ประตูบานสุดท้ายตรงปลายทางเดินหนาและมืดกว่าบานอื่น ปีเตอร์หยิบกุญแจออกจากกระเป๋า ไขล็อก แล้วผลักประตูเปิดพร้อมผายมือให้บูมเข้าไปก่อน
ห้องด้านในเล็กกว่าสำนักงานและเงียบจนเสียงเบสจากหน้าร้านเหลือเพียงแรงสั่นจาง ๆ หลอดไฟสีอุ่นดวงเดียวส่องผนังฝั่งตรงข้าม ซึ่งถูกปฏิทินขนาดใหญ่กินพื้นที่เกือบทั้งหมด เดือนทั้งสิบสองเรียงเป็นช่องบนแผ่นอะคริลิก แต่ละช่องมีภาพนายแบบของร้านอยู่ท่ามกลางแสงและเงาคนละสี
เรียวอยู่ในเดือนมีนาคม สวมจีสตริงสีแดงเข้มขณะบิดลำตัวกลางจังหวะ ปันอยู่ในเดือนมิถุนายนโดยหันแผ่นหลังเข้ากล้อง กระบนหัวไหล่เด่นเหนือสายกางเกงสีดำ คิวอยู่ในเดือนกันยายนพร้อมสายหนังคาดเอว นักแสดงคนอื่นสวมแมนกินี่ จ็อกสแตรป ผ้าโปร่ง หรือเครื่องประดับชิ้นเล็กที่อย่างน้อยยังทำหน้าที่เป็นคอสตูม
มีเพียงช่องสุดท้าย—เดือนธันวาคม—ที่ยังว่างเปล่า
บูมเดินเข้าไปใกล้โดยลืมไปชั่วขณะว่าตนยังไม่ได้สวมอะไรเลย “ปฏิทินของร้านเหรอครับ”
“ทั้งประวัติของร้านและปฏิทินจริงครับ” ปีเตอร์ตอบ “เราเปลี่ยนภาพทุกปี แขกประจำสั่งฉบับพิมพ์ได้ แต่นักแสดงแต่ละคนอนุมัติภาพกับขอบเขตการเผยแพร่ของตัวเอง ช่องนี้เก็บไว้สำหรับคนใหม่”
ปีเตอร์ชี้ไปยังเดือนธันวาคม “ถ้าคุณอยากได้ มันกำลังรอคุณอยู่”
บูมมองช่องว่างนั้น แล้วหันกลับไปมองรูปคนอื่น ทุกคนในภาพดูเหมือนรู้ว่าตัวเองต้องการให้คนดูเห็นอะไร รูปเหล่านั้นไม่ได้ให้ความรู้สึกเหมือนหลักฐานของความเปลือย แต่เหมือนคำประกาศว่าร่างในภาพเป็นของเจ้าตัวอย่างสมบูรณ์
“ผมอยากอยู่ตรงนั้นครับ” บูมตอบ
รอยยิ้มของปีเตอร์อุ่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนน้ำเสียงจะกลับมาเป็นเรื่องงาน “ถ้าอย่างนั้นผมจะถามตรง ๆ คุณอยากมาทำงานที่นี่ไหมครับ ในฐานะนายแบบ”
หัวใจบูมกระตุก แม้จะเดาได้ตั้งแต่ปีเตอร์เข้ามาคุยที่โต๊ะครั้งแรก แต่เมื่อคำชวนถูกพูดออกมาต่อหน้าช่องเดือนธันวาคม มันกลับมีน้ำหนักเหมือนชีวิตอีกแบบกำลังเปิดประตูให้จริง ๆ
“ผมอยากทำครับ แต่ผมจะเริ่มเรียนต่ออีกไม่กี่เดือน” บูมอธิบาย “ที่มหาวิทยาลัยเดิม มันอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ก็จริง แต่ผมต้องเตรียมตัว แล้วเปิดเทอมก็คงมีทั้งเรียนกับงานวิจัย ผมไม่แน่ใจว่าจะรับตารางเต็มไหว”
“ผมไม่ได้เสนอให้คุณทิ้งมหาวิทยาลัย” ปีเตอร์ตอบ “คุณทำงานแบบพาร์ตไทม์สัปดาห์ละหนึ่งถึงสองคืนก็ได้ คืนก่อนมีเรียนไม่ต้องลง ตารางออกล่วงหน้าสองสัปดาห์ คุณปฏิเสธกะกับปฏิเสธโชว์เป็นรายครั้งได้”
ปีเตอร์พาเขาเข้าไปยังห้องทำงานซึ่งเชื่อมกับห้องปฏิทิน โต๊ะใต้โคมไฟจัดแฟ้มไว้เป็นหมวด ผนังหนึ่งมีจอรักษาความปลอดภัยซึ่งจับเฉพาะทางเข้า เคาน์เตอร์ และทางเดินส่วนกลาง อีกด้านเป็นตู้เก็บแบบยินยอมใช้ภาพ
เจ้าของร้านหยิบแฟ้มสัญญามาวาง แต่ไม่ได้ส่งปากกาให้ “ก่อนอ่าน คุณดื่มไปเท่าไรคืนนี้ครับ”
“เบียร์ไม่ถึงแก้ว แล้วก็ช็อตหนึ่งแต่จิบไปนิดเดียวครับ” บูมตอบ
“งั้นดื่มน้ำแล้วพักยี่สิบนาที ผมไม่รับลายเซ็นจากคนที่ยังเมาแสง” ปีเตอร์บอก “จะอาบน้ำ เปลี่ยนชุด หรือใส่เสื้อคลุมก่อนก็ได้”
บูมมองร่างเปลือยของตัวเอง เขาควรอยากแต่งตัวหลังลงจากเวทีมานานขนาดนี้ แต่การยืนอยู่ในห้องเรียบร้อยต่อหน้าปีเตอร์โดยไม่มีไฟโชว์ช่วย กลับทำให้เขารู้สึกว่าตนกำลังเลือกอย่างต่อเนื่องจากเมื่อครู่ ไม่ใช่ถูกบรรยากาศลากไป
“ขอนั่งพักแบบนี้ได้ไหมครับ” บูมถาม
“ได้ครับ” ปีเตอร์ตอบ “ตราบใดที่เป็นความต้องการของคุณ”
ระหว่างที่บูมดื่มน้ำ เรียวกลับเข้ามาในเสื้อเชิ้ตโปร่งสีขาวใต้แจ็กเก็ตดำกับกางเกงยีนส์ ผมยังชื้นและเสยพ้นหน้าผาก เขายื่นมือให้บูมจับ
“ได้ข่าวว่าจะมีเพื่อนร่วมงานใหม่” เรียวทัก “ยินดีล่วงหน้านะบูมเมอร์”
“ยังไม่ได้เซ็นเลยครับ” บูมตอบ
“ดีแล้ว อ่านทุกบรรทัดก่อน ถ้าเจอข้อไหนปีเตอร์เขียนเอาเปรียบ ชี้ให้ผมดู ผมจะช่วยหัวเราะใส่เขา” เรียวว่า
ปีเตอร์ปรายตามอง “ขอบคุณมากครับ ที่ปรึกษากฎหมายประจำร้าน”
เมื่อครบเวลา ปีเตอร์จึงเปิดแฟ้มอธิบายหน้าที่ ค่ารอบ ทิป ส่วนแบ่งงานส่วนตัว การตรวจสุขภาพ สิทธิ์หยุดการแสดง และระดับเครื่องแต่งกายที่บูมเลือกได้เป็นรายโชว์ ตั้งแต่กางเกงในทั่วไป จีสตริง แมนกินี่ ชุดโปร่ง ไปจนถึงเปลือยเต็มตัว ไม่มีช่องใดถูกเลือกแทนเขาไว้ล่วงหน้า
บูมอ่านสัญญาทีละหน้า แล้วหยุดตรงเงื่อนไขหนึ่ง “เพื่อนเข้าฟรีได้ ‘ตามความเหมาะสม’ หมายความว่ายังไงครับ”
“หมายถึงคุณแจ้งผมก่อนว่าเป็นใคร” ปีเตอร์อธิบาย “ไม่ใช่เพื่อให้ผมอนุมัติชีวิตส่วนตัวของคุณ แต่เพื่อให้คุณหยุดคิดหนึ่งครั้งก่อนพาคนจากโลกข้างนอกเข้ามาเห็นคุณในโลกนี้ เครื่องแบบเวลาทำงานของคุณอาจเหลือเพียงจีสตริง หรือบางคืนไม่มีเลย คนบางคนรับได้ บางคนเอาไปเล่าเป็นเรื่องสนุก คุณต้องเลือกว่าความไว้ใจของใครคู่ควรกับสิทธิ์นั้น”
เคนกับปองผุดขึ้นมาในหัวทันที เพื่อนสนิทสองคนที่รู้จักบูมในฐานะนักศึกษาตัวอย่าง—คนที่เข้าเรียนตรงเวลา ส่งงานก่อนกำหนด และเคยเห็นเขารีบหอบเสื้อไปเปลี่ยนในห้องน้ำเพราะไม่อยากถอดต่อหน้าคนอื่น
บูมลองจินตนาการว่าทั้งคู่นั่งอยู่โต๊ะหน้าเวที เคนอาจเบิกตาค้างก่อนหลุดหัวเราะอย่างไม่อยากเชื่อ ส่วนปองคงแซวอะไรสักอย่างเพื่อไม่ให้บรรยากาศกระอักกระอ่วน แล้วสายตาของทั้งคู่จะเปลี่ยนไปอย่างไร หากเห็นเพื่อนคนเดิมอยู่กลางแสงในจีสตริงสีเขียว—หรือยืนเปลือยโดยไม่คิดซ่อนอะไรจากพวกเขาเลย
ความคิดนั้นควรทำให้เขาหวาดหวั่น แต่สิ่งแรกที่เกิดขึ้นกลับเป็นความร้อนวาบในอก เขาอยากรู้ว่าพวกนั้นจะยังมองเขาเป็นบูมคนเดิมไหม และลึกลงไปกว่านั้น เขาอยากให้ทั้งคู่มองต่อ ไม่ใช่รีบเบือนหน้าหนี
ปีเตอร์เหลือบลงมองปฏิกิริยาที่ร่างกายบูมปิดไม่มิด บูมรีบยกแฟ้มขึ้นบังแต่ก็ช้าเกินไป
“อย่าพูดนะครับ” บูมขอ
“ผมยังไม่ได้พูดอะไร” ปีเตอร์ตอบ
“หน้าคุณพูดแล้วครับ” บูมเถียง
ปีเตอร์หัวเราะ “อย่างน้อยคุณก็คงมีรายชื่ออยู่ในใจ”
“อาจจะครับ” บูมยอมรับ
เขาอ่านสัญญาจนจบ รวมถึงส่วนการลาออกและค่าปรับซึ่งระบุเพียงการคืนทรัพย์สินของร้าน แล้วจึงเซ็นชื่อ ปีเตอร์เซ็นรับอีกฝั่งก่อนยื่นมือมา
“ยินดีต้อนรับครับ สามคืนแรกเป็นการฝึก และเราจะไม่ให้คุณขึ้นโชว์แบบเปลือยทั้งตัวอีกจนกว่าคุณจะยืนยันตอนหัวค่ำเป็นรายโชว์” ปีเตอร์กล่าว
“แฟร์ดีนะครับ” บูมตอบพร้อมจับมือเขา
“ผมเจ้าเล่ห์ ไม่ได้แปลว่าผมโกง” ปีเตอร์บอกหน้าตาย
เรียวส่งเสียงหัวเราะ “สโลแกนของปีเตอร์อันนี้เอาไปพิมพ์ติดหน้าร้านได้เลยครับ”
ปีเตอร์หยิบแบบยินยอมอีกแผ่นขึ้นมา “เหลือเรื่องภาพเดือนธันวาคม ภาพติดบนผนังนี้และจะไปอยู่ในปฏิทินฉบับพิมพ์ คุณเลือกได้ว่าจะปิดหน้า ใช้ชื่อบนเวที ใส่ชุดระดับไหน หรือยังไม่ถ่ายคืนนี้ก็ได้”
เรียวเปิดตู้เล็ก เผยตัวเลือกทั้งจีสตริงสีดำ แมนกินี่สีเงิน ผ้าโปร่ง และสายหนัง “จะเริ่มแบบมีอะไรช่วยก่อนก็ได้นะ ไม่มีคะแนนความกล้า”
บูมมองภาพนายแบบของทั้งสิบเอ็ดเดือนอีกครั้ง ทุกคนยังมีบางสิ่งอยู่บนร่าง ไม่ว่าจะเป็นผ้าชิ้นเล็กหรือเครื่องประดับที่ทำหน้าที่เป็นคอสตูม จากนั้นเขามองตัวเอง—แว่นกรอบดำ สร้อยเงินเส้นบาง และร่างเปลือยที่ยังมีร่องรอยจากคืนแรกบนเวที
“ผมขอไม่ใส่อะไรเลยครับ” บูมตัดสินใจ “ถ้ารูปนี้จะเป็นตอนเริ่มต้นของผม ผมอยากให้มันเหมือนตอนที่ผมเลือกเส้นทางของตัวเองได้จริง ๆ”
ปีเตอร์ไม่แสดงความประหลาดใจ เพียงทำเครื่องหมาย เปลือยเต็มตัว เห็นใบหน้า ใช้ชื่อจริงเฉพาะชื่อเล่น แล้วเลื่อนแบบฟอร์มให้บูมตรวจและเซ็น
เรียวตั้งกล้องกับไฟพกพาหน้าผนัง ปีเตอร์นำม้านั่งสีดำไม่มีพนักมาวางตรงจุดถ่าย
“ขึ้นไปยืน หันตัวประมาณสี่สิบห้าองศา แล้วให้ท่าที่คุณรู้สึกว่าเป็นตัวเองที่สุดครับ” เรียวบอก
บูมก้าวขึ้นบนม้านั่ง เท้าเปล่าสัมผัสพื้นไม้ที่สึกจากคนก่อนหน้า เขาหายใจเข้าลึก ยกแขนประสานไว้หลังศีรษะ เปิดแนวอก แล้วบิดสะโพกเล็กน้อยให้กล้องเห็นทั้งเส้นด้านข้างของลำตัวกับความตื่นตัวที่เขาไม่ได้พยายามซ่อน
“บูม คางขึ้นอีกนิดครับ” เรียวกำกับ “ทิ้งน้ำหนักที่ขาหลัง ใช่ครับ อย่าเกร็งมือ”
เสียงชัตเตอร์ดังขึ้นหลายครั้ง บูมลองหันหน้ามองกล้องตรง ๆ จากนั้นแอ่นหลังเพียงเล็กน้อย สร้อยเงินทาบบนกระดูกไหปลาร้า แว่นเอียงจากเหงื่อ และรอยยิ้มที่เกิดขึ้นไม่ใช่รอยยิ้มตามคำสั่ง
เรียวลดกล้องลง “ได้แล้วครับ ภาพนี้แหละ”
เครื่องพิมพ์ขนาดเล็กส่งรูปเงาวาวออกมา ในภาพ บูมยืนด้านข้างโดยประสานมือหลังศีรษะ ร่างทั้งร่างเปิดรับแสงโดยไม่มีผ้าสักชิ้น ต่างจากภาพนายแบบอีกสิบเอ็ดเดือนอย่างชัดเจน แต่สีหน้าไม่ได้ดูเหมือนคนถูกเปิดโปง เขาดูเหมือนคนที่เป็นฝ่ายเปิดประตูเอง
ปีเตอร์สอดภาพลงในช่องเดือนธันวาคม ใต้รูปมีป้ายตัวอักษรเล็ก ๆ ว่า BOOM — DECEMBER
บูมยืนมองอยู่นาน “นั่นผมจริง ๆ เหรอครับ”
“นั่นคุณครับ” ปีเตอร์ตอบ “คนสุดท้ายของปี และคนใหม่ล่าสุดของร้าน”
เรียวยืนข้างเขา พลางยิ้มให้ภาพ “นายแบบคนอื่นเลือกเหลือคอสตูมไว้คนละชิ้น เด็กใหม่ของเรากลับเปิดหมดตั้งแต่รูปแรก เดือนธันวาคมคงขายดีมากเลยนะครับ”
บูมหน้าแดง แต่ไม่ได้ปฏิเสธความภูมิใจที่อุ่นอยู่ในอก “ตอนทำงานช่วยดูผมด้วยนะครับพี่เรียว ผมยังมีอะไรต้องเรียนอีกเยอะ”
“ได้สิครับบูมเมอร์” เรียวตอบ “ผมจะช่วยให้คุณรู้ว่าตอนไหนควรไปต่อ และตอนไหนควรกลับมายืนบนขาตัวเอง”
เมื่อกลับมาที่เคาน์เตอร์หน้าร้าน พนักงานบาร์กำลังเช็ดแก้วใบสุดท้ายและแยกขวดเข้าชั้น เขาเลื่อนกองเสื้อผ้าที่พับไว้ให้บูม พร้อมส่งน้ำอีกขวดมาด้วย
“ของครบครับน้องดาวเดือนธันวา” บาร์เทนเดอร์บอก “เสื้อ กางเกง กระเป๋าสตางค์ โทรศัพท์ ตรวจดูได้เลย”
เรียวเปิดกล่องอีกใบ หยิบจีสตริงสีเขียวนีออนตัวใหม่ซึ่งเหมือนตัวที่บูมใส่ขึ้นเวทีทุกประการ “ตัวที่ใช้คืนนี้ไปตะกร้าซักแล้วครับ นี่ตัวสำรองใหม่ ปีเตอร์ให้เป็นชุดฝึกตัวแรก”
บูมรับมันมาพับอย่างระมัดระวัง “ผมเก็บไว้ได้จริง ๆ เหรอครับ”
“ได้ แต่สัปดาห์หน้าต้องเอากลับมาด้วย” ปีเตอร์ตอบ “คุณยังไม่ได้เรียนวิธีซักกับเก็บคอสตูม”
หลังเปลี่ยนเสื้อผ้า บูมเก็บสำเนาสัญญาและจีสตริงลงกระเป๋า ก่อนเดินขึ้นบันไดออกจากร้าน อากาศข้างนอกเย็นลงแล้ว ถนนยังชื้นด้วยไอเมือง ป้ายไฟสีชมพูอมม่วงส่องหลังเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนประตูจะปิด
สามสัปดาห์หลังเรียนจบ บูมยังไม่รู้ว่าชีวิตข้างหน้าจะพาไปไหน
แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ความไม่รู้ไม่ได้รู้สึกเหมือนความว่างเปล่า
มันเหมือนช่องเดือนธันวาคมที่เคยว่างอยู่บนผนัง—พื้นที่ซึ่งไม่ได้เรียกร้องให้เขามีคำตอบล่วงหน้า เพียงรอให้เขาเลือกว่าจะยืนอยู่ในนั้น
————————————————————————
ขอบคุณทุกท่านที่สนใจและติดตามนะครับ
ผมขอแจ้งให้ทราบว่า ผมจะลงเรื่อง Beneath the Neon Thong ที่เว็บนี้เป็นตอนสุดท้ายแล้ว โดยที่หลังจากนี้ผมจะอัพเรื่องนี้ต่อที่รี้ดอะไรท์ครับ หากใครสนใจสามารถค้นหาด้วยนามปากกา Berukung ได้เลยนะครับ
อีกเรื่องที่ขอแจ้งคือ
ฉากในบาร์ Beneath ช่วงต้นเรื่องอาจทำให้หลายคนคาดหวังว่าเรื่องนี้จะเน้นฉากโชว์ตัว/ฉากเซ็กซี่ไปตลอดทั้งเรื่อง ผมขอแจ้งให้ทราบก่อนว่าเรื่องนี้ไม่ได้เป็นแบบนั้นครับ
Beneath the Neon Thong เป็นเรื่องราวความสัมพันธ์และการเติบโตของตัวละครเป็นหลัก ฉากในบาร์เป็นจุดเริ่มต้นและเป็นส่วนหนึ่งของเรื่อง ระหว่างทางจะยังมีบางบทที่พาสลับกลับไปที่โชว์ในบาร์อยู่บ้าง แต่จะไม่ใช่แก่นหลักที่เรื่องเดินไปตลอดทั้งเรื่อง สิ่งที่เรื่องนี้ให้น้ำหนักมากกว่าคือความสัมพันธ์ที่ค่อย ๆ ก่อตัว การสื่อสารและขอบเขตระหว่างตัวละคร มิตรภาพ และเส้นทางชีวิตของแต่ละคน ถ้าใครตามอ่านเพราะอยากได้ฉากโชว์ต่อเนื่องยาว ๆ ไปตลอดเรื่อง เกรงว่าบทต่อจากนี้อาจไม่ตรงกับที่คาดไว้ แต่ถ้าชอบเรื่องราวที่มีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง มิตรภาพ และมีเสียงหัวเราะปนความอบอุ่นด้วย เชื่อว่าจะยังสนุกกับบทต่อ ๆ ไปแน่นอนครับ
————————————————————————
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 
โพสต์