System Error: โปรแกรมรัก(ไม่)ลับฉบับครูคอม {EPISODE 3: Connection Timeout}

hackz

EPISODE 3: Connection Timeout (หมดเวลาการเชื่อมต่อ)

หลังจากบทสนทนาบนมอเตอร์ไซค์และการเปิดใจเรื่องแมวเมื่อตอนเย็น ผมเหมือนลอยอยู่บนปุยเมฆ กราฟความหวังของผมพุ่งทะลุเพดานชนิดที่ว่าถ้าเป็นหุ้นก็คงติดดอยไปแล้ว ผมเผลอคิดเข้าข้างตัวเองไปว่า... เราสนิทกันแล้ว

บรรยากาศยามค่ำคืนของค่ายทหารเปลี่ยนไปเป็นความขลังและศักดิ์สิทธิ์ กองไฟขนาดมหึมาถูกจุดขึ้นตรงกลางลานทราย เปลวเพลิงสีส้มแดงลุกโชนเต้นระบำแข่งกับเสียงกลองและเสียงเพลงรอบกองไฟที่ดังกระหึ่ม

ผมกวาดสายตาฝ่าความมืดและแสงไฟวูบวาบเพื่อมองหาเป้าหมายเดิม... ครูมิน

แต่เขาหายไป

ความกระวนกระวายใจเริ่มทำงาน ผมลุกจากที่นั่ง อ้างกับตัวเองว่าจะไปเข้าห้องน้ำ แต่ลึกๆ แล้วคือการออกเดินตามหาแมวที่หายไปจากฝูง พอเดินมาถึงโซนห้องน้ำที่อยู่ห่างออกมาจากลานกิจกรรม ความเงียบก็เริ่มเข้ามาแทนที่เสียงกลอง

และนั่นไง... เขาอยู่นั่น

ครูมินยืนล้างมืออยู่ที่อ่างหน้าห้องน้ำ แสงไฟนีออนสลัวๆ ส่องให้เห็นใบหน้าขาวที่ดูเหนื่อยล้านิดหน่อย เขากำลังสะบัดมือเบาๆ แล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ

ผมตัดสินใจทำสิ่งที่ปกติผู้ชายเขาไม่ทำกัน คือการ "ยืนรอ"

ผมยืนพิงเสาไม้เก่าๆ หน้าห้องน้ำ แสร้งทำเป็นกดโทรศัพท์เช็กอีเมล (ที่ไม่มีใครส่งมาตอนสามทุ่ม) สายตาเหลือบมองประตูห้องน้ำเป็นระยะ เวลาแต่ละวินาทีผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่ผมกลับรู้สึกเต็มใจที่จะรอ

'เดี๋ยวเขาออกมา เดินกลับพร้อมกัน ชวนคุยเรื่องแมวอีกสักนิดก็คงดี' ผมวางแผนในหัวเสร็จสรรพ

เสียงกลอนประตูห้องน้ำดัง แกร๊ก ครูมินเดินออกมา พอเขาเห็นผมยืนอยู่ เขาก็ชะงักไปเล็กน้อย

"อ้าว ครูเจต... ยังไม่กลับไปที่ลานเหรอครับ?" เขาถาม

"พอดีผม... เอ่อ... รอเพื่อนครับ แต่เพื่อนน่าจะกลับไปแล้ว" ผมโกหกคำโต "งั้น... กลับพร้อมกันเลยไหมครับ"

"ครับ" เขาตอบรับง่ายๆ

เราเดินเคียงคู่กันไปตามทางเดินมืดๆ ที่มีเพียงแสงจันทร์และแสงสะท้อนจากกองไฟไกลๆ แม้จะไม่ได้พูดอะไรกันมาก แต่ระยะห่างระหว่างไหล่ของเราที่ห่างกันไม่ถึงคืบ มันทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นในใจอย่างประหลาด ผมคิดว่าคืนนี้คงเป็นคืนที่ดีที่สุดในค่ายแน่ๆ

เมื่อกลับมาถึงลานกิจกรรม เราเลือกที่นั่งลงบนเสื่อผืนเดียวกัน แสงไฟจากกองกองไฟสาดส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของครูมิน ประกายไฟเต้นระริกอยู่ในดวงตาคู่สวยภายใต้กรอบแว่น เขาดูเหม่อลอยมองเปลวไฟ นิ่งสงบเหมือนรูปปั้น

ผมไม่อยากให้ความเงียบมาทำลายบรรยากาศ เลยพยายามชวนคุยบ้างเป็นระยะ

"เด็กๆ สนุกกันใหญ่เลยนะครับ"

"เพลงนี้เพราะดีเนอะ"

ครูมินทำเพียงแค่หันมายิ้มบางๆ แล้วตอบสั้นๆ "ครับ" หรือ "นั่นสิครับ" ก่อนจะหันกลับไปมองกองไฟต่อ

ตอนนั้นผมเริ่มรู้สึกตะหงิดใจเล็กน้อย... ทำไมเขาดูนิ่งจัง? ทำไมไม่ถามกลับบ้าง? หรือเขาจะรำคาญ? แต่ผมก็รีบปัดความคิดลบๆ ทิ้งไป 'เขาคงเหนื่อยแหละ คน Introvert เจอคนเยอะๆ แบตคงหมด' ผมปลอบใจตัวเองแบบนั้น และเลือกที่จะนั่งเงียบๆ ข้างเขา ซึมซับช่วงเวลาที่ได้อยู่ใกล้กันให้มากที่สุด

จนกระทั่ง... กิจกรรมสิ้นสุดลง

"เอาล่ะครับ แยกย้ายกันไปพักผ่อน เตรียมตัวเข้าเวรตามจุดที่กำหนด!" เสียงประกาศจากวิทยากรเหมือนระฆังหมดเวลา

นักเรียนเริ่มทยอยลุกขึ้น เสียงจอแจดังขึ้นอีกครั้ง ผมกับครูมินลุกขึ้นยืนพร้อมกัน ปัดทรายออกจากกางเกง

วินาทีนั้นแหละ... คือจุดตัดสิน

ผมยืนรอ... มองหน้าเขา คาดหวังประโยคง่ายๆ อย่าง "ป่ะ กลับห้องกัน" หรืออย่างน้อยก็การหันมามองเพื่อเดินไปด้วยกัน

แต่ภาพที่ผมเห็นคือ ครูมินหันหลัง... แล้วก้าวเท้าเดินออกไปเลย

เขาเดินดุ่มๆ ฝ่าฝูงชนออกไปตามทางเดินสู่หอพัก โดยไม่หันกลับมามองผมแม้แต่เสี้ยววินาที ไม่มีการรอ ไม่มีการชวน ไม่มีการบอกลา ราวกับว่าคนที่นั่งข้างๆ กันเมื่อกี้ เป็นแค่อากาศธาตุ

ผมยืนค้างอยู่ตรงนั้น เหมือนโดนกระชากปลั๊กคอมพิวเตอร์ออกดื้อๆ หน้าจอชีวิตของผมดับวูบ

‘อ้าว... ไม่รอเหรอ?’

‘เฮ้ย... เรานอนห้องเดียวกันนะ เข้าเวรช่วงเดียวกันนะ’

‘เมื่อตอนเย็นยังคุยกันดีๆ อยู่เลยไม่ใช่เหรอ?’

คำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัวพร้อมกับความรู้สึก "หน้าชา" ผมมองแผ่นหลังเล็กๆ นั้นค่อยๆ หายไปในความมืด ความน้อยใจพุ่งขึ้นมาจุกที่คอหอย

...เราคิดไปเองคนเดียวสินะ...

ผมเดินลากขาตัวเองกลับหอพักด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งกว่าตอนมาหลายเท่า ทางเดินมืดๆ ที่เมื่อกี้ดูโรแมนติก ตอนนี้กลับดูอ้างว้างและหนาวเหน็บ

พอถึงห้องพักรวม ผมกวาดสายตามองหาเตียงของเขา... ว่างเปล่า เขาไม่อยู่

'คงไปอาบน้ำ' ผมคิด และจู่ๆ ความหวังโง่ๆ ก็ผุดขึ้นมาอีกครั้ง 'หรือถ้าเราไปอาบน้ำตอนนี้ อาจจะทันได้เจอเขา ได้เดินกลับพร้อมกันแก้ตัวอีกรอบ?'

ผมรีบคว้าผ้าเช็ดตัว เดินตรงดิ่งไปที่ห้องน้ำรวมด้วยความหวังเฮือกสุดท้าย

แต่เหมือนพระเจ้าจะเขียนบทให้ผมเป็นพระรองผู้ผิดหวัง พอผมเดินไปถึงหน้าห้องน้ำ ครูมินก็เดินสวนออกมาพอดี เขาอยู่ในชุดนอนเรียบร้อย ผมเปียกหมาดๆ กลิ่นสบู่หอมฟุ้ง

เรายืนประจันหน้ากัน

ผมมองหน้าเขา พยายามค้นหาคำอธิบายในแววตานั้น แต่สิ่งที่เจอคือความว่างเปล่าใสซื่อเหมือนเดิม

"ผมไปก่อนนะครับ" ครูมินพูดประโยคเดิมที่เหมือนเดจาวู พร้อมรอยยิ้มบางๆ ตามมารยาท ก่อนจะเดินเลี่ยงผ่านผมไป

ในใจผมอยากจะตะโกนถามว่า "ทำไมไม่รอ?" หรือ "ทำไมไม่ชวน?" แต่ปากผมกลับหนักอึ้ง สิ่งที่ทำได้คือการฝืนยิ้มที่มุมปาก... ยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา

"ครับ..."

ผมเดินเข้าห้องน้ำไป ยืนอยู่หน้ากระจก มองเงาตัวเองที่สะท้อนกลับมาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง

ความเฟลมันสะสมจนกลายเป็นก้อนความรู้สึกแข็งๆ ที่เรียกว่า "ความงอน" ผสมกับ "ความตัดพ้อ"

ผมอาบน้ำอย่างรวดเร็ว แบบขอไปที ไม่มีความสุนทรีย์อะไรอีกแล้ว พอแต่งตัวเสร็จ ผมเดินกลับมาที่ห้องพัก เห็นครูมินกำลังจัดของอยู่ข้างๆ เตียงนอนของผม (เรานอนติดกัน)

ปกติผมคงจะชวนคุย "อาบน้ำเร็วจัง" หรือ "ง่วงหรือยัง"

แต่วันนี้... System Shutdown

ผมเดินผ่านเขาไปเหมือนเขาเป็นอากาศธาตุบ้าง ไม่มองหน้า ไม่สบตา ทิ้งตัวลงนอนบนฟูกของตัวเอง แล้วพลิกตัวหันหลังให้เขาทันที

ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง ปิดกั้นการรับรู้จากโลกภายนอก ปิดกั้นตัวเองจากเขา

ท่ามกลางความมืดและเสียงลมหายใจของคนทั้งห้อง ผมนอนลืมตาโพลง จ้องมองผนังห้องที่ว่างเปล่า ความน้อยใจกัดกินความรู้สึก จนต้องบอกตัวเองซ้ำๆ ว่า

'พอเถอะเจต... เลิกพยายามได้แล้ว เขาไม่ได้แคร์แกขนาดนั้น'

ค่ำคืนนั้น ผมหลับไปพร้อมกับความรู้สึกเหมือนคอมพิวเตอร์ที่ถูกดึงปลั๊กกะทันหัน... ทั้งที่ระบบยัง Save งานไม่เสร็จด้วยซ้ำ

---

ตอนที่ 3 มาแล้วครับ ขอบคุณสำหรับการติดตามมากๆ ครับ

โดยสามารถติดตามตอนต่อไปได้ง่าย ๆ ผ่านแท็กด้านล่างของโพสต์นะครับที่บอกว่า เจตxมิน หรือ SystemError ได้

nuangnut1996

สนุกมากครับ