System Error: โปรแกรมรัก(ไม่)ลับฉบับครูคอม {EPISODE 2: Connection Established}

hackz

EPISODE 2: Connection Established (สัญญาณเชื่อมต่อ)

แสงแดดยามบ่ายของชายฝั่งทะเลสัตหีบแผดเผาจนไอแดดเต้นระยิบระยับอยู่เหนือผืนทราย เสียงหวีดหวิวของนกหวีดและเสียงตะโกนเชียร์ของนักเรียนดังเซ็งแซ่ไปทั่วบริเวณฐานกิจกรรมทางน้ำ

ผมยืนหลบมุมอยู่ใต้ร่มเงาของต้นสนทะเล พยายามทำตัวให้กลมกลืนกับบรรยากาศครูคุมฐานที่เคร่งขรึม แต่ความจริงแล้ว สายตาของผมกำลังทำงานหนักยิ่งกว่ากล้องวงจรปิดความคมชัดสูง เป้าหมายไม่ใช่เด็กนักเรียนที่กำลังวิ่งลงทะเล แต่เป็นร่างเล็กๆ ของครูมินที่ยืนกางร่มคันใหญ่อยู่ไม่ไกล

วันนี้เขาดูเหนื่อยกว่าปกติ แดดร้อนกับคนจำนวนมากคงสูบพลังงานของคนโลกส่วนตัวสูงอย่างเขาไปจนเกือบหมดหลอด เขาขยับแว่นสายตาบ่อยครั้ง ใบหน้าขาวจัดเริ่มขึ้นสีระเรื่อเพราะความร้อน เห็นแล้วอยากจะเดินเข้าไปพัดให้ หรือยื่นน้ำเย็นๆ ให้สักขวด แต่ติดที่ความปอดแหกของผมนี่แหละที่ยังเป็นอุปสรรคสำคัญ

ข้างๆ ฐานกิจกรรม มีคาเฟ่เล็กๆ ตั้งอยู่ เป็นร้านกาแฟกระจกใสที่มองเห็นแอร์เย็นฉ่ำและเมนูเครื่องดื่มน่าทาน ผมมองร้านสลับกับมองครูมิน ในหัวเริ่มประมวลผลแผนการอย่างรวดเร็ว

'ชวนเขาไปกินกาแฟดีไหมนะ? ดูเขาเหนื่อยๆ น่าจะอยากได้คาเฟอีน'

ความคิดด้านบวกพุ่งขึ้นมา แต่ทันใดนั้น โปรแกรมป้องกันความเสี่ยงในสมองผมก็ทำงานขัดขวางทันที

'เฮ้ย... แต่ถ้าเขาไม่กินกาแฟล่ะ? ถ้าเขาบอกว่าต้องคุมเด็กแล้วปฏิเสธหน้าตายล่ะ? หรือถ้าเขาคิดว่าเราจะจีบ... เอ้ย จะตีสนิทจนน่ารำคาญล่ะ?'

ความกังวลสารพัดรูปแบบตีกันวุ่นวายในหัว ยิ่งเห็นเขายืนนิ่งๆ ไม่แสดงอารมณ์ ผมยิ่งเดาใจไม่ถูก สุดท้ายความขี้ขลาดก็ชนะขาดลอย ผมตัดสินใจเดินแยกตัวออกมาเงียบๆ มุ่งหน้าไปที่คาเฟ่นั้นคนเดียว สั่งโกโก้ปั่นแก้วใหญ่มาดื่มแก้เก้อ

รสชาติหวานมันและดกเย็นของโกโก้ควรจะทำให้สดชื่น แต่พอดูดเข้าไปคำแรก ผมกลับรู้สึกฝืดคอแปลกๆ ความรู้สึกผิดและความเสียดายตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่อก

ทำไมแค่ชวนกินกาแฟแก้วเดียวถึงทำไม่ได้วะเจต?

ผมเดินถือแก้วน้ำกลับมาที่ฐาน เห็นครูมินยังยืนอยู่ที่เดิม ผมรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปหา ทำเนียนเป็นชวนคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ

"ร้อนนะครับวันนี้... แถวนี้มีคาเฟ่ด้วยนะ เมื่อกี้ผมแวะไปซื้อน้ำมา" ผมพูดพลางชูแก้วโกโก้ในมือประกอบ

ครูมินหันมามองแก้วน้ำในมือผม สายตาภายใต้กรอบแว่นดูมีประกายวูบหนึ่ง

"อ๋อ... ครับ เห็นอยู่เหมือนกัน" เขาตอบเสียงเรียบ

"ปกติ... ครูมินชอบเข้าคาเฟ่ไหมครับ?" ผมลองหยั่งเชิง ถ้าเขาตอบว่าไม่ ผมจะได้ไม่รู้สึกผิดมากที่ไม่ได้ชวน

"ก็เข้าบ้างครับ" เขาตอบพร้อมกับขยับตัวหลบแดดนิดหน่อย "บางทีก็อยากกินกาแฟบ้างเหมือนกัน เวลาเพลียๆ"

ประโยคนั้นเหมือนฟ้าผ่าลงกลางใจผม

‘อยากกินกาแฟบ้างเหมือนกัน’

โถ่เอ้ย! ไอ้เจต! ไอ้คนคิดมาก! รู้งี้ชวนไปซะก็จบเรื่อง ป่านนี้คงได้นั่งตากแอร์เย็นๆ คุยกันสองคนในร้านกาแฟไปแล้ว แทนที่จะมายืนเหงื่อตกคุยกันกลางแดดแบบนี้ ผมได้แต่ด่าตัวเองในใจ แต่ภายนอกก็ทำได้แค่ยิ้มแห้งๆ แล้วพยักหน้ารับ

"ไว้วันหลัง... ถ้ามีโอกาสค่อยไปกันนะครับ" ผมพูดแก้เก้อไปอย่างนั้น โดยไม่รู้เลยว่าโอกาสแก้ตัวจะมาถึงเร็วกว่าที่คิด

ช่วงเย็น หลังจากเสร็จสิ้นกิจกรรมทางน้ำ ถึงเวลาต้องเคลื่อนย้ายพลกลับค่ายพักแรม เนื่องจากรถบัสรับส่งนักเรียนออกไปแล้ว เหลือเพียงรถมอเตอร์ไซค์ของทหารที่ยืมมาใช้ขนของและรับส่งครู

และเหมือนโชคชะตาจะเริ่มเห็นใจคนกากอย่างผม หรือไม่ระบบจัดสรรทรัพยากรบุคคลของโลกใบนี้อาจจะเกิด Error ขึ้นมาดื้อๆ จู่ๆ ผมกับครูมินก็ถูกจัดให้กลับด้วยกัน โดยมีผมเป็นคนขับ และเขาเป็นคนซ้อน

"รบกวนด้วยนะครับ" ครูมินพูดพลางก้าวขึ้นซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์อย่างทุลักทุเลนิดหน่อยเพราะตัวเล็ก

"ไม่รบกวนเลยครับ จับแน่นๆ นะครับ" ผมตอบ เสียงอาจจะดูนิ่ง แต่ใจผมนี่สั่นยิ่งกว่าเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์เก่าๆ คันนี้เสียอีก

ผมค่อยๆ บิดคันเร่งพาเราสองคนแล่นไปตามถนนเลียบชายหาด ลมทะเลเย็นๆ พัดปะทะใบหน้า แสงอาทิตย์ยามเย็นเริ่มทอแสงสีส้มฉาบไปทั่วท้องฟ้า บรรยากาศโรแมนติกจนผมอยากจะขับวนรอบค่ายสักสิบรอบ

ปกติครูมินจะเป็นฝ่ายเงียบ ผมเตรียมใจไว้แล้วว่าคงต้องขับรถเงียบๆ ไปจนถึงที่พัก หรือไม่ก็ต้องเป็นฝ่ายชวนคุยแก้เก้อเหมือนเดิม แต่แล้ว... สัญญาณมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้น

"ตึกนั้นสวยจังครับ"

เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นจากข้างหลัง ใกล้หูผมมากเพราะแรงลมต้าน ทำให้เขาต้องขยับหน้าเข้ามาใกล้เพื่อพูดให้ได้ยิน

ผมสะดุ้งเล็กน้อยด้วยความดีใจ รีบมองตามนิ้วที่เขาชี้ไปทางกลุ่มอาคารหอพักทหารที่เพิ่งสร้างใหม่ ทาสีครีมตัดกับหลังคาสีน้ำเงินเข้ม ดูสะอาดตาและทันสมัย

"ใช่ครับ สวยเนอะ ใหม่กริ๊บเลย ไม่เหมือนหอพักครูที่โรงเรียนเรา เก่าจนสีลอกหมดแล้ว" ผมรีบตอบรับบทสนทนาทันที กลัวว่าถ้าช้าไปแม้แต่วินาทีเดียว เขาจะหยุดคุย

"นั่นสิครับ" ครูมินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นฟังดูผ่อนคลายกว่าตอนอยู่ต่อหน้าคนเยอะๆ มาก "ถ้าหอพักเราสวยแบบนี้ก็น่าอยู่หรอก"

นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้ยินเขาบ่นเรื่องโรงเรียน หรือแสดงความเห็นส่วนตัวออกมา ผมรู้สึกเหมือนกำแพงหนาๆ ที่เขาสร้างไว้เริ่มมีรอยร้าวเล็กๆ ให้ผมได้ส่องเข้าไปดูข้างใน

"แล้ว... ครูมินไม่ได้พักหอในโรงเรียนเหรอครับ?" ผมถามต่อ พยายามคุมเสียงไม่ให้ตื่นเต้นเกินไป นี่คือจังหวะเก็บข้อมูล

"เปล่าครับ ผมเช่าบ้านอยู่ข้างนอก"

"อ้าว ทำไมล่ะครับ หอในประหยัดกว่าตั้งเยอะ หรือว่าไม่ชอบอยู่รวมกับคนอื่น?"

มีความเงียบเกิดขึ้นชั่วอึดใจ ผมแอบมองกระจกข้าง เห็นเขามองเหม่อออกไปข้างทาง ก่อนจะตอบออกมาเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลงกว่าเดิม

"จริงๆ ก็ส่วนหนึ่งครับ... แต่อีกเหตุผลคือ ผมเลี้ยงแมว"

Bingo!

"เลี้ยงแมว?" ผมทวนคำ ยิ้มกว้างออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ โชคดีที่ใส่หมวกกันน็อก เขาเลยไม่เห็นหน้าตาดีใจจนออกนอกหน้าของผม "หอในเขาห้ามเลี้ยงสัตว์นี่เนอะ"

"ครับ... ทิ้งน้องไว้ที่อื่นไม่ได้หรอกครับ เป็นห่วง" เขาพูดประโยคนี้ด้วยน้ำเสียงที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อน มันเต็มไปด้วยความรักและความอ่อนโยนอย่างที่สุด "นี่มาเข้าค่ายหลายวัน ก็ต้องฝากเพื่อนบ้านมาดูให้ คิดถึงจะแย่แล้ว"

วินาทีนั้น ผมรู้สึกอิจฉาแมวขึ้นมาตงิดๆ แต่ในขณะเดียวกัน หัวใจผมก็พองโตจนแทบคับอก

นี่ไม่ใช่แค่การคุยเรื่องทั่วไป แต่นี่คือการที่เขายอมแชร์ "โลกส่วนตัว" ของเขาให้ผมฟัง สำหรับคนที่เป็น Introvert การเล่าเรื่องสิ่งที่รักหรือเรื่องที่เป็น Comfort Zone ของตัวเองให้ใครฟัง นั่นหมายความว่าเขาเริ่มไว้ใจคนคนนั้นในระดับหนึ่งแล้ว

"น่ารักจังครับ... หมายถึงแมวนะ" ผมเผลอหยอดไปเนียนๆ "วันหลังขอดูรูปบ้างสิครับ ผมก็... เอ้อ ชอบแมวเหมือนกัน" (โกหกครับ จริงๆ ผมเฉยๆ กับแมว แต่ตั้งแต่วินาทีนี้ไป ผมปฏิญาณตนว่าจะรักแมวทุกตัวบนโลกใบนี้)

"ได้สิครับ ในมือถือมีรูปเต็มเลย"

บทสนทนาของเราไหลลื่นไปตลอดทางจนถึงที่พัก มันไม่ใช่บทสนทนาที่หวือหวา แต่มันเป็นช่วงเวลาที่ 'เรียล' ที่สุดเท่าที่ผมเคยสัมผัสจากเขา

พอรถจอดที่หน้าอาคารที่พัก เขาลงจากรถแล้วถอดหมวกกันน็อกส่งคืนให้ผม ผมสังเกตเห็นแววตาเขาดูสดใสขึ้นกว่าตอนบ่ายอย่างเห็นได้ชัด อาจจะเพราะได้คุยเรื่องที่ชอบ หรือเพราะบรรยากาศดีๆ ระหว่างทางก็ไม่รู้

"ขอบคุณที่มาส่งนะครับครูเจต" เขายิ้มบางๆ ให้ผม ย้ำว่า ยิ้ม จริงๆ ไม่ใช่แค่การกระตุกมุมปากตามมารยาทเหมือนที่ผ่านๆ มา

"ยินดีเสมอครับ... ไว้ขากลับ ถ้าไม่มีรถ เรียกผมได้นะ"

ผมมองตามหลังเขาที่เดินเข้าห้องพักไป พร้อมกับความรู้สึกเหมือนเพิ่งชนะรางวัลที่หนึ่ง แม้ว่าในตอนนั้นผมจะยังไม่รู้ตัวเลยว่า... กราฟความสัมพันธ์ที่กำลังพุ่งสูงเสียดฟ้านี้ กำลังจะดิ่งลงเหวอย่างรวดเร็วในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า ในคืนรอบกองไฟที่จะถึงนี้

...สัญญาณเตือน System Error กำลังจะดังขึ้นแล้ว แต่ผมในตอนนั้นยังหูหนวกตาบอดเพราะความรักจนมองไม่เห็นอะไรเลย...

---

ขอบคุณสำหรับการตอบรับ EP ที่ 1 เป็นอย่างดีนะครับ เห็นคนอ่านชอบใจผมก็มีแรงเขียนต่อครับ

เรื่องนี้เป็นเหตุการณ์ที่ผ่านเข้ามาในช่วงชีวิตนึงของผมครับ เลยเขียนขึ้นมาเพื่อเก็บไว้เป็นที่ระลึกครับ

นิยายเรื่องนี้อาจจะมีศัพท์เทคนิคเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์เยอะหน่อยนะครับ เพราะผมเองก็เป็นครูคอมด้วย อาจจะไปทาง Geek บ้าง แต่ก็จะมีคำบรรยายภาษาไทยให้ครับ

ผมจะพยายามลงวันละ EP นะครับ อาจจะมีเลทบ้าง 1-3 วัน

โดยสามารถติดตามตอนต่อไปได้ง่าย ๆ ผ่านแท็กด้านล่างของโพสต์นะครับที่บอกว่า เจตxมิน หรือ SystemError ได้

nuangnut1996

สนุกมากครับ

lekthai

Thankyou

abc55

ครูมินน่ารักตะมุตะมิมาก

pppoi

สนุกมากครับ รอติดตามนะ ขอบคุณครับ