด้วยถุงอาหาร
ความง่วงหายไปเกือบหมดแล้ว เหลือเพียงความหิวกับความรู้สึกดีอย่างประหลาดที่ทำให้เขาเดินเร็วขึ้นเรื่อย ๆ
เหนือคิดไว้แล้วว่าจะวางอาหารบนโต๊ะ จากนั้นค่อยขึ้นไปปลุกภู
อาจเคาะเตียงเบา ๆ สองครั้ง
แล้วพูดเหมือนที่อีกฝ่ายพูดเมื่อวานว่า ของมึง
แค่คิดก็รู้สึกเหมือนได้เอาคืนเรื่องรับพัสดุไปครึ่งหนึ่ง
เขาเลี้ยวผ่านร้านซ่อมรองเท้า เห็นหลังคาบ้านเช่าอยู่ไม่ไกล ก่อนชะงักเมื่อสังเกตว่าประตูรั้วเปิดค้างอยู่
ผู้ชายในเสื้อยืดสีดำยืนอยู่หน้าบ้าน
ภูถือโทรศัพท์ในมือ คิ้วขมวดนิดหน่อย
พอเห็นเหนือ อีกฝ่ายก็ลดโทรศัพท์ลง
“ไปไหนมา”
เหนือยกถุงในมือขึ้น
“ซื้อข้าว”
ภูมองถุงอาหาร แล้วมองหน้าเขา
“ทำไมไม่บอก”
“ก็มึงหลับอยู่”
“ทิ้งข้อความไว้ก็ได้”
เหนือชะงักไปนิดหนึ่ง
น้ำเสียงของภูไม่ได้ดัง แต่จริงจังกว่าปกติจนรอยยิ้มที่เตรียมไว้ค่อย ๆ ลดลง
“กูไปแค่ปากซอยเอง”
ภูนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนเดินเข้ามารับถุงข้างหนึ่งจากมือเขา
“รู้แล้ว”
อีกฝ่ายหันเดินเข้าบ้าน
เหนือยืนอยู่หน้ารั้วอีกสองวินาที ก่อนเดินตามเข้าไป
ความภูมิใจเมื่อครู่ยังอยู่ แต่มีความงงแทรกขึ้นมาแทน
เขาตั้งใจตื่นไปซื้อข้าวให้
ทำไมเหมือนโดนดุด้วยก็ไม่รู้

นนท์ลงมาจากชั้นบนตอนที่เหนือกำลังแกะถุงน้ำเต้าหู้
เขามองอาหารเต็มโต๊ะ ก่อนเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ
“มึงตื่นเช้าเหรอ”
เหนือพยักหน้า
“หกโมงครึ่ง”
นนท์หันไปมองนาฬิกาบนผนัง แล้วหันกลับมามองเขาอีกรอบ
“ตั้งใจตื่นหรือยังไม่ได้นอน”
“ตื่นจริง ๆ”
“โห”
เหนือยิ้มออกมานิดหนึ่ง
อย่างน้อยก็มีคนเห็นคุณค่าของเรื่องนี้
ภูเดินออกมาจากครัวพร้อมจานเปล่าสี่ใบ วางลงบนโต๊ะแล้วนั่งประจำที่ตัวเอง
นนท์มองหน้าคนนั้นทีคนนี้ที เหมือนสังเกตได้ว่าบรรยากาศแปลกกว่าทุกเช้าอยู่หน่อย แต่ยังไม่ทันถาม เจตก็เดินลงบันไดมาพร้อมเสียงหาวยาว
“ได้กลิ่นของทอด”
“จมูกมึงดีกว่านาฬิกาปลุกอีก” นนท์ว่า
เจตลากเก้าอี้ออกนั่ง มองถุงอาหารแล้วทำตาโต
“ใครซื้อ”
“กู”
เหนือยกมือ
เจตหันมองทันที
“มึง?”
“เออ”
“ไปเอง?”
“เออ”
“ตอนเช้า?”
“ถ้ามึงถามอีกกูเก็บกลับร้าน”
เจตรีบเอื้อมไปคว้าถุงปาท่องโก๋
“ไม่ถามแล้ว ขอบคุณครับ”
นนท์ช่วยแกะกล่องกับข้าว เหนือหยิบกล่องกะเพรากับไก่ทอดไปวางตรงหน้าภู ก่อนเลื่อนช้อนให้หนึ่งคัน
“ของมึง”
คนรับเงยหน้าขึ้น
เหนือหลบไปเปิดถุงข้าวเปล่า ทำเหมือนกำลังยุ่งกับอะไรสักอย่าง
“ไม่รู้ว่าชอบอะไร เลยเอาเหมือนเมื่อวาน”
ภูมองข้าวตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง
“ขอบใจ”
คำสั้น ๆ ทำให้ความขุ่นเล็กน้อยในอกเหนือเบาลงอย่างน่าหงุดหงิด
เขานั่งลงข้างเจต เปิดกล่องของตัวเอง แล้วตักไข่พะโล้คำแรกเข้าปาก
หวานกำลังดี
แต่กินได้ยังไม่ถึงสามคำ เจตก็ถามขึ้น
“แล้วมึงซื้อมาเท่าไร เดี๋ยวหาร”
เหนือบอกราคาแยกคร่าว ๆ นนท์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโอน ส่วนเจตขอรวมค่าปาท่องโก๋ด้วยเพราะตัวเองกินไปแล้วเกือบครึ่งถุง
ภูหยิบโทรศัพท์ตาม
เหนือหันไปพูดทันที
“ของมึงไม่ต้อง”
มือของภูหยุดอยู่เหนือหน้าจอ
อีกสองคนบนโต๊ะก็หยุดเหมือนกัน
เหนือรู้ตัวช้าไปหนึ่งจังหวะ
เขารีบพูดต่อ
“มึงซ่อมพัดลมให้ไง แล้วก็ซื้อข้าวให้เมื่อวานด้วย”
เจตพยักหน้าช้า ๆ ปากยังเคี้ยวปาท่องโก๋
“อ๋อ”
เหนือหันไปมอง
“อ๋ออะไร”
“ก็อ๋อ”
“หน้ามึงไม่ใช่อ๋อ”
“หน้ากูเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เกิด”
นนท์ยกแก้วน้ำเต้าหู้ขึ้นดื่มเพื่อซ่อนรอยยิ้ม ส่วนภูวางโทรศัพท์ลงข้างจาน
“งั้นขอบใจ”
เหนือก้มกินข้าวต่อ
คราวนี้เขาไม่ได้ตอบอะไร แต่หางตาเห็นภูตักไก่ทอดชิ้นหนึ่งเข้าปากแล้วกินต่อจนหมดคำ
น่าจะกินได้
อย่างน้อยเขาก็เลือกไม่พลาด

หลังอาหารเช้า เจตรับหน้าที่ล้างจานเพราะกินปาท่องโก๋มากที่สุด นนท์ยืนเช็ดจานอยู่ข้างกัน ส่วนเหนือเก็บถุงพลาสติกกับกล่องข้าวไปทิ้ง
เขาล้างมือเสร็จแล้วกำลังจะเดินขึ้นบันได เสียงภูก็ดังตามหลังมา
“เหนือ”
เขาหันกลับไป
ภูยืนอยู่ข้างโต๊ะกินข้าว ในมือถือแก้วน้ำเปล่า
“เมื่อเช้าไม่ได้จะดุ”
เหนือมองอีกฝ่าย
ภูเกานิ้วโป้งกับขอบแก้วเบา ๆ ก่อนพูดต่อ
“ตื่นมาไม่เห็นมึง รองเท้าไม่อยู่ โทรไปก็ไม่รับ”
เหนือรีบล้วงโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกง
มีสายที่ไม่ได้รับสองสายจริง ๆ
เขาตั้งเครื่องเป็นโหมดสั่นไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ตอนเดินซื้อของ มือถืออยู่ในกระเป๋า ส่วนมือทั้งสองข้างก็หิ้วถุงจนไม่รู้สึกอะไรเลย
“กูไม่ได้ยิน”
“อือ”
“คิดว่าไปแป๊บเดียว”
ภูพยักหน้า
“คราวหน้าบอกไว้หน่อย เผื่อมีอะไร”
เหนือก้มมองหน้าจออีกครั้ง
สายแรกตอนเจ็ดโมงสี่นาที
สายที่สองห่างกันสามนาที
เขานึกภาพภูตื่นขึ้นมาเจอเตียงว่าง แล้วเดินลงมาหาทั่วบ้านไม่ได้ คนที่เพิ่งย้ายมาอยู่ด้วยกันยังจำทางไม่แม่น แถมเมื่อวานก็เพิ่งบอกว่าใช้หมาหน้าร้านซ่อมรองเท้าเป็นจุดสังเกต
ความงอนที่มีอยู่หน่อยหนึ่งหายไปจนหมด
“ได้”
เหนือเงยหน้าตอบ
“คราวหน้าจะทิ้งข้อความไว้”
ภูพยักหน้าแล้วเดินเอาแก้วไปเก็บ
เหนือมองตามแผ่นหลังอีกฝ่าย ก่อนหลุดยิ้มออกมาเล็กน้อย
“ภู”
คนถูกเรียกหันกลับมา
“กะเพราเผ็ดไปไหม”
ภูนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“นิดหน่อย”
เหนือเบิกตา
“แล้วทำไมไม่บอก”
“กินได้”
“คราวหน้าจะบอกป้าเอาเผ็ดน้อย”
พูดจบเขาก็ชะงักเอง
ภูมองหน้าเขา ก่อนพยักหน้ารับสั้น ๆ
“อือ”
เสียงช้อนกระทบอ่างดังขึ้นจากในครัว ตามด้วยเสียงเจตไอแห้ง ๆ อย่างไม่มีเหตุผล
เหนือหันขวับไปมอง
นนท์เอาจานกระเบื้องแตะไหล่เจตเบา ๆ
“ล้างต่อ อย่าลีลา”

ตอนเก้าโมงสิบนาที เหนือเดินลงมาพร้อมกระเป๋าผ้าสีดำ
วันนี้เขาใส่เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์ ผมที่มักชี้ตอนตื่นถูกจัดให้เข้าที่เรียบร้อย มีสมุดเล่มเล็กกับปากกาใส่มาในกระเป๋า เผื่อต้องจดรายการอุปกรณ์เรียน
ภูยืนรออยู่หน้าบ้านแล้ว
ข้างตัวเป็นรถจักรยานยนต์สีดำที่เหนือเห็นจอดอยู่ใต้ชายคาตั้งแต่วันแรก แต่ไม่เคยถามว่าเป็นของใคร
“มึงเอารถมาด้วยเหรอ”
ภูหันมองเขา
“อือ”
“กูนึกว่าของป้า”
“ป้าขี่คันนี้?”
เหนือมองรถอีกครั้งแล้วหัวเราะ
“ก็ไม่รู้ดิ ป้าอาจจะมีมุมที่เราไม่รู้จัก”
ภูล้วงกุญแจออกจากกระเป๋า ก่อนยื่นหมวกกันน็อกอีกใบให้
เหนือรับมาถือ หมวกสีดำด้านเก่ากว่าของภูเล็กน้อย แต่ด้านในสะอาดและไม่มีกลิ่นอับ
“เตรียมไว้ให้เลย?”
“มีอยู่แล้ว”
“อ๋อ”
เหนือพยายามสวมอยู่สองครั้งเพราะสายรัดพับเข้าไปด้านใน ภูมองอยู่พักหนึ่งแล้วเดินเข้ามา
“เดี๋ยว”
มือของอีกฝ่ายจับขอบหมวกให้ตรง ก่อนดึงสายที่ติดอยู่ใต้แก้มออกมา
เหนือยืนนิ่ง
ภูอยู่ใกล้จนมองเห็นหยดน้ำเล็ก ๆ ที่ยังติดอยู่ตรงปลายผม อีกฝ่ายคงเพิ่งล้างหน้ามา กลิ่นสบู่อ่อน ๆ ลอยมาแทนกลิ่นน้ำมันเครื่องที่เหนือนึกว่าคนเรียนช่างยนต์น่าจะมีติดตัวตลอดเวลา
“เงยหน่อย”
เหนือทำตาม
ภูจัดสายรัดใต้คาง กดตัวล็อกเข้าหากัน แล้วลองสอดนิ้วดูความแน่น
“อึดอัดไหม”
เหนือส่ายหน้าเบา ๆ
“ไม่”
ภูถอยออกไป ยกหมวกของตัวเองขึ้นใส่ แล้วขึ้นคร่อมรถ
เหนือลองแตะตัวล็อกใต้คางอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว
“ขึ้นดิ”
เขารีบก้าวไปนั่งซ้อนด้านหลัง จับเหล็กท้ายเบาะไว้สองข้าง
รถเคลื่อนออกจากบ้านช้า ๆ
ลมเช้าปะทะหน้า แขนเสื้อขยับตามแรงลม เหนือมองร้านค้าในซอยผ่านไปทีละร้าน รู้สึกว่าเส้นทางเดิมสั้นลงเมื่อไม่ได้เดิน
พอใกล้ถึงปากซอย มีรถกระบะถอยออกจากร้านขายของ ภูชะลอรถแล้วเบรกนุ่ม ๆ
เหนือยังไม่ทันตั้งตัว ตัวจึงเอนไปข้างหน้าเล็กน้อย มือข้างหนึ่งปล่อยจากเหล็กท้ายมาจับชายเสื้อคนขี่โดยอัตโนมัติ
ภูหันหน้ามานิดหนึ่ง
“จับดี ๆ”
“จับอยู่”
“เมื่อกี้เกือบหัวทิ่ม”
“ไม่ขนาดนั้น”
แต่พอรถออกตัวอีกครั้ง เหนือก็ไม่ได้ปล่อยชายเสื้อ
เขากำมันไว้หลวม ๆ ตรงเอวด้านข้าง พยายามบอกตัวเองว่าเพราะยังไม่ชินกับรถเท่านั้น
จากบ้านถึงวิทยาลัยใช้เวลาไม่ถึงห้านาที
สั้นเกินกว่าที่เขาคิดไว้อีก

ต้นยืนรออยู่ใต้ต้นไม้ข้างประตูวิทยาลัย
อีกฝ่ายใส่เสื้อเชิ้ตลายเล็กกับกางเกงสีเข้ม สะพายกระเป๋าข้างหนึ่ง ในมือถือโทรศัพท์กับขวดน้ำ
พอเห็นเหนือก็ยกมือให้
ภูจอดรถชิดริมทาง ห่างจากประตูเล็กน้อยเพื่อไม่ขวางคนเดิน
เหนือลงจากรถแล้วพยายามปลดสายหมวกกันน็อก แต่ตัวล็อกแน่นกว่าที่คาด นิ้วกดผิดด้านอยู่สองครั้ง ภูจึงยื่นมือมาชี้ให้
“กดตรงนี้”
“อ๋อ ได้แล้ว”
เหนือถอดหมวกส่งคืน ปลายผมด้านหน้าตกลงมาปรกหน้าผากอีกครั้ง
ต้นเดินเข้ามาพอดี
“มาเร็วเหมือนกันนะ”
“กลัวหลงร้าน”
เหนือหัวเราะแล้วหันไปหาภู
“มึงจะไปอู่เลยใช่ไหม”
“อือ”
“เสร็จแล้วทักมาด้วย เผื่อกูยังอยู่แถวนี้”
ภูพยักหน้า
ต้นยกมือทักคนบนรถ
“หวัดดี ฝากส่งเหนือถึงที่เลยเหรอ”
“ทางผ่าน” ภูตอบ
เหนือหันไปมองทันที
อู่ไม่ได้อยู่คนละทางหรอกเหรอ
แต่ก่อนเขาจะถาม ภูก็ขยับหมวกกันน็อกสำรองไปแขวนไว้ด้านหน้า
“ไปก่อน”
“ขี่ดี ๆ” เหนือบอก
ภูมองเขาผ่านกระจกบังลมที่ยังเปิดอยู่ ก่อนพยักหน้าอีกครั้งแล้วขี่รถออกไป
เหนือยืนมองจนรถเลี้ยวพ้นทางแยก
ต้นมองตามแวบหนึ่ง แล้วหันมาถาม
“เพื่อนคนนี้ดูพูดน้อยดีนะ”
เหนือหลุดหัวเราะ
“มึงยังเจอมันไม่กี่รอบก็รู้แล้วเหรอ”
“เมื่อวานทั้งมื้อเหมือนเราคุยกับเจตอยู่คนเดียว”
“เดี๋ยวอยู่ไปก็ชิน”
ต้นเลิกคิ้ว
เหนือเพิ่งรู้ตัวว่าพูดเหมือนตัวเองอยู่กับภูมานาน ทั้งที่จริงเพิ่งนอนห้องเดียวกันได้สองคืน
เขาจึงเสริมอย่างรวดเร็ว
“หมายถึงถ้าเจอกันบ่อยอะ”
ต้นยิ้มรับ ไม่ได้ถามต่อ
“คนอื่นใกล้ถึงแล้ว เดินไปรอตรงร้านน้ำกันไหม”
เหนือพยักหน้าแล้วเดินตามไป

อู่ที่ภูมาถามงานอยู่ถัดจากวิทยาลัยไปเกือบสามกิโลเมตร
เจ้าของอู่เป็นคนรู้จักของพ่อ เคยคุยกันทางโทรศัพท์มาแล้วหนึ่งครั้ง แต่วันนี้เป็นครั้งแรกที่เขามาเจอด้วยตัวเอง
ลุงชัยเป็นผู้ชายตัวใหญ่ ผิวคล้ำ มือมีคราบดำติดอยู่ตามร่องนิ้ว เขายืนมองภูตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนพยักหน้าให้วางกระเป๋าไว้บนโต๊ะด้านใน
“หน้าตาเหมือนพ่อเอ็งตอนหนุ่ม ๆ”
ภูยกมือไหว้
“พ่อบอกว่าลุงชอบพูดแบบนี้กับทุกคน”
ลุงชัยหัวเราะดังลั่น
“มันยังปากดีเหมือนเดิม”
การคุยเรื่องงานใช้เวลาไม่นาน
ลุงชัยไม่ได้ต้องการให้เขามาอยู่ทั้งวัน แค่ช่วยหลังเลิกเรียนกับวันหยุดตามที่ตารางเรียนอำนวย งานเริ่มจากตรวจเช็กทั่วไป เก็บเครื่องมือ ช่วยยกรถ และค่อย ๆ ดูว่าเขาทำอะไรได้บ้าง
“เรียนมาก่อน งานไว้ทีหลัง เข้าใจไหม”
ภูพยักหน้า
“ครับ”
“พ่อเอ็งกำชับมา ถ้าเกรดตกให้ลุงไล่กลับ”
“มันบอกลุงแบบนั้นเลยเหรอ”
“เออ บอกด้วยว่าอย่าให้เงินง่าย เดี๋ยวเอ็งเหลิง”
ภูหลุดยิ้ม
เป็นพ่อจริง ๆ
หลังตกลงเรื่องวันเริ่มงาน ลุงชัยให้เขาลองช่วยดูรถจักรยานยนต์คันหนึ่งที่สตาร์ตติดยาก ภูจึงถอดหมวก วางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะ แล้วเดินตามไปด้านใน
เขาตั้งใจจะแค่คุยแล้วกลับ
แต่พอได้จับเครื่องมือ เวลาก็ผ่านไปโดยไม่ทันมองนาฬิกา

เจตไปถึงร้านถ่ายเอกสารตอนสิบโมงกว่า
ในมือมีแฟ้มเอกสารหนึ่งเล่มกับเงินพอดีจำนวนหนึ่ง ซึ่งมันนับมาจากบ้านแล้วถึงสองรอบ
วันนี้จะไม่มีเหตุการณ์ยืมหนึ่งบาทเกิดขึ้นอีก
เสียงกระดิ่งเหนือประตูดังตอนผลักเข้าไป
วินอยู่หลังเคาน์เตอร์เหมือนเมื่อวาน แต่เปลี่ยนเป็นเสื้อยืดสีเทา ผมด้านหน้าปล่อยลงมานิดหน่อย เจ้าตัวกำลังก้มตัดกระดาษด้วยแท่นตัด
เจตหยุดรอจนใบมีดถูกยกกลับเข้าที่ก่อนค่อยเดินเข้าไป
“ถ่ายเอกสารหน่อย”
วินเงยหน้าขึ้น
สายตาเลื่อนไปที่แฟ้มในมือเจต ก่อนกลับมามองหน้า
“กี่ชุด”
เจตดึงเอกสารออกมา
“สอง”
วินรับไปเช็กจำนวนหน้า แล้วเดินไปหน้าเครื่อง
เจตยืนมองสินค้าบนชั้นข้างเคาน์เตอร์ พยายามทำตัวเหมือนลูกค้าทั่วไป ไม่ใช่คนที่เพิ่งใช้เวลาเลือกว่าเสื้อสีไหนดูไม่ยับนานเกือบสิบนาที
“กระดาษโน้ตหมดแล้วเหรอ”
เสียงวินดังขึ้นจากหน้าเครื่อง
เจตหันขวับ
อีกฝ่ายยังมองเอกสารอยู่ แต่ตรงมุมปากเหมือนมีรอยยิ้ม
“ยัง”
“นึกว่าจะซื้ออีก”
“วันนี้มาถ่ายเอกสารจริง ๆ”
วินหันมามอง
เจตเพิ่งรู้ตัวว่าคำตอบตัวเองฟังแปลก
“เมื่อวานก็มาซื้อจริง ๆ เหมือนกัน”
“อือ”
เสียงเครื่องถ่ายเอกสารทำงานดังต่อเนื่องอยู่ครู่หนึ่ง เจตจึงก้มมองแฟ้มตัวเองอย่างไม่มีอะไรจะทำ
วินจัดกระดาษบนโต๊ะ เคาะขอบให้เสมอกัน แล้วเลื่อนมาตรงหน้า
“สิบสองบาท”
เจตหยิบเหรียญสิบกับเหรียญบาทสองเหรียญวางลงบนถาดทันที
วินมองเงิน ก่อนเงยหน้าขึ้นช้า ๆ
“วันนี้ครบ”
“เตรียมมา”
พูดจบเจตก็อยากกัดลิ้นตัวเอง
วินหัวเราะออกมาเบา ๆ เป็นครั้งแรก
ไม่ได้ดังมาก แต่พอให้คนยืนหน้าเคาน์เตอร์รู้สึกเหมือนอากาศในร้านร้อนขึ้นทันที
เจตรีบเก็บเอกสารใส่แฟ้ม กำลังจะกล่าวขอบคุณแล้วเดินออกไป แต่วินกลับชี้ไปที่กระดาษหน้าหนึ่ง
“อันนี้จะเอาไปส่งวิทยาลัยใช่ไหม”
“ใช่”
“ช่องสำเนาถูกต้องยังไม่ได้เขียนชื่อ”
เจตก้มดู
จริงด้วย
มันล้วงกระเป๋าเสื้อ กระเป๋ากางเกงซ้าย แล้วก็ขวา
ไม่มีปากกา
ทั้งที่หยิบแฟ้มมาอย่างดี เงินก็นับมาอย่างดี แต่ของสำคัญที่สุดกลับลืมไว้บนโต๊ะกินข้าว
วินหยิบปากกาจากกระป๋องข้างเคาน์เตอร์ส่งให้
“ใช้ก่อน”
เจตรับมา
“ขอบใจ”
มันก้มลงเซ็นชื่อบนเอกสารทีละหน้า ลายมือที่ปกติเขียนเร็วกลับดูแข็งไปหมดเพราะรู้สึกเหมือนมีคนมองอยู่
พอเสร็จก็ปิดฝาปากกาแล้วยื่นคืน
วินรับไว้ แต่ไม่ได้วางกลับกระป๋องทันที
“ปากกาก็มีขายนะ”
เจตมองหน้าอีกฝ่าย
คราวนี้วินยิ้มชัดกว่าเดิม
“เผื่อลืมอีก”
เจตหัวเราะ ยกมือเกาท้ายทอย แล้วมองชั้นเครื่องเขียนข้างตัว
“งั้นเอาด้ามหนึ่ง”
“สีอะไร”
“น้ำเงิน”
วินหยิบปากกาส่งให้
เจตจ่ายเงินเพิ่ม ก่อนเก็บมันลงกระเป๋าเสื้ออย่างดี
พอออกจากร้านมา โทรศัพท์ก็สั่นพอดี
นนท์ส่งข้อความถามว่าซื้อเอกสารเสร็จหรือยัง จะไปตลาดต่อด้วยกันไหม
เจตพิมพ์ตอบว่าเสร็จแล้ว ก่อนเดินข้ามถนนไปด้วยรอยยิ้มที่ยังไม่ยอมหาย
มันรู้แล้วว่าครั้งหน้าจะซื้ออะไร
แต่คงต้องรอสักหน่อย
ปากกาด้ามเดียวใช้ได้นานอยู่เหมือนกัน

นนท์ยืนรออยู่หน้าประตูวิทยาลัยพร้อมแฟ้มเอกสาร
เขามองเจตที่เดินเข้ามา แล้วสายตาก็เลื่อนลงไปยังปากกาสีน้ำเงินที่เหน็บอยู่ตรงกระเป๋าเสื้อ
“ซื้อใหม่?”
เจตก้มมองตาม
“ลืมเอามา”
“ที่บ้านมีเป็นกระป๋อง”
“ก็ลืมไง”
นนท์พยักหน้า แล้วเดินนำไปทางตลาด
เจตเดินตามได้สองก้าวก็รีบพูด
“ไม่ได้ตั้งใจลืมนะ”
นนท์หันกลับมา
“ยังไม่ได้ว่าอะไรเลย”
“มึงมอง”
“มองปากกา”
“นั่นแหละ”
นนท์ส่ายหน้าแล้วเดินต่อ คราวนี้ไม่ได้ซ่อนรอยยิ้มแล้ว
ตลาดช่วงสายเริ่มบางตา แต่ยังมีร้านผักกับร้านขายเนื้อเปิดอยู่หลายร้าน นนท์กางรายการอาหารที่คิดไว้จากโทรศัพท์ ก่อนแวะซื้อไข่ หมูสับ ผักกาดขาว และเต้าหู้
เจตเสนอตัวถือถุงทั้งหมด
นนท์จึงปล่อยให้ถือจริง ๆ
ผ่านไปไม่ถึงสิบนาที มือมันก็เต็ม
“มึงจะเลี้ยงทั้งซอยเหรอ”
“อยู่กันสี่คน”
“กูรู้ แต่ผักนี่เยอะไปไหม”
“มันยุบตอนต้ม”
เจตก้มมองผักกาดขาวหัวใหญ่ในถุง
“ยุบได้ขนาดไหน”
นนท์หันมามองหน้าเพื่อนใหม่ ก่อนตัดสินใจไม่อธิบาย
“กลับไปเดี๋ยวเห็น”
ทั้งคู่เดินผ่านร้านขายผลไม้ นนท์หยุดเลือกกล้วยหนึ่งหวี เจตจึงวางถุงไว้ข้างเท้าแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปของที่ซื้อมา
มันส่งเข้ากลุ่มบ้านป้ามาลัย
เจต: วันนี้มีคนทำกับข้าวให้กิน กลับบ้านกันด้วย
ไม่ถึงนาที เหนือก็ตอบ
เหนือ: มีผักเยอะไหม
เจตถ่ายรูปผักกาดขาวซูมเต็มจอส่งกลับไป
เหนือ: กูย้ายบ้านทันไหม
นนท์อ่านข้อความแล้วเอื้อมไปขอโทรศัพท์
เขาพิมพ์ตอบด้วยตัวเอง
เจต: ทัน แต่จ่ายค่าแก๊สก่อน
ข้อความจากเหนือเงียบไปทันที
เจตหัวเราะจนแม่ค้าขายกล้วยมอง
นนท์รับถุงผลไม้ จ่ายเงิน แล้วหันไปช่วยแบ่งของจากมือมันมาถือบ้าง
ระหว่างเดินกลับ เจตถามขึ้น
“มึงชอบทำกับข้าวเหรอ”
นนท์มองถุงในมือ
“ชอบ”
“เลยเรียนการโรงแรม?”
“ส่วนหนึ่ง”
“อีกส่วนล่ะ”
นนท์เงียบไปนิดหนึ่ง
เสียงรถจากถนนใหญ่ดังแทรกเข้ามา เขาใช้เวลาข้ามถนนก่อนค่อยตอบ
“ไว้คุยวันหลังได้ไหม”
เจตหันมอง
อีกฝ่ายไม่ได้ทำหน้าหงุดหงิด แค่ยิ้มจาง ๆ เหมือนยังไม่อยากพูดตอนนี้
เจตจึงพยักหน้า
“ได้”
แล้วมันก็เปลี่ยนไปบ่นเรื่องหูถุงพลาสติกที่บาดนิ้วแทน
นนท์มองเพื่อนข้างตัวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนย้ายถุงที่หนักที่สุดมาไว้ในมือตัวเอง

เหนือกลับถึงบ้านเกือบบ่ายสอง
อากาศข้างนอกร้อนจนเสื้อแนบหลัง เขาเดินเข้ามาพร้อมถุงอุปกรณ์วาดเส้น สมุดสเก็ตช์หนึ่งเล่ม และแก้วชาเย็นที่ละลายไปเกือบหมด
นนท์อยู่ในครัว เจตนอนเหยียดยาวบนโซฟา ขาข้างหนึ่งพาดลงมาถึงพื้น
“กลับแล้ว”
เหนือบอกพร้อมวางของลงบนโต๊ะ
เจตลืมตาข้างหนึ่ง
“ได้ของครบไหม”
“เกือบครบ บางอย่างรออาจารย์บอกก่อน”
“กินข้าวมาหรือยัง” นนท์ตะโกนถามจากครัว
“กินแล้ว”
เหนือเดินไปล้างมือ ก่อนชะโงกดูหม้อที่ตั้งอยู่บนเตา
“ทำอะไรอะ”
“แกงจืด”
“เหมือนของแม่มึงเลย”
นนท์หันมามองเขา
เหนือชะงัก กลัวว่าตัวเองจะพูดอะไรผิด แต่คนตรงหน้ากลับยิ้มออกมานิดหนึ่ง
“แม่สอน”
“หอมดี”
“งั้นเย็นนี้กินผักด้วย”
เหนือถอยออกจากครัวทันที
เสียงหัวเราะของนนท์ดังตามหลังมา
เขากลับมานั่งที่โต๊ะ เปิดถุงเอาสมุดกับดินสอออกมาเรียง แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
ไม่มีข้อความจากภู
ข้อความสุดท้ายในกลุ่มยังเป็นรูปผักกาดขาวของเจต
เหนือเปิดแชตส่วนตัวที่เพิ่งเพิ่มเพื่อนไว้เมื่อวาน พิมพ์คำว่า เสร็จยัง แล้วลบทิ้ง
เขาไม่รู้ว่าภูกำลังทำอะไรอยู่
ถ้ากำลังคุยงาน คงไม่สะดวกตอบ
เหนือจึงวางโทรศัพท์แล้วเริ่มแกะพลาสติกหุ้มสมุดแทน
ผ่านไปสิบนาที เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง
ยังเงียบ
เจตที่นอนอยู่บนโซฟามองลอดแขนตัวเองมา
“รอใครตอบ”
เหนือเงยหน้าทันที
“เปล่า”
“โทรศัพท์มึงจะเป็นรอยแล้ว เปิด ๆ ปิด ๆ อยู่ได้”
“กูดูเวลา”
เจตยกมือชี้นาฬิกาบนผนังโดยไม่พูดอะไร
เหนือหยิบยางลบก้อนใหม่โยนใส่มัน
เจตรับไม่ทัน ยางลบกระแทกหน้าท้องก่อนกลิ้งลงไปใต้โซฟา
ทั้งคู่นิ่งไปครู่หนึ่ง
“กูยังไม่ได้ใช้เลย”
เหนือพูดเสียงเบาลง
เจตลุกขึ้นนั่ง ก้มมองใต้โซฟา แล้วหัวเราะอย่างสะใจ
“อยากได้ก็มาเก็บ”

ภูเห็นโทรศัพท์ตอนบ่ายสองโมงยี่สิบ
หลังช่วยงานคันแรกเสร็จ ก็มีรถเข้ามาอีกสองคัน ลุงชัยถามว่ารีบกลับไหม เขาเห็นว่ายังมีเวลาก็เลยอยู่ช่วยต่อ
พอเงยหน้ามองนาฬิกาอีกที ท้องก็เริ่มหิวจนรู้สึกได้
เขาล้างมือแล้วเดินกลับมาหยิบโทรศัพท์ มีข้อความในกลุ่มบ้านป้ามาลัยค้างอยู่หลายข้อความ ทั้งรูปของสด รูปผักกาดขาว และรูปยางลบที่ไม่รู้ไปอยู่ใต้โซฟาได้อย่างไร
ภูกดเปิดดูทีละรูป
รูปสุดท้ายเป็นมือของเหนือที่ยื่นเข้าไปใต้โซฟาเกือบสุดแขน มีเจตถ่ายมาจากด้านข้าง
คำบรรยายเขียนว่า ผลของความรุนแรง
ภูหลุดยิ้ม
เขากำลังจะพิมพ์บอกว่ากลับช้า แต่ลุงชัยเรียกให้ไปกินข้าวก่อน
บนโต๊ะด้านในอู่มีข้าวกล่องวางอยู่สองกล่อง น้ำเย็นหนึ่งเหยือก และพัดลมเก่าที่หมุนแรงจนกระดาษใบเสร็จบนโต๊ะปลิว
ภูจึงวางโทรศัพท์คว่ำลงแล้วเดินไปช่วยกดกระดาษไว้
พอได้กินข้าว ความหิวกับความเหนื่อยก็ทำให้เขาลืมข้อความที่ยังพิมพ์ไม่จบไปอีกครั้ง

เสียงรถจักรยานยนต์ดังหน้าบ้านตอนบ่ายสามกว่า
เหนือที่กำลังวาดรูปเล่นอยู่บนโต๊ะเงยหน้าทันที
เจตหันมองตาม แล้วก้มกลับไปเล่นโทรศัพท์โดยไม่พูดอะไร
ภูเปิดรั้วเข้ามา เสื้อยืดสีดำมีรอยฝุ่นตรงชายเสื้อ มือข้างหนึ่งถือหมวกกันน็อก ส่วนอีกข้างหิ้วถุงขนมจากร้านหน้าปากซอย
“กลับแล้ว”
นนท์ตอบรับจากครัว เจตยกมือขึ้นจากโซฟา ส่วนเหนือมองคนที่เดินเข้ามาวางถุงบนโต๊ะ
“ได้งานไหม”
“ได้”
“เริ่มวันไหน”
“หลังเปิดเรียน ดูตารางอีกที”
เหนือพยักหน้า สายตาเลื่อนไปที่รอยถลอกเล็ก ๆ ข้างข้อมืออีกฝ่าย
“มือไปโดนอะไร”
ภูก้มมองตาม
“ขูดนิดหน่อย”
“ล้างหรือยัง”
“แล้ว”
เหนืออยากถามต่อว่าเจ็บไหม แต่คิดว่าแผลเล็กแค่นั้นคงทำให้ภูมองหน้าแบบงง ๆ อีก จึงเปลี่ยนเป็นเปิดถุงขนมแทน
ข้างในมีขนมปังหลายชิ้นกับนมกล่อง
“ลุงให้มา” ภูบอก
เจตลุกจากโซฟาทันที
“ลุงคนนี้ใจดีว่ะ”
“แบ่งกัน”
ภูเลื่อนถุงเข้ากลางโต๊ะ ก่อนหันมามองเหนือ
“ซื้อของครบแล้วเหรอ”
“อือ กลับมาตั้งนานแล้ว”
“เห็นในกลุ่ม”
เหนือหยุดมือที่กำลังหยิบขนมปัง
เขามองหน้าอีกฝ่าย
ภูเลิกคิ้วเล็กน้อย
“อะไร”
เหนือเม้มปากอยู่ครู่หนึ่ง แล้วสุดท้ายก็พูดออกไป
“มึงบอกว่าจะทัก”
ภูนิ่งไป
เจตที่เพิ่งหยิบขนมปังได้หนึ่งชิ้นค่อย ๆ ขยับตัวกลับไปทางโซฟา แต่ไม่ได้ไกลพอจะเรียกว่าไม่ฟัง
เหนือก้มพับปากถุงขนม
“กูไม่ได้จะให้มารับนะ แค่ไม่รู้ว่ามึงเสร็จหรือยัง”
ภูล้วงโทรศัพท์ออกมา มองหน้าจอครู่หนึ่งเหมือนเพิ่งนึกได้
“กูลืม”
เหนือพยักหน้า
“อือ”
“ช่วยงานเพลิน ลุงเรียกกินข้าวด้วย”
“รู้แล้ว”
ภูเก็บโทรศัพท์กลับเข้ากระเป๋า ก่อนพูดเบาลงนิดหนึ่ง
“คราวหน้าจะบอก”
เหนือเงยหน้าขึ้น
คำพูดนั้นคล้ายกับที่ตัวเองเพิ่งรับปากไปเมื่อเช้า
เขามองภูอยู่ครู่หนึ่ง แล้วความรู้สึกค้าง ๆ ตั้งแต่บ่ายก็ค่อย ๆ คลายลง
“ได้”
เจตกัดขนมปังคำหนึ่งอย่างเงียบที่สุดในชีวิต
แต่มันยังเงียบไม่พอ
เหนือหันไปมอง
“มึงมีอะไร”
เจตส่ายหน้าแรง ๆ
“ขนมอร่อย”
นนท์เดินออกมาจากครัวพร้อมผ้าเช็ดมือ แล้วชี้ไปทางบันได
“ภู ไปอาบน้ำก่อนก็ได้ เดี๋ยวเย็นนี้กินข้าวกันเร็วหน่อย แกงจืดเสร็จแล้ว”
ภูพยักหน้ารับ หยิบหมวกกันน็อกขึ้นไปเก็บ
เหนือก้มกลับมาดูสมุดของตัวเอง
ตรงหน้ากระดาษมีรูปพัดลมวาดค้างอยู่ ใต้ฐานเป็นกระดาษโน้ตแผ่นเล็ก
เขาใช้ดินสอเติมใบพัดอีกเส้น ก่อนลบออกเพราะเบี้ยว
เจตเดินมาเท้าโต๊ะข้าง ๆ
“ยางลบกูเก็บให้แล้วนะ”
เหนือเงยหน้ามองมัน
“ของกู”
“เออ ของมึง”
เจตวางยางลบลงข้างสมุด ก่อนเหลือบมองไปทางบันได
“ตกลงกฎบ้านนี่ใช้ทุกคนใช่ไหม”
“ข้อไหน”
“ไปไหนให้บอก”
เหนือขมวดคิ้ว
“ก็ทุกคนดิ”
เจตพยักหน้า แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ลงกลุ่มทันที
เจต: จะออกไปซื้อขนมหน้าปากซอย ประมาณสิบนาทีกลับ ใส่เสื้อสีเทา กางเกงดำ ใครอยากได้อะไรฝากได้
เสียงหัวเราะของนนท์ดังมาจากในครัว
เหนือยกยางลบขึ้นขู่
เจตถอยห่างทันที
“อย่าโยนอีกนะ รอบนี้กูไม่เก็บให้แล้ว!”

มื้อเย็นเริ่มตอนห้าโมงครึ่ง
นนท์ทำแกงจืดเต้าหู้หมูสับกับไข่เจียวต้นหอมเพิ่มอีกจาน เจตช่วยตักข้าว ส่วนเหนือยกแก้วน้ำมาวางเรียง ภูลงมาทีหลังเล็กน้อยพร้อมแผลที่ข้อมือซึ่งล้างสะอาดแล้ว
อาหารร้อน ๆ ทำให้ทุกคนเงียบในช่วงแรก
เหนือเป่าช้อนแกงจืดก่อนชิม น้ำซุปหวานจากผักกับหมู กลิ่นพริกไทยอ่อน ๆ ติดปลายลิ้น เขาตักคำที่สองแทบจะทันที
นนท์มองอยู่ฝั่งตรงข้าม
“เป็นไง”
เหนือพยักหน้าแรง ๆ
“อร่อย”
เจตยกนิ้วโป้งทั้งที่ยังเคี้ยวอยู่ ส่วนภูบอกสั้น ๆ ว่าดี
คนทำอาหารก้มลงตักข้าวต่อ แต่รอยยิ้มที่พยายามเก็บไว้ไม่ค่อยสำเร็จนัก
ระหว่างกิน เจตเล่าเรื่องที่วิทยาลัยแจ้งให้เตรียมเอกสารเพิ่ม นนท์จึงถามว่าไปถ่ายมาครบหรือยัง
“ครบแล้ว วันนี้วินช่วยดูให้ด้วย”
เหนือเงยหน้าทันที
“ใครนะ”
เจตชะงักช้อน
“วิน ร้านถ่ายเอกสาร”
“อ๋อ”
เจตหรี่ตา
“มึงอย่าอ๋อแบบกู”
เหนือยิ้มแล้วตักไข่เจียว
“เขาช่วยดูอะไร”
“เอกสาร กูลืมเซ็นชื่อ”
นนท์หันมองปากกาที่วางอยู่บนโต๊ะข้างสมุดบัญชีรายจ่าย แล้วไม่พูดอะไร
แต่เจตเห็น
“มึงด้วย อย่ามองปากกา”
ภูมองตามสายตาทั้งสองคนไป ก่อนถามเรียบ ๆ
“ซื้อมาไม่ใช้?”
เหนือหัวเราะจนเกือบทำช้อนหลุด
เจตหันไปมองภูอย่างเหลือเชื่อ
“มึงนี่เงียบ ๆ แต่เอาทุกดอกเลยนะ”
ภูตักแกงจืด ก้มกินต่อ
ความวุ่นวายเล็ก ๆ ทำให้มื้อเย็นยาวกว่าปกติ นนท์เล่าเรื่องห้องครัวฝึกปฏิบัติให้ฟัง เหนือเปิดรูปอุปกรณ์ที่ซื้อวันนี้ แล้วภูช่วยดูว่ากล่องเก็บของเก่าที่บ้านเขามีพอจะใส่เครื่องมือวาดรูปได้หรือเปล่า
พอถึงช่วงเก็บโต๊ะ โทรศัพท์ของนนท์สั่น
ชื่อแม่ปรากฏบนหน้าจอ
เขารับสาย แล้วย้ายไปยืนข้างหน้าต่างเพื่อให้เสียงชัดขึ้น
“กินแล้วครับ”
นนท์ฟังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนมองกลับมาที่โต๊ะ
“ทำแกงจืดครับ… อืม ใส่รากผักชีแล้ว”
เสียงเขาเบาลงนิดหนึ่ง
“เพื่อนบอกอร่อย”
เหนือที่กำลังซ้อนจานอยู่เงยหน้าขึ้น
นนท์ยืนหันหลังให้ แต่เห็นใบหูแดงจาง ๆ อยู่ใต้แสงไฟ
“กินหมดเลยแม่”
เขาพูดต่อ
เจตเหลือบมองหม้อแกงจืดที่ยังมีเหลือก้นหม้ออยู่หน่อยหนึ่ง แล้วเอื้อมไปหยิบชามตัวเอง
ภูเห็นจึงเลื่อนหม้อให้
เหนือขยับเข้าไปตักด้วยอีกคน
พอนนท์วางสายแล้วหันกลับมา แกงจืดก็หมดหม้อจริง ๆ
เขามองหม้อว่าง สลับกับชามในมือเพื่อนทั้งสามคน
“อิ่มกันหรือยัง”
เจตลูบท้อง
“เกินแล้ว”
นนท์หัวเราะ ก่อนยกหม้อไปแช่น้ำในครัว
ไม่มีใครพูดเรื่องสายโทรศัพท์นั้นอีก

คืนนั้นเหนืออาบน้ำเสร็จก่อนภู
เขาใช้เวลาว่างจัดอุปกรณ์เรียนลงในลิ้นชักโต๊ะ แยกดินสอตามเบอร์ ใส่ยางลบไว้ในกล่องเล็ก แล้ววางสมุดสเก็ตช์ซ้อนกับแฟ้มตารางเรียน
พัดลมสีเขียวส่ายอยู่ข้างเตียง กระดาษโน้ตตรงฐานขยับนิด ๆ ตามแรงลม
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
ต้นส่งรูปที่ถ่ายจากร้านอุปกรณ์มาให้ มีเหนือยืนถือสมุดสองเล่มเทียบกันด้วยสีหน้าจริงจังเกินเหตุ
ต้น: เลือกเหมือนซื้อบ้าน
เหนือหัวเราะแล้วพิมพ์ตอบ
เหนือ: ก็ต้องใช้ตั้งนาน
ต้น: พรุ่งนี้เอาสมุดมาให้ดูด้วยนะ อยากรู้สุดท้ายซื้อปกไหน
เหนือ: ได้ เจอกัน
เขากดบันทึกรูปลงเครื่อง ก่อนหันไปหยิบกุญแจสีฟ้าจากกระเป๋ากางเกงมาแขวนไว้ที่เดิม
ภูเปิดประตูเข้ามาพอดี
อีกฝ่ายสวมเสื้อยืดสีเข้มกับกางเกงขาสั้น ผมยังเปียก มือหนึ่งถือผ้าเช็ดตัว ส่วนอีกมือมีแผ่นพลาสเตอร์เล็ก ๆ ที่นนท์ให้มาแต่ยังไม่ได้แกะ
เหนือมองทันที
“ยังไม่ติดอีกเหรอ”
ภูก้มดูพลาสเตอร์ในมือ
“เดี๋ยวติด”
“ยื่นมา”
ภูมองหน้าเขา
เหนือยื่นมือค้างอยู่กลางอากาศ
“ไม่ได้จะขโมย”
อีกฝ่ายจึงวางพลาสเตอร์ลงบนมือเขา
เหนือฉีกซองอย่างระวัง ส่วนภูวางผ้าเช็ดตัวพาดพนักเก้าอี้แล้วนั่งลงที่ขอบเตียง
แผลอยู่ตรงข้อมือด้านนอก ยาวไม่ถึงหนึ่งข้อปลายนิ้ว เหนือก้มดูจนแน่ใจว่าแห้งแล้ว ก่อนค่อย ๆ วางแผ่นพลาสเตอร์ทับ
เขาใช้นิ้วรีดขอบให้ติดสนิท
มือของภูอุ่นกว่าที่คิด
เหนือรู้สึกถึงมันก็ตอนที่ตัวเองยังจับข้อมืออีกฝ่ายอยู่ ทั้งที่ติดพลาสเตอร์เสร็จแล้ว
เขาจึงปล่อยมือทันที แล้วก้มเก็บซองกระดาษ
“เสร็จ”
ภูยกข้อมือขึ้นมอง
“ขอบใจ”
“วันหลังอย่าเอาไปขูดอีก”
“ไม่ได้ตั้งใจ”
“ก็บอกไว้”
ภูยิ้มนิดหนึ่ง
เหนือเก็บขยะลงถังเล็กข้างโต๊ะ ทำเป็นไม่เห็นรอยยิ้มนั้น แล้วกลับมานั่งบนเตียงตัวเอง
เงียบกันอยู่ครู่หนึ่งก่อนภูจะถาม
“วันนี้ซื้ออะไรมาบ้าง”
เหนือหันไปมองโต๊ะ
“สมุด ดินสอ ปากกาตัดเส้น แล้วก็บอร์ดรองวาด ยังขาดสีบางอย่าง”
“เรียนวาดมือด้วย?”
“มี แต่หลัก ๆ ก็ใช้คอม”
ภูพยักหน้า สายตาเลื่อนไปที่สมุดซึ่งเปิดค้างอยู่
“อันนั้นมึงวาด?”
เหนือมองตาม
หน้ากระดาษเป็นรูปพัดลมสีเขียวที่วาดไว้ตอนบ่าย เขาเติมรายละเอียดจนเสร็จแล้ว มีขอบเทปใสตรงฐาน ปุ่มกดสามปุ่ม และกระดาษโน้ตเล็ก ๆ ด้านหน้า
“อือ วาดเล่น”
ภูมองอยู่นานกว่าที่เหนือคาด
“เหมือนดี”
เหนือยิ้มออกมาทันที
“จริงปะ”
“อือ”
“กูนึกว่ามึงจะบอกก็พัดลม”
ภูหันมามองเขา
“ก็พัดลม”
เหนือคว้าหมอนห่านขึ้นมา แต่อีกฝ่ายยกมือห้ามไว้ก่อน
“ชมแล้วไง”
เขาจึงยอมวางหมอนลงบนตัก
“เกือบดีแล้ว”
ภูหัวเราะเบา ๆ ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กข้อความจากพ่อ
เหนือมองสมุดของตัวเองอีกครั้ง
เขาไม่เคยรู้สึกว่ารูปพัดลมจะทำให้ยิ้มได้นานขนาดนี้

ก่อนปิดไฟ ภูเดินไปหยิบกระดาษโน้ตจากชั้นข้างโทรทัศน์ขึ้นมาหนึ่งแผ่น
เหนือกำลังตั้งนาฬิกาปลุกจึงเงยหน้ามอง
“มึงจะจดอะไร”
“เวลา”
ภูวางกระดาษบนโต๊ะแล้วเขียนด้วยปากกาของตัวเอง ลายมือเป็นระเบียบ ตัวค่อนข้างเล็ก ต่างจากลายมือกลม ๆ ของเหนืออย่างชัดเจน
พรุ่งนี้ออก 7.40
ถ้าจะไปด้วย ตื่นให้ทัน
เขาดึงกระดาษขึ้นมา แล้วแปะไว้บนฐานพัดลมสีเขียว ข้างข้อความซ่อมโดยภู
เหนือมองตาม
“พรุ่งนี้มึงไปไหน”
“ลุงให้เข้าไปช่วยช่วงเช้า ก่อนเปิดเรียนยังว่างอยู่”
“กูเข้าเก้าโมงครึ่ง”
“ไปเร็วหน่อยได้ไหม”
เหนือเหลือบดูข้อความจากต้น ก่อนมองคนที่ยืนอยู่ปลายเตียง
“ได้”
ภูกดปิดปากกา
“งั้นเจ็ดโมงสี่สิบ”
เหนือพยักหน้า แล้วก้มเปลี่ยนเวลาปลุกในโทรศัพท์
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถาม
“แล้วกินข้าวก่อนหรือไปกินข้างนอก”
“ที่บ้านก็ได้”
“มึงจะซื้อ?”
ภูหันมามอง
เหนือรีบพูดต่อ
“พรุ่งนี้กูไม่ไปซื้อแล้ว ตื่นไม่ไหว”
“อือ เดี๋ยวกูซื้อ”
เหนือกอดหมอนห่าน เอนตัวพิงหัวเตียง
“ของกูเอาไข่เจียวเหมือนเดิมนะ”
“จำได้”
คำตอบมาเร็วเสียจนเขาเงียบไปชั่วครู่
ภูไม่ได้ดูเหมือนคิดอะไรเป็นพิเศษ อีกฝ่ายเก็บปากกาเข้ากระเป๋าแขวนข้างตู้ ปิดหน้าต่างให้เหลือช่องเล็กน้อย แล้วเดินไปที่สวิตช์ไฟ
“ปิดเลยไหม”
“อือ”
ไฟเพดานดับลง
เหนือเลื่อนตัวลงนอน มองกระดาษสองแผ่นบนฐานพัดลมผ่านแสงจากโคมเล็ก
แผ่นแรกเป็นลายมือของเขา บอกให้เรียกคนซ่อม
อีกแผ่นเป็นลายมือภู บอกเวลาที่ต้องออกจากบ้าน
เหนือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแอปนาฬิกาอีกครั้ง
เขาเปลี่ยนชื่อปลุกจาก ตื่นค่ะ เป็น กินข้าวกับภู
มองอยู่สองวินาที แล้วรีบแก้เหลือแค่ กินข้าว
จากนั้นก็คว่ำโทรศัพท์ลงทันที
“เหนือ”
เสียงจากเตียงข้างกันทำให้เขาสะดุ้งนิดหนึ่ง
“หือ”
“เมื่อเช้าข้าวอร่อย”
เหนือหันไปมองผ่านความมืด
ภูนอนหงายอยู่บนเตียง แขนข้างที่ติดพลาสเตอร์วางพาดบนท้อง ใบหน้าเห็นไม่ชัดนักใต้แสงโคม
“แต่เผ็ดไม่ใช่เหรอ”
“ไก่ทอดอร่อย”
เหนือยิ้มออกมาโดยไม่ต้องพยายาม
“งั้นคราวหน้าซื้อไก่ทอดเพิ่ม”
“อือ”
เขาพลิกตัวกลับเข้าหาหน้าต่าง ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมเอว
พัดลมหมุนมาถึงพอดี ลมเย็นพัดผ่านใบหน้าแล้วเคลื่อนไปทางเตียงอีกฝั่ง
เหนือหลับตาลง
ครั้งนี้เขาไม่ได้กังวลว่าจะตื่นไม่ทันเท่าไร
ข้างเตียงมีคนรับปากว่าจะซื้อข้าวไว้ให้แล้ว
ส่วนเขาเองก็ตั้งปลุกไว้ถึงสามรอบ
เพราะถึงจะมีคนปลุกให้ได้ เขาก็อยากลงไปนั่งรอที่โต๊ะก่อนอีกฝ่ายกลับมาบ้างเหมือนกัน

นายกสโมสร

กระทู้
0
ตอบกลับ
65404
พลังน้ำใจ
334141
Zenny
120263
ออนไลน์
27878 ชั่วโมง
โพสต์ 2 ชั่วโมงที่แล้ว | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง เข้าสู่ระบบ | สมัครเข้าเรียน

รายละเอียดเครดิต

A Touch of Friendship: สังคมจะน่าอยู่ เมื่อมีผู้ให้แบ่งปัน ฝากไวเป็นข้อคิดด้วยนะคะชาวจีโฟกายทุกท่าน
!!!!!โปรดหยุด!!!!! : พฤติกรรมการโพสมั่วๆ / โพสแต่อีโมโดยไม่มีข้อความประกอบการโพส / โพสลากอักษรยาว เช่น ครับบบบบบบบบ, ชอบบบบบบบบ, thxxxxxxxx, และอื่นๆที่ดูแล้วน่ารำคาญสายตา เพราะถ้าท่านไม่หยุดทีมงานจะหยุดท่านเอง
ขอความร่วมมือสมาชิกทุกท่านโปรดโพสตอบอย่างอื่นนอกเหนือจากคำว่า ขอบคุณ, thanks, thank you, หรืออื่นๆที่สื่อความหมายว่าขอบคุณเพียงอย่างเดียวด้วยนะคะ เพื่อสื่อถึงความจริงใจในการโพสตอบกระทู้ และไม่ดูเป็นโพสขยะ
กระทู้ไหนที่ไม่ใช่กระทู้ในลักษณะที่ต้องโพสตอบโดยใช้คำว่าขอบคุณ เช่นกระทู้โพล, กระทู้ถามความเห็น, หรืออื่นๆที่ทีมงานอ่านแล้วเข้าข่ายว่า โพสขอบคุณไร้สาระ ทีมงานขอดำเนินการตัดคะแนน และ/หรือให้ใบเตือนสมาชิกที่โพสขอบคุณทันทีที่เจอนะคะ

รูปแบบข้อความล้วน|โทรศัพท์มือถือ|ติดต่อลงโฆษณา|จีโฟกายดอทคอม

ข้อความที่ท่านได้อ่านในเว็บจีโฟกายดอทคอมนี้ เกิดจากการเขียนโดยสาธารณชน และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ หากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ขัดต่อกฎหมาย และศิลธรรม ไม่เหมาะสมที่จะเผยแพร่ ท่านสามารถแจ้งลบข้อความได้ที่ Link “แจ้งลบโพสนี้” ที่มีอยู่ใต้ข้อความทุกข้อความ หรือ ลืมพาสเวิดล๊อกอิน/ลืมชื่อที่ใช้สมัคร หรือข้อสงสัยใดๆแจ้งมาที่ G4GuysTeam[at]yahoo.com ขอขอบพระคุณที่ให้ความร่วมมือ

กรณีที่ข้อความ/รูปภาพในกระทู้นี้จัดสร้างโดยผู้ลงข้อมูลเอง ลิขสิทธิ์จะเป็นของผู้ลงข้อมูลโดยตรง หากจะทำการคัดลอก/เผยแพร่ ต้องได้รับอนุญาตจากผู้ลงข้อมูลก่อนนะคะ หรือลงที่มาไว้ด้วยค่ะ

©ขอสงวนสิทธิ์คอนเซ็ปต์,คำอธิบาย,หัวข้อ/หมวดหมู่เว็บ ห้ามลอกเลียนแบบ คิดเอาเองนะคะอย่าเอาแต่ลอก

GMT+7, 2026-11-16 21:03 , Processed in 0.112195 second(s), 26 queries .

Powered by Discuz! X3.5, Rev.8

© 2001-2026 Discuz! Team.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้