ลงทะเบียน2013-9-8
ล่าสุด2026-10-12
นิสิตสัมพันธ์
- กระทู้
- 50
- ตอบกลับ
- 849
- พลังน้ำใจ
- 15174
- Zenny
- 89012
- ออนไลน์
- 2313 ชั่วโมง
|
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย zebu เมื่อ 2026-8-30 00:54
4 q( J( O3 v5 ^
9 b! ?, H+ R) G& g% o* I# t0 _& W7 |& ?4 uเพราะคืนนี้เขาอยากให้อาหารบนโต๊ะนี้เป็นอาหารที่อร่อยที่สุดของวัน b. q! ?* E# X9 Q9 L
, N3 A" }. ~# g9 `: S..............................., Y& ~( V0 W% O; a; K9 }
เย็นวันจันทร์ โต๊ะอาหารมีกลิ่นข้าวสวยร้อนๆ และกับข้าวที่คุ้นเคย( b2 k# q2 K8 `2 L, a! B
น้าสาวตักกับข้าวให้น้าอ๊อด% Q0 i8 z0 `# k" f# T/ x# D
ยิ้มเล็กน้อย สายตามองน้าอ๊อดที่นั่งตรงข้าม
- S" q/ j6 f. T0 P“วันนี้พี่กินน้อยนะคะ”
0 A' z. Y0 H3 d" O+ zน้าอ๊อดส่ายหน้า# x& w9 B! m# V
ตักข้าวเข้าปากช้าๆ5 g! v7 c- W8 V1 w
“อร่อย..แค่วันจันทร์มันเหนื่อยๆ”( K0 U2 J6 s* m, e
น้าอ๊อดไม่ได้โกหกทั้งหมด
1 ~: Y" M% Q/ Y. ^ท้องหิว แต่หัวยังไม่ว่าง' ?( M% B. l+ r* m$ {
น้าสาวยื่นน้ำให้
# o- H- i' t8 E4 [$ }* Xน้าอ๊อดพูดถึงงานวันพรุ่งนี้
% a" {! e( Q+ [, S; ?' j' p# Qน้าสาวพยักหน้า แล้วน้าอ๊อดวางมือทับมือเธอบนโต๊ะ
9 f8 c6 K. P2 S' @" a# z: e! Z; z2 Mระหว่างนั้นภาพเช้าวันอาทิตย์แวบขึ้นมาโดยไม่ทันห้าม& J8 Q3 t/ N6 G- R4 R
ประตูคอนโด แก้วกาแฟ
4 x, I! i0 D! z, X. Sกับธันวาที่เขาขอบคุณแล้วเดินจากมา- a2 i: L" y; V* O8 V' g& C" G
น้าอ๊อดเก็บภาพนั้นไว้ในอก
# f4 l+ ^$ w" eไม่พูดออกมา, K3 V$ ~3 i% n4 ]8 r3 ~
...................& i, Y: c0 p0 ]( h u
ส่วนอีกด้านของเมือง
; Y3 t; W) |+ |) ^8 tเรื่องของธันวายังค้างอยู่ตั้งแต่เช้าวันอาทิตย์
" x! `( K6 n* L% U6 j# G; }หลังประตูปิด) T* u) l0 K7 }# m) W. d: P1 g% G4 d
ธันวายืนอยู่ในห้องรับรับแขก จนเสียงลิฟต์หายไป$ U" m0 ^0 P! ]+ x/ y e+ J* J
ห้องยังมีกลิ่นสบู่
; u/ S* L" y _& F: p1 `+ r8 Kจานไข่ดาวยังอยู่ที่อ่าง
, O8 ~5 Z8 Z. Nแก้วกาแฟของน้าอ๊อดยังวางใกล้หน้าต่าง3 j, E8 U- \/ q. C9 }$ W6 i% ]! ~
ธันวาไม่ได้เปิดประตูตาม( W- z( f2 {' Q5 D( {3 n
เดินเก็บของช้าๆ, F* v0 A( n" A/ i2 y+ Y
ล้างแก้ว
1 L7 a; |: o) ^8 T! ]1 u2 V! v# fเช็ดโต๊ะ- t. g& B N: |3 G9 `# b
เปิดหน้าต่างให้อากาศยามเช้าถ่ายเทและแทนไอน้ำในห้องน้ำ2 p* s" H' `8 }! ?: }
แสงยามเช้าที่ยังรู้สึกอบอุ่นบนเตียง# r- |4 Y9 X! P$ d
ตอนนี้กลายเป็นแสงธรรมดาบนพื้นไม้
% z4 m7 v0 _' ^7 Z% [ธันวานั่งลงบนโซฟา เอนหลัง6 |1 I6 c/ M; Q: U: J
มองเพดาน ธันวาไม่ได้โกรธน้าอ๊อด
+ D- F8 u5 z, l& I2 g; gน้าอ๊อดไม่ได้สัญญาว่าจะอยู่7 S% P: z9 f7 ?2 e* h
บอกแล้วว่าจะปิด ก็รับแล้ว แต่การรับได้+ u" J/ a# Z( _* N0 a9 M, D, ]
กับการนั่งอยู่คนเดียวหลังประตูปิด
% F1 x' V* K: r+ v4 hไม่ใช่ความรู้สึกเดียวกัน7 ?- G1 X" P. ]
ทั้งวันอาทิตย์ธันวาอยู่คอนโดคนเดียว
3 `5 c, Q. p `! U" g8 ] \ทำงานบ้านบ้าง อ่านหนังสือบ้าง
8 d' J0 q, s% h# X* |/ {ลุกไปเปิดตู้เย็นแล้วยังไม่กิน
, E4 e+ U0 K1 N$ Yมือว่างเมื่อไร หัวจะกลับไปคิดถึง
- F+ M9 B0 U( e9 t+ m& h Eอ้อมกอดก่อนน้าอ๊อดจะเดินออกจากห้อง
6 w8 @! B: Q% f6 c8 [% ^! q+ Nกอดแน่น คำขอบคุณ แล้วก็จากไป
$ A' m3 s+ Q) P! n3 W/ Lค่ำนั้นเขาไม่ได้เปิดไฟมาก
( a2 j4 L: U7 |5 M% L: u) Y3 Tนั่งบานโซฟาเดิม
% N) z$ q- a* H8 W: H4 |กับความรู้สึก...ที่เหมือนเพิ่งถูกวางไว้ในห้องว่าง
0 H8 O U- j- _" @1 \' }แล้วยังไม่แน่ใจว่าตัวเองพอจะฟังใครได้อีกไหม+ `8 E1 p+ h) A( B0 [. u
เมืองด้านล่างเริ่มสว่างเป็นจุดๆ
5 Z0 m) [9 ], J- ~9 w Q( a0 P! i& I( Z u
โทรศัพท์มือถือสั่นและดัง
0 V8 u% j @6 v1 }“บี”
' }/ A% Q4 J- u4 `! Eธันวามองชื่อนั้นครู่หนึ่งก่อนรับ) A4 n9 `. P0 ^- P, q. _
“ฮัลโหล”
. D8 J1 j% l$ E1 C) Tเสียงบีดังมาพร้อมลมเย็นและเสียงจักจั่น6 ?. {3 K$ m/ G
“พี่ธันวาครับ
0 }# c4 t) ^; O4 I$ tรบกวนได้ไหมครับ”* ?7 v& ]& [ M! F& j4 ~' i9 H
ธันวาหลับตาลงนิดหนึ่ง
* @5 X5 O7 h, L+ e4 p% C- y“ได้ อยู่ไหน”
$ N3 b( {' r# q5 W* j7 t“สุโขทัยครับ เดินออกมานั่งระเบียงบ้านแม่6 w. C8 L4 j; s5 k2 Y f
ข้างในแม่ดูทีวีเสียงดัง”
. u- A7 \6 b) U: {ธันวาพิงโซฟา
/ Y% r6 ^1 T: e+ H1 }6 t3 J; S, {“โทรมาทำไม อยู่บ้านเกิดเหงา หรือคิดถึงคนที่กรุงเทพ”- V3 k4 f: p. w& k# Q
สายนิ่งไปครู่หนึ่ง
" u" R- h1 k8 m8 Sบีตอบช้ากว่าปกติ
3 D2 \, G' y6 k6 U8 p3 I6 d“เหงาครับ แต่ไม่ใช่เหงาแบบอยากหนี9 z3 U3 g! w. \0 Z3 s
แม่ก็อยู่ ข้าวก็มีกิน ห้องนอนเก่าก็ยังเป็นห้องผม
0 A x/ t% b9 J0 oไม่มีใครไล่ แต่ยังอยากได้ยินเสียงพี่”
4 s8 f- e+ a9 l1 ]! w3 l @5 ^2 H: Q
บีนั่งกอดเข่าบนระเบียงไม้; i0 v% V- V8 e; w! l" K @
แก้มเย็นจากลมทุ่งนา! T! f' y& N) H
โทรศัพท์ติดอยู่ที่หูจนเริ่มร้อน
. b9 H' U. N# M0 e) l& ]ในห้องแม่ยังมีเสียงละคร0 \* N9 U1 X+ J% s3 T9 i
จานข้าวเย็นถูกเก็บไปแล้ว& {- M1 r* a- ~) u h- x7 e5 h
บ้านสุโขทัยคืนนี้ไม่ได้ขาดอะไร, Z1 H* u* [* H( s/ K' J! I
มีที่นอน
: U' A4 R$ v. T( fมีข้าว' W. K4 a# P% e1 n
มีแม่2 y" I/ D9 q) j) O4 d7 j
บีจึงยิ่งรู้ชัดว่าสิ่งที่ขาดไม่ใช่บ้าน
2 s$ W7 W7 y; C' Y- \" Oสิ่งที่ขาดคือเสียงของธันวา
* \- q; K; |- T1 p Y' H e4 rบีหลับตา
% Y% I e7 Z, Q0 p! g7 _2 yปล่อยให้ลมผ่านหน้า
. \ }$ e0 T( z& l% Zความรู้สึกที่มีต่อธันวาไม่ได้พุ่งขึ้นมาคืนเดียว
- ~, [9 D& _1 \% I# W0 r/ Cมันค่อยๆ ก่อตั้งแต่กรุงเทพ+ {' Q m1 x9 T& @5 O/ @% Y# \
แล้วมาชัดตอนกลับบ้านเกิด
0 o+ j8 X% H5 {1 zตอนอยู่ใกล้ธันวา บีเคยคิดว่าตัวเองแค่ใจอ่อน
. r* p6 q, b1 [4 ]5 e0 T( i7 Qแค่ต้องการคนที่ไม่ดุ3 q6 _$ `: H% u! S2 K, L
แค่ต้องการที่นั่งที่ไม่ต้องระวังน้า
. {5 C7 s% F {3 K9 Jแต่สองสามวันนี้บ้านสุโขทัยเงียบพอให้เขาไล่ภาพทีละวัน
" j) @/ @* ^7 f; g: Qภาพธันวายืนข้างกระดานในห้องเรียน
0 H. w2 _8 r' @* v" k3 e- X5 Jภาพธันวาแกล้งเขาเล็กๆ จนเขิน
+ F. q3 F( @0 z& i* p7 V, Mภาพธันวาทำกับข้าวให้กิน
/ @! C7 M: f6 T1 W1 A' v1 Aภาพธันวาไม่เร่งให้เขาตอบอะไรในคืนที่เสียใจ
1 y) O# M% y7 X2 T$ T9 S; Qทุกภาพไม่ได้ทำให้เขาคิดถึงที่หลบ" J4 \+ u; h* d' K# M4 v# h0 D
ทำให้เขาคิดถึงคนที่อยู่อีกฝั่งของสายโทรศัพท์
% W" n. l7 Y/ u& j$ }& t“พี่ธันวาครับ…”3 I0 R" d7 s( p! ]9 p+ _( E N$ Q
“หืม”" s4 a2 B5 L9 c
บีกลืนน้ำลาย
, o0 C& X$ b9 Q4 S“ผมไม่รู้จะพูดยังไงให้ไม่ดูเด็ก
. ^0 w3 I/ n) @- k/ h4 gแต่สองสามวันนี้ผมคิดถึงพี่บ่อยกว่าที่คิด”2 P" _2 A% i6 `. a
ธันวาไม่ได้ตัดบท0 F O. z) W! }' G6 U& x" A
รอ- }7 j* Y2 t- ~
บีมองมือตัวเองที่กำชายกางเกง
5 }8 ]% ^4 ^9 U% S0 {$ U“คิดถึงน้าก็ยังคิดถึงทุกวันครับ
' [# a [8 L: N. pตื่นมาก็คิด
- E+ I; N6 y9 q8 [! Yเห็นเสื้อคล้ายเครื่องแบบทหารอากาศก็คิด' |' Y: k8 @: a, E% |2 _1 w z
แต่คิดถึงน้าแล้วผมจะหน้าอกตึง เหมือนหายใจไม่ออก
4 l: O& a& T2 t V' {คิดถึงพี่แล้วผมนึกถึงเสียง
( K6 z- W& G. e! p7 w$ Fนึกถึงจังหวะที่พี่เรียกชื่อผม3 C) f" y4 I3 z @
นึกถึงตอนพี่ทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองยังเป็นบีได้อยู่”/ F( Q. q1 m v
บีนิ่งไปนิดหนึ่ง
+ g% q- W6 l/ q! f' `แล้วพูดต่อช้าๆ; V4 `" c$ x9 [2 J% r9 g! k
5 ~) t) x! R' ` ?# _5 N“ผมเริ่มรู้แล้วว่าอันนี้ไม่ใช่แค่ความอบอุ่นชั่วคราว
) d9 p) w: Z3 j L' gมันเริ่มเป็นความอยากเจอ
* h# p! `! I5 Rความอยากได้ยิน
3 Q% ^" Z, _2 U" {ความอยากให้พี่รู้ว่าผมไม่ได้โทรมาเพราะไม่มีคนคุย”
: b( }2 _& X# r1 J7 D2 U& C. H9 B8 o" k' J: ?: @' W
ธันวาหายใจออกเบาๆ
( ]; X9 ^! h3 ~7 rบีได้ยิน' i' [" W9 T' z
“บีอยากให้พี่รู้ว่าอะไร”) `! H: X! R% f! c
บีเงยหน้ามองพระจันทร์บนผืนนา' E$ b9 V, H2 z A! Q5 F ?
0 q6 E# ?& W- [* b“อยากให้พี่รู้ว่าผมรักพี่มากขึ้นทุกวันครับ6 U! F1 a6 {" ^
รักแบบยังเขินอยู่
' F) @! M. a, _1 b0 Gรักแบบยังแยกจากน้าไม่ขาดทั้งหมด* x* ~" R8 S" _% ]% H2 j
แต่รักแบบชื่อพี่โผล่ในหัวโดยที่ผมไม่ได้เรียกเอง”. y9 m; J3 L% I6 T- F _
" i) O9 |9 t) Cคำว่ารักออกไปแล้ว บีเองก็ชะงัก
U& M" x* v* n8 Q; }ไม่ใช่เพราะเสียใจที่พูด
O4 N* Q9 \0 D4 B% l: X: O! \แต่เพราะพูดแล้วรู้ว่ามันจริง
% K) J" ]$ f$ a' S Jในอกอุ่นขึ้น แล้วก็สั่น) _9 R+ n. Z! f7 u3 v
บีนึกถึงวันที่นั่งในรถธันวา6 y: L3 W& n0 L' F- D
นึกถึงกลิ่นผ้าและสบู่ในคอนโด+ y" L9 n# o) c/ C$ V
นึกถึงตอนตื่นมาแล้วมือยังอยู่ใกล้ธันวา
/ ^% B) ^6 H# hตอนนั้นบอกตัวเองว่าแค่สบายใจ( F, H( ?7 I- R( p# m8 M
ตอนนี้บีรู้แล้วว่าสบายใจอย่างเดียวนั้นไม่พอจะอธิบาย
e: r/ j0 N2 ]' uมันมีอาการอยากกลับไปหา7 }( Y+ A( W8 u9 ?/ Y
มีอาการยิ้มคนเดียวตอนนึกถึงเสียงหัวเราะ
" i* T6 \7 Q6 Z, t5 rมีอาการอยากเล่าเรื่องเล็กๆ ให้ธันวาฟังก่อนใคร, u% a% K" W; G1 c% T0 Z
แม่ถามเรื่องมหาวิทยาลัย เขาตอบได้
& z2 L1 T, E2 P; F& Bแม่ถามว่ากินข้าวหรือยัง เขาตอบได้
; ~! j, I M' r# zแต่เรื่องที่นั่งในใจจริงๆ
% }3 d1 _( K$ n W- Tเขาเก็บไว้จนต้องมานั่งระเบียงแล้วโทรออกไปหา `; L) B. G; w5 S
7 U* F- U: v& M. l/ z
“ผมไม่ได้ขอให้พี่รักผมคืนครับ. K3 v$ ~, q1 Q# A9 B
แค่… อยู่บ้านที่นี้เงียบแบบนี้แล้ว- i4 f+ @2 K/ \ q; v [
ผมเข้าใจว่าตัวเองไม่ได้คิดถึงพี่เพราะขาดที่พัก6 z/ M# w% D% W* Q' w) b6 Y
ผมคิดถึงพี่เพราะอยากได้ยินเสียงพี่เพียงเล็กน้อยก็ยังดี”
L- U8 G$ i4 @# l0 o
4 r( h0 g8 b1 n, \# `ธันวายังไม่ตอบทันที* ~! x w8 p' s3 K# n
บีไม่ได้เร่ง กุมโทรศัพท์ไว้
* l+ `! _0 k1 @$ e# Pปล่อยให้คำนั้นเดินทางไปถึงอีกฝั่ง% z$ S! X! |. N/ t
ลมนาพัดเสื้อบางพลิ้ว
4 ~; W' |. ~6 r; zยุงบินผ่านหู/ M' t) |- ?" T( a
บีหัวเราะแห้งๆ เอง# z! o4 {' r1 U( ]& p
. p. ]% d o3 q$ N; X“พูดออกไปแล้วเขินมากเลยครับ$ `9 B0 p" E5 O2 t( d
เมื่อก่อนผมนึกว่าความรักต้องเจ็บแบบที่รู้สึกกับน้าเท่านั้น) s4 H. D8 r5 E& E
ถึงจะเรียกว่ารัก แต่กับพี่มันคนละแบบ
5 ]; y7 u/ }7 e7 M6 Nไม่แน่นจนหายใจไม่ออก แค่หนักอยู่ในอก' @: Q# R: E0 o
แล้วทำให้ผมอยากเป็นคนดี คนเก่งเหมือนพี่ขึ้นนิดหนึ่ง”
. }0 A: g& h8 u, O/ R7 A. a9 f
7 O+ {- W! ~( dบีเช็ดขอบตาด้วยหลังมือ$ C. R9 |! E3 R* z0 t* C, T" x0 s
ไม่ให้เสียงแตก0 t, K# D6 j, A9 y1 h1 Y
4 \8 |* L* P$ F- s; u
“ผมยังรักน้าครับ ยังห่วง
9 Z( W3 O8 ~ K+ Aแต่รักพี่แล้วผมไม่รู้สึกว่าตัวเองกำลังทำลายใคร7 ^8 {; |/ h6 L
รู้สึกว่าตัวเองกำลังโต”
1 X+ ?- ~* l" I( O; I( D3 ?/ D# H8 k% M. W9 H
ธันวาวางข้อศอกบนเข่า
9 B9 [- Q4 i% f$ s: pฟังจนคำสุดท้าย
4 h# ^! }. D0 x$ @เขาไม่ได้ฉวยคำว่า “รัก” ไปเป็นคำตอบทั้งชีวิต$ k, @" T% w7 p# j. e3 C
แต่ก็ไม่ได้ผลักออก
+ j3 @# P% k& \, T1 ?
9 |& ^" S- Z) c7 w. q* ?6 W) ]“พี่ฟังอยู่ บีพูดได้ขนาดนี้ พี่ไม่ได้คิดว่าบีพูดเล่นๆ4 U0 v6 ?% G' o1 r+ ^
แค่ไม่ต้องรีบทำให้มันกลายเป็นทางเลือกคืนนี้ก็ได้”
2 |, [0 q6 C1 Lบีพยักหน้า; [7 v! }. d, i3 d! H+ e$ Q4 k* ~
“ได้ครับ คืนนี้ผมพูดเพราะอยากให้พี่ได้ยิน- F2 K3 z `0 X6 z, R& B1 K0 ^
ไม่ได้พูดเพื่อให้พี่ต้องตอบว่าเลือกผม”9 r# e- ~9 |& f4 d: r0 k
บีถอนหายใจ' W& x8 X) e% i% h* k. U( Y5 d/ y
อกที่ตึงมาทั้งวันคลายลงบ้าง
% h% @) f+ k( y, w# t1 Z2 J0 N- ^บนระเบียงบ้านที่สุโขทัย บีรู้สึกว่าตัวเองเบาลงอย่างประหลาด
9 o4 ~) ?8 T" Yเบาแบบได้วางของที่กักเก็บไว้ในอกหลายวันออกไปจากปาก* c" H. G% O6 X. _3 i
เขายังรักน้า ยังคิดถึงบ้านที่กรุงเทพ
3 Q4 r3 S+ B' mแต่ในความเงียบของบ้านเกิดหลังนี้
! _9 X! B" _/ I8 _, k' i$ `ชื่อที่ดังซ้ำในหัวไม่ใช่แค่คำว่า “น้าอ๊อด” อีกต่อไป( O Q& P! y& l* o
มีคำว่า “พี่ธันวา” ปนอยู่ด้วย ชัดขึ้นทุกวัน
9 e2 ]- ~. k: Tจนเขาไม่อาจบอกตัวเองอีกแล้วว่านี่เป็นแค่ที่พักใจชั่วคราว
2 i' t& g: A' g: Y$ G P5 b6 f8 f- A“พี่ครับ อีกนิดจะได้ไหม”3 O" I* P; M1 `1 \& t9 E/ v
“ได้อีกนิด”
. [ `9 W0 E+ {" Cบียิ้มที่มุมปาก
# M) D3 v' F$ Q( s- X7 X9 ]กอดเข่าแน่นขึ้น+ r! N6 h& a7 `# G- q- w, h7 @
ซบแก้มข้างหนึ่งกับโทรศัพท์
+ ?3 u& t5 ?( X9 jบีไม่ได้ขอให้ธันวาเปิดประตู* c1 ~1 `. F( A; c2 g
ไม่ได้ขอให้มาแทนใคร6 v$ P6 z$ p& a! i* G. Q3 m. u. a
แค่ได้นั่งอยู่ในความรู้สึกนี้ต่ออีกสักพัก% l, p9 V7 i" b# u I/ y6 l
ในบ้านที่เงียบพอจะได้ยินว่าตัวเองรักใครเพิ่มเข้ามาจริงๆ" p! v2 P9 Y7 V) W# `3 \5 |
! K0 B$ E' O2 h9 {1 n! l5 vธันวายังนั่งที่โซฟา
?, u. V- L3 p3 A" p6 R3 nมือหนึ่งถือโทรศัพท์
% D$ O1 G& q+ o pมือหนึ่งวางนิ่งบนเข่า
* y, _* x0 C2 G/ hคำว่า “รักพี่มากขึ้นทุกวัน ยังค้างในหู”
J9 A8 g2 I2 b, w7 u" _ธันวาไม่ได้ว่างพอจะฉวยมันไปเป็นคำตอบทั้งชีวิต9 ~ [5 H! Y1 M3 ?. _
และก็ไม่ได้เย็นชาพอจะปล่อยให้คำนั้นตกไปโดยไม่รับ4 I: c# C" h: E- |( v9 t( B" w
“บี”8 R3 U3 s A) u- m: O
“ครับ”
' R, h- C+ g0 Xเสียงบีเบา ยังสั่นอยู่เล็กน้อยหลังพูดความรู้สึกออกไป' m6 n1 q) r( K W9 D( Z
ธันวาเลือกคำช้าๆ
; O/ Q" ~+ `, Q3 {2 G“พี่ได้ยินแล้ว ไม่ได้คิดว่าบีพูดเล่น
( e* z7 |# V5 }2 N" r0 Zและไม่ได้คิดว่าบีเอาพี่ไปแทนใคร”! ^" g, f' B k5 _
บีกำโทรศัพท์แน่นขึ้น! T1 o4 o. x, i: M! I' L2 U9 b" e0 W
ธันวาพูดต่อ
: r* N* |$ g3 T) v( e' \: c“พี่ก็คิดถึงบีเหมือนกัน7 `. n& m- t/ Y
ไม่ใช่คิดถึงแบบต้องได้คำตอบคืนนี้4 \7 D7 z/ t( B% e% Y v
คิดถึงแบบอยากรู้ว่าบีกินข้าวหรือยัง
) c6 N% q& j- Yอยากรู้ว่าบ้านสุโขทัยบีนอนหลับไหมแค่นั้นก็พอ”: y( `) V1 q1 {9 |
& G ~0 H! ^5 d
บีเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วหัวเราะแห้งๆ
; P U' M7 k2 p“พอแล้วครับ ผมไม่ได้รอให้พี่พูดว่ารักกลับ1 j! w! m4 y( D: r4 {9 V$ x
ได้ยินแค่นี้ผมก็… โล่งอกลงไปเยอะ”* [8 ?" U, E4 ~3 g6 R% ?
อกบีอุ่นขึ้น# R! [% b4 r4 P) e3 a n3 j# g
ไม่ใช่อุ่นแบบได้ครอบครองใคร; I- F% e5 e2 Q
อุ่นแบบมีคนรับคำของเขาไว้โดยไม่ผลัก! e2 f6 J! P2 N7 l
บีนั่งพิงเสาระเบียง เงยหน้ามองฟ้า0 n( X9 ~& M' @* E6 s5 T+ p
แสงจันทร์กระจาง นาดำมืดเป็นผืน: X* O' b$ g% _, p' v3 J- i
เสียงจิ้งหรีด เรไร สายลมเย็นที่พัดผ่านข้อมือ3 i9 R) W+ C. V8 W% P8 ~
“พี่ครับ ตอนนี้ผมเขินมากเลย3 C/ I# e& n& y v) t% h0 l
พูดไปแล้วไม่รู้จะวางสายยังไงดี”# V7 D- @, Q& D! A0 v) P
ธันวาหัวเราะเสียงต่ำ
7 v8 d9 _2 a0 h# y“ไม่ต้องวางตอนนี้ก็ได้ บีง่วงหรือยัง”, S$ g \- E9 Z! e- V) H
“เริ่มแล้วครับ แต่ยังไม่อยากเข้าบ้าน
G) M: L; M5 A* ]2 iเข้าไปแม่ต้องถามว่าคุยกับใคร”
# S5 W: r0 X6 D$ b6 l% A“ตอบว่าคุยกับอาจารย์ก็ได้...ไม่ต้องขยาย”
1 ?* X, j! T2 H“รู้ครับ...แต่ในใจผมรู้ว่าไม่ใช่รายงาน”
, Q. Z! f: s* v Rธันวามองออกไปนอกหน้าต่างคอนโด4 I; v- H0 A7 K" {$ n4 c7 [
ไฟเมืองกระพริบเป็นจุด
# L: b: B& N# \. w& Z& B/ I! Gไม่ได้บอกบีว่าวันนี้ห้องว่างมาตั้งแต่เช้า1 I! C: d3 L, u' X. b' p4 S/ ?
ไม่ได้บอกว่าใครเดินออกไป
7 z5 ?; q. W! r! L* E- uคืนนี้ขอฟังบีในฐานะธันวา
1 h! h, d1 d' M; {. kไม่ใช่ในฐานะคนที่เพิ่งถูกปิดประตู Q; K4 z) ?8 X9 G
“บีจะอยู่ที่บ้านสุโขทัยอีกนานไหม”
2 n" c7 B7 H% L9 V2 z% ]0 i“อีกหลายวันครับ แม่ยังไม่ยอมให้กลับง่ายๆ
; K+ E# \4 q( f. v5 A% ^+ mแต่ผมเริ่มรู้สึกอยากกลับช้าลง อยู่บ้านเงียบๆ แบบนี้
8 Z4 o, l, I) O5 Oผมได้คิด ได้เข้าใจตัวเองมากขึ้น
9 D0 S. Y1 ^1 sยิ่งคิดยิ่งรู้ว่าชื่อพี่ไม่ได้โผล่มาเพราะผมเหงาอย่างเดียว”
! T: x! i& T+ X: X8 xธันวาหลับตาลงนิดหนึ่ง! w. ?* G ` t: X p& t9 Q& n0 e
“รู้แล้ว...บีพูดชัดพอ”% v" e& p% ]0 {* N, [, [
บียิ้มที่มุมปาก6 [ @ k# B: t; s- `% n
ดึงเข่าชิดอกมากขึ้น แก้มซบกับโทรศัพท์) A. s" J; Q( K1 ~
“พี่นั่งอยู่ที่ไหนครับ”: p* w3 B7 N: E5 Z2 h5 {$ X
“โซฟา ห้องมืด เปิดไฟดวงเดียว”- E$ D/ U9 T- _4 ~: q
“พี่กินข้าวหรือยัง”. t$ R. D( r L
“อุ่นข้าวเย็นกินไปคำสองคำ”
/ ?5 e) \3 S9 h% i& r2 Mบีทำเสียงไม่พอใจเบาๆ% W, p; F2 ^6 j5 b5 ]4 f7 Q0 @' ^
“พี่ต้องกินให้มากกว่านั้นสิครับ...อยู่คนเดียวแล้วยิ่งต้องกิน”
' [; {+ P' d- Y7 \* R! A; F/ a8 [ธันวาหัวเราะอีกครั้ง
' v5 ?8 t5 H* V+ Z8 Jคราวนี้ถึงคอ
1 R1 r: `' W% e! A6 a# H“ได้ยินแล้ว...อาจารย์ถูกนักเรียนว่า”
! g Y2 |/ l' t6 W4 y4 B% @“คืนนี้ผมอวยได้ครับ...พี่อย่าถือ”
3 r" {5 U! d! w0 v“ไม่ถือ”9 S& j4 [: K( x2 c+ q. Q* F
บทสนทนาค่อยบางลงเอง
7 d7 R6 w" y9 |5 bไม่ขาด แค่ช้าลง
* t7 c8 {& l3 w/ R: Cบีเล่าว่าแม่เก็บสมุดเก่าไว้ทั้งตู้
3 a) [, M) S0 `$ s, y5 j- lธันวาเล่าว่าพรุ่งนี้เช้ามีคาบสอนเช้า
- x$ P6 J) W3 b7 `; nบีถามว่าลมชั้นคอนโดแรงไหม
6 n$ A2 r) K4 o, e0 kธันวาบอกให้บีเข้าบ้านถ้าเริ่มมียุงเกาะแขน' S2 W/ \/ x' u4 y/ Q
ไม่มีใครพูดคำว่ารักซ้ำ5 R$ j8 P! g: ?
คำนั้นถูกวางไว้แล้ว. t- T( u9 P( |- y( Z
ไม่ต้องยกขึ้นมาลูบซ้ำจนบาง
l1 O7 A0 ?1 T0 Nสักพักเสียงบีเริ่มงัวเงีย: T. m# j7 T- F6 u9 O6 a
“พี่ครับ…ตาผมหนักแล้ว”
/ v7 t/ O+ e& P+ f1 s“เข้าไปนอนบนเตียงสิ อย่านอนระเบียงทั้งคืน”& ~5 |$ r! R3 s
“อีกนิดครับ ถ้าผมหาวแล้วหลับ พี่จะโกรธไหม”
+ h) s8 H; e# L9 f& m“ไม่โกรธ หลับได้ พี่ยังอยู่”- J; u1 T* U9 K
บีพยักหน้าในความมืด
4 h1 A( t$ b7 l- w. L0 ]ดวงตากะพริบช้าลง7 M, T& {, A5 `2 ]! P7 b1 L5 r
บียังไม่ยอมเข้าบ้าน
! b% M3 R! m' \ยังกอดเข่านั่งที่ระเบียง* R2 ?/ ]: C3 R8 o: A5 q: f
ลมนาเย็นจนแขนมีขนลุก แต่ในอกกลับอุ่นแบบไม่รู้ตัว
4 d2 p. N# _/ c; }6 U5 uความรู้สึกที่มีต่อธันวาคืนนี้ไม่ได้พุ่งแรงจนกลายเป็นคำขอ4 C! A1 a( n$ I0 e: I2 _
มันนิ่งลง เบาลง* h2 @% v" H$ f' p8 c* w7 x2 W- }) U% P
แล้วกลายเป็นชื่อคนที่เขาอยากได้ยินก่อนหลับ$ K, H5 W- S. b3 ?
“พี่ธันวา…”8 O$ c( c# j0 w0 F3 j
“หืม”+ c3 M/ |, W; ~; n
“ขอบคุณที่รับสายครับ”4 K# p, X4 \/ L. O0 r
“ขอบคุณที่โทรมา”: V2 A5 P0 }# T& u
บียิ้มแผ่ว
& V7 ~. a* x) {. {+ Y: zเสียงต่อจากนั้นขาดๆ หายๆ
& O9 w: ?8 N3 @2 dเหลือคำถามซ้ำเบาๆ& X$ d, b- [% ?% {+ ?: X7 b8 Z
“พี่ยังอยู่ไหมครับ”( ?' K3 W) w9 ]5 m
ธันวาตอบทุกครั้ง
) G9 y/ ^* o; e“อยู่”2 c' P& j2 c; h2 O% c! B
จนเสียงบีไม่กลายเป็นคำอีกต่อไป& K* J6 ^( w8 I( V# I! l. {/ B
เหลือแค่ลมหายใจช้าๆ ทางสาย
" A" | `! C1 Q$ v+ U: X9 Uธันวาไม่ได้กดวางสายทันที7 r$ y+ @/ I4 g8 J: k6 Z$ m
ธันวานั่งฟังไปอีกพัก
1 m& s- O; U/ Xจนแน่ใจว่าบีหลับ
1 r5 L2 m( R) ~ F& Wแล้วจึงพูดเบาๆ โดยไม่รู้ว่าอีกฝั่งได้ยินหรือไม่
% \$ w2 X. m7 d. x“หลับฝันดีนะ...คนดีของพี่”
' q2 c' J9 _3 X; sค่อยวางสาย
( l! E% Y: z/ x2 e3 Z M7 sคอนโดกลับไปเงียบ
2 g( {1 j$ l8 w- O+ `8 n. C$ rจานข้าวเย็นยังอยู่ที่เคาน์เตอร์; N( X/ e. F# R# o* m' S' l
ประตูบานเดิมยังปิด$ p# h2 S' v' e
แต่ห้องนั้นไม่ว่างแบบตอนเช้าอีกแล้ว! t; {( T8 F# F, G* c5 D
ฝั่งสุโขทัย บีหลับบนระเบียงจนแม่เดินออกมาเห็น! p; A3 [% [- g
ถูกปลุกให้ตื่นก่อนเดินเข้าบ้าน c, b4 V( S1 l. a: F
ตัวงัวเงีย มือยังกำโทรศัพท์แน่น
( p% |4 Q6 \9 B2 Hก่อนเข้าห้องนอน เขาเหลือบมองจอโทรศัพท์ครั้งหนึ่ง
8 c: C" s( ]' _สายจบแล้ว แต่รอยยิ้มยังค้างอยู่ที่มุมปาก
+ p" I# U8 r* z4 W( eคืนนั้นบีหลับในบ้านเกิด โดยไม่ได้หนีใคร9 B! J7 K8 F' W9 ~" W, j' p$ E
แค่หลับไปพร้อมความรู้สึกว่า
1 l: y1 c- E3 e" {1 W3 P5 ?เขาเริ่มรักธันวาแบบมีชื่อชัดเจน
% X$ L8 {' D, R" ?9 ]ไม่ใช่แค่ที่พักใจในวันที่โลกคับแคบอีกต่อไป9 P, U- k% e O$ w3 t
+ I; u5 I& X2 t$ b( ]& T
สามวันต่อมา บ้านน้าอ๊อดยามเช้า
u( \9 n7 H+ |# X5 Q3 R1 A0 H1 Sบ้านกลับไปเป็นบ้านของสามีภรรยาอีกครั้ง
3 S6 y4 z- X6 B! `) Nเช้ามีกลิ่นกาแฟ9 m7 E( V* i* Y
เย็นมีข้าวบนโต๊ะ
6 T) r% G- _5 ^' v& V$ V- Lกลางคืนก็มีเสียงน้าสาวคุยเรื่องงานก่อนหลับ
$ S, A) A2 c% W }3 [4 K: sน้าอ๊อดส่งน้าสาวออกจากบ้าน
: c8 `4 H# U/ g8 c+ Bรับสายตอนพักเที่ยง
/ ^7 R, I3 V2 Q+ _) ?กลับมาถอดเครื่องแบบแล้วกินข้าวด้วยกัน9 V0 `6 _- X. n/ x% D% g' w8 A* c. _
ไม่มีใครขุดเรื่องวันที่น้าอ๊อดหายไป
) M$ ^: }8 K6 Q/ n. @5 \ไม่มีใครเปิดประตูห้องอื่นในบ้านหลังนี้8 A: U% U2 o: F& F! I( |+ e' R& g0 r
น้าอ๊อดเลือกที่จะอยู่ตรงนี้
. T& u& ^& |3 G# i/ r/ gจนเช้าวันที่น้าสาวเดินทางไปทำงานต่างจังหวัด
7 x. l; I( e( n) G: r7 sน้าอ๊อดช่วยยกกระเป๋าลงมาอีกครั้ง
" ^# ^0 i' j6 v# ]5 z4 K“คราวนี้ไปหลายวันหน่อยนะคะ
" c' J* S5 Y3 m8 w4 D7 G# dพี่ดูแลตัวเองดีๆ ด้วย”
# `& J% v( y8 x! l$ hน้าอ๊อดกอดสาวผู้เป็นภรรยาแน่นที่หน้าบ้าน
3 A8 }. ?1 }5 N8 Z9 ^. V: A. Rจูบเบาๆ รอจนรถพ้นซอย) @; ?( N8 }+ }) Y
บ้านเงียบลงทันที
- N9 J7 D+ ]- H6 j* H" D( bบียังอยู่สุโขทัย* j$ w, u) i* f2 E' C. H/ S' l
ชั้นบนไม่มีเสียงเดิน( o+ @) Z f' m; E1 Y5 {
ครัวไม่มีกลิ่นน้ำหอมของสาว
, e* n2 _2 @5 [! o6 z; qน้าอ๊อดยืนอยู่หน้าประตูครู่หนึ่ง) p k, ?& f; i4 j
แล้วเข้าไปแต่งเครื่องแบบเร็วกว่าปกติ& i$ Z- Q% y* L' D- Y
แค่ไม่อยากอยู่บ้านว่างปล่าวนี้นานเกินไป
: I6 k- a- ` m* e7 m. l5 Wก่อนเข้าที่ทำงาน น้าอ๊อดจอดรถใกล้ที่ทำงาน2 N3 X) P, b+ S% f; l i# f
ตั้งแต่แสงแดดอ่อนๆ บนท้องฟ้า
! z* R( x0 N0 \เดินข้ามไปร้านกาแฟเล็กๆ ที่ซื้อกาแฟดำเกือบทุกเช้า
6 q4 I- G) E8 L# z! w4 Lระฆังประตูดังเบา กลิ่นเมล็ดคั่วกับขนมปังปิ้งคลุ้งตั้งแต่ประตู
I6 _5 _' j) N! |( ]7 I0 Oน้าอ๊อดยังไม่ทันสั่ง มีเสียงคุ้นจากโต๊ะริมกระจก
% |8 p v2 \# h“อ๊อด” เสียงนั้นต่ำ แน่น ไม่หวาน
) R( @. y( H5 t7 Xแต่เรียกชื่อเขาได้แม่นเหมือนสมัยมัธยม
" }4 u' H) G; O# C# K; \น้าอ๊อดหันไป คนที่นั่งอยู่ตรงนั้นสูงกว่าคนรอบร้านชัดเจน6 d i B8 B5 H- @" J, }
ไหล่กว้าง ผิวคล้ำ ใบหน้าคมเข้มแบบที่จำได้ทันที- N/ X5 @8 {7 d: n( w
แต่ผมยาวรวบหลวมๆ
3 W) O0 T& x& ^โครงคอและหน้าอกโตกว่าภาพในความจำ* i. A4 B- n9 u; ~
เสื้อเชิ้ตบางจนเห็นชัดว่าไม่ใช่ร่างเด็กมัธยมคนเดิมทุกส่วน
$ N* i+ }; q5 I6 T" Sภูผา เพื่อนสนิทที่สุดสมัยเรียน
8 j: ?4 h. V4 w9 ~5 lคนสูงใหญ่ที่สุดในห้อง4 n' e6 y( `$ |4 ]7 Y
คนที่ซน แมน รับหน้าแทนเพื่อนทั้งห้อง
: i: o1 H, T' `) ~ตอนนี้เธอนั่งไขว่ห้าง
" N, p; p5 }/ Q* l% Uสวมนาฬิกาเรียบๆ ที่ข้อมือ3 Z, m5 \ k% D4 ^* w- x
น้าอ๊อดชะงัก สายตายังจ้องมอง 4 U2 C0 M. R D3 e9 c
ไม่ใช่ชะงักเพราะเห็นสาวสอง
- h. z" |6 @8 _0 T) c& Z( dแต่ชะงักเพราะสมองใช้เวลาหลายวินาทีเอาภาพไอ้ภูตัวสูงใหญ่ผิวคล้ำ
! u9 H5 B$ k0 i9 A- t* lไปทาบกับคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า
: f: C5 ?+ c S$ M S$ R4 A' U% S“ไอ้ภู…”9 r6 S% [: ^8 z$ r J
คำนั้นหลุดออกมาก่อนคิด
% _( G+ }0 _7 c0 C9 xภูผายิ้มมุมปาก+ b+ H6 w/ Y/ b1 w c$ k
ไม่ยิ้มกว้าง
& H, s7 x$ N" E; r' U9 Eแค่ยิ้มแบบคนที่ได้ยินชื่อเดิมแล้วรู้ว่ายังถูกจำได้& ]0 Z! Z$ @6 q* {) W
“ยังเรียกแบบนั้นได้อยู่ คิดว่ามียศแล้วจะเรียกสุภาพ”
- l/ w- W/ w( E+ \& a% e: xน้าอ๊อดเดินไปยืนข้างโต๊ะ6 r9 C; O. M* T+ L* a$ ?" y, @7 i
ยังไม่นั่ง หลังตรงตามเครื่องแบบ' W# T3 u% S9 l8 w, M
“มึง… ทำไมมึงอยู่ที่นี่”
9 J$ o! X. p0 |4 ], O; \ภูผาพยักไปทางเก้าอี้ตรงข้าม; k8 S$ w* o3 M" U% y$ B* G2 t& o
“นั่งก่อน ยืนแบบนายทหารท่วมร้านเขาหมดแล้ว”
: O0 f/ t4 r' y* g: T1 D- _น้าอ๊อดนั่งลง มือวางบนโต๊ะ
) z- Q; c& i) l' {: U5 K6 G, J/ vภูผามองเขาจากหัวถึงอก* `0 b+ f/ O1 B8 h/ N4 S2 \. u
ไม่ใช่สายตาแบบสเน่หา
/ Z: F7 k8 A) g- c" Wเป็นสายตาคนกำลังเช็กว่าเพื่อนเก่ายังเป็นคนเดิมไหม
$ ^) l, ? u9 O, i5 w“โตแล้วนะ หล่อขึ้น แต่สีหน้าเครียดกว่าตอนมัธยม”, b, _- r- W% _" `3 x2 F4 _
น้าอ๊อดกลืนน้ำลาย; J! z3 }+ G8 `0 t
“มึงเปลี่ยนไปมาก”
: `/ w/ J* `6 k( M Qภูผา หัวเราะเสียงต่ำ4 v. b- V, H. R2 g6 B" A2 _1 C5 y
“ก็ต้องเปลี่ยนบ้าง แต่ไอ้ภูยังเป็นไอ้ภู ไม่ได้หายไปไหน”9 Y7 r7 {4 I8 f( g
เธอเอานิ้วเคาะขอบแก้วช้า ๆ" ~1 R2 [" Y/ S# ?1 v
“ในวงการเรียกกัส มาจากกัสจัง เพื่อนล้อเองทั้งนั้น4 Q0 S. u' x5 y) E; E: _
ยิ่งตัวไม่ตรงกับชื่อนี่แหละ ยิ่งฮา”
( |' o+ Q6 z6 P# H/ C- Sน้าอ๊อดมองเธออีกครั้ง3 K& f7 q7 C2 S. n t d2 m
ภาพเพื่อนซนที่เคยบังแถวตอนครูเดินผ่าน: W; h- [% @8 z; y$ C. R
ซ้อนทับกับผู้หญิงผมยาวที่นั่งอยู่ตรงนี้9 O0 u. ~; r& Q. R. V" L
“เมื่อวันจันทร์… มึงมองกูที่ทำงานใช่ไหม”: X9 I- i- ?- a* v
ภูผาไม่ได้ปฏิเสธ
& o; @% y0 {+ K) {3 Bเธอวางแก้วลง
- L, X# i5 O, Z5 `7 z0 B“มอง ไม่ได้ตามถึงบ้าน แค่เช็กว่านายยังเข้าออกทางเดิมไหม”
5 X+ c" A o* iน้าอ๊อดขมวดคิ้ว6 u$ O- h) q+ u1 Y& F
“ทำไม”
% s3 t" X$ k2 q* ]* K7 P+ z5 X( a& jภูผามองเขาให้นานขึ้น: b, _5 k, D0 b2 c, Q
คราวนี้ไม่มีมุกซน/ e; B5 H( t' r/ l, Q0 `: a
“ได้ยินชื่อมึงในวงที่ไม่ดี
) \) m7 ~5 o+ ~9 Qเลยอยากดูกับตาว่าอ๊อดยังเดินได้ตรงๆ อยู่ไหม* a4 q7 w: m: Z, n
หรือโดนลากไปแล้ว”. @# V/ T c; w, q
อกน้าอ๊อดรู้สึกแน่น หายใจติดขัด
! h$ t5 _6 ?, a, D" \แต่แน่นแบบคนที่คิดว่าปิดประตูไว้แล้ว
7 D1 h4 P7 C' [8 y% [กลับถูกเพื่อนเก่าจากชีวิตเดิมเดินมาเคาะเบาๆ4 g3 A0 a5 L! ]$ r! B
“มึงรู้เรื่องอะไร”
! V* }) A" a& d8 F/ z, d/ K) lภูผาไม่ตอบทั้งหมด" R& d6 D& f: P- j% M0 W# k
เธอพิงพนักเก้าอี้
: C, c8 }7 F( o; Wมองออกไปหน้าร้าน D5 W# h" K$ ~' {1 }
“รู้พอ...ยังไม่ถึงกับรู้ทั้งหมด
/ W1 ^& J7 ^. Z T$ k0 s2 ]0 Oแต่พอรู้ว่ามีคนเอานายทหารเครื่องแบบมาเป็นของเล่น3 O% X( @0 l0 W! t8 W+ a1 k" o
แล้วชื่อมึงโผล่ในนั้น”, m; l/ c# f; \1 `! A8 \: P: j! t
น้าอ๊อดกำมือบนโต๊ะ, x, d# ^" D- P5 l0 \, f* M* V
“เรื่องนั้นจบแล้ว”; u: _& {8 o* F3 v, u5 g N9 J
ภูผาหันกลับมายิ้มบางๆ แต่ตาไม่ยิ้ม
* u6 N' ?2 W# ~9 A3 \/ R“ถ้ามึงพูดเองแบบนี้ แปลว่ายังไม่จบจริง”
+ f& i6 `0 [. b* ^' ?6 _, W I qพนักงานยกกาแฟดำมาวางให้น้าอ๊อด5 w3 b) A1 R3 W8 k$ d- \
น้าอ๊อดขอบคุณเสียงเบา( o9 R* v. p" z( q. Q. G' ^; {
แล้วยังไม่จิบ
) y, O/ R) W$ k+ S$ y2 ^4 iภูผามองเครื่องแบบเขาอีกครั้ง
8 [3 `/ U' D9 u; \' F* N) [2 wสายตาอ่อนลง
- H% `% |! W9 b# O( t“ไม่ต้องเกร็ง กูไม่ได้มาทวง ไม่ได้มาขู่
- T7 Q( X. L3 o# P* gและไม่ได้มาขออะไรจากมึง”
6 R7 p ?$ V2 ]9 O7 M5 _ภูพาชะโงกเข้าใกล้าน้าอ๊อดมาเล็กน้อย พูดเสียงต่ำลง
0 T3 s( b# x$ ^ l; V1 ~* g8 P“กูมาเพราะเคยเป็นเพื่อนมึง เคยแก้ผ้าอาบน้ำด้วยกัน" G/ N: q" x2 H3 _. @2 a
เคยแอบแกล้งกัน แล้วกูไม่ชอบคนเอาอ๊อดเพื่อนกูไปขยำแบบนั้น”
4 g9 Z$ y3 p" b9 [. Pน้าอ๊อดเงยหน้าขึ้นมองภูพา' A5 j6 e0 t8 x i$ }0 O0 V
ในสายตาภูผามีความห่วง มีความจำ
1 ^: |* M6 d2 L/ i. f4 D( Pและมีอะไรบางอย่างที่ลึกกว่าเพื่อน$ s ~) [( v. }( F9 G
แต่ไม่ได้ยื่นสิ่งนั้นออกมาวางบนโต๊ะ...เลือกที่จะเก็บไว้7 B* g2 L! E/ o \2 {( q1 `% b* T0 ]; Y
เหมือนที่เคยเก็บมาตั้งแต่สมัยมัธยม7 _% k2 V" Z' I! A/ | ]7 ]: ]
น้าอ๊อดนึกภาพห้องอาบน้ำรวมโดยไม่ทันห้าม
6 S5 ?6 H" ^2 n* T5 o. {1 H0 F" Kพื้นเปียก เสียงเพื่อนโหวกเหวก
k0 E5 m4 j( P# n2 x) rภูผายืนสูงที่สุดในแถว ที่อ่างอาบน้ำใหญ่
5 t- R. ~* o) s2 D9 h; I$ lผิวคล้ำเปียกน้ำ หัวเราะแล้วสาดน้ำใส่เขา% c( `1 C" D* q- c. O/ ~6 o1 @
แล้วยังยืนบังคนอื่นตอนครูตรวจแถว
% w! q+ F. C: `4 g( jตอนนั้นเขาไม่เคยคิดอะไรเกินกว่าเพื่อน) {$ d# X) ]) [& b$ a+ w, |( x
ภูผาก็ไม่เคยล้ำเส้น9 `2 G& j& [' H5 {* U8 P# |) d8 A
ตอนนี้คนคนนั้นมานั่งตรงหน้าในอีกร่าง' `8 W! V7 [6 b8 x; k& z( O
สายตาเดิมยังอยู่
+ k( t- ^- p0 N1 J2 U“มึงไม่ควรโผล่แถวที่ทำงานกู”
K0 p/ D. u- X+ f/ _ภูผายักไหล่1 k2 f( u$ b( z& \* [. S
“รู้...เลยนั่งรอมึงที่ร้านกาแฟ ไม่ได้ยืนรอหน้าที่ทำงาน
# {: b' X% l9 Xมึงจะเข้าที่ทำงานก็เข้า กูไม่ได้ตามเข้าไป”8 }0 T5 @* w; f
ภูพาหยิบบัตรร้านที่มีเบอร์เขียนไว้ด้านหลัง' k5 C! z: x* ]4 W6 A" D; G
ดันมาทางเขา4 O D; _( r- o# v8 D4 Q9 }( L/ o6 b
“ถ้ายังมีคนจ้อง หรือถ้านายจะทำอะไรโง่ๆ เพราะบ้านเงียบเหงา k/ N2 L# C2 d" A. _
โทรหาไอ้ภูก่อน อย่าไปนั่งร้านที่มึงไม่รู้จักคน”' l0 ^/ ~: K0 \" D
น้าอ๊อดมองกระดาษนั้น ยังไม่เก็บทันที; B. U Y3 V: T! i
“ทำไมถึงมาช่วย”
; g) ^/ j# M' h$ H& iภูผายืนขึ้นสูงกว่านิดหนึ่งแม้น้าอ๊อดจะยืนตาม
& b" P$ ~7 R6 g! c, f& Yภูพาทาบท้ายทอยน้าอ๊อดเบาๆ ครั้งเดียว0 }# U9 c% S- y+ Y$ u# _0 r/ V
แบบเพื่อนสมัยก่อน ไม่ค้างมือ O4 n+ P' U6 i9 G$ d0 e
“เพราะกูรู้จักอ๊อดก่อนมียศ ก่อนแต่งงานมีครอบครัว
# p# X2 i+ `! H4 eก่อนมีคนมองมึงเป็นของในชุดเครื่องแบบ”
( R, x( F" W& L+ D) X8 p: y9 Kภูพายิ้มมุมปากอีกครั้ง% u9 q# R: R% H4 S2 H- t3 }& T% Z
“เจอกันใหม่ อย่าทำหน้าเหมือนกูมาเอาชีวิต0 N2 A) g9 X& m/ e
แล้วอย่าเรียกกัสกับกู เรียกไอ้ภูอย่างเดิมก็พอ”% }! c9 Y% ?+ I+ [) G3 Y' v
ภูผาเดินออกจากร้าน กระดิ่งประตูดังเบาๆ
6 c; D9 n9 N4 L; z- d; J5 ?# Dน้าอ๊อดลงไปนั่งที่เก้าอี้อีกครั้ง
2 H. @( c, \ |. n2 Xกาแฟยังไม่จิบ มือวางใกล้กระดาษที่เธอทิ้งไว้" L6 R6 { ?5 X% o0 F ? X' l
สายตาที่เฝ้ามองเขาวันจันทร์( e; q5 \2 P- v I$ V' T5 K: V
ไม่ใช่มิ้นท์
; L5 i M$ T4 ]8 ]7 d& [ไม่ใช่ภาณุ
c( J$ z- V5 yเป็นไอ้ภู; c+ `4 K6 s! c4 X; J: o
เพื่อนเก่าที่ตัวสูงใหญ่ที่สุดในห้อง7 d9 f W6 F/ W* \5 l* B
เคยแก้ผ้าอาบน้ำด้วยกัน* A& G' m) L0 g, @7 A( U5 l' Z+ T
เคยซนและรับหน้าแทนเขา: z1 f3 d$ n8 d- ?+ ?9 v
แอบรักเขามานานโดยไม่เคยล้ำเส้น
( A: c/ t2 T9 |; w% Pแล้วตอนนี้กลับมาในร่างที่วงนั้นเรียกกัส
" C# M. J. j% z9 D+ C0 Uแต่ยังเรียกตัวเองว่าไอ้ภูกับเขาคนเดียว
' a* Y1 Q) |2 E9 W( d3 Rน้าอ๊อดเก็บกระดาษใส่กระเป๋าเครื่องแบบ& u1 u8 A0 \* l+ F+ F# f
ลุกขึ้น เดินข้ามถนนเข้าที่ทำงาน
" O* \3 x v; r/ }: B* }หลังตรง หน้าเรียบ แต่ในอกไม่เรียบอีกต่อไป: Z& T6 s) }9 q$ ~$ r
บ้านที่ว่างปล่าว สาวภรรยาที่ไม่อยู่ บียังไม่กลับ
: x8 ^) D' F' y, Z) M2 @. _8 R% Y8 mและเพื่อนเก่าที่เคยยืนเปลือยข้างเขาในค่าย รด.
# K: x `, O T+ Y7 z0 ]- Yเพิ่งเดินเข้ามาในชีวิตอีกครั้งโดยยังไม่ขออะไรเลย' [) i r% Y" F x& H( e) p" ]
นั่นแหละที่ทำให้ไม่รู้ว่าจะวางไอ้ภูไว้ห้องไหนในใจ0 D" k) _! d% O5 P0 O) c
; C" s' ^3 S% {0 j
เปิดประตูห้องทำงาน วางหมวกลงบนโต๊ะ3 T" z J0 x4 s, `% E# }
ทุกอย่างดูปกติ แต่พอนั่งลง มือยังสั่นเล็กน้อย4 p J/ X9 o/ c4 n4 v2 G
ไม่ใช่สั่นเพราะกลัวถูกจับ
7 [& c; c+ c, a9 lสั่นเพราะเพิ่งเจอคนที่ไม่ควรโผล่มาตอนนี้8 \+ Q5 M$ r6 Y, A% Z8 Z6 O" A$ i4 \
ภรรยาเพิ่งออกจากบ้านเช้านี้6 t: i) Z I1 N7 \% M
สามวันที่ผ่านมาเขาเพิ่งกลับไปเป็นสามีที่ดี" r; N/ A9 P3 H$ S S
เพิ่งบอกตัวเองว่าปิดเรื่องอื่นไว้ก่อน3 c& k: D8 u8 f3 O
แล้วยังไม่ทันถึงเย็น เพื่อนเก่าสมัยมัธยมก็นั่งรอที่ร้านกาแฟตรงข้ามที่ทำงาน
. T; | ~. j% M- ~ไอ้ภู คนตัวสูงใหญ่ที่สุดในห้อง1 J! A6 E0 q0 v5 B7 }! l$ e
คนผิวคล้ำที่เคยซน เคยรับหน้าแทนเพื่อน
& b, [& {# s4 J" [9 |6 Eเคยยืนอาบน้ำข้างกันตอนเข้าค่าย
' l7 j* @4 k; k# \% eตอนนี้ผมยาว หน้าอกโต คนในวงเรียกกัส
7 k; d" a a t+ V0 w8 Yแต่น้าอ๊อดยังเรียกไอ้ภูออกไปได้ทันที& ^* M! H1 E3 `+ @
นั่นทำให้เขาปั่นป่วนกว่าการถูกทวงหนี้ซ้ำอีกครั้ง0 d ?( x5 ?4 E/ G
ถ้าเจอมิ้นท์ เขารู้ว่าต้องตั้งการ์ดรับอย่างไร
3 ]1 z h% D% q7 nถูกรู้ว่าต้องทน ถูกรู้ว่ากำลังถูกใช้: c& J8 g1 _6 w
แต่เจอภูผาแล้วเขาไม่รู้ว่าต้องทำหน้าแบบไหน5 K: D. I) W/ K$ q
ไอ้ภูไม่ได้ขู่ ไม่ได้ทวงเงิน ไม่ได้ชวนเข้าห้อง$ y- ^4 P7 u! a3 C* _: c# Q0 W
แค่บอกว่าได้ยินชื่อในวงที่ไม่ดี( J& d9 b: x1 p4 m/ r4 X% C' U2 H
เลยมาดูว่าอ๊อดยังเดินตรงได้อยู่ไหม
, P2 [4 J* [9 C! Tคำนี้แหละที่ทิ่มแทงในใจ2 n, X. u2 |8 Z* c1 q3 H7 C2 a
เพราะมันแปลว่าเรื่องที่เขาอยากให้จบ- j) ^( A9 [7 [, v# X: p6 I0 ?
ยังมีคนพูดถึงอยู่ข้างนอก
# n9 p1 @; g% R8 r; gช่วงสายน้าอ๊อดนั่งประชุมได้ เซ็นเอกสาร6 W/ I% ?3 b- W' \9 E
ตอบคำถามลูกน้อง ไม่มีใครเห็นว่าในหัวยังวนอยู่ที่ร้านกาแฟ
9 E1 q0 K3 t0 nน้าอ๊อดนึกถึงสายตาวันจันทร์อีกครั้ง
6 @! M% Q2 u" y$ w8 d' {1 z2 C, }" xตอนนั้นคิดว่ามีคนเฝ้ามองเพื่อจะเล่นงาน
" u1 I- k* K( d( J2 ~! x0 Xคิดถึงมิ้นท์
) s) w) P- [* U J: |* uคิดถึงคลิป
* N; P | ^5 S; H" Aคิดถึงยศที่จะพังถ้ามีใครเปิดเรื่องนี้ที่กอง+ f1 s. i! _. w& q8 r- l3 _
ตอนนี้รู้แล้วว่าคนที่มองคือไอ้ภู) \4 v6 b7 B4 N. u3 e& y
ใจควรจะเบา แต่ไม่เบา
7 b9 C8 l9 Y8 \8 j! Q; _" ?เบาได้หน่อยเดียวตรงที่ไม่ใช่คนมาจับตัว& q; F( G9 v1 P. Q2 x, e
แล้วยิ่งหนักขึ้นตรงที่เพื่อนเก่าจากชีวิตก่อนมียศ
9 r7 u2 ]* V9 N6 U, T7 {6 }มารู้เรื่องที่เขาอายที่สุด
" j8 F; T* x# S l1 N, gพักเที่ยงเขาเปิดกล่องข้าวที่ภรรยาทำให้ไว้ให้
( V a3 ~, Y( l$ tกินได้แค่ครึ่ง รสชาติที่คุ้นเคยยังเหมือนเดิม
5 X% w8 ]; V* G' {แต่กินไปนึกถึงภูผายิ้มมุมปาก/ H0 v+ Y4 x5 N: H! J, d4 o9 c1 z
นึกถึงมือที่ทาบท้ายทอยเบาๆ0 X& l* ?7 P$ E. y+ m& n+ W& P% E
นึกถึงประโยคว่า รู้จักอ๊อดก่อนมียศ ก่อนมีภรรยามีครอบครัว, l0 ^1 { U3 a7 m
ประโยคนั้นอุ่น แล้วยิ่งทำให้อาย
$ L4 Q+ U: N; s1 l. @% Z' cเพราะคนที่รู้จักตอนยังเป็นเด็กนักเรียน
* ^+ L& V* `' t1 V. S$ q: [ตอนนี้มารู้ว่าเขาเคยถูกทำให้ยอม
m7 v- ~# H" d! V! `% Y xเคยถูกทำให้เป็นฝ่ายรับ
+ r! R2 P4 J3 }/ z- Iเคยมีชื่อไปโผล่ในวงที่ไม่ควรโผล่ H5 @: U5 }8 E9 h. e
น้าอ๊อดวางช้อนลง เช็ดปาก
3 W4 X/ L5 ~, q6 |: o5 {: q; q+ Pทำงานต่อ บ่ายเดินลงลานจอดรถไปเอาแฟ้ม
: f; H+ u' F: q; G! jตาเหลือบไปทางร้านกาแฟโดยไม่ตั้งใจ
( }% B& d7 ?' ?* ~โต๊ะริมกระจกว่างแล้ว รู้สึกโล่งนิดหนึ่ง) g# v6 w8 A, t4 l
โล่งที่ไม่ถูกจ้องมอง และไม่รู้ว่าภูผาจะโผล่มาอีกเมื่อไร; N6 f' N) \! ^6 j5 K
เลิกงานเขาไม่รีบกลับบ้าน
& A% l( e8 ^7 o4 u p3 oนั่งในห้องจนคนทยอยออก- D% I1 B7 `$ ?: s3 k
ล้างหน้าด้วยน้ำเย็น O2 g' _1 o! _ X g7 t
มองตัวเองในกระจก
1 a( i9 F# y7 N0 u" dนาวาอากาศเอกคนนี้เมื่อสามวันก่อนกอดภรรยาจนหลับ
5 X7 U) Z. f4 `, ?8 j: xเมื่อเช้าเพิ่งส่งภรรยาออกจากบ้าน1 b; e% E) ]9 {6 n
แล้วตอนนี้กลับมายืนล้างหน้าคนเดียว
( N& `0 I0 G& dโดยมีเบอร์เพื่อนเก่าอยู่ในกระเป๋าเครื่องแบบ' B% w! s- _- h; F4 B! P9 F" I
เขากลัวสองอย่างพร้อมกัน4 u7 u0 \- J) q3 g" L
อย่างแรก กลัวเรื่องมิ้นท์ยังไม่จบจริงอย่างที่ภูผาว่า1 M% i- I( ]) D Y) q1 p
อย่างที่สอง กลัวว่าตัวเองจะไปพึ่งไอ้ภูเพราะบ้านที่ว่างปล่าว
/ p+ Y# z/ _. A |0 b) G0 O7 jกลัวแบบที่สองชัดไม่แพ้แบบแรก1 B# s0 [' O1 B: v( n9 `
เพราะภูผาไม่ได้ยื่นร่างกายมาให้ตอนเช้า# {: q+ S7 [8 y, v5 v: t2 R! X
แต่ยื่นความเป็นเพื่อนเก่ามาให้) ^ D# H3 v8 C
แล้วน้าอ๊อดรู้ดีว่าช่วงบ้านว่างแบบนี้
- f6 b1 `; A5 @3 Q+ z4 _- @7 Sความเป็นเพื่อนเก่าที่อบอุ่นเกินไป
0 {0 b/ D2 ^3 e; m4 d" uอันตรายไม่แพ้คนที่ขู่
; k& E1 x% e, Q4 s* b cเขาขับรถกลับบ้าน เปิดไฟชั้นล่าง
! g; _. A. k) b" q6 @ถอดเครื่องแบบ แขวนให้เรียบ
" D' o9 w$ [, kครัวไม่มีกลิ่นข้าวของภรรยา
9 }% X. D6 p3 tตู้เย็นมีกล่องอาหารที่เธอทิ้งไว้/ Z/ T( ?. j8 v0 \; s% v
บ้านเงียบจนได้ยินนาฬิกา
+ n6 O+ {7 f" ?น้าอ๊อดอาบน้ำ สวมเสื้อยืด3 ]$ |& x, K6 x/ q% i8 r
นั่งลงบนโซฟา หยิบกระดาษเบอร์ขึ้นมาดู
5 S: b4 f) d# e+ b1 @- X1 q+ _' e& ^! H- Nแล้วยังไม่โทร ไม่ใช่เพราะไม่เชื่อภูผา5 {; f9 F5 K: e$ m! x, X
แต่เพราะเช้านี้ภูผารู้จักเขามากเกินไปแล้ว) V% b0 C, Z! W4 i) ?# K5 E
รู้จักทั้งอ๊อดสมัยเรียน ทั้งอ๊อดในเครื่องแบบ
: W% R1 p$ S5 ^: p/ kทั้งอ๊อดที่ชื่อไปโผล่ในวงผิด
: B0 M. J3 w; a4 N+ _ zถ้าโทรตอนนี้ ไม่แน่ใจว่าตัวเองโทรไปในฐานะเพื่อน
9 L+ W$ d% V. A/ v& ?หรือโทรไปเพราะอยู่บ้านคนเดียวแล้วอยากมีคนรับไว้
7 J1 I3 G) q$ T0 v1 S5 Mน้าอ๊อดวางกระดาษคว่ำลงข้างแก้วน้ำ
5 p* R- d8 Y, G8 m5 s2 O, Jไม่ได้โยนทิ้ง ยังไม่พร้อมใช้. V8 d0 ?2 `2 ~6 Q g
คืนแรกที่ภรรยาไม่อยู่ ไม่ได้เปิดประตูไปหาใคร8 Y& w2 d0 `2 U4 E+ k E+ R
แต่ก็หลับไม่ค่อยลง ในหัววนแค่สามอย่าง
" z# O+ [* ]( O, b) @ }ภรรยาที่เพิ่งจากไป2 E a* y' Y; x7 e$ d0 L# f# P
เรื่องที่ยังไม่จบอย่างที่เขาอยากให้จบ- I) m% D: M* j4 m2 S! {; L
กับไอ้ภูที่กลับมาโดยยังไม่ขออะไรเลย
4 C* z n7 U0 Hอย่างสุดท้ายนี่เองที่ทำให้เขานั่งเงียบในแสงไฟดวงเดียว4 n# ?1 ^0 c7 @0 w. Y6 O
แล้วยังไม่รู้ว่าพรุ่งนี้เช้าจะกล้าแวะร้านกาแฟอีกหรือไม่' h& b7 }5 v+ o) E3 T7 L$ j. @1 B
......................................
( l) W; G* N* c2 C7 Kเพื่อนๆ อ่านแล้วรู้สึกอย่างไง บอกกันได้นะครับ
. w7 S- a2 b( o6 c' x# n' @( `เรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งขึ้น ชื่อบุคคลเป็นชื่อสมมุติ ผิดพลาดประการใดขอโทษล่วงหน้าด้วยนะครับ0 q/ D' Y8 |& y& |6 c
|
ขออภัย! โพสต์นี้มีไฟล์แนบหรือรูปภาพที่ไม่ได้รับอนุญาตให้คุณเข้าถึง
คุณต้อง เข้าสู่ระบบ เพื่อดาวน์โหลดไฟล์นี้ หากยังไม่มีบัญชี กรุณา สมัครเข้าเรียน
×
|
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 2026-8-30 00:41:03
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 2026-9-1 21:55:43
โพสต์ 2026-8-30 01:03:03
โพสต์ 2026-8-30 21:01:36
โพสต์ 2026-9-1 07:35:08
โพสต์ 2026-9-1 17:49:44