[BDSM] คิวนักกล้ามชอบโดนทรมาน 4 ตอนแรก (ทาส)

gutza122

( a; @8 t/ ]2 s3 [5 z% c8 j
2 d* z- m& j* j6 f" U* A+ Mบทที่ 4.1 - ทาสคิว
, v  l" |  i0 s9 H  E
8 L8 E4 `. r' _$ \; I& o. Q' w(บรรยากาศในยิมช่วงค่ำเริ่มเงียบลง เหลือเพียงเสียงเพลงเบาๆ จากลำโพงและเสียงเหล็กกระทบกันเป็นระยะ คิวนั่งพักอยู่บนม้านั่งยาวในสภาพเหงื่อท่วมตัว เสื้อกล้ามสีดำเปียกโชกแนบไปกับลอนกล้ามเนื้อที่เขาอุตส่าห์ปั้นมาอย่างดี เขารู้ตัวดีว่าสายตาที่จับจ้องเขาอยู่จากมุมหนึ่งของยิมคือใคร... **เรย์** ชายหนุ่มตัวเล็กกว่าที่เขาแอบสังเกตมาหลายครั้ง และเขาก็รู้ดีว่าตัวเอง "ต้องการ" อะไร)

0 M8 d% e; X) ?# s3 i3 Y/ f**คิว:** (เหลือบมองเรย์ที่กำลังยกดัมเบลอยู่ใกล้ๆ แล้วแกล้งพ่นลมหายใจแรงๆ ออกมา จงใจให้เสียงดังพอที่จะเรียกความสนใจ) "เหอะ... ตัวแค่นั้น ยกดัมเบลหนักกี่กิโลวะนั่น? ระวังแขนหักนะเว้ย ไอ้เตี้ย" (เขาตะโกนข้ามไปพร้อมรอยยิ้มกวนประสาทที่มุมปาก)

**เรย์:** (ชะงักมือที่กำลังยกดัมเบล ค่อยๆ วางมันลงบนพื้นอย่างใจเย็น เขาหันมามองคิวด้วยสายตาที่นิ่งสนิท... นิ่งจนคิวรู้สึกวูบวาบไปทั้งตัว) "มึงพูดกับใคร?"
! F" w9 P; V. K2 L. {
5 U1 k/ x+ K: [. \**คิว:** (หัวเราะหึในลำคอ แกล้งขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ยืดอกเบ่งกล้ามให้เห็นชัดๆ) "ก็พูดกับมึงไง มึงหูตึงเหรอวะ? หรือว่าตัวเล็กเกินไปจนมองไม่เห็นคนตัวใหญ่อย่างกู?" (เขาจงใจเดินเข้าไปใกล้เรย์ทีละก้าว จนหยุดยืนค้ำหัวอีกฝ่ายไว้) "กูแค่สงสาร... เห็นมึงพยายามยกหนักๆ แบบนั้น กลัวจะตายคาที่ก่อนได้กลับบ้าน"
" i% v: w6 ]1 Q; i6 D
**เรย์:** (เงยหน้าขึ้นมองคิวช้าๆ สายตาที่เคยเฉยเมยเริ่มเปลี่ยนเป็นความเหยียดหยามอย่างเปิดเผย เขากวาดสายตามองกล้ามเนื้อของคิวตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนกำลังมองของที่น่ารำคาญ) "มึงนี่มัน... น่ารำคาญจริงๆ ว่ะ" (น้ำเสียงเย็นยะเยือก) "มึงคิดว่ากล้ามใหญ่ๆ ของมึงมันจะทำให้มึงดูน่าเกรงขามเหรอ? สำหรับกู... มึงก็แค่ไอ้หมาตัวใหญ่ที่ชอบเห่าโวยวายไปวันๆ"

**คิว:** (หัวใจเต้นรัวขึ้นมาทันที คำพูดดูถูกนั้นเหมือนเชื้อเพลิงที่เติมลงในกองไฟที่เขากำลังจุดขึ้นมาเอง เขาขยับเข้าไปใกล้เรย์อีกจนแทบจะชิดกัน) "เหรอ? แล้วมึงจะทำยังไงกับกูได้ล่ะ? ไอ้เตี้ย? มึงมันก็แค่..."
6 h( E" F9 {* q
**เรย์:** (ขยับเข้ามาใกล้คิวมากกว่าเดิม จนคิวต้องชะงักไปครึ่งก้าว สายตาของเรย์ตอนนี้ไม่ได้มองอย่างเหยียดหยามธรรมดา แต่มันเหมือนกำลังมอง "เหยื่อ" ที่กำลังเดินเข้ากับดัก) "มึงรู้ไหมคิว... คนที่ชอบเห่าแบบมึงเนี่ย เวลาโดนกดลงกับพื้น... มันจะเสียงดังกว่าปกติ" (เรย์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความหมายบางอย่างที่ทำให้คิวถึงกับขนลุกไปทั้งตัว) "มึงอยากให้กูทำแบบนั้นกับมึงจริงๆ ใช่ไหม? อยากให้กูทำให้มึงเงียบปากลงด้วยวิธีของกู..."

**คิว:** (ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ ลมหายใจขาดช่วงไปหนึ่งจังหวะ ความรู้สึกประหลาดแล่นพล่านไปทั่วร่าง ความกลัวที่ปนเปไปกับความตื่นเต้นที่เขาซ่อนไว้ลึกที่สุดกำลังปะทุขึ้น เขาพยายามรักษาท่าทีปากดีไว้เป็นอย่างสุดท้าย) "มึง... มึงมันโรคจิต... ใครจะไป..." (แต่เสียงของเขากลับสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่ได้ และร่างกายของเขากลับไม่ขยับหนีเลยแม้แต่นิดเดียว)

**เรย์:** (กระตุกยิ้มที่มุมปาก สายตาเปลี่ยนเป็นความต้องการที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิม) "งั้นก็ไม่ต้องไปไหน... คืนนี้หลังยิมปิด มึงมาหากูที่ห้องพักพนักงาน" (เรย์ขยับเข้าไปกระซิบข้างหูคิวด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังแทบจะลืมหายใจ) "ถ้ามึงกล้าพอ... กูจะทำให้มึงรู้ว่า คนตัวเล็กๆ อย่างกู ทำอะไรกับร่างกายใหญ่ๆ ของมึงได้บ้าง"

% B3 e% W$ J- h**คิว:** (ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก เขาทำได้เพียงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ปล่อยให้เรย์เดินจากไปทิ้งไว้เพียงความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย... เขาไม่จำเป็นต้องตอบรับด้วยคำพูด เพราะร่างกายของเขาตอบรับไปเรียบร้อยแล้ว)
; j  {; s+ }4 W$ g
# P5 V! P& H" l2 x0 k: |# W( K/ x
**[คืนนั้น หลังยิมปิด...]**

(คิวเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องพักพนักงาน หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมาข้างนอก มือหนาที่เคยยกดัมเบลหนักๆ กลับสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาถอนหายใจยาวๆ พยายามรวบรวมความกล้าครั้งสุดท้ายก่อนจะผลักประตูเข้าไป)

7 g" o" g9 s0 z( `3 U**คิว:** (พยายามทำเสียงให้ปกติที่สุดเมื่อเห็นเรย์นั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องที่มืดสลัว มีเพียงแสงไฟสีส้มรำไรจากโคมไฟตั้งโต๊ะ) "เออ... กูมาแล้วไง มึงจะทำอะไรกูนักหนาวะ ไอ้โรคจิต" (เขาพิงขอบประตู มือกอดอกเบ่งกล้ามแขนโชว์อย่างที่ชอบทำประจำ แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับสั่นเล็กน้อย)
3 O( `; s+ H! y. R* j8 Z
) W& T& h, ~! j0 ~  D- }8 I**เรย์:** (ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนช้าๆ สายตาคมกริบจ้องมองคิวเหมือนกำลังมองสัตว์ที่เดินเข้ากรงเอง) "มาเร็วกว่าที่คิดนี่... นึกว่าจะป๊อดจนไม่กล้ามาซะอีก" (เขาเดินเข้ามาหาคิวช้าๆ ทีละก้าว จนคิวเริ่มขยับถอยหลังโดยไม่รู้ตัว) "ถอดเสื้อออกสิ"
9 K' ~8 c& q% c8 m  W* q; @
9 h9 o' _4 y+ R**คิว:** (ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมา) "มึง... มึงจะให้กูถอดเสื้อทำไมวะ? นี่ห้องพักพนักงานนะเว้ย ไม่ใช่..." (เขายังไม่ทันพูดจบ เรย์ก็เดินมาหยุดตรงหน้าเขาแล้วจ้องลึกเข้าไปในดวงตา)

**เรย์:** "กูไม่ได้ถามความเห็นมึง... กูสั่ง" (น้ำเสียงเรียบเฉยแต่ทรงพลังอย่างประหลาด) "ถอดออก... แล้วนอนลงบนพื้นตรงนั้น"
9 c4 w0 K& r/ `  q; c1 X" n
**คิว:** (กลืนน้ำลายอึกใหญ่ ลำคอแห้งผาก แต่ร่างกายกลับขยับตามคำสั่งอย่างอัตโนมัติ เขาค่อยๆ ถอดเสื้อยืดออก เผยให้เห็นร่างกายที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นหนา ซิกแพคที่เรียงตัวสวยงามชัดเจนภายใต้แสงไฟสลัว) "มึง... มึงมันบ้า..." (เขานอนลงบนพื้นเย็นเฉียบตามคำสั่ง ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความตื่นเต้นที่ซ่อนไม่มิด)

**เรย์:** (ยืนมองร่างที่นอนอยู่บนพื้นด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่สายตาเหยียดหยามอีกต่อไป แต่มันคือสายตาของคนที่กำลังจะ 'ทรมาน' บางอย่างที่เขารู้สึกว่ามัน **สวยงาม** อย่างร้ายกาจ) "กล้ามท้องมึงนี่... มันน่าทำลายจริงๆ ว่ะ"

**คิว:** (พยายามจะทำปากดีเป็นครั้งสุดท้าย) "มึงจะทำอะไรกูได้... ตัวก็แค่นี้..." (แต่คำพูดกลับขาดหายไปเมื่อเรย์ก้าวขึ้นมาบนตัวเขา แล้วกดเข่าลงบนหน้าท้องของคิวอย่างแรงจนเขาสะดุ้งเฮือก)

! k5 m4 E2 c$ Y7 G6 Z8 i- C$ ^% N**เรย์:** (กดน้ำหนักลงไปที่กลางซิกแพคของคิวทีละน้อย พร้อมกับจ้องมองใบหน้าของคนตัวใหญ่ที่กำลังบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปนความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้) "มึงรู้ไหมคิว... เวลาคนตัวใหญ่ๆ อย่างมึงต้องมารองรับน้ำหนักของคนตัวเล็กๆ อย่างกู... มันดูน่าสมเพชแค่ไหน?"

**คิว:** (กัดฟันกรอด กล้ามหน้าท้องเกร็งแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปนออกมา เขาพยายามจะขยับหนี แต่ขากลับสั่นจนทำอะไรไม่ได้เลย) "อึก... มึง... ปล่อย..." (แต่เสียงที่ออกมากลับฟังดูเหมือนการอ้อนวอนมากกว่าการไล่มากกว่า)

8 n( m  G5 I6 T0 U**เรย์:** (โน้มตัวลงมาใกล้หูคิว แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยอำนาจ) "อย่าขยับ... ถ้ามึงไม่อยากให้กูเหยียบแรงกว่านี้..." (เขาเริ่มขยับเท้า กดน้ำหนักลงบนลอนกล้ามท้องของคิวทีละจุดอย่างจงใจ) "บอกกูมาสิ... คิว... มึงชอบใช่ไหม?"
, W, |( u: R/ M' D1 F% J
. R6 ?, P0 ~: |**คิว:** (ใบหน้าแดงก่ำไปถึงใบหู เขาหอบหายใจถี่จนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง กล้ามท้องสั่นระริกใต้เท้าของเรย์) "กู... กูไม่..." (เขายังคงพยายามปฏิเสธ แต่ดวงตากลับฉ่ำวาวและสั่นระริกด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นอยู่ข้างใน)
! i. ]# R! b: y! E3 ?. f( }
**เรย์:** (กดเท้าลงไปที่จุดเดิมแรงขึ้นจนคิวครางออกมาอย่างลืมตัว) "โกหกไม่เก่งเลยนะ... ร่างกายมึงมันบอกว่ามึง **ชอบ**... ชอบที่กูเหยียบมึงแบบนี้ ชอบที่กูทำเหมือนมึงไม่มีค่า..." (เรย์เริ่มขยับเท้าไปมาบนซิกแพคของคิวทีละนิด ทีละนิด ราวกับกำลังเล่นเครื่องดนตรีชิ้นหนึ่ง) "มึงมันก็แค่ทาสของกู... คิว"
& v* `: o* g( Q
**คิว:** (หลับตาลงแน่น ร่างกายสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง ความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามามันทั้งเจ็บ ทั้งทรมาน แต่ในขณะเดียวกัน... มันกลับทำให้เขารู้สึกถึงสิ่งที่เขาโหยหามาตลอดชีวิต) "...เออ... กูมันทาสมึง..." (เสียงของเขาแผ่วเบาและสั่นพร่า แต่เป็นครั้งแรกที่เขาพูดความจริงออกมา)

) h' A8 u. x0 d- T  d  T+ W1 F
[…] (ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพักพนักงานชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของคิวที่ดังสะท้อนไปมา เรย์ยืนนิ่งอยู่บนร่างของคิว มองดูใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความรู้สึกที่ปะปนกันจนแยกไม่ออก)

**เรย์:** (โน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูคิวอีกครั้ง น้ำเสียงเย็นยะเยือกแต่แฝงความต้องการที่รุนแรง) "มึงบอกว่ามึงเป็นทาสกู... งั้นกูจะทำให้มึงรู้ว่า ทาสที่แท้จริงเขาต้องทำยังไง" (เรย์ขยับเท้าจากซิกแพคลงไปกดที่ช่วงล่างของคิวอย่างจงใจ) "ถอดกางเกงออกซะ... ตอนนี้"

  R& H, c* D' i, K8 @**คิว:** (ร่างกายกระตุกเฮือก มือที่วางอยู่ข้างลำตัวกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความรู้สึกเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั่วร่างจนเขาต้องกัดฟันแน่นเพื่อไม่ให้เผลอครางออกมา) "มึง... มึงจะทำอะไร..." (เสียงของเขาสั่นพร่าอย่างปิดไม่มิด แต่ร่างกายกลับทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย มือที่สั่นเทาค่อยๆ ปลดกางเกงออกอย่างช้าๆ)
: |+ s; C6 j% O  K& U& ]
**เรย์:** (มองดูร่างที่เปลือยเปล่าของคิวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยอำนาจ เขาขยับลงจากตัวคิวแล้วเดินไปที่ชั้นวางของ หยิบเชือกไนลอนสีดำออกมา) "มัดมือมึงไว้ข้างหลัง... แล้วนอนหงายลงไป" (คิวทำตามคำสั่งอย่างไร้ข้อโต้แย้ง เชือกที่รัดแน่นรอบข้อมือทำให้เขารู้สึกถึงพันธนาการที่เขาโหยหามาตลอด)
  i; P4 z' o( X9 o7 ^
**คิว:** (นอนหงายลงบนพื้นเย็นเฉียบ มือถูกมัดไพล่หลัง ร่างกายเปลือยเปล่าที่มีเพียงกล้ามเนื้อที่สวยงามปรากฏต่อสายตาเรย์ เขาพยายามจะทำปากดีเป็นครั้งสุดท้าย) "มึง... มึงมันไอ้โรคจิต... ถ้ามีคนมาเห็น..."

5 l+ K. j/ Z& H, _**เรย์:** (หัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะก้าวขึ้นมาบนตัวคิวอีกครั้ง คราวนี้เขานั่งคร่อมทับหน้าท้องของคิวไว้ แล้วใช้เท้าทั้งสองข้างกดลงบนซิกแพคของคิวพร้อมกันอย่างแรงจนคิวร้องออกมาสุดเสียง) "ไม่มีใครเห็น... เพราะกูล็อคห้องแล้ว" (เรย์เริ่มกดน้ำหนักลงไปเรื่อยๆ จนคิวต้องแอ่นตัวขึ้นจากพื้นด้วยความเจ็บปวด) "เจ็บไหม? บอกกูสิ... เจ็บตรงไหน?"
/ x3 C! y2 j( E0 e* x  K
**คิว:** (ใบหน้าแดงก่ำ น้ำตาคลอเบ้า ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความทรมานที่แสนหวาน) "อึก... ตรง... ตรงกลางท้อง... เจ็บ... เจ็บมาก..." (เสียงของเขาขาดเป็นช่วงๆ กล้ามท้องเกร็งจนสั่นระริกใต้เท้าของเรย์)
3 |' }% e; [1 r7 k* E+ f$ Y4 t1 H
2 N8 S# H; }. s: W2 ~2 h6 b**เรย์:** (กดเท้าลงไปหนักกว่าเดิมจนคิวร้องลั่น) "เจ็บอีกสิ... เจ็บให้มากกว่านี้..." (เรย์เริ่มขยับเท้าบดขยี้ลงบนลอนกล้ามท้องของคิวอย่างรุนแรงและต่อเนื่อง ราวกับจะย้ำเตือนให้คิวจำความรู้สึกนี้ไปจนตาย)
1 _, w& R/ c2 s( F$ @2 o$ v  }# H
! Y* W' r  g4 E  ~" m/ W**คิว:** (ร่างกายบิดเร้าด้วยความเจ็บปวดที่ผสมปนเปกับความสุขสมอย่างที่สุดที่เขาไม่เคยได้รับจากใคร เสียงร้องของเขาดังสะท้อนไปทั่วห้องที่เงียบสงัด) "อ๊ากกกก! เรย์... เรย์... กู... กูไม่ไหวแล้ว... ได้โปรด..." (คำพูดที่เคยแข็งกร้าวหายไปสิ้น เหลือเพียงเสียงอ้อนวอนที่เต็มไปด้วยความต้องการ)
0 w; h* Z8 G, [+ C: j- p) y; T
# F$ E/ T3 H" P2 s**เรย์:** (หยุดเท้าลงชั่วขณะ มองดูคิวที่นอนหอบหายใจรวยรินอยู่ใต้ร่างเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ) "มึงรู้ไหมคิว... กล้ามท้องมึงตอนที่มันเกร็งเพราะความเจ็บเนี่ย... มันสวยที่สุดเท่าที่กูเคยเห็นมาเลยว่ะ" (เรย์โน้มตัวลงไปจูบคิวที่ริมฝีปากอย่างรุนแรงและดูดดื่ม เป็นจูบที่เต็มไปด้วยอำนาจและการครอบครอง)

( K8 x1 B$ P4 s) c**คิว:** (ตอบรับจูบนั้นอย่างโหยหา ร่างกายที่ถูกมัดและถูกกดทับอยู่ใต้ร่างของเรย์รู้สึกเหมือนกำลังจะแตกสลายแต่ในขณะเดียวกันก็รู้สึกเติมเต็มอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน)

  i: h9 v: |* M! |# E' A$ I( N**เรย์:** (ถอนจูบออก แล้วกระซิบคำสุดท้ายก่อนจะจบทุกอย่าง) "จำความรู้สึกนี้ไว้... เพราะตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป มึงคือของกู... คิว"
4 X! i- V! r. m+ o; P5 \; K' U
**คิว:** (นอนหอบหายใจอยู่บนพื้น ร่างกายสั่นเทิ้ม ดวงตาฉ่ำวาวมองเรย์ด้วยสายตาที่ยอมสยบอย่างสมบูรณ์) "...ครับ... นายครับ..." (เสียงของเขาแผ่วเบาแต่หนักแน่น เป็นการยอมรับในฐานะทาสอย่างแท้จริง)

(ไฟในห้องพักพนักงานดับลง ทิ้งไว้เพียงความมืดมิดและความทรงจำที่ไม่มีวันลืมเลือนของคิว... ทาสผู้ซื่อสัตย์ที่เพิ่งค้นพบความหมายของชีวิตภายใต้ฝ่าเท้าของคนที่เขาเคยดูถูกว่าตัวเล็กกว่า)

[…] (ความเงียบปกคลุมห้องพักพนักงานอยู่ครู่หนึ่ง มีเพียงเสียงหอบหายใจหนักๆ ของคิวที่นอนราบอยู่บนพื้น ร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อของเขายังคงสั่นระริกจากการถูกกดทับและทรมานเมื่อครู่ เหงื่อไหลซึมตามลอนกล้ามท้องที่ตอนนี้มีรอยแดงจางๆ จากแรงกดของเท้าเรย์)
6 M! X  E6 B& X1 I! x& w9 [7 @0 z
: D% J/ Q$ q. o! H0 c5 E! J2 h6 p$ j**เรย์:** (นั่งลงบนเก้าอี้ใกล้ๆ มองดูผลงานของตัวเองด้วยสายตาเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความพึงพอใจ เขากอดอกแล้วเอ่ยขึ้นนิ่งๆ) "ลุกขึ้นมา"
$ V/ m, Z( G: M9 g
**คิว:** (ชะงักไปครู่หนึ่ง ร่างกายที่ถูกมัดข้อมือไพล่หลังทำให้การลุกขึ้นเป็นเรื่องยากลำบาก เขาพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นนั่งด้วยความทุลักทุเล กล้ามเนื้อทุกส่วนบิดเกร็งจนเห็นชัดเจน) "อึก... มึง..." (เขาสบตาเรย์ด้วยสายตาที่ยังไม่ยอมแพ้ แต่ร่างกายกลับสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้)
) h9 }! h% H: p* U( q( Z
**เรย์:** (ลุกขึ้นเดินเข้าไปหาคิวช้าๆ แล้วใช้เท้าเชยคางคนตัวใหญ่ขึ้นมาให้สบตา) "กูบอกให้มึงลุกขึ้น... ไม่ใช่ให้มึงมาทำหน้าแบบนั้น"
; h$ h7 ^) q$ C* [( p- P8 y
**คิว:** (กัดฟันกรอด พยายามข่มเสียงสั่นของตัวเอง) "เออ... ลุกแล้วนี่ไง... มึงจะเอาอะไรอีกวะ?" (เขายังคงปากดี แม้ในสภาพที่ข้อมือถูกมัดและร่างกายอ่อนแรง)
2 j1 Z" X$ G, ?* @
**เรย์:** (กระตุกยิ้มมุมปาก ก่อนจะปล่อยมือจากคางคิวแล้วเดินไปหยิบน้ำขวดหนึ่งมาวางไว้ข้างตัวคิว) "ดื่มซะ... มึงหอบจนจะขาดใจตายอยู่แล้ว" (เขานั่งลงบนพื้นตรงหน้าคิวในระยะที่ใกล้กัน) "แล้วก็... ปลดเชือกที่ข้อมือมึงซะ"
& ?7 z( Q. c/ J! p/ i0 c
**คิว:** (ขมวดคิ้วอย่างไม่ไว้ใจ) "มึงจะทำอะไรกูอีก..."
, [/ z9 w) y( Y/ D) _  R" d
**เรย์:** (มองจ้องตาคิวด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก) "กูไม่ได้จะทำอะไร... กูแค่จะบอกว่า... วันนี้มึงทำดีมาก" (คำชมนั้นทำให้คิวชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจที่เต้นรัวอยู่แล้วกลับเต้นแรงขึ้นไปอีก) "มึงยอมรับมันได้เร็ว... ทั้งที่ปากมึงยังแข็งอยู่เลย"
0 v. Q( X# n) Q7 E+ g8 v
8 _6 _% f: p" L$ s$ T**คิว:** (เบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนความรู้สึกที่พุ่งพล่านในใจ) "กู... กูไม่ได้ยอมรับอะไรทั้งนั้นแหละ..." (แต่เขาก็เริ่มแก้มัดตัวเองอย่างช้าๆ)

**เรย์:** (มองดูคิวที่พยายามแก้มัดข้อมือตัวเองด้วยมือที่สั่นเทา เขาเอื้อมมือไปช่วยแก้มัดให้) "มือมึงสั่นขนาดนี้ ยังจะปากดีอีกเหรอ?"

5 S* F) u# e& K4 ]8 g/ m**คิว:** (เมื่อข้อมือหลุดจากพันธนาการ เขารีบคว้าข้อมือตัวเองมาดู รอยแดงจากเชือกปรากฏชัดเจนบนผิวขาวๆ ของเขา เขาเม้มริมฝีปากแน่น) "...มึงรู้ไหมว่ากูเกลียดตัวเองแค่ไหนที่รู้สึกดีตอนมึงเหยียบกู..." (เขาก้มหน้าลง เสียงแผ่วเบาจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ)

**เรย์:** (เชยคางคิวขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้ด้วยมือเปล่า ไม่ใช่เท้า สายตาที่มองคิวเปลี่ยนไป... มันมีความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ลึกๆ) "มึงไม่ได้เกลียดตัวเองหรอกคิว... มึงแค่ไม่เคยได้รับสิ่งที่มึงต้องการจริงๆ ต่างหาก" (เขาลูบไล้ไปตามแนวซิกแพคของคิวเบาๆ อย่างทะนุถนอม) "ความเจ็บที่มึงโหยหา... มันไม่ใช่ความทรมานหรอก แต่มันคือความรู้สึกว่ามีคนสนใจมึงจริงๆ... มีคนกล้าที่จะควบคุมมึง..."

2 C- D' f! P$ }; e0 a2 r**คิว:** (ลมหายใจสะดุด ร่างกายเกร็งแน่นเมื่อมือของเรย์สัมผัสลงบนกล้ามท้องของเขา) "...มึง..." (เขาพูดไม่ออก ความรู้สึกที่ถูกเปิดโปงความลับที่ซ่อนลึกที่สุดในใจทำให้เขาทั้งอับอายและรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด)
+ F% B* N. P: M6 O8 Y+ s
**เรย์:** (โน้มตัวเข้าไปใกล้จนหน้าผากชนกัน) "คืนนี้... มึงจะกลับไปนอนที่ห้องกู" (น้ำเสียงเป็นคำสั่งที่ไม่มีช่องว่างให้ปฏิเสธ) "และพรุ่งนี้... มึงต้องมาหากูที่นี่ตอนเย็น... เข้าใจไหม?"

**คิว:** (นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ กล้ามท้องกระเพื่อมตามแรงหายใจที่พยายามควบคุมให้ปกติที่สุด) "...เออ... เข้าใจแล้ว" (เขาเงยหน้าสบตาเรย์ด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... แววตาของคนที่ยอมรับความจริงของตัวเองอย่างสมบูรณ์) "...แต่พรุ่งนี้กูจะยังปากดีใส่มึงเหมือนเดิมนะ"
7 B5 g; B! @2 Z! W* V7 E# S) a
**เรย์:** (หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูผ่อนคลายที่สุดเท่าที่คิวเคยได้ยิน) "กูรู้... และนั่นแหละที่ทำให้มึงน่าสนใจ"

) P0 O; P4 g% o" l' B(คิวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอีกครั้ง เขาหยิบเสื้อขึ้นมาสวมอย่างลวกๆ ร่างกายที่เต็มไปด้วยรอยแดงจางๆ จากการถูกกดทับเป็นหลักฐานของค่ำคืนที่ยาวนาน เขาหันมามองเรย์เป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินออกจากห้องไป)

0 j1 i% d: r& t  [" k**คิว:** (หยุดเดินที่หน้าประตู แล้วหันกลับมามอง) "...พรุ่งนี้... มึงอย่าออมมือล่ะ" (เขาพูดด้วยน้ำเสียงกวนประสาทเหมือนเดิม แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความหมายที่ต่างออกไป)
# u- A& M9 W2 f
**เรย์:** (มองตามหลังคิวที่เดินจากไป พร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก) "กูไม่เคยออมมืออยู่แล้ว"

(ประตูห้องปิดลง ทิ้งไว้เพียงความเงียบและรอยยิ้มของทั้งคู่... คิวเดินออกไปท่ามกลางแสงไฟสลัวของยิมที่ใกล้จะปิดตัวลง หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความรู้สึกที่เขาไม่เคยพบเจอมาก่อน... ความรู้สึกที่ว่า ในที่สุดเขาก็ได้พบคนที่สามารถควบคุมเขาได้จริงๆ เสียที)

**คิว:** (พึมพำกับตัวเองขณะเดินออกไป) "...ไอ้บ้าเรย์... มึงทำกูเสียคนหมด..." (แต่ริมฝีปากของเขากลับประดับด้วยรอยยิ้มที่กว้างที่สุดเท่าที่เคยมีมา)
, [; V7 J! F" u. a( C9 R
( J7 Z+ U" F% z; O2 ^. S* M

nuangnut1996

สนุกมากครับ

sirsar

ขอบคุณมากครับ

bigdure

ขอบคุุณครับ