โทษที..ทำไงได้กูรักมึงไปแล้ว ( 75-76 )

tanya

(คัดลอกมา ขออภัยเจ้าของเรื่องนะครับถ้าหากว่าซ้ำ)
- g  k9 W% P: \/ G; a, Oตอนที่ 75  โทษทัณฑ์
“โชว์ทำไมมึงพูดอย่างงี้อ่ะ มึงพูดแบบนี้มึงไม่รักกูแล้วใช่ไหม”ผมพูดผมเสียใจในสิ่งที่ได้ยินมาก
“กูบอกให้กลับไป”
" s/ t9 Z1 J0 p& d1 Q, J“ไม่ จนกว่ามึงจะยอมคุยกับกูดีดี”
% ?! m$ @! n! N; a% D“กู บอก ให้ กลับ ไป” มันพูดเน้นคำน้ำเสียงดูโกรธ
! c# c" ]. c  E8 _“ไม่ กูบอกว่าไม่ไง”
“เอางั้นใช่ไหม มึงจะหาว่ากูใจร้ายไม่ได้นะ”   
2 y' Z/ M2 U8 \2 f“เอาเลยมึงจะทำอะไรก็เชิญ ถ้ามันทำให้กูรู้ว่ากูยังมีตัวตนสำหรับมึง”ผมพร้อมที่จะยอมรับในทุกๆ สิ่ง มันกระชากแขนผมเข้าไปในห้องผมเจ็บแต่ผมจะทน มันโยนผมลงบนเตียง ยอมรับว่ามันรุนแรงมาก
2 c7 w+ q, S4 \“เอาสิ ตามที่มึงต้องการ ยังไงกูก็ผิดอยู่แล้ว” ผมจ้องตามันไม่ลดละ มันกระชากเสื้อผม จนขาดทีเดียว ผมรับรู้อารมณ์โกรธของมันได้อย่างเต็มที่ มันกระชากกางเกงผมออกพร้อมกับชั้นใน ตอนนี้ผมไม่เหลืออะไรแล้วบนร่างกาย
! A2 j6 s' l8 M* v8 B“มึงต้องการแบบนี้เองนะตุลย์ กูจะบอกให้ว่าความเจ็บปวดมันเป็นยังไง” ความเจ็บปวดรวดร้าวพุ่งสู่ร่างกายผม เมื่อสิ่งนั้นของมันก้าวล้ำเข้ามาในร่างกายผมอย่างไม่ปราณี เจ็บปวดร่างกายจนแทบจะฉีก น้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย กูขอโทษโชว์กูขอโทษ ทำไงได้กูรักมึงไปแล้ว ต่อให้เจ็บปวดแค่ไหนก็ก็ต้องทน
) V( b4 B% s& H; ^, Q“ฮือ ฮุก” ความจุก ความปวด ปะปนกันจนไม่ได้รับรู้ถึงความสุขอย่างที่เคยเป็น
8 W4 }; `  N, L" w! c( \“เจ็บไหม ทรมานไหม” มันถาม ขณะที่ความเจ็บปวดถาโถมเข้ามาในร่างกายผมอย่างไม่หยุดหย่อน
+ V) ^  ]! B( c) h3 q“แค่ไหนกูก็จะทน โชว์ ขอแค่มึงกลับมา” ผมพูดพร้อมกับน้ำตา
“อือ กลับไปซะ” มันพูดพร้อมถอนกายออกจากผม เมื่อเสร็จกิจ แล้วเดินออกจากห้องไปอย่างไม่แยแสผมอีกเลยสภาพผมตอนนี้เมื่อพวกขายบริการ ที่พอเสร็จก็เดินจากกันคนละทาง ผมได้แต่นอนกอดหมอนกับน้ำตา แล้วมองย้อนถึงภาพวันวานที่แสนมีความสุขด้วยกัน สิ่งที่ผมทำกับมันสนองผมคืนแล้วใช่ไหม ภาพวันที่มันเรียกร้องขอความรักจากผม แต่ผมปฏิเสธอย่างไม่ใยดี ตอนนี้ผมรู้แล้วความเจ็บปวดของมันตอนนั้นเป็นอย่างไร ผมรับเอาไว้หมดแล้ว มันต้องจบอย่างนี้จริงๆ ใช่ไหม ผมค้นหาเสื้อเท่าที่พอจะมีในตู้มาใส่ ซึ่งพอมีเสื้อผ้าผมอยู่บ้าง เพราะมาพักที่นี้บ่อย แล้วลากร่างกายอันเจ็บปวดเพื่อออกไปหามัน
% a* M  m% A: C" }“โชว์ มึงอยู่ไหน” ผมร้องเรียกตะโกนทั่วบ้าน ก็ไม่มีวี่แววของเจ้าของชื่อตอบกลับ นี้ใช่ไหมคือสิ่งที่ผมควรจะได้รับ คือการโดนทิ้งจากคนรัก เหมือนที่ผมเคยทำกับโป้ง กับมัน ผมรู้ซึ้งแล้วแหละ ผมได้แต่เดินไปตามทางอย่างไม่รู้จุดหมาย สติหลุดขาดจากร่างกาย เดินไปตามทางเรื่อยๆ ข้างทางมีแต่ป่า แล้วหุบเขา สวนผึ้งที่เคยอบอวลไปด้วยความสุขผมกับมัน ตอนนี้เป็นแค่ทางเดินผ่านของซากศพอันไร้ค่า ที่เดินไปอย่างไม่มีจุดหมาย ผมไม่รู้ผมเดินมาไกลแค่ไหน ผมไม่รู้แม้กระทั้งว่าผมเดินอยู่ที่ไหนด้วยซ้ำ
เอี๊ยดดด!!
1 ?) k+ I# Y, d: z! {* g! i  r7 S“ขึ้นรถ” ผมเปิดประตูรถสีดำมันวาวของมันขึ้นไปนั่งข้างคนขับ น้ำตาผมไหลเป็นทาง อย่างน้อยมึงก็ไม่ทิ้งกูให้โดดเดี่ยว  
“ขอบคุณ ที่ไม่ทิ้งกัน” มันนิ่งมองไปข้างหน้าไม่แม้แต่จะหันมามองผม ตลอดทางกลับกรุงเทพ มันมาจอดส่งผมที่หน้าหอ
“ไม่ลงมาด้วยกันก่อนเหรอ” มันไม่พูดอะไรกับผมเลย ผมพยายามพูด พยายามถาม พยายามทำทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว ผมอยากกลับมาเป็นเหมือนเดิม โชว์กูขอร้องแหละ อย่าเป็นอย่างนี้เลยนะ ผมเดินลงจากรถแล้วมันก็ขับรถออกไปเลย ผมก็ได้แต่รอให้ผ่านช่วงเวลาอันเลวร้ายนี้ไป ขอให้ให้มันผ่านๆ ไปอย่างเร็วด้วยเหอะ ผมข่มตาให้นอนหลับไม่ได้เลยสักนิด
“ตุลย์ สีหน้าไม่ดีเลยนะ มึงไหวป่าววะ” ไอ้พจน์ถาม หลังจากเลิกเรียน
2 d8 L6 W, B% D7 L. q" R; q8 z“ใช่ไหวป่าวตุลย์ ไปกินข้าวกันก่อนป่ะ” ไอ้ข้าวออกปากชวน
5 p6 j1 N7 v/ |$ M“กูไม่เป็นไร ขอบใจพวกมึงมาก”  ผมตอบเสียงเรียบ
“ไอ้เชี่ยตุลย์ มึงจะล่องลอยอยู่อย่างนี้เพื่อไร ทำไมมึงไม่ไปง้อเค้าว่ะ หรือมึงทำไม่เป็น” ไอ้คิวว่า
: t& @& H: a/ _& S4 H" v“เอ่อใช่” ไอ้พจน์คู่หูเห็นพ้องด้วย ผมก็คิดว่ามันก็ถูกของพวกมันในเมื่ออยู่เฉยๆ ก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมา
6 r! p; g3 J4 A. @" G“ก็ถูกของมึง งั้นกูจะไปง้อเค้า” พวกมันก้อทำหน้างงๆ ที่ผมเปลี่ยนสีหน้าจากหน้ามือเป็นหลังมือ
4 m& Y# W: J5 r/ h1 o“ดีเดี๋ยวพวกกูช่วยเอง ไม่ต้องห่วงๆ”
“แต่ตอนนี้หิวว่ะ เอ่อตุลย์พี่โชว์ก็อยู่ที่นั้นนะ กับพวกไอ้เจ๋ง เริ่มเลยดิ” ไอ้ข้าวว่า เริ่มเลยใช่ไหม ได้ แต่เอาไงดีว่ะ ไม่เคยได้ง้อใครด้วย แต่ทำไงได้นี่คือสิ่งที่ผมต้องทำ
6 s% R1 [# J6 o8 d, N% Z“ข้าว มากันทุกคนเลย เอ่อตุลย์เฮียนั่งอยู่ตรงนู้นแหนะ เฝ้าโต๊ะอยู่” พวกผมเจอไอ้เจ๋งยืนซื้อข้าวอยู่
. o# m' e) m0 H# t: x“อ่อ อืม” ผมก็เห็นมันนั่งอยู่คนเดียว ยังไม่ได้กินข้าวด้วย ซื้อไปให้ละกัน ง้อๆๆ ท่องเอาไว้ ผมเดินออกมาไปซื้อข้าวให้มัน แล้วเดินไปที่โต๊ะ ตอนนี้ก็ยังไม่มีมีใครมา
0 {1 G+ `# j' M1 H  Z# W“ซื้อมาให้” ผมวางแล้วนั่งฝังตรงข้ามมัน มันก็มองหน้าผมงง ว่ามาได้ไง ไอ้พวกนั้นมันก็ยังไม่มาสักทีไหนบอกจะช่วยไงว่ะ
3 K, E, z, g2 I1 N: P“เฝ้าโต๊ะละกัน เดี๋ยวไปซื้อข้าวแป็บ” เจ็บแปล็บเลยครับ
, R# H3 M3 T& V& t“ก็ซื้อมาให้แล้วนี่ไง โชว์ขอร้องแหละ อย่างน้อยก็กินข้าวที่กูซื้อมาให้หน่อย กูไม่รู้ความสัมพันธ์มึงกับกูตอนนี้จะเป็นยัง แต่ขอนะ อย่าทิ้งความรู้สึกดีดีที่เคยมีให้กันไป” มันไม่หันมามองแล้วเดินลุกออกจากโต๊ะไปเลย นี้มันไม่ใจร้ายไปหน่อยใช่ไหม นี้ใช่ไหมที่กูเคยทำกับมึง กูต้องชดใช้แล้วสินะ ได้งั้นกูก็จะทำเหมือนที่มึงทำกับกู แล้วเราจะได้เห็นดีกันไอ้โชว์ (โชว์กร่างปะทะตุลย์ตื้อ ใครจะแน่กว่ากัน) สักพักไอ้พวกนั้นก็มา
“ไปไหนละ”
8 |% g3 [! B5 e“ไปซื้อข้าว แมร่งกวนตีนกูก็ซื้อมาให้แล้ว ไม่แลของกูเลยสักนิด”
“ไม่เป็นไรเดี๋ยวกูกินเอง เสียดายของ” ไอ้เจ๋งพูดพร้อมหยิบจานข้าวที่ผมซื้อให้ไอ้โชว์มันไป
“ตามใจมึงเหอะ เหลือไว้ก็ต้องให้หมาแดกอยู่ดี”
( |# U- ?4 p  \) P“สัสส เจ๋งแมร่งแย่งข้าวหมาแดก” ไอ้พจน์พูด ก็หัวเรากันไปครับ
“เอ่อ เจ๋ง เดี๋ยวกูกลับคณะก่อนนะ” ไอ้โชว์เดินกลับมาพร้อมข้าวกล่อง
, V+ ~" r4 [% l# J3 y7 Z“อ้าวทำไมรีบละเฮีย”
/ C% p$ Q5 n# Q0 Y* l" U: o$ m“เออ มีเรียนชดเชยว่ะ เพื่อนโทรตามกูลืม” โกหกไม่เนียนเลย ได้เดี๋ยวเจอกู
, g- ?1 r8 ?1 ]& j“งั้นไปด้วยจะไปหาเพื่อนที่คณะมึงพอดี” ผมลุกขิ้นยืน ตามมัน มันเดินนำออกไปก่อนแล้ว ผมเดินไปจับมือมัน มันก็สะบัดออก ผมก็จับใหม่แน่นกว่าเดิม มันก็แกะออก แถมทำหน้าโหดใส่ผมอีก ได้ไอ้กร่างเอางี้ใช่ไหม
$ b9 U& t" c8 D* z0 A. H“โชว์คืนนี้มานอนห้องกูมั้ย” ผมถาม
“ไม่อ่ะ บ้านกูมี”
“อ่อ งั้นกูไปนอนบ้านมึงนะ โอเคตามนี้” ผมพูดตัดบท แล้ววิ่งหนีมันเลยกลับมาที่โต๊ะ เพื่อนๆ ก็ยังอยู่
“ไหงกลับมาว่ะ” ผมไม่ตอบแต่ยิ้มๆ
8 x, d* T; K8 ~/ `) J, W“สัสส ลับลมคมใน ระวังเหอะจะยิ้มไม่ออก” ไอ้เจ๋งว่า
. Y1 D9 _8 y% A+ h0 h  E  k“สัสเจ๋ง มึงก็อย่าปากหมาให้มากเลยมึง ดูแลของตัวเองให้ดีเหอะ” ไอ้พจน์ว่า
5 w* F. U5 D3 s7 H9 J6 s“เอ่องั้นเดี๋ยวกูกลับก่อนนะ” ผมบอกพวกมัน จะรีบไปเตรียมตัว
. y( b8 M; e; a8 m4 M“อ้าวไหงรีบกลับนักว่ะ ตะวันยังตรงหัวอยู่เลย” ไอ้คิวว่า
5 h- ]$ j$ F) E“กูมีธุระนิดหน่อยนะ”
“ไงก็สู้ๆ นะตุลย์” ไอ้ข้าวให้กำลังใจผม
“อืม ขอบใจพวกมึงทุกคนด้วยนะ” แค่มีพวกมึงอยู่ข้างๆ กูกูก็มีกำลังใจมากขึ้นแล้วแหละ ผมรีบตรงไปซื้อของที่ซุปเปอร์มาเก็ตตรงข้ามมหาวิทยาลัย กะว่าจะซื้อของแล้วก็ทำอาหารอร่อยๆ ให้มันกินสักหน่อย ผมช็อปปิ้งได้สักพัก ได้ขนมที่มันชอบกิน  วันนี้จะทำสปาเก็ตตี้ครีมซอสเห็ดที่มันชอบ ผมรีบหอบข้าวของทั้งหมดไปที่บ้านมัน  ผมจัดการขอใช้ครัวทำกับข้าว ผมเข้าออกบ้านมันจนคนในบ้านชินแล้ว เพราะผมก็เคยมาทำกับข้าว เคยมาช่วยแม่มันทำกับข้าวด้วย
“อืมน้องตุลย์ไม่ต้องทำเผื่อคุณนายกับคุณท่านนะค่ะ วันนี้ท่านมีงานเลี้ยงข้างนอกบ้าน” ป้าจิตบอกผม
+ ~; t# A; W0 M0 f3 M/ p0 U5 p' F. j“ครับ งั้นผมทำไว้เผื่อให้ป้ากับคนอื่นๆ ในบ้านด้วยละกัน”
“จ้า ไม่ต้องทำเยอะนะเพราะป้าก็กินไม่ค่อยเป็นหรอก”
“ครับ ขอบคุณนะครับป้า อ่อ ป้าถ้าโชว์กลับมาไม่ต้องบอกนะว่าผมมาที่นี่ แล้วทำกับข้าวให้มัน”
“ค่ะ ตามสบายนะค่ะ” แล้วป้าจิตก็ปล่อยให้ผมละเลงอาหารของผมไป อร่อยไม่อร่อยไม่รู้ แต่มึงติดใจแน่เพราะกูใส่ยาเสน่ห์ลงไป 555 ล้อเล่น เป็นเสน่ห์ปลายจวักจากคุณแม่ล้วนๆ  
$ W5 a7 G7 h) @5 l( {1 g“น้องตุลย์ น้องโชว์มาแล้วค่ะ”
  V$ {  {* d# [  {: a. q$ `“งั้นฝากป้าไปจัดโต๊ะเลย” ป้าจิต ยกอาหารฝีมือผมไปให้มัน ผมก็ได้แต่แอบมอง ไม่รู้ว่าคุยกันว่าไง แต่มันก็กิน ผมรู้ว่าตอนนี้มันรู้สึกโดดเดี่ยวแค่ไหน กับการที่ต้องมานั่งกินข้าวคนเดียว
“อร่อยดีนะป้าจิต ซื้อมาจากไหนหรอ” มันกินหมดมันก็ถามป้าจิต
“กูทำเองแหละ อร่อยใช่ไหมล่ะ กินซะเกลี้ยงเลย” มันทำหน้าเหมือนเสียฟอร์ม
8 d$ [% p# q. V' |: V“ก็งั้นๆ อ่ะ แค่กูหิวเท่านั้นเอง” ตามฟอร์มๆ ไอ้กร่างขี้แอ็กเอ้ย
0 ]& R0 e% s, V5 w! {+ I# s4 ]; \3 z“หรอ หิวก็กินอีกสิยังมีเหลืออีกเยอะนะ”
6 K9 m% K8 S7 ^. y“ไม่อ่ะ ป้าจิตงั้นเดี๋ยวผมไปอาบน้ำก่อนนะครับ” แล้วมันก็ลุกเดินขึ้นห้องไป มีหรอที่ผมจะไม่ตาม ตามจิตเลยครับ ตามติดชีวิตที่หายไป (ชื่อรายการใหม่ของผม 555)
! l4 I! T; r5 k: ^* X* f“ตามมาทำไม กลับไปเลยไป” มันหันมาไล่ผม
“เรื่อง บอกแล้วไงว่าจะมานอนด้วย” จังหวะนี้หน้าด้านเท่านั้นที่ครองโลก อิอิ
( ]' O! d, X/ e. Q! y) t9 b# V“ใครอนุญาตไม่ทราบ ห้องใครห้องมันโว้ย” ก็เถียงไปตลอดทางเดิน จนเดินเข้ามาถึงห้องมัน โดยที่มันยังไม่ทันได้ไล่
“อาบน้ำด้วยสิ” ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงยั่วยวน
& F$ k4 J7 b/ M: R“ไม่” มันพูดเสียงแข็งคำเดียว ผมก็ตกใจแต่ก็ต้องทน เพื่อวันของเรา สู้โว้ยๆ
# _# s2 T( L7 Q7 v0 {8 ~0 o“งั้นมึงอาบเถอะ กูอาบแล้วแหละ” ผมโกหกไปไม่เนียนเลยสักนิด เพราตอนนี้ยังใส่ชุดนิสิตอยู่เลย ทำไงได้เค้าไม่ให้อาบด้วยหนิ มันหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป
& X4 W: w' I9 [! s. rอีกนานไหม เมื่อไหร่นะ ที่ผมกับมันจะได้กลับมามีความสุขในห้องนี้ ห้องแห่งความทรงจำ ทั้งความเจ็บปวด ความทุกข์ ความสุข ยังคละคลุ้งวนเวียนอยู่ภายในห้องนี้ คิดแล้วน้ำน้ำก็ไหลอยู่ข้างใน โชว์กูขอโทษละกัน ที่ผ่านมามึงคงเจ็บปวดเพราะกูมามาก กูขอโทษจากใจจริง แล้วก็หวังว่าวันของเราจะย้อนกลับคืนมา
“มานี้สิ เดียวเช็ดผมให้” ผมนั่งบนเตียงรอมันมาหาอย่างที่เคยเป็น แต่ตอนนี้มันเห็นผมเป็นเพียงอากาศธาตุที่ไม่มีตัวตนสำหรับมัน ไม่มอง ไม่มีปฏิกิริยาตอบโต้ มีบ้างเล็กน้อยเท่านั้น นี้กูทำผิดมากขนาดนั้นเลยหรอว่ะ นี้คือโทษทัณฑ์ของกูใช่ไหม ผมได้แต่มองมันทำอะไรต่อมิอะไรของมัน เหมือนวิญญาณที่มันไม่เห็นผมแต่ผมเห็นมัน มันล้มตัวลงนอนบนเตียงไม่คิดแม้แต่จะมองผม โชว์มีกร่างแบบเดิม ด่ากู ทำร้ายกูยังดีเสียกว่า อย่างน้อยก็ทำให้รู้ว่ากูยังยืนอยู่บนพื้นที่ชีวิตของมึง กูไม่ชอบแบบนี้เลย กูพยายามเข้มแข็ง พยายามยิ้มให้มึง ทั้งๆที่ในใจกูเจ็บปวดแค่ไหน กูรู้ซึ้งถึงความรู้สึกมึงแล้ว กูรู้ซึ้งแล้ว กูขอโทษ
! J9 s6 m/ b2 E( O. n( S“นอนด้วยนะ” ผมล้มตัวนอนข้างๆ มัน มันหันหลังให้ผมไปอีกทาง นี้ใช่ไหม ต่อให้อยู่ใกล้แค่คืบก็เหมือนยิ่งไกลไปเสียทุกที เฮออ จะทำไงดีว่ะเนี้ยะ สู้ต่อไปตุลย์จอมตื้อ เราถือคตินี้แล้วหนิ เพื่อนำคืนไอ้กร่างของเราคืนมา กอดแมร่งเลย มันก็นอนนิ่งครับ มันหลับหรือมันชอบว่ะเนี้ยะ อิอิ
ตอนที่ 76  ขอบคุณที่ยังรักกัน
) V7 l. A" x  I“พี่ตุลย์อยูไหนเนี้ยะ วินถึงแล้ว” วันนี้ผมนัดน้องวินออกมาบอกจะพามันมากินข้าว ก่อนหน้านี้มันพยายามให้ผมเล่าเรื่องราวให้ฟังว่าเป็นไง เลยตัดสินใจพามันมากินซะเลย นัดเจอที่เมเจอร์ครับกะว่าจะดูหนังด้วย ขอคลายเครียดสักวัน
“ใกล้แล้ว อีกป้ายนึง” ผมตอบปลายสายบนรถเมล์ รถติดได้อีก
1 A; v" j8 B' f7 S: z; J! e8 @“อย่าช้านะ วินหิวมากๆ”
) m* d3 E1 k0 s, }: q8 R: \' W“อืม อีกแป๊บนึงเดินเล่นไปก่อนนะ”
3 \: N' a* v% X“หวัดดีครับพี่ตุลย์” ผมรับไหว้วิน อ้าวไอ้น้องรามก็มาด้วยแฮะ
% t0 ?7 p( V6 o! y6 A, l! D“อืม รอนานไหม”
  V1 S# F( g& @, B“พี่ตุลย์ไม่ต้องเลี้ยงมันหรอกนะ มันตามมาเอง อีกอย่างมันรวยกว่าเราอีก” ไอ้น้องวินรีบบอก ผมยังไม่ทันได้ถามอะไรเลย
“ไม่เป็นไร นานๆที น้องพี่นะเว้ย เพื่อนวินก็น้องพี่แหละ” ผมบอกไป ไม่ได้สำเนียกเลยว่าตัวเองจนกว่ามันเยอะ 55 แต่เอาหน่ามันเป็นธรรมเนียมที่พี้ต้องเลี้ยงน้อง
! F5 h  S! I& H“กินไรอ่ะ” ผมถามมัน
; K9 V: S: U5 d# R( Q2 q) L“แล้วแต่พี่ตุลย์เลย มีงบเท่าไหร่เลี้ยงเท่านั้นเลย”
0 \6 G) ~3 \9 K! A# ?“เอางั้นหรอ งั้นออกไปกินส้มตำข้างทางกัน” ผมแหย่มันเล่น
( H, i# @6 N+ W) x" i' n1 _7 [“งั้นหรอ ก็ได้ครับ” อ้าวไอ้นี้เชื่อไรง่ายจริงวุ้ย เด็กน้อยของพี่
“พี่ล้อเล่น กินซิสเลอร์ นี้แหละ วินเชื่อคนง่ายไปนะ”  ผมเดินนำมันเข้าไป
3 y1 A) ?# F3 p$ g“ป่าว วินไม่ได้เป็นคนเชื่อคนง่ายซะหน่อย วินแค่เชื่อพี่” ซาบซึ้งน้ำตาแทบไหล ผมร่ำไห้ด้วยความสุขที่เปี่ยมล้น เวอร์ไปๆๆๆ 55
6 ~3 U/ x$ S! t' r  L) u3 L! [, i, @“อืม รามดูมันได้ อย่าให้มันไปเชื่อใครง่ายๆ เดี๋ยวโดนหลอกเอา” ผมหันไปคุยกับไอ้ราม
“โอ้ยยพี่ตุลย์ ไอ้เชี่ยเนี้ยะตัวหลอกวินเลย วินตามมันไม่เคยทัน” ไอ้น้องวินรีบโวยวาย
“เยอะไปๆ” ไอ้น้องรามหันมาพูด น้องคนนี้ตั้งแต่รู้จักมันมา ไม่เคยเห็นมันพูดไรแบบจริงจริงจังเลย ไม่ใช่ไร้สาระนะ  หมายความว่ามันพูดน้อยจนเข้าถึงยากมาก น้อยที่จะเห็นมันพูด
“น้อยไปต่างหาก” ผมก็สั่งอาหารกินกันไปแหละครับ ก็พูดคุยกันตามประสาพี่น้อง
“แล้วกับพี่โชว์เป็นไง” ไอ้น้องวินเริ่มถาม
. c' [$ B9 }$ A“ก็ยังไม่ดีขึ้นอ่ะ แต่ก้พยายามอยู่”
$ E; q5 O% y: O  v2 ]8 Z  p“พี่ตุลย์มีอะไรรีบบอกวินนะ เผื่อวินช่วยได้”
" D3 @0 ~7 S( f“ช่วยตัวเองให้ได้ก่อนเหอะ” ไอ้น้องรามนี้ก็มีมุมกวนตีนเหมือนกันนะเนี้ยะ
* v+ s! B/ H+ m4 |+ q5 H! |“ไม่เอาขี้เกียจ ให้มึงช่วยดีกว่า” เอ๊ะยังไงสองคนนี้ ผมก็พึ่งเห็นรอยยิ้มบางๆ ของไอ้น้องรามก็วันนี้แหละ
( ~" y3 C& P8 z3 w& ^/ x“อืม พี่ยังไหว ยังไงแกตั้งใจเรียนเหอะเทอมแรกทำเกรดดีดี”
“ครับ วินเก่งอยู่แล้ว” ไอ้นี้ไม่ได้มีความถ่อมตัวเลย
' d+ g/ |7 }# _“ใช่มันเก่งพี่ตุลย์ มันยังสอนรามเลย” วันนี้ทำให้ผมได้คุยกับรามแล้วรามก็เริ่มคุยกับผมมากขึ้น
“คนเก่ง ถ้าไม่ขยัน ก็ตายได้เหมือนกัน อย่าทะนงตัวไป”
“ครับๆๆ พี่ชายวินจะขยันๆๆ นะ”
! K, E6 e& H$ Z; a“อืม เกรดดีมีรางวัล”
“จริงอ่ะ แค่ดีหรอ แล้วถ้าได้เอล่ะ” มันกวนตีนครับ
- d$ X, Z, y) y" A; Y' H1 t9 s“เอ๊ะไอ้นี่หนิ กวนเหรอไม่ต้องเอาแล้วรางวัล” ผมแกล้งมันเล่น
“โหพี่ตุลย์อ่ะ แค่แกล้งเล่นเอง เทอมนี้จะทำเกรดสูงๆ รอรับรางวัลเลยครับ”
0 q0 ?: J2 \* x  @1 L# Y“ทำให้ได้อย่างที่พูดเหอะ”
“คร้าบบ พูดงี้ไปซื้อของขวัญมาเลยดีกว่า” จะน่ารักไปไหนน้องคนนี้
1 Q  I" z# s- Q& i9 p) L“ไปดูหนังกันป่ะ”
“เอาดิพี่เลี้ยงนะ”
“เคเค เลี้ยงอยู่แล้ว” วันนี้หมดตูดชัวร์ 555 คิดในใจพอ
# d# }3 p+ N$ Z) D“รามดูด้วยกันนะ” ผมหันไปชวนน้องราม
4 i, \" {4 T/ x, X  X“อ่อ ได้ครับ กะว่าจะดูกับไอ้วินมันอยู่แล้ว วันนี้หนังใหม่เข้า” หนังใหม่ด้วยไง ราคาเต็ม จนๆๆๆ 555
' U' P9 g, Q9 C% _% [" V/ I“อืม งั้นไปซื้อตั๋วกันเหอะ” ซื้อตั๋วแล้วก็ต้องรออีกประมาณครึ่งชั่วโมงถึงจะถึงรอบ
“ตุลย์” ผมหันหลังไปตามเสียงเรียก
“อ้าวโป้ง”
“หวัดดีครับพี่ตุลย์” ไอ้น้องซันสวัสดีผม น้องมันโตขึ้นเยอะแล้วครับ ดูจากสภาพการคือคงรักกันดี เพราะแววตาไอ้โป้งเห็นผมมันก็ไม่ได้หม่นหมองอะไรแล้ว ดีแล้วมึงมีความสุขกูก็ดีใจแล้วโป้ง
+ n6 Z7 ?4 [$ x“ดีซัน โตขึ้นเยอะเลยนะเนี้ยะไม่เจอเสียนาน” ผมก็แนะนำให้สองฝ่ายรู้จักกันไป
“เป็นไงสบายดีสิมึง เดี๋ยวนี้หวานนะ แล้วนี่มาทำไร” ผมแซวโป้ง
9 _. y* h* b+ y. P“คงหวานสู้มึงไม่ได้หรอก” ผน้าผมเจื่นอเลยครับ แต่มันก็คงไม่ทันได้มอง
“มาดูหนังเหรอ” ผมถามมัน
“อืม อีกครึ่งชั่วโมงนะ” สรุปมาดูหนังเรื่องเดียวกัน ผมบอกแล้วโลกเรามันกลมและเล็กนิดเดียว จากนั้นก็เข้าโรงกันตามระเบียบ  โรงหนังนะ 55 หนังสนุกมากครับ
“สนุกมากเลยเนอะ พี่ตุลย์ไปไหนต่ออ่ะ” น้องวินถามหลังออกมาจากโรงหนัง
“ไม่รู้สิ กลับแหละ”
“ตุลย์ไปกินข้าวกันก่อนป่ะ ไปด้วยกันหมดนี่แหละ” ไอ้โป้งหันมาชวนทุกคน
2 {) H. Q% R% I$ s* r- @“เอางั้นหรอ วินว่าไง”
“แล้วแต่พี่ตุลย์ วินยังไงก็ได้ ส่วนไอ้รามก็คงตามผม”
“ถามกูแล้วหรอ” ไอ้รามแย้ง
“แล้วมึงจะไปไหม”
( G$ l( h* U% i1 M) @; o+ P2 q+ C“มึงไปไหนกูก็ไปนั้นแหละ” ไอ้รามว่า
“แล้วมึงจะแย้งทำหอกไรว่ะ” ไอ้น้องวินว่าไอ้ราม คู่นี้ก็กัดกันตลอด สุดท้ายพวกเราก็ไปกินข้าวเย็นด้วยกัน ก็คุยกันไปเรื่อยเปื่อย ไอ้โป้งกับน้องซันดูมีความสุขดี ผมก็สบายใจ ตอนนี้ก็คงเหลือแต่เรื่องของผม ที่ต้องลุ้นกันต่อไป
0 V0 A7 l- O% F. @% S9 u: [“อ่ะ ซื้อขนมมาฝาก” ผมไปหามันที่บ้านเอาขนมไปให้
4 G5 v" g8 A) j“ซื้อมาทำไม เอากลับไปเถอะ”  มึงไม่มีทางใจแข็งตลอดไปหรอกโชว์
“งั้นอยากกินเมื่อไหร่ก็เอามากินนะ ฝากป้าจิตไว้นะ” ผมบอก
! b0 c* {' s: w) r4 Q“วันนี้นะไปดูหนังมาด้วยแหละ หนังสนุกมาก...” ผมเล่าว่าวันนี้ผมไปทำอะไรมาบ้าง  ถึงแม้ว่ามันจะไม่สนใจก็เหอะ แต่ยังไงก็เข้าหูมันอยู่ดี
: a1 N# z% _  ]+ d4 ~  P+ Y% i7 x“โชว์พรุ่งนี้เราไปเที่ยวกันไหม”
$ E2 @, N/ L) M# z5 a& {! m' ?8 e“อย่าทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ไหม” มันย้อนตอบกลับมา
8 o$ z# I8 @  a7 J8 f“ใช่สิ ทำไมถึงเหมือนเดิมไม่ได้ล่ะ” ผมย้อนถาม อยากรู้ว่ามันจะตอบยังไง
“คนเรา บางครั้งเจ็บก็ต้องทน เจ็บแล้วต้องจำ แต่บางครั้งถ้ามันสาหัสเกินไป ก็ทนไม่ไหวนะ ตายเสียยังดีกว่า” นี่คือเหตุผลใช่ไหม
“แล้วถ้ากูรักษาให้มันจะเจ็บน้อยลงไหม โชว์กูรักมึงมากนะ มึงไม่รักกูแล้วใช่ไหม”  ผมถามจ้องหน้ามันรอคำตอบ
“รัก” มันตอบแต่ไม่ได้มองหน้าผม

“อืม ขอบคุณที่ยังรักกัน” ผมพูดแค่นี้ก็เดินออกมา ขอแค่ได้รู้ว่ามันยังรักผมก็พอผมขอแค่นี้อย่างน้อยก็ทำให้ผมมีกำลังใจที่จะทำให้วันของเรากลับมาเหมือนเดิม  
“ไอ้ตุลย์ เป็นไงบ้างว่ะ” ไอ้พจน์ถาม
“ก็สู้ต่อไป” พวกมันถามและเป็นกำลังใจให้ผมตลอดเวลา จนตอนนี้ผมไม่ค่อยเครียดแล้ว ผมไปหามันที่บ้านทุกวัน ไปทำกับข้าวซื้อขนมไปฝาก ไปนอนด้วยบ้าง มันก็ไม่ว่าอะไร เริ่มพูดกับผมมากขึ้นสักวันมันก็ใจอ่อนเองแหละ ผมตื้อเก่ง 555
1 B$ ]* e! c2 `- _+ n“ดีแล้วๆ วันนี้ไปฉลองกันมั้ย คลายเครียด” ไอ้คิวชวน
+ P5 f- S" v- a* V“ไปไหนกันอ่ะ ไปด้วยดิ” ไอ้น้องวินตัวแสบครับ
" H2 ?8 G8 I( O# {( M9 w“ย้ำราตรี ไปด้วยกันดิ สนุกๆ สังสรรค์เบาๆ” ไอ้คิวได้โอกาสเลยชวนน้องวินเลยเพราะมันคิดว่าถ้าวินไปผมก็ต้องไป
9 I/ j! x9 f; \8 \4 z“ไปครับๆๆ เดี๋ยวชวนไอ้รามก่อน” มันรีบกดโทรศัพท์โดยไม่ได้รอถามผมเลย ไปก็ไปว่ะ
* K- l- i3 E% t7 f
2 J! {7 p' @! g

kin

ชอบมากเลยอะคับ

beer_som

ขอบคุณคับ ....

fza1993

ขอบคุณครับ

if_chaitawat

ขอบคุนนะครับ
! S# ]1 E! J) d

Ifoot-ballZ

ชอบพี่โชว์โหมดนี้อ่ะ ดูรุนแรงดี
: e$ S# b+ c, [& i3 {ปล.นึกว่าจะจบแบบแฮปปี้แล้วนะเนี่ย ยังมีทะเลาะกันอีก

masushi

{:6_177:} เข้าใจกันนะ

no2000

กำลังอิน ชอบมากเลย

callton

ขอบคุนคราบบบ

locky2one

ชอบจัง ครับ

snowy69

จิงๆเลยสองคนนี้

boommy

สนุกครับ ชอบมาก

cherry-p

ขอบใจมากๆๆๆๆคับ

2539

สนุกครับ ชอบมาก

Banklovebank

ขอบคุณครัาบ

whywhy

โคร ต ๆ อ่ะ Smile :')

imanaji

ขอบคุณมากๆครับ

tamia

ขอบคุณครับ

mind19mindPSU

ขออ่านต่ออีกหน่อยนะครับ