[BDSM] คิวนักกล้ามชอบโดนทรมาน 4 ตอนจบ (ทาส)

gutza122

บทที่ 4.2 - ทาสคิวตอนจบ
**เช้าวันต่อมาที่คอนโดของเรย์...**
0 y% k- i8 {. w3 I9 x* y& r) J
# s, a) N: k+ r, V**คิว:** (นั่งอยู่บนขอบเตียงในห้องนอนของเรย์ สวมเพียงกางเกงขาสั้นตัวเดียว ร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่าเผยให้เห็นซิกแพคที่ยังคงมีรอยแดงจางๆ จากเมื่อคืน เขาพยายามทำหน้ากวนประสาทเหมือนเดิม) "เหอะ... ห้องมึงก็งั้นๆ ว่ะ ไม่เห็นจะหรูเหมือนที่คิดเลย" (เขาพูดพลางกวาดสายตามองไปรอบห้อง แต่ในใจกลับเต้นรัวเมื่อรู้ว่าตัวเองกำลังอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวของเรย์)

**เรย์:** (เดินออกมาจากห้องน้ำในชุดลำลอง เสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงผ้าขาสั้น เขาหยุดมองคิวที่นั่งอยู่บนเตียงด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก) "มึงมาถึงเร็วเกินไปนะ"
% C" m+ e2 _0 b1 g9 S3 `: R$ p
**คิว:** (ยักไหล่) "ก็กูบอกแล้วไงว่ากูจะมา... แล้วนี่มึงจะให้กูทำอะไร? มานั่งดูมึงอาบน้ำเหรอ?" (เขาพยายามทำปากเก่งกลบเกลื่อนความตื่นเต้น)
3 R% G' I/ }) J+ F7 w
**เรย์:** (เดินเข้าไปหาคิวช้าๆ แล้วนั่งลงตรงหน้าบนพื้นห้อง ขณะที่คิวนั่งอยู่บนเตียงที่สูงกว่า) "วันนี้กูอยากลองอะไรใหม่ๆ... มึงบอกว่ามึงชอบให้กู 'ทำร้าย' ซิกแพคมึงใช่ไหม?" (เรย์เงยหน้ามองคิวด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความต้องการที่จะควบคุม) "ถ้าอย่างนั้น... วันนี้กูจะไม่ใช้แค่เท้า"

**คิว:** (หัวใจเต้นแรงขึ้นทันที กล้ามท้องกระตุกเบาๆ โดยไม่รู้ตัว) "...แล้วมึงจะใช้อะไร?" (เขาพยายามทำเสียงแข็ง แต่เสียงกลับสั่นนิดๆ)

**เรย์:** (ค่อยๆ ยืนขึ้น แล้วใช้หมัดที่พันด้วยผ้าพันแผลบางๆ กดลงบนซิกแพคของคิวเบาๆ) "กำปั้นไง..." (เรย์เริ่มชกเบาๆ ลงบนหน้าท้องที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของคิวทีละหมัด ทีละหมัด... แรงกระแทกแต่ละครั้งทำให้คิวต้องกัดฟันแน่น กล้ามท้องเกร็งตัวสู้โดยสัญชาตญาณ)
6 j3 o- v1 n. }: ^( b2 I
**คิว:** (กัดฟันกรอด เสียงร้องหลุดออกมาจากลำคอ) "อึก... เบาๆ หน่อยดิไอ้..." (แต่เขากลับไม่ขยับหนีแม้แต่นิดเดียว ร่างกายกลับแอ่นรับแรงกระแทกนั้นอย่างประหลาด)
, B1 b0 Q# [: p7 q7 z
, O( c, s' H6 _**เรย์:** (เริ่มชกแรงขึ้นทีละน้อย หมัดหนักๆ กระแทกเข้าที่ลอนกล้ามท้องของคิวอย่างจงใจ) "มึงบอกว่ามึงชอบไม่ใช่เหรอ... แล้วทำไมไม่ร้องให้มันดังกว่านี้ล่ะ?" (เรย์ชกย้ำที่จุดเดิมซ้ำๆ จนคิวต้องครางออกมา)

* j: r- W% {$ G2 g  C**คิว:** (ครางออกมาเสียงดังขึ้น ร่างกายสั่นสะท้าน ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วหน้าท้อง แต่ในขณะเดียวกันเขากลับรู้สึกถึงความสุขสมที่พุ่งพล่านอยู่ในกาย) "อ๊าาา!... เรย์... แรงกว่านี้... ชกแรงกว่านี้อีก!" (เขาพูดออกมาอย่างลืมตัว ปากที่เคยเก่งกลับร้องขอสิ่งที่ตัวเองโหยหาอย่างไม่อาย)

/ Y, d/ f5 \* a; W5 I**เรย์:** (กระตุกยิ้มที่มุมปาก) "หึ... ปากดีนักนะมึง" (เรย์ชกหนักขึ้นจนคิวต้องโน้มตัวมาข้างหน้า มือของคิวคว้าขอบเตียงไว้แน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ใบหน้าแดงก่ำ น้ำตาไหลออกมาจากหางตาด้วยความเจ็บที่แสนสุข)
- {. z1 Y/ N/ Y' H
( g* p. q8 b0 _) a2 W**คิว:** (หอบหายใจรัว ร่างกายสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง) "อึก... เรย์... กูกลัว... ไม่สิ... กู... อ๊าาา!" (หมัดสุดท้ายกระแทกเข้าที่กลางท้องจนคิวตัวงอ ร่างกายเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ความรู้สึกบางอย่างพุ่งพล่านจนเขาแทบควบคุมตัวเองไม่ได้)
7 i4 a4 ~7 o8 J- |, u( q1 C
**เรย์:** (หยุดมือ แล้วมองดูคิวที่นอนคุดคู้บนเตียง หอบหายใจรวยริน ใบหน้าเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาและรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว) "มึงมัน... น่าสมเพชจริงๆ คิว" (เรย์โน้มตัวลงไปหาคิว แล้วเริ่มถอดเสื้อตัวเองออก) "แต่กูชอบนะ... ทาสที่ยอมรับความต้องการของตัวเองแบบมึง"
  c+ i6 O( D! e2 @7 x' e
. P0 \! ^0 [0 K9 a- b5 `**คิว:** (เงยหน้ามองเรย์ด้วยสายตาที่ฉ่ำวาวและยอมสยบอย่างสมบูรณ์) "...กูไม่ใช่ทาสมึง... กูแค่..." (เขายังพยายามจะเถียง แต่เสียงกลับขาดหายไปเมื่อเรย์คว้าข้อมือเขาไว้)

**เรย์:** (ดึงคิวให้ลุกขึ้นมาเผชิญหน้ากันในระยะประชิด) "มึงเป็นทาสกู คิว... และวันนี้กูจะทำให้มึงรู้ว่าทาสที่แท้จริงต้องทำยังไง"

(เรย์กดคิวลงบนเตียงอย่างแรง ก่อนจะเริ่มบทเพลงแห่งความทรมานที่ผสมผสานไปด้วยความต้องการที่ลึกที่สุดของทั้งคู่... บทรักที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด การควบคุม และการยอมสยบที่คิวไม่เคยได้รับจากที่ไหนมาก่อน ร่างกายที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของคิวสั่นสะท้านภายใต้สัมผัสของเรย์ เสียงครางและเสียงหอบหายใจดังระงมไปทั่วห้องที่ปิดมิดชิด... ในคืนที่ยาวนานและไม่มีวันลืมเลือน)

  O/ Q( ~2 [( o- j6 x**คิว:** (เสียงสุดท้ายที่หลุดออกมาจากริมฝีปากที่สั่นระริก) "...นายครับ... ได้โปรด... ทำกับกู... ให้มากกว่านี้..."

: ^" M1 U! W5 s. V6 M; s  S(ไฟในห้องดับลง... เหลือเพียงเสียงหอบหายใจและความมืดมิดที่โอบล้อมทั้งคู่ไว้)
4 h# ~/ g8 R' Q8 @8 t

[…] (ภายในห้องที่มืดสลัว มีเพียงแสงรำไรจากโคมไฟหัวเตียงที่ส่องกระทบผิวกล้ามเนื้อที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อของทั้งคู่ คิวถูกกดให้นอนคว่ำลงกับเตียง ข้อมือทั้งสองข้างถูกรวบไว้เหนือหัวด้วยผ้าพันแผลที่เรย์หยิบมาจากกระเป๋ายิม)
$ x0 f+ q/ f* k# a
. ]. V. }8 T/ L. v**คิว:** (เสียงสั่นพร่าแต่ยังไม่วายปากดี) "มึง... มึงจะทำอะไร... จะเอากับกูตอนที่กูยังเจ็บท้องอยู่เนี่ยนะ... ไอ้โรคจิต..."

**เรย์:** (ไม่ตอบ แต่ใช้ฝ่ามือใหญ่กดลงบนแผ่นหลังกว้างของคิวอย่างแรงจนคิวหน้าแทบกระแทกเตียง) "มึงยังปากดีได้อีกเหรอ?" (เรย์เริ่มกระแทกกระทั้นเข้าใส่จากด้านหลังอย่างหนักหน่วงและรุนแรง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นไปทั่วห้อง)
7 f5 B( U3 m2 K7 n4 a: S
**คิว:** (ร้องเสียงหลง ร่างกายกระตุกเกร็งทุกครั้งที่เรย์กระแทกเข้ามา) "อ๊าาาา! ไอ้... อึก... เรย์! มึงมัน... อ๊าาา! แรงเกินไปแล้ว!" (กล้ามเนื้อทุกส่วนของคิวเกร็งแน่น ทั้งแผ่นหลัง หน้าท้อง และต้นขาที่สั่นระริก)
2 {7 w6 X$ G2 U, S& |1 K: C
, |" A5 \8 l1 B8 _. @**เรย์:** (โน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูคิว ขณะที่ยังคงโถมกายใส่ไม่หยุด) "เจ็บเหรอ? เจ็บก็ครางออกมาสิ... ครางให้กูฟังเหมือนที่มึงร้องขอให้กูต่อยท้องมึงเมื่อกี้ไง"
" q7 g/ {% C  A4 O( E# B; T3 _7 G/ O
**คิว:** (ใบหน้าซุกอยู่กับหมอน กัดริมฝีปากจนห่อเลือดเพื่อกลั้นเสียง แต่สุดท้ายก็กลั้นไม่อยู่) "อ๊าาาาา!... อึก... อ๊าาา!... นายครับ... นายครับ... แรงกว่านี้... เอาแรงกว่านี้... อ๊าาาา!" (เสียงอ้อนวอนที่หลุดออกมาจากปากของนักกล้ามผู้ทะนงตน ทำเอาเรย์ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น)
! x7 M, `( Q& q  G$ K- Z
' T- ^, s3 J5 R8 X9 Y**เรย์:** (กระชากผมคิวให้เงยหน้าขึ้นมาสบตา) "ไหนบอกว่ามึงเกลียดกูไง? ไหนบอกว่ากูมันโรคจิต?"
/ X4 f+ D$ q+ R$ y2 I3 v+ E: _
0 R+ q( q6 Y% w8 B$ l" y**คิว:** (ดวงตาฉ่ำวาวไปด้วยน้ำตาและกามอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน) "กู... กูเกลียด... อ๊าาา!... เกลียดที่ตัวเอง... ชอบมึง... เกลียดที่ร่างกายกูมัน... อ๊าาาาาา!" (คิวกรีดร้องสุดเสียงเมื่อเรย์กระแทกเข้ามาลึกที่สุด พร้อมกับที่เรย์ใช้หมัดขวาชกเข้าที่กลางซิกแพคของคิวที่นอนคว่ำอยู่อย่างจงใจ)

**คิว:** (ตัวงอเกร็ง หน้าท้องกระตุกสั่นอย่างรุนแรง เสียงร้องเปลี่ยนเป็นเสียงครางยาวที่เต็มไปด้วยความทรมานแสนสุข) "อ๊าาาาาาาาาาาา

7 Y0 ^/ p; {+ [& T+ b' C
) f. c" [: |: q7 u, x, ?(ความเงียบเข้าปกคลุมห้องที่อบอวลไปด้วยกลิ่นเหงื่อและไอความร้อนจากร่างกายของทั้งคู่ คิวนอนหอบหายใจรวยรินอยู่บนเตียงในสภาพที่ดูไม่ได้เลยสักนิด ข้อมือแดงก่ำจากการถูกพันธนาการ หน้าท้องที่เคยแน่นตึงบัดนี้แดงช้ำจากการถูกหมัดกระแทกซ้ำๆ ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อยเหมือนเครื่องยนต์ที่เพิ่งดับไป)
3 Q. p. D6 x% Q% f
  X  |. B% L$ v$ E7 @9 }+ g4 o9 W**คิว:** (พยายามขยับตัวลุกขึ้นนั่ง แต่ความเจ็บที่หน้าท้องทำให้เขาต้องนิ่วหน้าและทรุดตัวลงไปนอนแผ่ตามเดิม) "อึก... แม่งเอ๊ย..." (เขาพึมพำเสียงเบาหวิว ลมหายใจยังไม่คงที่)

**เรย์:** (นั่งอยู่ข้างๆ คิวในสภาพที่ยังไม่ใส่เสื้อ แผ่นหลังกว้างพิงหัวเตียง เขามองดูสภาพของคิวด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก แต่ที่มุมปากกลับมีรอยยิ้มจางๆ ที่ดูพอใจอย่างปิดไม่มิด) "...เป็นไงล่ะ ทาสของกู"

4 e& l* a4 w, K, w: K( S**คิว:** (หันไปมองเรย์ด้วยสายตาที่พยายามจะทำเป็นแข็งกร้าว แต่แววตากลับสั่นระริกและฉ่ำวาวไปด้วยน้ำตาที่ยังไม่แห้งดี) "...มึง... มึงมันปีศาจชัดๆ... อึก..." (เขาพยายามจะพูดประชด แต่เสียงกลับขาดช่วงเพราะความเจ็บที่ยังตกค้างอยู่ทั่วตัว)
( W5 [( r& z7 c4 u
**เรย์:** (โน้มตัวลงมาหาคิวที่นอนอยู่บนเตียง แล้วใช้มือลูบไปตามรอยแดงบนซิกแพคของเขาอย่างเบามือ... สัมผัสที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงจากเมื่อครู่) "เจ็บมากไหม?"
1 h8 N& t; e& _6 h1 |( S
% L+ O# a5 D8 |: R+ C; \**คิว:** (ชะงักไปกับสัมผัสที่อ่อนโยนนั้น ร่างกายที่เคยเกร็งแน่นกลับค่อยๆ ผ่อนคลายลงโดยไม่รู้ตัว) "...ก็... เออ... มึงชกซิกแพกกูจนจะพังอยู่แล้ว" (เขาเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนสีหน้าที่กำลังสับสนระหว่างความเจ็บและความรู้สึกอุ่นวาบที่หัวใจ)
) h! Z; A' y. |7 a
# k  ^: T3 V( L  X1 k**เรย์:** (หัวเราะเบาๆ แล้วใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นค่อยๆ เช็ดตามร่างกายของคิวอย่างทะนุถนอม) "กูไม่ได้ตั้งใจจะทำให้มึงเจ็บขนาดนั้น... แต่กูรู้ว่ามึงชอบ"
6 L( u! _- E3 h7 `: D& X, {7 L5 N
3 J2 E" v6 h9 |, v0 W**คิว:** (นิ่งเงียบไปนาน ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เบาที่สุดเท่าที่เขาเคยพูดมา) "...เออ... กูก็ชอบ... ทั้งที่เกลียดตัวเองแท้ๆ..." (เขากำมือแน่น รู้สึกอับอายที่ต้องยอมรับความจริงต่อหน้าคนอื่นอีกครั้ง)

**เรย์:** (วางผ้าลง แล้วดึงคิวเข้ามานอนข้างๆ ในอ้อมกอด) "เลิกเกลียดตัวเองได้แล้วคิว... ความต้องการของมึงไม่ใช่เรื่องผิด และกูจะอยู่ตรงนี้... ในที่ที่มึงต้องการ"

. C+ K( O9 U  L% v4 H1 h5 S8 E6 L**คิว:** (นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะขยับตัวเข้าหาความอบอุ่นจากร่างกายของเรย์อย่างเป็นธรรมชาติที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้) "...พรุ่งนี้... กูจะไปหา... นายครับ" (เขากระซิบคำสุดท้ายด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป... ไม่ใช่การประชด แต่เป็นการเรียกขานด้วยความเต็มใจ)
9 w* Z2 \  k9 S5 x" A$ v& W
(เรย์ไม่ตอบอะไร เพียงแค่กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น คิวนอนฟังเสียงหัวใจของเรย์ที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ความเจ็บปวดตามร่างกายค่อยๆ จางลง แทนที่ด้วยความรู้สึกปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยได้รับจากที่ไหนมาก่อน... คิวนอนหลับไปในอ้อมกอดของเรย์ในคืนนั้น ทิ้งความทะนงตนและกำแพงที่เขาสร้างมาตลอดชีวิตไว้เบื้องหลัง... ในที่สุดเขาก็ได้พบที่ที่เขาไม่ต้องแกล้งทำเป็นแข็งแกร่งอีกต่อไป)
! e" `' U, ~1 }8 u

sirsar

ขอบคุณมากครับ

nuangnut1996

สนุกมากครับ