ลืมรหัสผ่าน
 สมัครเข้าเรียน
ค้นหา
ดู: 13|ตอบกลับ: 0

(มหาลัย) สยบน้องชายต่างสายเลือด 3

[คัดลอกลิงก์]

มหาลัยซีเนียร์

กระทู้
32
ตอบกลับ
0
พลังน้ำใจ
1224
Zenny
2052
ออนไลน์
385 ชั่วโมง
โพสต์ 26 นาทีที่แล้ว | ดูโพสต์ทั้งหมด |โหมดอ่าน

8 W+ d% z1 r! }4 W9 H6 F- N8 g  [( Gย้อนกลับไปเมื่อ 7 ปีก่อน... ในวันที่โลกของเด็กชายคนหนึ่งยังคงสดใสและเรียบง่าย
. a4 b# c$ B  a$ h, {# F
: H5 n1 F9 `5 Dในตอนนั้น **'โดม'** ยังเป็นเพียงเด็กชายตัวเล็กๆ ที่มีรูปร่างผอมบาง ไม่ได้มีกล้ามเนื้อกำยำหรือซิกแพคที่ชัดเจนเหมือนในปัจจุบัน ร่างกายของเขาดูบอบบางจนน่าทะนุถนอม ในวันหนึ่งขณะที่โดมกำลังนั่งเล่นอย่างเพลิดเพลินอยู่ในสวนสาธารณะใกล้บ้าน ความสงบสุขก็ถูกทำลายลงด้วยกลุ่มเด็กเกเรแถวนั้นที่เดินตรงเข้ามาหาเขาด้วยท่าทางหาเรื่อง
" w  i1 I/ m3 e# _. h2 q
% o5 T  Z: e' j4 }& N"เห้ย! ไอน้อง ที่นี่ที่ของพวกพี่เว้ย ออกไปซะ!" เด็กกลุ่มนั้นตะโกนข่มขู่
8 A- ~0 |# p( T3 X' V% n
7 K+ Z/ K, j1 Yโดมเงยหน้าขึ้นมองด้วยดวงตากลมโตที่เริ่มสั่นไหว "แต่... แต่ผมมาก่อนนะ" เขาพยายามตอบโต้ด้วยเสียงที่เบาหวิวแต่เด็ดเดี่ยวตามประสาเด็ก9 R0 ]& N5 s+ f, d5 m! Y
+ U$ L( }0 p( K& h% k: c: `' i* j
ทว่าพวกเด็กนักเลงกลับไม่ฟังคำทัดทาน พวกมันพุ่งเข้ามาดึงตัวโดมออกอย่างแรงก่อนจะผลักร่างเล็กๆ นั้นลงไปกองกับพื้นหญ้าจนเจ็บแปลบ "มึงกล้ามองหน้ากูเหรอวะ! ไอ้เด็กเปรต!" หนึ่งในนั้นง้างหมัดขึ้นเตรียมจะซัดเข้าที่ใบหน้าของโดมที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความกลัว
) `, x  q8 T8 t2 E7 T, M; s$ C2 f; y  F7 P5 b
**"หยุดนะ!"** เสียงใสๆ ของเด็กคนหนึ่งดังขึ้น เด็กชายคนหนึ่งที่วิ่งตรงเข้ามาหาโดม โดยมีผู้ชายวัยกลางคนซึ่งเป็นพ่อของเขาเดินตามมาติดๆ
- k9 B$ Z, D2 j3 b% X& i1 `$ k: Q& w8 [
"พ่อครับ! เด็กคนนั้นกำลังจะโดนรังแกครับ!" เด็กชายคนนั้นร้องบอกพ่อด้วยความเป็นห่วง
' B$ Z7 r) N3 r  k
, a  B5 r! c( U# m' ~6 L! v( p) c7 Tเมื่อเห็นผู้ใหญ่เดินเข้ามาพร้อมกับเด็กชายที่ดูท่าทางไม่ยอมคน พวกเด็กเกเรก็เริ่มหน้าถอดสี "เห้ย! ไปเหอะพวกเรา มีผู้ใหญ่มาว่ะ" พวกมันรีบหันหลังวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้โดมนั่งสั่นอยู่บนพื้น& {3 ~. Y3 Z* t

0 @" E5 Z; d8 oเด็กชายคนนั้นรีบวิ่งเข้ามาหาโดมด้วยความเป็นห่วง "เป็นอะไรไหม? เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?"
9 {& t2 B0 N$ }2 U0 H7 j, a9 o+ t+ E+ Y
โดมพยายามข่มความกลัวและฝืนยิ้ม "มะ... ไม่เป็นไรครับ" เขาพยายามจะลุกขึ้นยืนด้วยตัวเอง แต่ความเจ็บปวดที่หัวเข่าทำให้เขาต้องนิ่วหน้า เพราะเข่าของเขาถลอกจนเลือดซึมออกมาเล็กน้อย$ N$ m, ~8 T3 b8 x& B- Z

5 Z! G- |! E# S7 q"เดี๋ยวสิ มานี่ก่อน ไปทำแผลที่บ้านเราก่อนนะ" เด็กชายคนนั้นไม่รอคำอนุญาต เขาช่วยประคองโดมให้ลุกขึ้นและพาเดินไปยังบ้านที่อยู่ไม่ไกลนัก เพื่อทำแผลเบื้องต้นให้8 H1 z/ L2 r9 K4 k9 Q6 g

3 j. J) X: B3 A5 ~+ g. B1 Lหลังจากที่แผลถูกทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว ความเงียบที่แสนอบอุ่นก็เกิดขึ้นระหว่างเด็กทั้งสองคน ก่อนที่เด็กชายผู้มาช่วยจะเอ่ยถามขึ้น "เอ้อ... เราถามหน่อยสิ นายชื่ออะไรเหรอ?", p& c8 n/ c2 w6 e& r
! I, j5 R" |$ T
"เราชื่อโดมครับ..." โดมตอบเสียงค่อย8 {* }0 z- u+ [! x  }
6 w( [$ j6 L/ w: b+ l1 Q
"อ๋อ ชื่อโดมเหรอ เราชื่อ **'อาท'** นะ ยินดีที่ได้รู้จักนะโดม" อาทส่งยิ้มที่ดูอบอุ่นและใจดีมาให้ เป็นรอยยิ้มที่ทำให้โดมรู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก: \6 }7 H# R9 A) W9 O- ^

4 m% F6 @( z# o6 sตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา โดมกับอาทก็กลายเป็นเพื่อนเล่นกันอย่างสนิทสนม ทั้งคู่ใช้เวลาในสวนและในหมู่บ้านร่วมกันราวกับเป็นพี่น้องที่เติบโตมาด้วยกัน แต่ทว่าความสุขนั้นกลับสั้นนัก เพียงไม่กี่วันหลังจากนั้น อาทและพ่อก็ต้องรีบเก็บข้าวของย้ายออกจากหมู่บ้านไปอย่างกะทันหัน เนื่องจากปัญหาครอบครัวที่พ่อกับแม่ของอาทตัดสินใจหย่าร้างกัน$ Q$ i3 c  a* {% c, D

' y) `7 z" w8 x0 Y5 ^' Kโดมได้แต่ยืนมองรถที่เคลื่อนตัวออกไปไกลแสนไกล หัวใจของเด็กน้อยรู้สึกโหวงเหวงอย่างประหลาด เขาไม่รู้เลยว่าเด็กชายที่ชื่ออาท คนที่เคยช่วยเขาไว้และมอบรอยยิ้มที่แสนดีให้ จะกลับมาปรากฏตัวในชีวิตของเขาอีกครั้งในฐานะ 'พี่ชายบุญธรรม' ที่จะเปลี่ยนโลกทั้งใบของเขาไปตลอดกาล
; c- }" |: v; D+ x9 j; O
# i! ^, H3 C) c" N4 u( h
. o4 ^1 ]4 R8 x( `0 Nกาลเวลาหมุนเวียนผ่านไปหลายปี... จากเด็กชายตัวเล็กที่เคยนั่งตัวสั่นด้วยความกลัวในวันนั้น โดมตัดสินใจที่จะไม่ยอมให้ตัวเองต้องอยู่ในสภาพที่อ่อนแออีกต่อไป เขาเริ่มหันเข้าสู่โลกของการฝึกฝนร่างกายอย่างบ้าคลั่ง เขาเข้ายิม ยกเหล็ก ฝึกฝนกล้ามเนื้อทุกส่วนจนร่างกายที่เคยบางบอบบาง กลายเป็นร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่หนาแน่นและแข็งแกร่ง **'ซิกแพค'** ที่เรียงตัวสวยงามและกล้ามแขนที่ปูดโปนจากการฝึกหนักกลายเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวเขา
+ N# E( M' M. f: a( o2 I8 w, ?
1 ~9 s3 W4 W& S# j4 Z  v" U8 Oแต่สิ่งที่เปลี่ยนไปมากกว่าร่างกาย คือจิตวิญญาณข้างใน อดีตที่เคยถูกรังแกกลายเป็นแรงผลักดันให้เขาเลือกเดินบนเส้นทางของการเป็น 'ผู้ปกป้อง' ทุกครั้งที่เขาเห็นใครถูกรังแก โดมจะพุ่งเข้าไปขวางทันทีโดยไม่สนว่าตัวเองจะเจ็บแค่ไหน จนชื่อเสียงของเขาในโรงเรียนกลายเป็น 'นักเลง' ที่ใครๆ ก็เกรงขาม แต่ความจริงแล้วเขาไม่เคยรังแกใครก่อนเลย เขาเพียงแค่ใช้กำลังที่มีเพื่อปกป้องคนที่อ่อนแอกว่าเท่านั้น) O7 v+ U4 n& q9 z- M
9 B5 Q( |/ R' h
"โดม... ทำไมลูกต้องไปมีเรื่องบ่อยขนาดนี้ล่ะลูก? แม่เป็นห่วงนะ" เสียงของแม่ที่ถามด้วยความเป็นห่วงมาตลอด ทำให้โดมทำได้เพียงแค่เงียบและไม่กล้าบอกความจริง เพราะเขารู้ดีว่าถ้าแม่รู้เหตุผลจริงๆ แม่คงจะห้ามเขา และเขาคงจะใจอ่อนจนไม่กล้าออกไปสู้เพื่อคนอื่นอีก* V8 R  g' S( q* P/ r+ E# `8 V

( c. v" D8 u% ]จนกระทั่งวันแรกของการเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย...
" W+ R6 s, X0 P; K' N2 F/ {6 }& T5 R0 u/ ~
ท่ามกลางฝูงชนที่พลุกพล่าน สายตาของโดมก็ไปสะดุดเข้ากับร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มคนหนึ่งที่ดูภูมิฐานและมีระเบียบวินัย วินาทีนั้นหัวใจของโดมกระตุกวูบ เขารู้ได้ทันทีด้วยสัญชาตญาณว่าคนคนนั้นคือ **'อาท'** เพื่อนในวัยเด็กที่เคยช่วยเขาไว้
- _9 d* `1 J$ x) K* |' k2 g7 D: E7 N0 B- i1 U1 C" X9 N4 D
แต่ทว่า... อาทกลับมองผ่านเขาไปราวกับเขาเป็นเพียงอากาศธาตุ จะให้จำได้ยังไงล่ะ? ในวันที่อาทช่วยเขา โดมเป็นเพียงเด็กน้อยตัวเล็กๆ ที่ดูไม่มีพิษมีภัย แต่ตอนนี้โดมกลายเป็นชายหนุ่มร่างกำยำที่มีกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ และมีกลิ่นอายของนักเลงหัวไม้ปกคลุมอยู่รอบตัว0 S/ b) G8 c/ K; q( A$ w6 ~6 S
, E9 [0 f! ~. s2 v9 h
*'ถ้าอาทจำได้... ถ้าอาทรู้ว่ากูคือโดม... อาทต้องพยายามหยุดกูแน่ๆ อาทต้องพยายามดึงกูออกจากทางสายนี้'* ความคิดนั้นวนเวียนอยู่ในหัวของโดม เขาตัดสินใจอย่างแน่วแน่ว่าเขาจะไม่ยอมให้อาทเข้ามาพัวพันกับโลกที่เต็มไปด้วยความรุนแรงของเขาเด็ดขาด* \) u" y7 E. n, t; C& j
0 \) r$ ]! ?  u3 r; g
ดังนั้น เพื่อเป็นการสร้างกำแพงป้องกันไม่ให้อาทจำได้ และเพื่อกันอาทออกไปจากชีวิตที่วุ่นวายของเขา โดมจึงเลือกที่จะสวมหน้ากากของ 'นักเลงจอมพยศ' เขาเริ่มแสดงท่าทีแข็งกร้าว กวนประสาท และทำตัวหยาบคายใส่อาททุกครั้งที่มีโอกาส แม้ว่าลึกๆ ในใจของเขาจะเจ็บปวดจนแทบจะทนไม่ไหวเมื่อต้องทำร้ายความรู้สึกของคนที่เขาแอบชื่นชมมาตลอดก็ตาม
3 @6 Z% A3 S( X4 s5 t2 O" A" i# R% w- r; N2 z3 R$ _

4 K% @" b3 v4 h/ L! f2 L4 C8 F* d) I6 ^/ v1 U" K1 f6 ?
โชคชะตาเล่นตลกอย่างรุนแรง เมื่อพ่อของสิงห์และแม่ของอาทตัดสินใจแต่งงานกัน ทำให้สิงห์และอาทต้องกลายมาเป็น 'พี่น้องบุญธรรม' ที่ต้องใช้ชายคาบ้านหลังเดียวกัน
" N- Y8 O; M" S6 g- }  g8 ]# _% y2 O% z5 m1 P
ในใจของสิงห์มันตีกันยุ่งเหยิงไปหมด ใจหนึ่งเขาก็ดีใจจนแทบคลั่งที่จะได้อยู่ใกล้ชิดกับคนที่เขาแอบมองมาตลอดหลายปี แต่อีกใจหนึ่งเขากลับหวาดกลัว... กลัวว่าความลับที่เขาซ่อนไว้จะแตก กลัวว่าอาทจะรู้ว่าไอ้นักเลงหัวไม้ที่คอยหาเรื่องเขาอยู่ทุกวัน แท้จริงแล้วคือเด็กน้อยขี้แยคนนั้น
3 Q1 p( y  Y- S7 l7 V2 O5 j; d* U
1 K+ W2 k) o& z/ d8 [8 l6 y4 [- E/ C. fเพื่อเป็นการป้องกันไม่ให้อาทก้าวเข้ามาในโลกของเขา สิงห์จึงยิ่งสวมบทบาท 'ไอ้สิงห์' นักเลงจอมพยศให้หนักขึ้นไปอีก เขาทำตัวหยาบคาย พูดจา 'กู-มึง' ใส่หน้าอาทอย่างไม่เกรงใจ ทั้งที่ในใจอยากจะเข้าไปกอดและบอกว่า *'ดีใจที่ได้เจอนะครับพี่'* แทบตาย
/ A! m: K6 l+ {0 i! O' Q6 w% K4 Y* O" D6 c6 m. _$ M6 }- H& w0 ?( P
จนกระทั่งวันแรกที่ไปเรียนพร้อมอาท...
% T* q! ^" ^* b$ I; e9 H9 N3 M/ J/ m% b6 `! ]7 d* F- |8 C5 {
หลังจากจัดการธุระเสร็จ สิงห์แอบปลีกตัวออกไปหาอะไรกินข้างนอกเพื่อสงบสติอารมณ์ แต่ในขณะที่เขากำลังเดินกลับมายังจุดนัดพบ สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเหตุการณ์ไม่คาดฝันที่มุมตึก2 h& ~3 J7 G3 |6 y
8 S: C# T2 W7 o  @1 x9 D
"เห้ย! ไอ้เด็กเวร มึงมายุ่งอะไรกับคนของพวกกูวะ!" เสียงนักเลงกลุ่มหนึ่งตะโกนลั่น พร้อมกับหมัดที่กำลังจะพุ่งเข้าใส่ร่างของใครบางคน
. ?1 n* L% S% v' X
5 I. _0 u9 c" ^5 J6 nสิงห์เบิกตากว้าง เมื่อเห็นว่าคนที่กำลังจะโดนรุมทำร้ายคือ **อาท**! และที่สำคัญคืออาทกำลังยืนปกป้องเด็กนักศึกษาปีหนึ่งที่กำลังตัวสั่นอยู่ข้างหลังเขา สิงห์ไม่สนกฎเกณฑ์ ไม่สนว่าตัวเองจะอยู่ในฐานะอะไร ความโกรธและความเป็นห่วงพุ่งขึ้นถึงขีดสุด เขาพุ่งตัวเข้าไปเหมือนสัตว์ป่าที่กำลังคลั่ง4 P4 ]# I/ Q7 U6 \2 k4 W

  \( i2 Z/ S2 z5 y0 Q# ?**"เฮ้ย! มึงจะทำอะไรวะ! ไอ้สัส!"** สิงห์ตะโกนลั่นพร้อมกับกระโจนเข้าใส่กลุ่มนักเลงอย่างไม่คิดชีวิต เขาใช้ร่างกายที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อปะทะกับพวกมันอย่างดุดัน แม้จะถูกหมัดและเท้าของพวกมันซัดเข้าที่หน้าและลำตัวจนเจ็บปวดไปทั้งร่าง แต่สิงห์ก็ไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว เขาปกป้องอาทด้วยสัญชาตญาณดิบที่มี3 v! v7 m# e/ b, S: m
6 m8 V7 q+ C0 l) m9 D
หลังจากจัดการจนพวกมันล่าถอยไป สิงห์ยืนหอบหายใจแรง เหงื่อไหลโซมกายจนเสื้อนักศึกษาเปียกชุ่ม เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อและซิกแพคที่ตึงแน่นใต้เนื้อผ้า เขามองอาทด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธจัด—ไม่ใช่โกรธนักเลง แต่โกรธอาทที่พาตัวเองมาเสี่ยงอันตราย* W0 v3 G/ h0 y2 P
' ], D* H9 |/ B& V5 r
"มึงมาทำเหี้ยอะไรที่นี่วะ!?" สิงห์ตะคอกใส่หน้าอาท เสียงของเขาสั่นเครือด้วยอารมณ์ที่ผสมปนเป "กูบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ามายุ่งกับกู! มึงจะมาเป็นฮีโร่ทำไมวะ? ถ้ามึงเจ็บขึ้นมาจะทำยังไง! ควยเถอะอาท... มึงมันน่ารำคาญชะมัด!"  _! n) b3 F- _
4 K: `7 @; {7 i: N5 `, O& }
สิงห์พ่นคำหยาบคายออกมาเพื่อกลบเกลื่อนความห่วงใยที่ล้นอก เขาไม่อยากให้อาทต้องมาแปดเปื้อนกับโลกที่สกปรกของเขา และเขาก็ไม่อยากให้อาทรู้เลยว่า... ทุกครั้งที่เขาด่าอาท ใจของเขามันเจ็บยิ่งกว่าแผลที่โดนต่อยเสียอีก9 M) R7 _6 `, j$ y9 D) H7 }

% U" |8 v* }; u0 u; V5 _7 ~
8 T/ R* B3 x  @กลับมาที่ปัจจุบัน
9 W" _: [/ ~6 n! D: ?3 n* a: }5 g0 Q% G
แสงแดดที่สาดส่องเข้ามาในห้องนอนไม่ได้ช่วยให้ความปวดหนึบในหัวของอาทลดลงเลย อาการเมาค้างทำเอาเขาแทบจะลุกไม่ขึ้น แต่สิ่งที่ทรมานยิ่งกว่าอาการปวดหัว คือความทรงจำที่ไหลย้อนกลับมาเหมือนภาพยนตร์ที่ฉายซ้ำ... ภาพสัมผัสที่เร่าร้อน เสียงหอบหายใจ และความสัมพันธ์ที่ข้ามเส้นคำว่า 'พี่น้อง' ไปไกลแสนไกล
+ v' D/ c9 I! O6 m0 z
: q; l2 J: ]/ K" C$ bอาทลืมตาขึ้นมองที่ว่างข้างกาย ความเย็นเยียบของผ้าปูเตียงบอกให้รู้ว่าสิงห์ไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้ว ความอับอายพุ่งพล่านจนเขาอยากจะมุดแผ่นดินหนี ร่างกายที่เคยดูภูมิฐานและน่าเกรงขาม บัดนี้กลับสั่นเทาด้วยความรู้สึกผิดและสับสน9 W% g; p; @0 H8 c% C! g' e1 a
- Z% _2 [: D, D, {3 {6 D+ ^/ L. p+ P
เขาพยายามรวบรวมสติ ลุกขึ้นแต่งตัวด้วยท่าทางที่พยายามให้ดูปกติที่สุด ก่อนจะค่อยๆ เดินลงมาที่ห้องอาหารด้านล่าง; @/ M$ }& n* ]8 l0 X
0 ]: v- m6 X2 d8 U/ `# k( ]/ m
ที่โต๊ะอาหาร สิงห์นั่งอยู่ตรงนั้นแล้ว เขากำลังตักอาหารเข้าปากด้วยท่าทางที่ดู... นิ่งสงบจนผิดปกติ ไม่มีเสียงด่าทอ ไม่มีท่าทางกวนประสาทอย่างที่เคยเป็น สิงห์ในวันนี้ดูเหมือนคนที่มีเรื่องให้คิดจนแทบไม่มีแรงจะพยศ
  ^8 [# u' Q* V; m0 [
$ ]" R2 c8 B/ W0 c+ `# z9 d5 L"อ้าว ตื่นกันแล้วเหรอทั้งสองคน" เสียงของพ่อดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้ม "เป็นอะไรกันหรือเปล่า ทำไมหน้าตาดูไม่สดใสเลย?"
3 p- J3 g" n0 Y% o2 ~! f: \, a  {! N0 s
**"ไม่มีอะไรครับพ่อ"** อาทรีบตอบทันทีโดยไม่เงยหน้ามองใคร
! M9 q* b9 Z2 r: g! M+ P, k
$ B& D- j' \- ^/ N: Z2 Y**"ไม่มีอะไรครับ"** สิงห์ตอบสวนขึ้นมาพร้อมกัน น้ำเสียงเรียบเฉยจนน่าใจหาย
+ w* i7 P# g6 A: R# P- \" A' L( g2 U
พ่อขมวดคิ้ว มองลูกชายทั้งสองคนด้วยความฉงน "เอ๊ะ ทำไมตอบพร้อมกันแบบนั้นล่ะ? จะทะเลาะกันอีกแล้วเหรอ? ลืมไปแล้วหรือไงว่าเราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้วนะ"
" G; k5 R- P1 f9 X3 T2 b7 M  ^5 \0 ^% @; m/ n! o# K: F
"ครับ... ครับพ่อ" อาทตอบรับเสียงอ้อมแอ้ม พยายามหลบสายตาคมกริบของพ่อที่ดูเหมือนจะจับผิดเขาได้
# L9 X, O) p7 z" Y/ _+ X& s& S0 w+ F9 q
สิงห์ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาเพียงแค่ก้มหน้ากินอาหารเงียบๆ ความเงียบที่ปกคลุมโต๊ะอาหารมันช่างอึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออก สำหรับอาทแล้ว ความเงียบของสิงห์มันน่ากลัวยิ่งกว่าเสียงด่าทอเสียอีก
( y- g9 Y  _0 r3 w1 d! ^2 }2 }& Q$ g
" W- x9 E5 _( Sเมื่อถึงเวลาที่พ่อต้องขับรถไปส่งพวกเขาที่มหาวิทยาลัย บรรยากาศในรถก็เต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน ทันทีที่รถจอดสนิทที่หน้าคณะ อาทก็รีบก้าวลงจากรถแล้วเดินตามหลังร่างกำยำของสิงห์ไปติดๆ เขาไม่สามารถปล่อยให้ความเงียบนี้ดำเนินต่อไปได้อีกแล้ว) b6 K5 z" c# [" Q/ p
5 H) `1 `& t: O% @8 r; q
"สิงห์..." อาทเรียกเสียงเบา "เรื่องเมื่อคืน... พี่ขอโทษนะ"
2 D  U- d5 q2 L" E6 @$ j
5 m6 I1 M1 ^) y! u, t6 E4 ]7 B6 fสิงห์หยุดเดินกะทันหัน แผ่นหลังที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อของเขาดูแข็งทื่อ สิงห์ถอนหายใจยาวก่อนจะหันกลับมามองอาทด้วยสายตาที่ว่างเปล่า—มันคือสายตาที่อาทไม่เคยเห็นมาก่อน
  V. V# L# q% P( g9 G; f  N0 {* o3 X2 n$ `1 D
**"ช่างมันเถอะ"** สิงห์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ **"เราอย่าเอาเรื่องเมื่อคืนมาทำให้ชีวิตมันอึดอัดกันเลย ถือว่ามันเป็นแค่ความผิดพลาดครั้งหนึ่ง... แค่นั้นพอ"**
. G1 f  ~7 W/ i/ N" H& p, i$ k- @+ ^8 e  z# d! s
คำว่า *'ความผิดพลาด'* เหมือนมีดที่กรีดลงกลางใจของอาท สิงห์กำลังพยายามตัดเยื่อใย พยายามจะดึงตัวเองกลับไปอยู่ในจุดที่ควรจะเป็น พยายามจะลบเลือนสัมผัสที่เคยเกิดขึ้นให้กลายเป็นเพียงแค่เรื่องไร้สาระ) Y* ~$ j+ E& [. E

. q! L9 O* E  ?& u" Z"ตกลง..." อาทตอบรับด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ เขาพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจนัก ในหัวของเขาเต็มไปด้วยคำถามมากมาย เขาไม่รู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันคือความใคร่ หรือมันคือความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่านั้น แต่ที่แน่ๆ คือเขายังไม่พร้อมที่จะยอมรับความจริงที่ว่า... หัวใจของเขาอาจจะตกเป็นทาสของน้องชายคนนี้ไปเสียแล้ว
7 v: Y5 |+ Y! R& w/ O$ n
1 t+ s* p2 t; K( F
3 I' l& y: S1 [
' M& [: v/ r3 [5 w0 o. e1 Q0 Nตลอดทั้งวัน สิงห์ดูผิดแปลกไปจากเดิมจนเพื่อนในกลุ่มสังเกตเห็น ความกวนตีนที่เคยมีหายไป เหลือเพียงความเงียบเชียบที่น่าอึดอัด
0 o& q5 q2 U0 ]( [+ L5 C
0 S' N0 o- m( M3 \"เฮ้ย สิงห์ มึงเป็นเหี้ยอะไรวะวันนี้? เงียบเป็นเป่าสากเลย" เพื่อนคนหนึ่งทักขึ้นด้วยความสงสัย8 V* ?2 k3 ?' c. f' }5 t. ^, h1 |
3 r& B( Q- @. M
สิงห์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง "แค่เหนื่อยเฉยๆ ว่ะ... มีไรก็ช่างแม่งเหอะ" เขาตัดบทเสียงเรียบ ก่อนจะรีบเดินเลี่ยงออกมา ทิ้งให้เพื่อนยืนงงอยู่ข้างหลัง ในหัวของเขามีแต่ภาพใบหน้าของอาทวนเวียนอยู่ไม่หยุด8 l3 O5 b$ g; ]& }

5 l+ O0 k  F. h2 jหลังเลิกเรียน ขณะที่สิงห์กำลังเดินกลับบ้านเพียงลำพัง เงาร่างของชายฉกรรจ์สองคนก็เดินเข้ามาขวางหน้า หนึ่งในนั้นคือไอ้พวกนักเลงที่สิงห์เคยซัดจนน่วมเมื่อเดือนก่อน; t7 W/ j$ C# V# B' [5 k  r0 [6 R
9 s" G4 `5 F) u. ~. a' y: u
"มีไร? วันนี้จะมาหาเรื่องกูตรงๆ เลยใช่ไหม" สิงห์ถามเสียงเย็น พยายามคุมอารมณ์ไม่ให้เต้นไปตามเกมของพวกมัน5 E+ [2 U/ ~! e  l

: k+ o6 o- `4 r! ~/ v9 r# L( @5 ^"กูไม่ยักรู้ว่ามึงกับไอ้ประธานนั่นจะสนิทกันขนาดนี้ด้วยแฮะ" นักเลงคนหนึ่งแสยะยิ้ม พร้อมชูโทรศัพท์ขึ้นมาโชว์รูปที่แอบถ่ายตอนสิงห์กับอาทเดินกลับบ้านด้วยกัน "ดูดิ... ท่าทางสนิทสนมกันดีนี่หว่า", P: O; B( ~, s4 X) t$ t- _. G
) p* o' x5 |4 n9 n/ Y  d2 j
"สนิทเหี้ยอะไร กูแค่กลับพร้อมกัน" สิงห์ขบกรามแน่น พยายามปฏิเสธเสียงแข็ง" E! u# U% K2 G2 T" e( t" D
7 n8 w- }2 L! j
"งั้นเหรอ... งั้นก็ช่างแม่งดิ ถ้ามึงไม่ยอมคุยดีๆ เดี๋ยวพวกกูไปเล่นไอ้ประธานนั่นแทนก็ได้"
' _1 X& J4 ]* J3 Q/ B0 H
) j# p4 M5 ~7 gคำขู่นั้นเหมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ ความโกรธพุ่งพล่านขึ้นมาจนสิงห์ลืมความเหนื่อยล้าทั้งหมด **"อย่ายุ่งกับมัน! มึงต้องการอะไรจากกู พูดมา!"** สิงห์ตะคอกใส่หน้าพวกมันอย่างเดือดดาล
( M) d# {7 i9 R. G1 }% b1 s2 @6 F5 q2 v" Q
"หึ... อยากรู้เหรอ? ตามมาดิ" พวกมันท้าทาย สิงห์รู้ดีว่านี่คือกับดัก แต่เขาก็ยอมเดินตามไปอย่างไม่คิดชีวิต เพราะเขายอมตายดีกว่าจะให้ใครมาแตะต้องอาท; S! W/ H; p, K5 a4 l6 i7 |: T
- F/ P9 P4 p. W# c( R" B6 \) A  {% x" l( c
ในซอกตึกที่ไร้ผู้คน สิงห์ถูกลากเข้าไปในมุมมืด ทันใดนั้นหมัดหนักๆ ของนักเลงคนหนึ่งก็พุ่งเข้าใส่ **'ซิกแพค'** ที่แข็งแกร่งของสิงห์อย่างจัง!! P, H/ w2 _- g! K' V
5 X. d, M8 G' @5 X3 g- F/ @' W
**"อั๊ก!!"** สิงห์ร้องออกมาด้วยความจุกเสียด ร่างกายที่เคยกำยำกลับทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วช่องท้องจนแทบหายใจไม่ออก3 X3 w) W5 a3 O) h! h0 p# z
3 S* ~* a! o; P
"งั้นวันนี้กูขอทรมานมึงหน่อยเหอะ กูแค้นมึงมานานละสัส!" นักเลงคนนั้นจิกหัวสิงห์ขึ้นมาอย่างแรงจนหน้าหงาย ในขณะที่เพื่อนอีกคนรีบเข้ามาชาร์จ พยุงตัวสิงห์ขึ้นมาแล้วล็อคแขนทั้งสองข้างไว้แน่น บังคับให้ร่างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อของสิงห์ต้องตั้งตรงอยู่ในท่าที่ไร้ทางสู้
6 S3 _# ?5 U" w6 ]% Q  {( w4 C1 d* T$ B$ N/ x5 k
**"ปึก! ปึก! ปึก!"**
7 r$ I6 E% W: [6 m! Z1 w, [6 n# s6 @* K' N) w# k9 p# |1 f
หมัดหนักๆ รัวเข้าใส่หน้าท้องและซิกแพคของสิงห์อย่างบ้าคลั่ง สิงห์ทำได้เพียงกัดฟันกรอด ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวดจนถึงขีดสุด **"อั๊ก... แค่ก!"** เลือดสีแดงสดกระอักออกมาจากปาก ร่างกายของเขาแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง แต่ก็ถูกพวกมันล็อคตัวไว้ไม่ให้ล้มลงไปง่ายๆ1 m. n3 s2 }% z# `( `) C- V

5 \, p0 X* b9 ^8 o9 a" K*'อย่ามาเห็นกูในสภาพนี้เลยนะ... อาท... อย่ามาเกี่ยวเลย...'* สิงห์คิดในใจด้วยสติที่เริ่มเลือนลาง ความเจ็บปวดทางกายยังไม่เท่าความรู้สึกที่ไม่อยากให้อาทต้องมารับรู้เรื่องสกปรกแบบนี้9 c6 C. n4 I- z6 e

2 k' W8 @! Z6 U1 j6 J1 zในขณะเดียวกัน อาทที่รู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีมาตลอดทาง เริ่มเดินถามคนแถวนั้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด "เห็นสิงห์บ้างไหม? เห็นไอ้สิงห์ไหมครับ?"% Y6 j! z  F/ ~: Y' u2 n% ~0 r# [

; K; M+ }: M% F2 Y% n"ไม่เห็นนะพี่" คนแถวนั้นส่ายหน้า; ~" s) _& u- D& ^) h- g
$ ?2 r; T% B9 C# g. ^7 p1 b% Q
จนกระทั่งเด็กนักเรียนคนหนึ่งชี้ไปทางซอกตึกด้านหลัง "เห็นพี่คนนั้นเดินตามพวกพี่คนนั้นเข้าไปตรงนั้นครับ"
$ z! J; \& c3 e' l8 d* a  Q
+ E, c* S# C8 Y8 T9 rอาทไม่รอช้า เขารีบวิ่งตรงไปยังทิศทางนั้นทันที หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความรู้สึกบางอย่างบอกเขาว่า... มีบางอย่างที่เลวร้ายกำลังเกิดขึ้นกับคนที่เขาเพิ่งจะ... 'ทำ' ไปเมื่อคืน+ t; D0 i' R9 P# `

& F8 w1 F+ a% b) [9 L7 t$ q; r3 d+ `1 I8 B. [! A
3 @" x3 o( H: |& n
อาทวิ่งลัดเลาะตามซอกตึกด้วยหัวใจที่แทบจะหลุดออกมานอกอก เสียงฝีเท้าของเขาดังสะท้อนไปมาในความเงียบ จนกระทั่งเสียง **"อั๊ก! แค่ก.. อึก.."** ที่เต็มไปด้วยความทรมานดังแว่วมาเข้าหู
+ P2 y5 b. R  C/ k' ]- N1 c. u0 S+ j7 w& J+ L0 r
เขารีบหักเลี้ยวตรงมุมตึกและภาพที่เห็นก็ทำให้เลือดในกายของเขาเย็นเฉียบ... สิงห์ที่เคยดูแข็งแกร่ง ทะนงตัว และเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่น่าเกรงขาม บัดนี้กลับอยู่ในสภาพที่น่าเวทนา ร่างกายที่เปลือยท่อนบนถูกล็อคไว้แน่นหนา และนักเลงสองคนกำลังรุมกระหน่ำหมัดเข้าใส่ซิกแพคที่กำลังสั่นเทิ้มของสิงห์อย่างบ้าคลั่ง
  L- G3 H; D  x/ v& o7 }: A7 Z8 ]% K$ ]
3 w* N) }" Z7 i4 a% A**"ปึก! ปึก! อั๊ก!!"**
7 B$ o/ U0 o/ [7 v: l: u6 v& u
1 `9 J; ]3 y- I6 vหมัดสุดท้ายกระแทกเข้าที่ยอดอกและท้องน้อยของสิงห์อย่างแรงจนร่างของเขาเกือบจะหมดสติ อาทไม่รอช้า เขาพุ่งตัวเข้าไปสุดแรงเกิดเหมือนสัตว์ป่าที่เห็นเหยื่อถูกทำร้าย เขาใช้ไหล่กระแทกและผลักคนที่ล็อคแขนสิงห์ออกไปอย่างแรงจนมันเสียหลัก
, |" ^& A: H+ v8 j4 B- b& L1 o- e( w5 o0 n+ h$ l8 Y( M* ~
**"ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้!!"** อาทตะโกนก้อง+ y9 y4 V# q7 F" N' h! `! K' e

1 R8 p9 u: R- V; z& G/ Hเมื่อคนล็อคหลุดออก ร่างของสิงห์ก็ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างหมดสภาพ อาทรีบพุ่งเข้าไปบังร่างของน้องชายบุญธรรมไว้ทันที "อย่าแตะต้องเขา!"1 w) V( l6 [4 @6 k

  D& e# ]2 s* q6 j- o8 lแต่ทว่า... นักเลงอีกคนที่กำลังคลั่งกลับไม่ยอมหยุด มันเหวี่ยงหมัดหนักๆ เข้าใส่หน้าท้องของอาทเต็มแรง **"อั๊ก!!"** อาทจุกจนตัวงอ ความรู้สึกเหมือนอวัยวะภายในถูกบดขยี้ทำให้เขาแทบจะทรงตัวไม่อยู่& \0 J! B7 J% u# Z4 N
$ h* V3 X- r5 D" c* H# A; N+ S, Z  P: e
"หยุดนะ... ไอ้เหี้ย... หยุด..." สิงห์พยายามเค้นเสียงที่แหบพร่าออกมาจากลำคอที่เต็มไปด้วยเลือด ดวงตาที่พร่ามัวพยายามจะยันตัวขึ้นมาปกป้องคนตรงหน้า แม้ร่างกายจะเจ็บปวดเจียนตายก็ตาม  j4 {) X8 q: s: g8 `4 o
& q2 R8 `! h6 u$ j$ \1 X3 [
นักเลงคนหนึ่งเดินเข้ามาจิกหัวอาทที่กำลังก้มหน้าจุกอยู่ขึ้นมาอย่างแรง "ไอ้หน้าหล่อ... มึงอยากมาเสนอหน้าแทนมันนักใช่ไหม? วันนี้มึงเสียโฉมแน่สัส!" มันเงื้อหมัดเตรียมจะซ้ำเข้าที่ใบหน้าของอาท' ~. j  }! g3 b, i3 \) @
# d9 W5 i* x- R/ Z" i& p1 Q0 [
**"หยุดเดี๋ยวนี้ครับ! เจ้าหน้าที่ตำรวจมาแล้ว!"** เสียงตะโกนดังลั่นมาจากปากซอย พร้อมกับเสียงฝีเท้าของกลุ่มคนที่วิ่งตรงมาทางนี้8 L2 o/ }9 A6 f0 ?" a
  l. g1 W: g5 Y1 u
พวกนักเลงชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นแสงไฟและเครื่องแบบตำรวจที่กำลังใกล้เข้ามา พวกมันสบถคำหยาบออกมาด้วยความโมโห "เชี่ย! ตำรวจมา! หนีเร็ว!"
7 n' c) q# ~* A" i9 l" F: ^7 D; v; E# W0 f  M
พวกมันรีบทิ้งร่างของทั้งสองคนไว้กลางซอกตึกแล้ววิ่งหนีหายไปในความมืดอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้อาทและสิงห์นอนหอบหายใจรวยรินอยู่ท่ามกลางความเงียบที่น่าอึดอัดและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง
; r# A2 W' f- V/ q6 ^
/ @9 ]! H0 I: Q0 U% E. y: z$ a7 n! }- G0 N

2 K5 j6 B0 q4 h' d* x$ B& C
6 B# P# A9 u, \ท่ามกลางความวุ่นวายของเสียงตำรวจที่กำลังไล่ล่าพวกนักเลงไปตามซอย อาทไม่ได้สนใจเสียงรอบข้างเลยแม้แต่นิดเดียว เขาพยายามคลานเข้าไปหาสิงห์ที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้นปูนที่เย็นเฉียบ มือของเขาสั่นเทาขณะที่เอื้อมไปแตะไหล่ของคนตรงหน้า# C$ t: J3 G  U9 D
/ b- n: M9 k2 m/ ~( U
"สิงห์... สิงห์เป็นอะไรไหม? ได้ยินพี่ไหม?" เสียงของอาทสั่นเครือและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เขาพยายามสำรวจร่างกายของสิงห์ที่เต็มไปด้วยรอยช้ำและคราบเลือด' ~1 @" y* s, r% @* f7 u% s# ?

/ c+ s& O* D7 M  ^3 c% G* m$ Gสิงห์พยายามจะอ้าปากตอบ พยายามจะบอกว่า 'กูไม่เป็นไร' ตามนิสัยดื้อรั้นของตัวเอง แต่ความเจ็บปวดที่บดขยี้อยู่ตรงซิกแพคและช่องท้องมันรุนแรงเกินกว่าจะเค้นเสียงออกมาได้ ทว่าสิ่งที่ทำให้สิงห์ต้องชะงักไป คือภาพที่เห็นตรงหน้า...# z, O6 T% R4 h. }. |
1 {2 U' J# s* X
น้ำตาของอาทไหลอาบแก้ม ดวงตาที่เคยดูสุขุมและเจ้าระเบียบ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและแตกสลาย "พอเถอะนะสิงห์..." อาทพูดเสียงสะอื้น "อย่าทำแบบนี้อีกเลย อย่าไปมีเรื่อง อย่าเป็นนักเลงแบบนี้อีกเลย... พี่ขอร้อง"# J5 [5 V+ f" y8 E# X
7 S! X0 f, x6 ~, _: \. K
คำพูดนั้นเหมือนค้อนหนักๆ ที่ทุบลงบนใจของสิงห์ ความรู้สึกผิดแล่นริ้วขึ้นมาในอกยิ่งกว่าความเจ็บปวดทางกาย สิงห์มองใบหน้าของพี่ชายบุญธรรม แต่ในวินาทีนี้ เขากลับเห็นเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่รักเขาจนแทบขาดใจ
; a, k, _4 N; V: [
" I( H, C9 f4 b# g/ N2 d( n**"ขอ... โทษ..."** สิงห์เค้นเสียงออกมาอย่างยากลำบาก เป็นคำสั้นๆ ที่แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน แต่มันกลับดังชัดเจนในใจของอาท
" N' S4 W5 W' r: J, C; r& u+ G- E2 B4 u; q  M" `
ไม่นานนัก รถพยาบาลก็มาถึง เจ้าหน้าที่รีบเข้ามาปฐมพยาบาลและนำตัวสิงห์ส่งโรงพยาบาลอย่างเร่งด่วน โดยมีอาทที่แทบจะไม่ยอมปล่อยมือจากสิงห์เลยแม้แต่วินาทีเดียว
1 R; [5 I  z* u' }0 R# H7 O; D% N4 K% U2 ]4 P, j3 r
บรรยากาศในโรงพยาบาลเต็มไปด้วยความตึงเครียด พ่อและแม่ของทั้งสองฝ่ายมาถึงด้วยความตกใจและเป็นห่วงอย่างสุดซึ้ง ความลับเรื่องความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนระหว่างพี่น้องบุญธรรมถูกซ่อนไว้ภายใต้ความโศกเศร้าของเหตุการณ์รุนแรงครั้งนี้
; O/ `; o2 r1 z; R5 p6 h  l$ o( @  s+ I
ตลอดเวลาที่สิงห์นอนพักรักษาตัวอยู่ในห้องพักฟื้น อาทไม่เคยขยับไปไหนไกล เขาเลือกที่จะนั่งอยู่ข้างเตียง มือหนาของเขาจับมือของสิงห์ไว้แน่น ราวกับกลัวว่าถ้าเขาปล่อยมือเพียงวินาทีเดียว สิงห์จะหายไปหรือแตกสลายไปต่อหน้าต่อตา( g" Y4 w% l. q0 V! t: y3 ]
" Q& H8 K+ O9 w! G; `
สายตาของอาทจ้องมองใบหน้าของสิงห์ที่ยังคงซีดเซียว แม้สิงห์จะหลับไปเพราะฤทธิ์ยา แต่อาทก็ยังคงบีบมือสิงห์ไว้เบาๆ เป็นการปลอบประโลมและยืนยันว่า... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ต่อจากนี้เขาจะไม่ยอมให้ใครมาแตะต้อง 'น้องชาย' คนนี้ได้อีกเป็นอันขาด5 l- A% ^( t( ?$ m

2 H+ ~1 L- N( m9 {% v% P: C
# C3 s. O% a) e7 Z
! f6 w( O3 d+ ?- t% V% G# P/ j, ]! q2 W. w, a. j# _
แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านสีขาวสะอาดตาในห้องพักฟื้นของโรงพยาบาล สิงห์ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งที่ร่างกาย แต่อาการเจ็บแปลบที่ท้องและซิกแพคเริ่มทุเลาลงกว่าเมื่อวานมาก ข่าวคราวเรื่องพวกนักเลงก็ชัดเจนขึ้น พ่อและแม่ได้ประสานงานกับตำรวจจนจับตัวพวกเด็กเวรนั่นได้สำเร็จ และพวกมันต้องชดใช้ค่าเสียหายอย่างหนักเพื่อแลกกับการไม่ถูกดำเนินคดีถึงที่สุด
0 _# l* @% q* S* e7 u3 h
: h# I  M. g% A% |2 eแต่อาทไม่ได้สนใจเรื่องความแค้นหรือเงินทองเลยแม้แต่นิดเดียว เขายังคงนั่งอยู่ที่เดิมข้างเตียง ไม่ยอมห่างไปไหน จนกระทั่งเห็นสิงห์เริ่มขยับตัว
3 e- \0 w; O5 ?9 y% [
' y! }& S- X5 j) P$ W" h"สิงห์... ฟื้นแล้วเหรอ? เป็นยังไงบ้าง โอเคขึ้นไหม?" อาทรีบขยับเข้าไปใกล้ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ปิดไม่มิด3 s7 y/ s/ }! h0 K! L

) a$ n, m" E! pสิงห์มองหน้าพี่ชายบุญธรรม ความพยศที่เคยมี ความกวนตีนที่เคยใช้เป็นเกราะป้องกันตัว บัดนี้มันมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความสงบและแววตาที่ดูอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด "อืม... ดีขึ้นแล้วพี่... ขอบใจนะ"- e& Z! e' [1 P+ Z6 \% Q
8 O5 e+ e# W4 }; c9 H/ U6 S: ?
เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจพูดสิ่งที่ค้างคาในใจ "พี่อาท... เรื่องที่เกิดขึ้น ผมไม่อยากให้มันเกิดขึ้นอีกแล้ว" สิงห์เว้นจังหวะ "จริงๆ แล้ว... เราเคยเจอกันมาก่อนนะ"$ A3 V; D% v( V1 y7 j; ?+ ]% a

/ c" A& {) Z8 X" X7 U9 g: gอาทขมวดคิ้วด้วยความสงสัย "เจอกันมาก่อนเหรอ?"
4 f* N/ S! K( S
& J0 N" @0 R8 I0 N"จำได้ไหม... ตอนเด็กๆ ที่ผมเคยโดนพวกเด็กเกเรในสวนสาธารณะรังแกจนร้องไห้แทบตาย" สิงห์ยิ้มบางๆ "ตอนนั้นมีพี่กับคุณพ่อของพี่วิ่งเข้ามาช่วยผมไว้ พี่เป็นเด็กผู้ชายที่ดูใจดีและสุภาพมาก... ตั้งแต่วันนั้น ผมก็แค่อยากจะแข็งแกร่งขึ้น อยากปกป้องคนอื่นได้เหมือนที่พี่เคยทำ ที่ผมต้องทำตัวเป็นนักเลง... ก็เพราะผมไม่อยากเป็นเหยื่อที่ทำได้แค่ร้องไห้อีกแล้ว"
' ?; M2 e" B$ f
7 w0 D# S5 y" I. i% U& c, _อาทชะงักไปครู่ใหญ่ ภาพเด็กชายผอมบางที่ดูอ่อนแอในความทรงจำซ้อนทับกับร่างกำยำที่มีกล้ามเนื้อแน่นเปรี๊ยะของสิงห์ในตอนนี้ "เด็กคนนั้น... คือมึงเหรอสิงห์? โตมาได้... เปลี่ยนไปมากเลยนะ แข็งแรงขึ้นเยอะจริงๆ"
+ `( A" S2 `: z
- r8 M$ ^8 e: \สิงห์หลบสายตาเล็กน้อยด้วยความเขินอาย ก่อนจะเอ่ยคำพูดที่สำคัญที่สุด "ขอโทษนะพี่อาท... ที่ผมทำตัวแย่ๆ และที่ทำให้พี่ต้องมาเจ็บตัวเพราะผม... ตอนที่เห็นพี่โดนต่อย ผมเจ็บใจยิ่งกว่าโดนต่อยเองอีก"8 {7 b4 v- M+ v3 f- r
* T' `6 p  w# u4 j9 K
ความรู้สึกอัดอั้นในใจของอาทพังทลายลง ความกังวลที่แบกไว้ตลอดหลายวันมลายหายไปสิ้น เขามองใบหน้าของน้องชายที่ตอนนี้ดูเป็นผู้ใหญ่และเข้าใจโลกมากขึ้น อาทโน้มตัวลงไปประทับจูบเบาๆ ที่แก้มของสิงห์เป็นการปลอบประโลมและแสดงความรัก: Z4 `& `) {* N

. @5 l  l  a) R: h% kสิงห์อึ้งไปชั่วขณะ ใบหน้าเริ่มขึ้นสีระเรื่อ "พี่อาท..."6 s# B( A8 }6 }7 d- v

& R1 p+ K! R. `9 y* h"พักผ่อนเถอะนะ อย่าเพิ่งพูดมากเลย" อาทพูดพลางยิ้มละไม ก่อนจะกลับไปนั่งประจำที่เดิมและกุมมือสิงห์ไว้แน่นเหมือนเดิม; e4 k3 d7 t0 L+ Y! E

; f7 A# l( s0 j$ F8 Dไม่นานนัก พ่อและแม่ของทั้งสองฝ่ายก็เดินกลับเข้ามาในห้องหลังจากเสร็จธุระที่สถานีตำรวจ พวกเขาหยุดชะงักเมื่อเห็นภาพตรงหน้า... สิงห์ที่หลับสนิทไปอีกครั้งด้วยความเพลีย โดยมีอาทที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างๆ และกุมมือสิงห์ไว้ไม่ยอมปล่อย บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความอบอุ่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน, V# \) b2 i0 T

* ~! h9 n) I/ z0 B% w1 J6 m3 iคุณพ่อของอาทมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความโล่งใจ ก่อนจะหันไปกระซิบกับภรรยา "ดูเหมือนว่า... เราคงไม่ต้องกังวลเรื่องความสัมพันธ์ของเด็กสองคนนี้อีกต่อไปแล้วละมั้ง"" O. c. d- ]' o7 A+ _% m2 n+ F
+ c9 l2 a0 |( ~  M8 H% _
+ Q% r# f" x- e
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง เข้าสู่ระบบ | สมัครเข้าเรียน

รายละเอียดเครดิต

A Touch of Friendship: สังคมจะน่าอยู่ เมื่อมีผู้ให้แบ่งปัน ฝากไวเป็นข้อคิดด้วยนะคะชาวจีโฟกายทุกท่าน
!!!!!โปรดหยุด!!!!! : พฤติกรรมการโพสมั่วๆ / โพสแต่อีโมโดยไม่มีข้อความประกอบการโพส / โพสลากอักษรยาว เช่น ครับบบบบบบบบ, ชอบบบบบบบบ, thxxxxxxxx, และอื่นๆที่ดูแล้วน่ารำคาญสายตา เพราะถ้าท่านไม่หยุดทีมงานจะหยุดท่านเอง
ขอความร่วมมือสมาชิกทุกท่านโปรดโพสตอบอย่างอื่นนอกเหนือจากคำว่า ขอบคุณ, thanks, thank you, หรืออื่นๆที่สื่อความหมายว่าขอบคุณเพียงอย่างเดียวด้วยนะคะ เพื่อสื่อถึงความจริงใจในการโพสตอบกระทู้ และไม่ดูเป็นโพสขยะ
กระทู้ไหนที่ไม่ใช่กระทู้ในลักษณะที่ต้องโพสตอบโดยใช้คำว่าขอบคุณ เช่นกระทู้โพล, กระทู้ถามความเห็น, หรืออื่นๆที่ทีมงานอ่านแล้วเข้าข่ายว่า โพสขอบคุณไร้สาระ ทีมงานขอดำเนินการตัดคะแนน และ/หรือให้ใบเตือนสมาชิกที่โพสขอบคุณทันทีที่เจอนะคะ

รูปแบบข้อความล้วน|โทรศัพท์มือถือ|ติดต่อลงโฆษณา|จีโฟกายดอทคอม

ข้อความที่ท่านได้อ่านในเว็บจีโฟกายดอทคอมนี้ เกิดจากการเขียนโดยสาธารณชน และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ หากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ขัดต่อกฎหมาย และศิลธรรม ไม่เหมาะสมที่จะเผยแพร่ ท่านสามารถแจ้งลบข้อความได้ที่ Link “แจ้งลบโพสนี้” ที่มีอยู่ใต้ข้อความทุกข้อความ หรือ ลืมพาสเวิดล๊อกอิน/ลืมชื่อที่ใช้สมัคร หรือข้อสงสัยใดๆแจ้งมาที่ G4GuysTeam[at]yahoo.com ขอขอบพระคุณที่ให้ความร่วมมือ

กรณีที่ข้อความ/รูปภาพในกระทู้นี้จัดสร้างโดยผู้ลงข้อมูลเอง ลิขสิทธิ์จะเป็นของผู้ลงข้อมูลโดยตรง หากจะทำการคัดลอก/เผยแพร่ ต้องได้รับอนุญาตจากผู้ลงข้อมูลก่อนนะคะ หรือลงที่มาไว้ด้วยค่ะ

©ขอสงวนสิทธิ์คอนเซ็ปต์,คำอธิบาย,หัวข้อ/หมวดหมู่เว็บ ห้ามลอกเลียนแบบ คิดเอาเองนะคะอย่าเอาแต่ลอก

GMT+7, 2026-11-21 22:02 , Processed in 0.127536 second(s), 25 queries .

Powered by Discuz! X3.5, Rev.8

© 2001-2026 Discuz! Team.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้