โสด UID23297
ลงทะเบียน2011-7-29
ออนไลน์2522 ชั่วโมง
วันเกิด1967 ปี 11 เดือน 1 วัน
อายุพิจิก
ที่อยู่ปัจจุบันไทย ตราด
โสด
ศาสตราจารย์เอื้ออาทร
อาจารย์พิเศษ
|
(copy)
# y& ?8 m4 n; _5 q2 D # ]) `' s& [+ P2 K; T0 C
กระบี่รักข้ามชาติ% Q; B0 _+ B2 Y. s: B4 W+ [4 d' v
ลิ้นชักของโต๊ะตัวหนึ่งถูกดึงให้เลื่อนออกมา ภายในนั้นมีหนังสือนวนิยายปกเข็งวางอยู่เล่มหนึ่งซึ่งหน้าปกของหนังสือมีชื่อว่า กระบี่รักมือปราบ0 P$ ^: m3 Z( ^) r" o
เจ้าของมือที่ดึงลิ้นชัก ได้เอื้อมลงไปหยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมาก่อนจะเปิดไปยังหน้าที่เขาอ่านค้าง และใช้ที่คั่นหนังสืออันใหญ่คั่นเอาไว้
% O6 S9 m3 n" U1 e% p เจ้าของดวงตาที่กำลังอ่านหนังสืออยู่นี้เป็นชายหนุ่มหน้าตาดี ชื่อว่า พงศ์ เขาเป็นคนหนึ่งที่ชื่นชอบนวนิยายจีนกำลังภายในเป็นชีวิตจิตใจและนวนิยายเรื่อง กระบี่รักมือปราบที่เขากำลังตั้งใจอ่านอยู่นี้ก็เป็นเรื่องที่เขาโปรดปราณ และติดอกติดใจเป็นที่สุด
% `1 ^- S9 [: }: t9 v เขาอ่านมันจบไปหลายรอบจนจดจำเนื้อเรื่อง ตัวละคร และคำสนทนาต่างๆได้จนหมดสิ้น แต่กระนั้นเขาก็ยังคงหยิบมันขึ้นมาอ่านเป็นประจำอย่างไม่รู้จักเบื่อหน่าย ราวกับว่ามันเป็นส่วนหนึ่งในชีวติของเขา
/ k7 ?# d( t7 [3 E- |0 g: U, \* z ครู่หนึ่ง ประตูห้องของพงศ์ ก็เปิดออกโดยชายหนุ่มรูปหล่อหุ่นล่ำซึ่งอยู่ในชุดเครื่องแบบนายตำรวจยศสัญญาบัตร เขาผู้นี้มีชื่อว่า วินสายตาของวินทอดมอง พงศ์ ซึ่งกำลังใจจดใจจ่ออ่านนวนิยายจีนอยู่โดยไม่สนใจสิ่งรอบข้างวินกล่าวไปยังพงศ์ว่า- \! i! x$ ]2 R& Y
" อ่านอยู่นั่นแหละ ***นวนิยายเรื่องนี้น่ะนายไม่เบื่อบ้างหรือไงวะ ? "
) L% I3 V) X. ?8 I$ z8 r8 d' a พงศ์ ไม่ตอบอะไร เขายังคงอ่านมันต่อไปจนวินอดไม่ได้ที่จะเดินมาหยุดยืนอยู่ข้างหน้าแล้วหยิบนวนิยายเล่มนั้นขึ้นมาจากมือของพงศ์- J8 ?/ T: L0 b8 h
" เฮ้ย...! อะไรวะ กำลังมันๆ "
& {, \* B J% G5 @: B, d พงศ์มองหน้าวิน เขาเห็นรอยยิ้ม และแววตาอันกรุ้มกริ่มบนใบหน้าของนายตำรวจหนุ่มผู้นี้4 G, f: y3 x) Q, i4 P1 q1 G7 ~. u
" มือปราบในเรื่อง จะมาสู้มือปราบอยางชั้นได้ไงวะ มาหาอะไรทำแก้เซ็งกันดีกว่า"; s+ |( C! ?8 V/ l' ^
กล่าวจบ วินโน้มศีรษะเข้าหาพงศ์พลางพรมจูบไปทั่วใบหน้าอันหล่อเหลาของเพื่อนรักทั้งสองต่างแสวงหาความสุขกันอย่างเนิ่นนาน ก่อนจะมานอนแนบชิดอยู่บนที่นอน ภายใต้ผ้าห่มสีขาวสะอาดตาและหนานุ่ม
- | _5 r8 b1 L* W พงศ์แนบศีรษะอิงแอบอกอุ่นๆของวินไว้พลางถามว่า5 d5 H6 H) l' V$ O; n6 u7 _ w
" มีคำสั่งให้นายไปช่วยราชการที่ต่างจังหวัดเหรอ ? "3 t( S* M! B8 d) H# Q) Y
" ใช่ "
0 o' T) F. h4 t I. g1 S6 B! X5 k% X6 K " นานแค่ไหน ? "
9 H+ j2 H/ e8 t' x+ l1 D9 g1 ]2 r, X " ก็ยังไม่รู้ "
$ q% Y5 B1 u. H" `0 ~, X% ]. S " แล้วนายจะกลับมาอีกไหม ? "
0 D" E, v: _$ _3 F w5 B( q ไม่มีคำตอบใดๆหลุดออกมาจากปากของวิน พงศ์กอดก่ายนายตำรวจหนุ่มกระชับแน่นราวกับไม่อยากให้ร่างนี้นั้นผละจาก- w. k8 z; K0 B# e$ g& ~4 S
หลายเดือนผ่านไป...% ~+ N( d6 e" L3 }/ _
พงศ์ นั่งอ่านหนังสือนวนิยายจีน กระบี่รักมือปราบอยู่ภายในห้องของเขาเพียงผู้เดียว ครู่หนึ่ง เขาละสายตาจากตัวหนังสือแล้วหันไปมองที่นอนอันหนานุ่มซึ่งเขากับวิน เคยมีความสุขร่วมกันอย่างดูดดื่มหลายครั้งหลายครา. W# D( Q3 d) }2 F: E- Z
ห้วงแห่งความคิดคำนึงในอดีตนั้นหวนคืนกลับมาตอกย้ำความรู้สึกของเขาอีกครั้งอย่างทุกข์ระทมบัดนี้ เขาออกจะแน่ใจแล้วว่า วิน คงจะลืมตนเสียแล้ว ไม่มีข่าวคราวอันใดจากวินเลย ตราบกระทั่งวันนี้
; F3 }$ N" |# R ในที่สุด พงศ์ก็ตัดสินใจเดินทางไปหาวินยังจังหวัดที่เขาไปปฏิบัติราชการอยู่ พงศ์จัดเสื้อผ้าข้าวของเครื่องใช้ลงกระเป๋า และไม่ลืมที่จะพกเอานวนิยายจีนที่เขาชื่นชอบติดตัวไปด้วย
3 @1 I5 x- M3 y; v. i2 Y& ?3 c เขาขับรถคู่ใจไปตามทางหลวงที่ตัดผ่านภูเขา แม่น้ำ และลำธาร ทั้งวันทั้งคืนอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยด้วยความหวังว่าจะได้พานพบนายตำรวจหนุ่มสุดที่รักอีกสักครั้ง ถึงแม้ว่าจะไม่สามารถดึงตัวเขากลับมาได้อีกต่อไปก็ตาม
% s& s! b3 w5 u. ~1 r3 l และเมื่อพงศ์เดินทางถึงสถานีตำรวจที่วินไปปฏิบัติราชการเขาก็เดินเข้าไปข้างใน และสอบถามจ่าผู้สูงวัย แต่ยังไม่ทันที่พงศ์จะได้พูดอะไร เสียงชายผู้หนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลังของเขา
" P: k& Y' }2 z X0 g: R " มาหาชั้นเหรอ "
+ q/ y/ g5 I! m9 q3 K; B9 b: o พงศ์หันกลับมาดู เขามองเห็นวินยืนอยู่ด้วยสีหน้าอันเคร่งเครียด วินโอบไหล่พงศ์เพื่อนรักพลางพาเขาเดินออกจากสถานีตำรวจแห่งนั้นระหว่างที่เดินไปด้วยกัน พงศ์ตัดพ้อกับวินไปว่า
' `; b# k c, C0 P$ \6 O " ทำไมนายไม่ติดต่อหาชั้นเลย ? "
0 t" ^. T* U, e# u! I " มีหลายเรื่องที่ชั้นต้องรับผิดชอบ และสะสาง ทุกอย่างเปลี่ยนไปจากเดิมแล้ว"; X. G5 |0 j5 z2 Q
" ไม่จริงหรอก อย่างน้อยก็ยังมีชั้น ที่ยังไม่เปลี่ยนใจไปจากนาย "
3 u, u0 _) g) h" \+ f พงศ์กล่าวจบ วินพยายามเดินหนี พงศ์เดินตามประชิดพลางกล่าว Z; G6 F' K6 z* G7 \+ o- K" g
" นายจะไปไหน วิน กลับมาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน "1 s' S9 t4 c! a: e' t- ?- q( l3 K
วินหยุดยืนอยู่ครู่พลางหันกลับมา แล้วกล่าวว่า5 Q& a0 G8 Z _% A
" นายกลับไปเสียเถอะ พงศ์ ไม่มีประโยชน์อะไรที่นายจะติดตามชั้นขอให้ทุกอย่างระหว่างเราจบลงเพียงแค่นั้น ขอให้มันเป็นเพียงแค่ความทรงจำ "
4 k" R2 U- |$ s9 _, l" l " ชั้นไม่เข้าใจ ช่วยอธิบายหน่อยได้ไหม ? "
9 {8 s( I, w4 j: g พงศ์กล่าวกับวินด้วยสีหน้าอันขุ่นข้อง ครู่หนึ่ง มีหญิงสาวหน้าตาสดใสเดินมายืนอยู่เคียงข้างวินแล้วยิ้มให้เขาวินยิ้มตอบหล่อนไปก่อนจะหันมาทางพงศ์ พลางเอ่ยขึ้นว่า
$ p n* P1 h6 C " นี่อ้อ แฟนของชั้น "
8 r$ e6 ^; C1 H3 @6 {# n พงศ์มองดูหญิงสาวอยู่ครู่ก่อนจะหันกลับมายังวินอีกครั้ง พลางกล่าว
$ ~4 d9 [3 _7 e9 r " ชั้นพอจะเข้าใจอะไรขึ้นบ้างแล้ว "
; q* o$ W* ?: g2 P: yวินหัวเราะด้วยสีหน้าอันแจ่มใส พลางยื่นมือมาตบไหล่พงศ์แล้วพูดว่า5 @2 K7 ^" v* z0 @
" ชั้นไปก่อนนะ "" e( [( ^6 R5 g
พงศ์ยิ้มและมองดูชายหนุ่มเดินเคียงคู่กับหญิงสาว ออกจากสถานีตำรวจแห่งนั้นไป" G% w# t& B7 x, g, n- l4 e
ตกดึกของคืนวันนั้น.....7 C) e( i6 {* k5 {8 C
พงศ์ขับรถคู่ใจมาตามเส้นทางอันคดเคี้ยว และมืดสลัว มีเพียงแสงไฟจากรถที่แล่นสวนทางมาเป็นระยะเท่านั้นที่นำทาง
- u3 a' `$ g: u0 u5 Zสายตาทั้งคู่ของพงศ์เริ่มอ่อนล้า เขาขับรถมาเป็นเวลานานมากควรแก่การพักผ่อนได้แล้ว แต่กระนั้น เขาก็อุตส่าห์กัดฟันทนฝืนขับรถต่อไปด้วยจิตใจอันครุ่นคิด
4 f7 q0 e, F P) W5 o7 V4 v: b& M3 m เรื่องราวมากมายลอยละล่องเข้าสู่จิตใต้สำนึกแห่งชายหนุ่มผู้นี้ เขารู้สึกสับสนระคนกับความผิดหวังในสิ่งที่เขานั้นได้ทุ่มเทลงไป ปัญหาอันหลากหลายสุมประดังเข้ามาจนสมองน้อยๆนั้นไม่สามารถรับรู้สิ่งใดได้อีกแล้ว
8 w- q/ ^5 M O* H1 t ดวงตาทั้งคู่ของพงศ์หลับลงในทันที ตามด้วยเสียงอันดังสนั่นของยานพาหนะที่ปะทะกันและเสียงกระจกที่แตกกระจาย ร่างของพงศ์นั่งสงบนิ่งอยู่บนที่นั่งคนขับใบหน้าอาบนองไปด้วยเลือด เขาลืมตาขึ้นอย่างช้าๆก่อนจะยกมือข้างหนึ่งขึ้นกุมศีรษะด้านขวาไว้ด้วยความเจ็บปวด ชายหนุ่มเหลือบไปเห็นหนังสือนวนิยายจีนที่นำติดตัวมาตกอยู่ข้างๆกายเขาจึงหยิบมันขึ้นมา ชายหนุ่มหลับตาลงอีกครั้งพลางปล่อยมือข้างนั้นลงข้างลำตัว แต่ยังคงกำหนังสือเล่มนั้นไว้แน่นเขาสลบไศล และตกอยู่ในภวังค์ ก่อนที่ภาพบางอย่างจะอุบัติขึ้นในหัวสมองของเขา( J6 v; v; d$ V3 c- v
ท่ามกลางเทือกเขาอันทะมึนที่ทอดตัวยาวไปตามลำน้ำอันเชี่ยวกรากในมณฑลหนึ่ง บนแผ่นดินมังกรโบราณอันกว้างใหญ่ครากระนั้น พลันบังเกิดสองเสียงฝีเท้าม้าอันฉกาจฉกรรจ์ เหยียบย้ำผืนพสุธาหวดไล่กันมาแต่ไกล( y! A. x6 O y6 c" s2 H
บุรุษชุดดำปกปิดใบหน้า มือหนึ่งกุมกระชับกระบี่มั่น กำลังควบอาชาหลบหนีบุรุษหนุ่มผู้สวมชุดมือปราบซึ่งติดตามมาอย่างกระชั้นชิดบัดดล มือปราบผู้นั้นพลันถีบทะยานร่างขึ้นสู่ฟ้าด้วยวรยุทธ์อันล้ำเลิศก่อนจะควงร่างม้วนตัวข้ามบุรุษชุดดำไปพลางร่อนกายลงเหยียบพื้นแล้วหันมาแลเห็นใบหน้าอันงดงามคมคายสมชายชาตรี ซึ่งใบหน้านี้เหมือนกับ วิน ราวกับเป็นพิมพ์เดียวบุรุษชุดดำผู้ปกปิดใบหน้าบังคับม้าให้หยุดชะงัก ก่อนเพ่งพินิจไปยังมือปราบผู้นั้น มือปราบหนุ่มประสานมือคารวะพลางเอ่ยถามขึ้นว่า" \, z8 S# a( w
"มิทราบจอมยุทธ์ท่านนี้มีเรื่องด่วนอันใด จึงได้ฝ่าด่านตรวจของข้า หวังหมิง"
5 B2 p0 v- V1 C# h* |- v; o) E บุรุษชุดดำปลดผ้าที่ปกปิดใบหน้าอยู่นั้นออกเผยให้เห็นโฉมหน้าอันหล่อเหลาคมคาย เหมือนกับพงศ์ราวกับเป็นพิมพ์เดียว! b' O/ q% |% e) A
" อ๊ะ... ลู่อัน ที่แท้เป็นเจ้าเองหรือนี่ "5 N9 \) m0 ^- b" k9 J1 O; G- {
หวังหมิงรู้สึกประหลาดใจที่ได้ประสบมิตรผู้คุ้นเคยฝ่ายลู่อันผู้มีใบหน้าเหมือนกับพงศ์ได้เดินเข้ามาประชิดแล้วโอบกระชับกอดหวังหมิงไว้ราวกับเป็นคู่รักไออุ่นจากเรือนกายแห่งชายหนุ่มทั้งสองได้ถ่ายทอดสู่กันอย่างซ่านซ่า ลู่อันเอ่ยปากชวนขึ้นว่า
6 T* T! x3 A7 `! g3 w k " ไปหลังภูผานั่นเถอะ "8 p8 ~8 ~7 @, ?% ~) ?7 v% l$ y) ]
ณ ที่นั้น สองกายแกร่งต่างแสวงหาซึ่งสิ่งที่ตนเองปรารถนา จนห้วยเวลาแห่งความอภิรมย์ในรสรักทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดแห่งฝั่งฝันลู่อันเอนร่างอิงแอบหวังหมิงไว้พลางเอ่ยถามว่า/ E: i2 b8 T7 _5 L
" เจ้าจะไปราชการต่างเมืองใช่ไหม "
. i Q4 r8 e, R " ใช่ "
$ D& R6 _1 `1 N1 J " นานสักเท่าใด "% l6 L6 g5 C7 x4 N, ]
" ก็ยังไม่รู้ "' _: [4 q) _) Q( C+ ^6 y
" แล้วเจ้าจะกลับมาอีกหรือไม่ "
6 F# V7 J: Y0 V# H6 U: M( n ไม่มีคำตอบใดๆหลุดออกมาจากปากของหวังหมิงลู่อันกอดก่ายหนุ่มมือปราบกระชับแน่น ราวกับไม่อยากให้ร่างนี้นั้นผละจาก+ G9 i a' O8 u/ b; {* T
หลายเดือนผ่านไป- w6 ^7 _8 V9 z3 x
ลู่อันนั่งจับเจ่าอยู่ข้างภูผาริมแม่น้ำ อันเคยเป็นลานสวรรค์ที่เขากับหวังหมิงเคยมีความสุขร่วมกันอย่างดูดดื่มห้วงแห่งความคิดคำนึงในอดีตนั้นหวนคืนกลับมาตอกย้ำความรู้สึกอีกครั้งอย่างทุกข์ระทมบัดนี้ ลู่อันออกจะแน่ใจแล้วว่าหวังหมิงคงจะลืมตนเสียแล้ว ไม่มีข่าวคราวอันใดจากหวังหมิงเลยตราบกระทั่งวันนี้+ G9 w( n, j( u" C& a7 \' o
" คอยเขาคนนั้นอยู่เหรอ "
' G, I' ]# r5 e' E9 v b1 kน้ำเสียงนุ่มลึกของบุรุษผู้หนึ่งกล่าวขึ้นจากด้านหลังลู่อันหันไปมองเจ้าของเสียงผู้นั้น เขาแลเห็นชายหนุ่มแปลกหน้ายืนยิ้มอยู่4 e7 a2 o8 ~6 z; U7 S1 t6 F% ]* z- U) i4 ]
" ข้าชื่อเทียนหยาง "* G- U' `( f0 F
ชายผู้นั้นกล่าวพลางเดินมานั่งเคียงข้างลู่อันก่อนจะยิ้มอย่างกรุ้มกริ่มจึงว่าต่อ
7 s8 X! u' w5 l0 _% u' \& ?" เจ้าคงจะรักเขามากล่ะสิ "
8 b- |- M& i, U0 c4 q; `& w# sทันทีที่เทียนหยางกล่าวจบ ลู่อันก็ทำตาโตด้วยความแปลกใจ
. h( N9 ?6 ?4 p _8 \$ w& t) r" ข้าเคยเห็นเจ้ากับเขามีอะไรกันที่หลังภูผาแห่งนี้
" m4 N9 g# @; c0 lเทียนหยางกล่าวจบ ลู่อันรู้สึกเขินอายพลางขยับกายออกห่างเล็กน้อยหากแต่เทียนหยางกลับขยับกายเข้าประชิดแล้วยื่นใบหน้าอันคมคายเข้ามาใกล้ๆก่อนกล่าวว่า
" r3 x p. O/ B9 M; e! C( O" บทรักของเจ้าเร่าร้อนสุดบรรยาย ข้าอยากทำเช่นนั้นบ้าง"3 q- e0 w1 |# e% \& z& w
ลู่อันลังเลในตัวเทียนหยาง เนื่องจากไม่แน่ใจว่าชายหนุ่มแปลกหน้าผู้นี้นั้นจะมาไม้ไหนแต่กระนั้น ลู่อันก็มิได้หลบเลี่ยงแต่ประการใด ความห่างเหินจากหวังหมิงกลับทำให้ลู่อันต้องการไขว่คว้าหาความเข้าใจเพื่อมาตอบแทนในสิ่งที่ขาดหาย
2 I& N/ n' p9 C- U7 sในที่สุด เรือนกายอันกำยำทั้งสองก็โอบกระชับกันและกันไว้อย่างอบอุ่นเทียนหยางพรมจูบไปตามใบหน้าอันเย้ายวนของลู่อันพลางลูบไล้ปลายนิ้วไปตามผิวกายอันสั่นระริกทั้งสองเอนกายลงใฝ่หาในรสปรารถนาอันรวยรื่นโดยใช้เนินหินริมแม่น้ำนั้นต่างลานสวรรค์อันบรรเจิด! ~. ^. T" c+ n" d @% z3 v
เทียนหยางปลดเสื้อผ้าอาภรณ์ของตนลงพลางโลมไล้เรือนร่างของลู่อันอย่างหิวกระหายด้วยจิตใจอันสั่นสะท้านและร้อนรุ่ม ลู่อันทอดกายให้ชายหนุ่มรุมเร้าพลางหลับตาพริ้มเพื่อดื่มด่ำในรสเสน่หาอันรัญจวน
7 J: U; s) h# B5 x& Dแต่แล้วในบัดดล...ลู่อันพลันลืมตาแล้วผุดลุกขึ้นอย่างฉับพลันก่อนจะผละกายออกห่างจากเทียนหยางทุกอย่างหยุดลงกลางคันทั้งๆที่ความหฤหรรษ์กำลังบังเกิด ลู่อันผละจากเทียนหยางมาอย่างไร้เยื่อใยเขาขึ้นขี่ม้าแล้วควบออกไปอย่างบ้าคลั่งด้วยน้ำตานองหน้า ในจิตใจของเขาขณะนี้ยังมีหวังหมิงอยู่เพียงผู้เดียวเท่านั้น- q* o9 C+ |5 F' t) d
ลู่อันตัดสินใจมุ่งสู่เมืองที่หวังหมิงไปราชการเขาควบม้าคู่ใจไปตามเส้นทางที่ตัดผ่านภูเขา แม่น้ำ และลำธาร ทั้งวันทั้งคืนอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยด้วยความหวังว่าจะได้พานพบมือปราบสุดที่รักอีกสักครั้ง ถึงแม้ว่าจะไม่สามารถดึงตัวเขากลับมาได้อีกต่อไปก็ตาม
% S5 P! i* {% O" b: _, Cและเมื่อลู่อันเดินทางถึงที่ว่าการอำเภอที่หวังหมิงไปปฏิบัติราชการเขาก็เดินตรงไปยังทหารรักษาการณ์ที่ยืนอยู่หน้าที่ว่าการอำเภอนั้น แต่ยังไม่ทันที่ลู่อันจะได้กล่าวอันใดเสียงชายผู้หนึ่งก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังของเขา
) k5 m: n2 b' }0 O2 ~" มาหาข้าเหรอ "( d, Y; E! }" p* y
ลู่อันหันกลับมาดู เขามองเห็นหวังหมิงยืนอยู่ด้วยสีหน้าอันเคร่งเครียดหวังหมิงพาสหายรักเดินจากที่ว่าการอำเภอแห่งนั้น ระหว่างที่เดินไปด้วยกัน ลู่อันก็ตัดพ้อกับหวังหมิงไปว่า2 [, c& s) u: X8 P8 _4 y3 e8 w
" ทำไม่เจ้าไม่กลับไปหาข้าเลย"7 m6 U6 Y# h% {
" มีหลายเรื่องที่ข้าต้องรับผิดชอบและสะสางทุกอย่างเปลี่ยนไปจากเดิมแล้ว ", T4 V1 y3 Y/ K, Y* B& a8 m5 |
" ไม่จริงหรอก อย่างน้อยก็ยังมีข้า ที่ยังไม่เปลี่ยนใจไปจากเจ้า"
% O6 i- J2 N9 S" S3 G2 ?& lลู่อันกล่าวจบ หวังหมิงพยายามเดินหนี ลู่อันเดินตามประชิดพลางเอ่ย9 k2 G3 M+ ?4 F' p C9 R% r
" เจ้าจะไปไหน หวังหมิง กลับมาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน"3 n8 X3 d# Q1 h0 \4 P* W
หวังหมิงหยุดยืนอยู่ครู่ พลางหันกลับมาแล้วกล่าวว่า T/ P1 D: {: s) r9 l
" เจ้ากลับไปเสียเถอะ ลู่อัน ไม่มีประโยชน์อันใดที่เจ้าจะติดตามข้าขอให้ทุกอย่างระหว่างเราจบลงเพียงแค่นั้น ขอให้มันเป็นเพียงแค่ความทรงจำ "% E' u* R6 W8 ^' \' u: F
" ข้าไม่เข้าใจ ช่วยอธิบายหน่อยได้ไหม"
. W. C! Q$ g+ Mครู่หนึ่ง มีหญิงสาวหน้าตาสดใสเดินมายืนอยู่เคียงข้างหวังหมิงแล้วยิ้มให้เขาหวังหมิงยิ้มตอบหล่อนไปก่อนจะหันมาทางลู่อัน พลางเอ่ยขึ้นว่า
+ U8 H- Y. F, f& H; F! e- E- R" นี่หงเอ๋อ ฮูหยินของข้า "
r* b9 }# {' }5 B* ]3 G6 Xลู่อันมองดูหญิงสาวอยู่ครู่ก่อนจะหันกลับมายังหวังหมิงอีกครั้งพลางกล่าวว่า& I1 r2 e6 b K! t5 s: h
" ข้าพอจะเข้าใจอะไรขึ้นบ้างแล้ว "
+ f" ~4 o9 m7 Dหวังหมิงหัวเราะด้วยสีหน้าอันแจ่มใส พลางยื่นมือมาตบไหล่ลู่อันแล้วพูดว่า
9 C' b/ P# K1 Q9 A w1 b7 l# Y" ข้าไปก่อนนะ "5 _8 M6 i$ m: J. b
ลู่อันยิ้มและมองดูชายหนุ่มเดินเคียงคู่กับหญิงสาวจากไป. [' x9 G$ [) b% w" h9 r) [
ตกดึกของคืนวันนั้น...
3 x' m. V: ?/ @+ @. q) s! s4 s$ Yลู่อันควบม้าคู่ใจมาตามเส้นทางอันคดเดี้ยวและมืดสลัวมีเพียงแสงสว่างจากดวงจันทร์อันกลมโตเท่านั้นที่นำทาง. ~6 N K+ L$ x" J9 {! h7 W
สายตาทั้งคู่ของลู่อันเริ่มอ่อนล้า เขาขี่ม้ามาเป็นเวลานานมากควรแก่การพักผ่อนได้แล้ว แต่กระนั้น เขาก็ยังอุตส่าห์กัดฟันทนฝืนควบม้าต่อไปด้วยจิตใจอันครุ่นคิด+ l8 }4 }7 z; Y0 p
เรื่องราวมากมายลอยละล่องเข้าสู่จิตใต้สำนึกแห่งชายหนุ่มผู้นี้เขารู้สึกสับสนระคนกับความผิดหวัง ในสิ่งที่เขานั้นได้ทุ่มเทลงไป ปัญหาอันหลากหลายสุมประดังเข้ามาจนสมองน้อยๆนั้นไม่สามารถรับรู้สิ่งใดได้อีกแล้ว6 \1 G7 y% o" G, B) @& H
ดวงตาทั้งคู่ของลู่อันหลับลงในทันที ตามด้วยร่างอันไร้สติของเขาที่ร่วงหล่นลงจากหลังม้าและศีรษะด้านขวากระทบเข้ากับของแข็งอย่างหนึ่ง
" f6 h% Z( |" l- g, J: dร่างของลู่อันนอนสงบนิ่งอยู่บนพื้น ใบหน้าอาบนองไปด้วยโลหิตเขาลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ ก่อนจะยกมือข้างหนึ่งขึ้นกุมศีรษะด้านขวาไว้ด้วยความเจ็บปวด
3 @: f" |# D; ?+ ~: x. }: k& h' j& Rช่วงเวลานั้นเอง ที่ดวงตาทั้งคู่ของเขามองเห็นบุรุษร่างใหญ่ผู้หนึ่งวิ่งมาประคองร่างเขาเอาไว้ซึ่งลู่อันจำได้อย่างสนิทใจว่าชายผู้นั้นคือ เทียนหยาง5 q# B! Y- x9 v' ?
ลู่อันหลับตาลงอีกครา และสลบไศลไปในบัดดล...5 q, E/ Y, o2 o# ?: z4 i
พงศ์ลืมตาขึ้นในเช้าวันหนึ่ง...เขาพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงคนไข้โดยมีสายน้ำเกลือระโยงระยางไปหมด แพทย์คนหนึ่งเข้าตรวจดูบาดแผลบนใบหน้าพงศ์อีกครั้งพลางถามว่า
% B: z5 ~# O/ R6 h$ D8 X# _- |" ยังรู้สึกเจ็บศีรษะอยู่ไหมครับ ?"- u! F# V/ _0 B+ _9 X8 h
" นิดหน่อยครับ เอ่อ... เกิดอะไรขึ้นกับผมหรือครับคุณหมอ ? ": b9 _6 Q$ a* \( p+ k. b
" คุณประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ สมองได้รับความกระทบกระเทือนทำให้หลับไปนายถึงสองอาทิตย์ครับ "+ A# O3 n) D: ~( S! a& u0 y9 t
" สองอาทิตย์เชียวเหรอครับ !!"
- F C6 s, X) f5 \: v" ใช่ครับ โชคดีขณะเกิดเหตุ ท่านสารวัตรยงยุทธ์ขับรถผ่านมาพอดีเลยพาคุณมาส่งโรงพยาบาลได้ทันการณ์ "
* w' o! ~9 q# d: Lพงศ์หันไปมองยังนายตำรวจหนุ่มผู้หนึ่งซึ่งยืนอยู่ห่างๆและในทันทีที่เขาเห็นใบหน้าของสารวัตรผู้นั้น พงศ์ก็ถึงกับตะลึงงัน เพราะใบหน้าของสารวัตรยงยุทธ์เหมือนกับเทียนหยาง ราวกับแกะออกมาจากพิมพ์เดียว
9 c# _5 C9 Z* F8 r1 g4 Yสารวัตรยงยุทธ์เดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างเตียงคนไข้พลางยื่นมือมากุมมือของพงศ์ไว้อย่างอบอุ่นเขารับรู้ได้ถึงการสัมผัสอย่างเดียวกันนี้ในห้วงแห่งความฝันเมื่อเขาสลบไศล พงศ์ยังจำได้ดีถึงเหตุการณ์ที่ดูแจ่มชัดราวกับเป็นเรื่องจริงเรื่องของจอมยุทธ์หนุ่มที่มีใบหน้าเหมือนกับเขา มือปราบหนุ่มที่มีใบหน้าเหมือนกับวินและเทียนหยางที่มีใบหน้าเหมือนกับสารวัตรยงยุทธ์ผู้นี้
' R; O( x( ~& A \& _7 T8 E# pพงศ์ระลึกถึงห้วงเวลาแห่งความสุขระหว่างลู่อันและเทียนหยางซึ่งกำลังจะดำเนินไปด้วยดีถ้าลู่อันไม่ผละกายจากมาเสียก่อน เขาช้อนสายตาขึ้นมองนายตำรวจหนุ่มผู้นี้อีกครั้ง( b8 o/ {5 d9 R- b* F P0 E
สารวัตรยงยุทธ์ยิ้มก่อนยื่นของสิ่งหนึ่งให้กับพงศ์พลางถามว่า- |* n* D- c |% N3 E
" นี่ของคุณใช่ไหมครับ ? "
) o8 }4 W: B/ L0 Kพงศ์ก้มลงมองของสิ่งนั้น มันคือหนังสือนวนิยายจีนกระบี่รักมือปราบ# @/ D" Z) `; J/ ]8 }1 Z ~- u# z
" ครับ ของผมเอง "
9 X0 ^$ l$ Y+ a" อ่านสนุกดีนะครับ ผมชอบ "
% z5 d4 e( f, x: n8 n0 Eกล่าวจบ สารวัตรยงยุทธ์จ้องมองพงศ์พลางยิ้มด้วยสายตาอันกรุ้มกริ่มอย่างมีเลศนัยราวกับว่าเขาล่วงรู้ถึงความคิดภายในจิตใจของพงศ์อย่างดียิ่งและต้องการจะมาทวงสิ่งที่ยังทำค้างไว้เมื่อชาติก่อน$ O D( W7 j& @8 ^+ a2 R
- - - - - - - - -จบ- - - - - - - - - |
|
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 2011-10-1 11:42:21
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 2012-2-8 19:33:31
โพสต์ 2013-6-4 08:38:00
โพสต์ 2014-7-13 05:23:33
โพสต์ 2014-7-13 06:38:01
โพสต์ 2014-7-13 07:19:54
โพสต์ 2015-1-25 23:34:28
โพสต์ 2016-11-3 00:21:20