ลืมรหัสผ่าน
 สมัครเข้าเรียน
ค้นหา
ดู: 26|ตอบกลับ: 2

เฮียธาม อย่าดุฉิน! EP.31

[คัดลอกลิงก์]

นิสิตสัมพันธ์

กระทู้
350
ตอบกลับ
137
พลังน้ำใจ
14603
Zenny
47441
ออนไลน์
5750 ชั่วโมง
โพสต์ เมื่อวาน 21:18 | ดูโพสต์ทั้งหมด |โหมดอ่าน






นับตั้งแต่คณะสกุลเฉินได้รับเงินสนับสนุนสำหรับการแข่งขัน โรงซ้อมเล็ก ๆ ในย่านตลาดเก่าก็ดูจะคึกคักขึ้นกว่าแต่ก่อนหลายเท่าตัว


ทุกเช้าประตูเหล็กบานใหญ่จะถูกเลื่อนเปิดรับแสงแดดพร้อมเสียงกลองที่ดังเป็นจังหวะจากด้านใน สมาชิกในคณะต่างขะมักเขม้นกับการฝึกซ้อม บ้างช่วยกันตรวจอุปกรณ์ใหม่ บ้างจัดเตรียมชุดแสดง ส่วนหมิงก็แทบไม่ได้วางสมุดตารางซ้อมลงจากมือ เพราะการแข่งขันที่กำลังใกล้เข้ามาทำให้ทุกคนต้องแบ่งเวลาอย่างรัดกุมกว่าเดิม


หลายสิ่งเริ่มเปลี่ยนแปลงไปอย่างช้า ๆ ในขณะที่ธามเคยคิดว่าตัวเองคงต้องใช้เวลาอีกนานกว่าจะชินกับการมีใครสักคนเดินตามต้อย ๆ คอยถามนั่นถามนี่ไม่หยุด แต่พอเวลาผ่านไป เขากลับพบว่าความวุ่นวายเหล่านั้นค่อย ๆ กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันไปเสียแล้ว


กระทั่งช่วงหลังมานี้ ดูเหมือนจะมีใครบางคนเข้ามาเพิ่มความวุ่นวายให้เขาอีกคน


และที่สำคัญ...


เป็นความวุ่นวายที่เขาไม่ค่อยชอบใจนัก


นั่นก็คือการปรากฏตัวของผู้สนับสนุนรายใหญ่ที่ดูจะมีเวลาว่างมากกว่าที่เขาคิดเอาไว้


ตอนแรกธามไม่ได้ติดใจอะไร


ในฐานะเจ้าของบริษัทที่ออกเงินสนับสนุนการแข่งขัน การแวะเข้ามาดูความคืบหน้าของคณะย่อมเป็นเรื่องสมเหตุสมผล อีกทั้งอีกฝ่ายยังวางตัวสุภาพ ไม่เคยก้าวก่ายการฝึกซ้อมหรือเรียกร้องสิทธิพิเศษใด ๆ นอกเหนือจากข้อตกลง


เพียงแต่...


ผู้ชายคนนั้นมาบ่อยเกินไปหน่อย


และธามก็เริ่มสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง


โดยเฉพาะเวลาที่คุณใหญ่มา


ฉินมักจะมีท่าทีแปลกไปจากปกติ


บางครั้งเด็กหนุ่มก็ชะงักเหมือนตกใจที่เห็นอีกฝ่าย บางครั้งก็แอบทำหน้ามุ่ยใส่ในจังหวะที่คิดว่าไม่มีใครมองอยู่ และที่น่าสงสัยที่สุดก็คือ คุณใหญ่ดูจะไม่เคยถือสากับท่าทางเหล่านั้นเลยสักครั้ง


ตรงกันข้าม...


บางทียังยิ้มเหมือนกำลังสนุกเสียด้วยซ้ำ


ธามไม่ใช่คนช่างสังเกตเรื่องของคนอื่นนัก แต่เมื่อเป็นเรื่องของฉิน เขากลับจำรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านั้นได้อย่างน่าประหลาด


อย่างเช่นวันนี้


“หลังตรง อย่าเพิ่งทิ้งน้ำหนัก”


เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นกลางลานฝึก ขณะที่ธามยืนมั่นคงอยู่บนเบาะรองรับแรงกระแทก มือทั้งสองประคองต้นขาของคนตัวเล็กที่กำลังทรงตัวอยู่บนไหล่


ฉินสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนค่อย ๆ เหยียดหลังตามคำบอก


“แบบนี้เหรอเฮีย”


“อืม ค้างไว้ก่อน”


เสียงกลองของเปาดังขึ้นช้า ๆ ตามจังหวะการเคลื่อนไหว เด็กหนุ่มกางแขนออกเล็กน้อยเพื่อรักษาสมดุล ก่อนขยับปลายเท้าให้มั่นคงกว่าเดิม


“ดี อย่ามองพื้น มองตรงไปข้างหน้า”


ฉินทำตามอย่างตั้งใจ


ท่ามกลางเสียงกลองที่ค่อย ๆ เร่งขึ้น ธามขยับเท้าเปลี่ยนตำแหน่งอย่างระมัดระวัง ก่อนส่งสัญญาณให้คนด้านบนเตรียมลง


“พร้อมนะ”


“พร้อมครับ”


“หนึ่ง... สอง...”


ฉินย่อตัวลงตามจังหวะ มือแข็งแรงของธามประคองเอวบางเอาไว้ ก่อนช่วยส่งให้เด็กหนุ่มกลับมายืนบนพื้นอย่างปลอดภัย


ทันทีที่เท้าสัมผัสเบาะ ฉินก็เงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มกว้าง


“เฮีย! เมื่อกี้ฉินไม่เซเลยนะ”


“อืม ดีขึ้น”


“แค่นี้เองเหรอ”


ธามเลิกคิ้ว


“จะเอาอะไรอีก”


“ก็ชมอีกหน่อยสิ”


ตงที่ยืนอยู่ข้างฉาบส่ายหน้าอย่างขำ ๆ ก่อนหันไปบอกให้ทุกคนพักสิบนาที


ฉินเดินไปหยิบขวดน้ำจากม้านั่ง แต่ยังไม่ทันได้เปิดฝา ธามก็เดินตามมาหยุดข้าง ๆ พร้อมผ้าขนหนูผืนเล็ก


“เช็ดเหงื่อก่อน”


เด็กหนุ่มรับมาอย่างว่าง่าย ก่อนใช้ผ้าซับตามหน้าผากและลำคอ


“เฮียว่าฉินจะขึ้นเสาจริงได้เมื่อไร”


“อีกสักพัก”


ฉินย่นจมูกเล็กน้อย


“เฮียก็ระวังเกินไป”


“กูเป็นคนรับมึง ถ้าพลาดขึ้นมาคนเจ็บก็มึง”


คำตอบนั้นทำให้เด็กหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มบาง ๆ


“รู้แล้วครับ”


ธามมองใบหน้าเปื้อนเหงื่อของอีกฝ่าย ก่อนยื่นมือไปเช็ดคราบขาวจาง ๆ ที่ติดอยู่ตรงข้างแก้มให้


“แล้วก็เลิกแอบฝึกตอนกูไม่อยู่ด้วย”


ฉินชะงัก


“เฮียรู้ได้ไง”


“กูมีตา”


“ก็ฉินไม่ได้ฝึกท่ายากสักหน่อย”


“กูยังไม่ได้ว่าอะไรเลย”


“แต่เฮียกำลังจะว่า”


ธามหลุดหัวเราะในลำคอ ก่อนใช้นิ้วดีดหน้าผากอีกฝ่ายเบา ๆ


“รู้ดี”


ฉินหัวเราะตาม ก่อนขยับเข้าไปนั่งใกล้จนหัวไหล่แทบชนกัน


เป็นภาพที่สมาชิกในคณะต่างคุ้นชินเสียแล้ว


โดยเฉพาะระยะหลังที่ทั้งคู่แทบจะตัวติดกันตลอดเวลา


กระทั่งเสียงรถยนต์คันหนึ่งดังขึ้นจากหน้าประตูโรงซ้อม


ธามเหลือบมองโดยไม่ได้ตั้งใจ


รถสีเข้มคันหรูจอดสนิทอยู่ริมถนน ก่อนชายหนุ่มร่างสูงในเสื้อเชิ้ตเรียบหรูก้าวลงมาพร้อมถุงกระดาษสองสามใบ


คุณใหญ่อีกแล้ว


ธามมองนาฬิกาบนผนังโดยอัตโนมัติ


บ่ายสามโมงกว่า


ถ้าจำไม่ผิด อีกฝ่ายเพิ่งแวะมาเมื่อสองวันก่อน


“อ้าว คุณใหญ่!”


เปาที่กำลังเก็บไม้กลองเงยหน้าขึ้นทักด้วยความคุ้นเคย


แขกผู้มาเยือนยิ้มรับ ก่อนเดินเข้ามาภายในโรงซ้อม


“สวัสดีครับ พอดีมีธุระแถวนี้ เลยซื้อขนมมาฝาก”


ธามลุกขึ้นยืนตามมารยาท ก่อนเดินเข้าไปทักทาย


“ขอบคุณมากครับ จริง ๆ ไม่ต้องลำบากก็ได้”


“ไม่ลำบากเลยครับ ผมผ่านร้านพอดี”


ทั้งสองพูดคุยกันอีกเล็กน้อยเกี่ยวกับกำหนดส่งอุปกรณ์และความคืบหน้าของการฝึกซ้อม ก่อนหมิงจะเดินเข้ามาร่วมสนทนาด้วย


ทุกอย่างดูเป็นปกติดี


จนกระทั่งฉินเดินตามออกมา


“สวัสดีครับ”


เด็กหนุ่มยกมือไหว้ตามมารยาท แต่ธามกลับสังเกตเห็นว่ารอยยิ้มบนใบหน้านั้นดูฝืน ๆ ชอบกล


คุณใหญ่รับไหว้ ก่อนเหลือบมองเสื้อฝึกที่เปียกเหงื่อของฉิน


“เหนื่อยไหมครับ”


“ก็... นิดหน่อยครับ”


“อย่าลืมทานข้าวด้วยนะครับ”


ฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนตอบเสียงเบา


“ครับ”


ใหญ่ยิ้มบาง ๆ ก่อนหันไปคุยกับเปาที่เดินเข้ามาหา


เป็นเพียงเสี้ยววินาทีสั้น ๆ


แต่ธามเห็น


และที่ทำให้เขานึกแปลกใจยิ่งกว่าก็คือ คุณใหญ่กลับหัวเราะเบา ๆ ราวกับเข้าใจอะไรบางอย่าง


ธามมองสลับไปมาระหว่างทั้งคู่


ความรู้สึกบางอย่างค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในใจอย่างไม่มีเหตุผล


เขาไม่แน่ใจว่ามันเริ่มต้นตั้งแต่เมื่อไร


อาจเป็นตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นฉินทำหน้ามุ่ยใส่ผู้สนับสนุนรายใหญ่ หรืออาจเป็นตอนที่อีกฝ่ายพูดคุยกับเด็กหนุ่มด้วยน้ำเสียงคุ้นเคยเกินกว่าคนที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน


แต่ไม่ว่าจะเป็นอย่างไหน...


ธามก็เริ่มรู้สึกไม่ค่อยชอบใจนัก


เขามองฉินที่กำลังดื่มน้ำอยู่ข้างม้านั่ง ก่อนเดินเข้าไปหา


“มึงรู้จักคุณใหญ่มาก่อนเหรอ”


“แค่ก!”


ธามรีบยื่นมือไปลูบหลังให้


“ค่อย ๆ กินสิวะ”


ฉินไอสองสามครั้ง ก่อนเงยหน้าขึ้นมองคนถามด้วยสีหน้าตื่น ๆ


“ทำไมเฮียถามงั้นอะ”


“กูเห็นมึงคุยกันเหมือนรู้จักกันมานาน”


“ก็... เขามาบ่อยนี่”


“แค่นั้น?”


“อืม”


ฉินพยายามทำสีหน้าให้เป็นปกติ ทั้งที่ในใจเริ่มร้อนรนขึ้นมานิด ๆ ทำไมจู่ ๆ เฮียถึงถามเรื่องนี้ขึ้นมาได้ หรือว่าเมื่อกี้เขาเผลอแสดงท่าทางอะไรออกไปอีกแล้ว


ซวยแล้วไง...


ธามมองใบหน้าอ่อนเยาว์นั้นนิ่ง ๆ


“เฮียมีอะไรหรือเปล่า”


“เปล่า”


ชายหนุ่มตอบ ก่อนยื่นมือไปเช็ดหยดน้ำที่ติดอยู่ตรงมุมปากให้อย่างเคยชิน


“แค่ถาม”


ฉินพยักหน้า ก่อนรีบยกขวดน้ำขึ้นดื่มอีกครั้ง


ธามมองท่าทางนั้นอยู่ครู่หนึ่ง


เขาไม่ใช่คนชอบซักไซ้เรื่องส่วนตัวของใคร โดยเฉพาะฉินที่เขาพยายามให้พื้นที่และความเป็นอิสระมาโดยตลอด


แต่การที่เด็กหนุ่มมีท่าทีลุกลี้ลุกลนทุกครั้งที่ถูกถามถึงคุณใหญ่ กลับทำให้ความสงสัยในใจยิ่งเพิ่มขึ้น


และที่น่าหงุดหงิดยิ่งกว่าก็คือ...


เขาไม่ชอบเลยสักนิด


เย็นวันนั้น หลังจากสมาชิกส่วนใหญ่แยกย้ายกันกลับบ้าน โรงซ้อมก็เริ่มเงียบลง


เสียงพัดลมติดผนังหมุนครางเบา ๆ ขณะที่ธามกำลังเก็บอุปกรณ์เข้าที่ ฉินเดินเข้ามาช่วยพับเบาะฝึกโดยไม่ต้องรอให้เรียก


ทั้งคู่ทำงานกันเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนธามจะพูดขึ้น


“ฉิน”


“ครับ”


“คุณใหญ่เขาสนิทกับมึงเหรอ”


เด็กหนุ่มชะงักมือทันที


“หา?”


ธามวางเบาะลง ก่อนหันมามองตรง ๆ


“กูถามว่าเขาสนิทกับมึงหรือเปล่า”


ฉินกะพริบตาปริบ ๆ


ในหัวเริ่มคิดหาคำตอบอย่างรวดเร็ว


จะบอกว่าไม่สนิทก็โกหกเต็ม ๆ


แต่ถ้าบอกว่าสนิทมาก เดี๋ยวเฮียก็ถามอีกว่ารู้จักกันได้ยังไง!


“ก็... พอรู้จักกันครับ”


“รู้จักกันตั้งแต่เมื่อไร”


“เอ่อ...”


ฉินเม้มปาก ก่อนเงยหน้าขึ้นมองคนถาม


“เฮียถามทำไมอะ”


ธามนิ่งไปครู่หนึ่ง


เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงอยากรู้ขนาดนี้


ทั้งที่เรื่องของฉินกับผู้สนับสนุนรายใหญ่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับการฝึกซ้อมเลยสักนิด


แต่พอนึกถึงสายตาที่อีกฝ่ายมองเด็กหนุ่ม หรือรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะมีความหมายบางอย่างซ่อนอยู่ ความรู้สึกขุ่นมัวในใจก็กลับมาอีกครั้ง


“กูแค่สงสัย”


“สงสัยอะไร”


ธามมองคนตรงหน้า ก่อนถอนหายใจเบา ๆ


“เขาดูสนใจมึง”


ฉินชะงัก


“...”


“มากกว่าคนอื่น”


เด็กหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น


“เฮียหมายถึง...”


ธามหลบสายตาเล็กน้อย ก่อนตอบเสียงเรียบ


“ไม่มีอะไร”


แต่ฉินกลับเริ่มจับบางอย่างได้


เขามองใบหน้าคมที่พยายามทำเป็นไม่สนใจ ก่อนมุมปากจะค่อย ๆ ยกขึ้น


“เฮีย”


“อะไร”


“เฮียไม่ชอบที่ฉินคุยกับคุณใหญ่เหรอ”


มือที่กำลังม้วนสายรัดชะงักไปเล็กน้อย


“กูพูดตอนไหน”


"เฮียทำหน้าเหมือนไม่ค่อยพอใจเลย”


ธามเหลือบมองคนพูด


“หน้ากูก็เป็นแบบนี้”


“อ๋อ...”


ฉินพยักหน้าหงึกหงัก ทว่ารอยยิ้มที่ค่อย ๆ ผุดขึ้นตรงมุมปากกลับทำให้คำตอบนั้นดูไม่น่าเชื่อถือเอาเสียเลย


“แล้วมึงจะยิ้มอะไร”


“เปล่านี่”


“ฉิน”


“ครับ ๆ ไม่แกล้งแล้ว”


เด็กหนุ่มหัวเราะเบา ๆ ก่อนยกมือขึ้นอย่างยอมแพ้


ความจริงฉินเองก็ใช่ว่าจะไม่รู้ว่าควรบอกเรื่องของเฮียใหญ่ให้อีกฝ่ายทราบเสียที เขาเคยคิดจะพูดอยู่หลายครั้ง แต่พอถึงเวลาจริงกลับไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไรดี


“แต่เฮียไม่ต้องคิดมากเรื่องคุณใหญ่หรอกนะ”


ธามชะงักมือ ก่อนหันมามอง


“ทำไม”


“ก็...” เด็กหนุ่มเว้นจังหวะเล็กน้อย “ฉินไม่ได้คิดอะไรกับเขาสักหน่อย”


คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน


“กูยังไม่ได้ถามเรื่องนั้น”


“อ้าวเหรอ”


ฉินทำตาโตอย่างแนบเนียน ก่อนพยักหน้ารับ


“งั้นฉินเข้าใจผิดเอง”


ธามมองใบหน้าใสซื่อที่ดูอย่างไรก็ไม่ใสซื่อสักนิด ก่อนถอนหายใจ


“มึงนี่นะ”


เด็กหนุ่มหัวเราะคิก แต่แทนที่จะหยุดเพียงเท่านั้น เจ้าตัวกลับขยับเข้าไปใกล้แล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ


“อีกอย่าง ฉินมีคนที่ชอบอยู่แล้วด้วย”


คราวนี้มือของธามหยุดนิ่งไปจริง ๆ


ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองคนพูด


“...”


ฉินเห็นปฏิกิริยานั้นเต็มตา แต่กลับแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ก้มหน้าจัดชายเสื้อฝึกของตัวเองราวกับเพิ่งพูดเรื่องดินฟ้าอากาศไปเท่านั้น


“ใคร”


คำถามสั้น ๆ ดังขึ้นหลังจากเงียบไปพักหนึ่ง


ฉินเงยหน้าขึ้น


“หือ?”


“คนที่มึงชอบ”


“อ๋อ...”


เด็กหนุ่มลากเสียง ก่อนทำท่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง


“ไม่บอกได้ไหม”


ธามนิ่งไปเล็กน้อย


“แล้วมึงจะพูดขึ้นมาทำไม”


“ก็เฮียถาม”


“มึงเป็นคนเริ่ม”


“อ้าว จริงด้วย”


ฉินหลุดหัวเราะ ก่อนรีบเม้มปากเมื่อเห็นสายตาของอีกฝ่าย


ธามมองคนตรงหน้าอย่างนึกหมั่นไส้


เขาควรจะรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเด็กคนนี้กำลังหาเรื่องแกล้งกัน


แต่ถึงอย่างนั้น ความรู้สึกบางอย่างกลับยังคงค้างอยู่ในอก


มีคนที่ชอบอยู่แล้ว...


ประโยคสั้น ๆ นั้นวนเวียนอยู่ในหัวอย่างน่ารำคาญ


ธามไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังคาดหวังคำตอบแบบไหน ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยคิดจะก้าวก่ายเรื่องความสัมพันธ์ของฉินเลยสักครั้ง


แต่พอได้ยินว่าอีกฝ่ายมีคนที่ชอบอยู่แล้วจริง ๆ กลับรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างหนักอึ้งขึ้นมาในอก


“แล้วเขารู้หรือเปล่า”


ฉินที่กำลังกลั้นยิ้มชะงักไปนิดหนึ่ง


“รู้อะไรครับ”


“ว่ามึงชอบเขา”


เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองคนถาม


คราวนี้ธามไม่ได้หลบสายตา เพียงมองกลับมานิ่ง ๆ ราวกับกำลังรอฟังคำตอบอย่างจริงจัง


ฉินรู้สึกว่าหัวใจตัวเองเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล


“ยังไม่รู้มั้ง”


“มั้ง?”


“ก็ฉินยังไม่ได้บอกเขาตรง ๆ นี่”


ธามเงียบไป


ฉินมองใบหน้าคมที่ดูจะเคร่งขรึมขึ้นกว่าเดิม ก่อนตัดสินใจถามกลับอย่างลองเชิง


“แล้วเฮียว่า... ฉินควรบอกเขาดีไหม”


ธามเงยหน้าขึ้น


“เรื่องของมึง”


คำตอบนั้นทำเอาคนถามแทบหลุดหัวเราะ


ปากแข็งชะมัด!


“โห เฮียช่วยออกความเห็นหน่อยไม่ได้เหรอ”


“กูจะไปรู้ได้ยังไง”


“ก็เฮียอายุมากกว่าฉินตั้งหลายปี น่าจะมีประสบการณ์มากกว่า”


“เกี่ยวอะไรกับอายุ”


“อ้าว ก็เผื่อเฮียเคยแอบชอบใครไง”


ธามปรายตามอง


“มึงจะถามเรื่องกูหรือเรื่องมึงกันแน่”


ฉินหัวเราะ ก่อนยกมือขึ้นเกาท้ายทอยแก้เก้อ


“ก็อยากรู้ทั้งสองเรื่องนั่นแหละ”


ชายหนุ่มส่ายหน้า ก่อนก้มลงเก็บสายรัดเส้นสุดท้ายเข้ากล่อง


“ถ้ามึงชอบเขาจริง ๆ ก็ลองบอกดู”


ฉินชะงัก


ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะตอบออกมาตรง ๆ เช่นนั้น


“เฮียคิดงั้นเหรอ”


“อืม”


“แล้วถ้าเขาไม่ได้ชอบฉินล่ะ”


ธามนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ


“อย่างน้อยมึงก็จะได้รู้ว่าเขาคิดยังไง”


ฉินมองคนตรงหน้าเงียบ ๆ


คำตอบนั้นเรียบง่ายเสียจนเขาไม่รู้จะพูดอะไรต่อ


ทั้งที่เมื่อครู่ยังตั้งใจจะแกล้งให้อีกฝ่ายเสียอาการอยู่แท้ ๆ แต่พอได้ยินธามพูดเช่นนี้กลับกลายเป็นตัวเองเสียอย่างนั้นที่เริ่มทำอะไรไม่ถูก


เด็กหนุ่มก้มมองมือตัวเอง ก่อนยิ้มบาง ๆ


“แล้วถ้าฉินยังไม่กล้าล่ะ”


ธามหันมามอง


“ก็ไม่ต้องรีบ”


“...”


“รอให้มึงมั่นใจก่อนก็ได้”


ฉินเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง


แสงสุดท้ายของวันลอดผ่านประตูเหล็กเข้ามาตกกระทบเสี้ยวหน้าคมของคนข้างตัว ธามยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยตามปกติ ราวกับไม่รู้เลยว่าคำพูดเพียงไม่กี่ประโยคของตัวเองกำลังทำให้หัวใจใครบางคนอ่อนยวบลงไปหมดแล้ว


“เฮีย”


“อะไรอีก”


“เฮียใจดีจัง”


ฉินเผยรอยยิ้มที่ทำให้คนแก่กว่าอย่างธามแทบใจละลาย


เขามองรอยยิ้มนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหลบสายตาไปทางอื่น


“เออ รู้แล้วก็ช่วยเลิกกวนตีนกูสักที”


“ครับ ๆ”


ฉินรับคำอย่างอารมณ์ดี ก่อนขยับเข้าไปนั่งใกล้กว่าเดิมจนหัวไหล่ทั้งสองสัมผัสกันเบา ๆ


ธามเหลือบมอง แต่ก็ไม่ขยับหนี


ทั้งคู่นั่งเงียบอยู่เช่นนั้นครู่หนึ่ง มีเพียงเสียงพัดลมติดผนังหมุนครางเบา ๆ กับเสียงรถเข็นขายอาหารที่ดังแว่วมาจากถนนด้านนอก


ก่อนฉินจะพูดขึ้นอีกครั้ง


“แต่เฮียไม่ต้องห่วงนะ”


“ห่วงอะไร”


“เรื่องคนที่ฉินชอบไง”


ธามหันมามองอย่างไม่เข้าใจ


เด็กหนุ่มยิ้มกว้าง ดวงตาคู่สวยเป็นประกายซุกซนอย่างปิดไม่มิด


“ไม่ใช่คุณใหญ่แน่นอน”


ธามนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบเสียงเรียบ


“กูก็ไม่ได้ว่าอะไร”


“อ๋อ...”


ฉินพยักหน้า ก่อนแกล้งหันไปมองอีกทาง


ชายหนุ่มมองเสี้ยวหน้าของคนข้างตัวอยู่พักหนึ่ง ก่อนยื่นมือไปขยี้กลุ่มผมนุ่มอย่างหมั่นไส้


“ไอ้เด็กแสบ”


“โอ๊ย เฮีย! ผมยุ่งหมดแล้ว!”


เสียงหัวเราะสดใสดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของโรงซ้อม ขณะที่ธามได้แต่ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ


ทว่าเมื่อฉินหันไปเก็บผ้าขนหนูของตัวเอง ชายหนุ่มกลับเผลอมองตามอยู่ครู่หนึ่ง


คำพูดเมื่อครู่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว


ฉินมีคนที่ชอบอยู่แล้ว...


เขาควรจะรู้สึกโล่งใจที่คนคนนั้นไม่ใช่คุณใหญ่


แต่ไม่รู้ทำไม พอคิดว่าอาจเป็นใครสักคนที่ตัวเองไม่รู้จัก ความรู้สึกขุ่นมัวในอกกลับไม่ได้ลดลงไปเลยแม้แต่น้อย


ธามถอนหายใจเบา ๆ ก่อนหันไปปิดฝากล่องอุปกรณ์


ส่วนฉินที่แอบเหลือบมองอยู่ห่าง ๆ ก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาเบา ๆ


ความจริงเขาอยากจะบอกออกไปเสียเดี๋ยวนั้นด้วยซ้ำ


ว่าคนที่ตัวเองชอบน่ะ...


ไม่ใช่ผู้ชายที่ชอบแวะมาโรงซ้อมพร้อมกาแฟกับขนมราคาแพงหรอก


แต่เป็นคนปากแข็งที่นั่งทำหน้าดุอยู่ข้าง ๆ ต่างหาก


เพียงแต่...


บางครั้งมันก็ทำให้ฉินอดคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้ว่า หรือเฮียธามจะรู้สึกอะไรกับเขาบ้างเหมือนกัน


แต่พอคิดได้อย่างนั้น เด็กหนุ่มก็ต้องรีบส่ายหน้าปัดความคิดฟุ้งซ่านออกไปเสียทุกที


ก็คนอย่างเฮียธามน่ะเหรอจะมาชอบเขา?


ผู้ชายที่วัน ๆ เอาแต่ทำหน้าดุ พูดจาห้วน ๆ แถมยังปากแข็งเสียจนบางครั้งฉินก็อดสงสัยไม่ได้ว่าชาตินี้จะมีโอกาสได้ยินคำพูดหวาน ๆ จากปากอีกฝ่ายบ้างหรือเปล่า


ขนาดเวลาชมว่าเขาทำได้ดี ยังพูดออกมาแค่สองสามคำแล้วก็ทำเป็นไม่สนใจเลยด้วยซ้ำ


แล้วจะให้เชื่อได้ยังไงว่าคนแบบนั้นกำลังแอบชอบเขาอยู่?


อีกอย่าง... ฉินก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าธามชอบคนแบบไหน


ชอบผู้หญิงหรือผู้ชาย เคยมีแฟนมาก่อนหรือเปล่า หรือแม้แต่ตอนนี้กำลังมีใครอยู่ในใจหรือไม่ เขาแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้เลยสักนิด


รู้เพียงว่าอีกฝ่ายเป็นคนจริงจังกับทุกอย่าง โดยเฉพาะเรื่องคณะเชิดสิงโตที่เจ้าตัวทุ่มเทให้แทบทั้งชีวิต


ส่วนเขาก็เป็นแค่เด็กปีหนึ่งที่เพิ่งเข้ามาอยู่ในคณะได้ไม่กี่เดือน แถมยังชอบพูดมาก ชอบกวนประสาท และขยันหาเรื่องให้เฮียต้องคอยดุอยู่ทุกวัน


คิดดูแล้วก็ไม่น่าจะใช่คนในแบบที่ธามชอบสักเท่าไร


ฉินเม้มปากเล็กน้อย ก่อนเหลือบมองคนข้างตัวอีกครั้ง


แต่ถ้าไม่ได้คิดอะไรเลย...


แล้วจะมาคอยเป็นห่วงกันทำไม


ทำไมต้องจำได้ว่าเขาชอบกินอะไร ทำไมต้องคอยถามว่าเหนื่อยไหม หรือทำไมเวลาที่เขาเผลอหลับ อีกฝ่ายถึงยอมให้นอนพิงไหล่อยู่ตั้งนานโดยไม่ปลุก


ไหนจะเรื่องเฮียใหญ่อีก


แค่เห็นเขาพูดคุยกับคนอื่นสนิทสนมหน่อยเดียว ก็ทำหน้าตึงเสียจนฉินแทบหลุดหัวเราะ


หรือเฮียจะหวงจริง ๆ วะ...


ความคิดนั้นทำให้หัวใจดวงเล็กกระตุกวูบ ก่อนเจ้าตัวจะรีบก้มหน้าซ่อนรอยยิ้มที่เผลอผุดขึ้นมา


ไม่ได้ ๆ


อย่าเพิ่งคิดไปไกลสิไอ้ฉิน!


เกิดเฮียเขาแค่เป็นห่วงตามประสาคนในคณะขึ้นมา แล้วตัวเองดันเข้าใจผิดไปคนเดียว มีหวังได้อายจนไม่กล้ามองหน้าเขาอีกแน่


“มึงเป็นอะไร”


เสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้ฉินสะดุ้งเล็กน้อย


“หะ... หา?”


ธามหันมามองด้วยสีหน้าสงสัย


“นั่งยิ้มคนเดียวอยู่ได้”


“เปล่าสักหน่อย”


“แล้วเมื่อกี้มึงยิ้มอะไร”


“ก็คิดอะไรเรื่อยเปื่อย”


“คิดอะไร”


ฉินชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนมองใบหน้าคมตรงหน้าแล้วนึกอยากแกล้งขึ้นมา


“คิดถึงคนที่ชอบมั้ง”


มือที่กำลังจัดสายรัดนิรภัยของธามหยุดลงชั่วขณะ


“...”


ฉินเห็นเต็มตา


แต่ยังไม่ทันได้ยิ้มกริ่ม อีกฝ่ายก็กลับไปเก็บอุปกรณ์ต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น


“แล้วมึงยังไม่กลับหออีกหรือไง”


“โห เฮีย!”


ธามเหลือบมองใบหน้างอง้ำของเด็กหนุ่ม ก่อนยื่นมือมาขยี้กลุ่มผมนุ่มจนยุ่งเหยิง


“เป็นอะไรอีก”


“ก็เฮียชอบไล่ฉิน”


“กูถามว่ามึงจะกลับเมื่อไร ไม่ได้ไล่”


“มันก็เหมือนกันนั่นแหละ”


“คนละเรื่อง”


“เฮียอะ!”


เขามองมือใหญ่ที่เพิ่งละออกจากศีรษะตัวเอง ก่อนเผลอยกมือขึ้นแตะบริเวณนั้นเบา ๆ


ให้ตายเถอะ...


แค่โดนลูบหัวนิดเดียวก็ใจเต้นแล้ว


ถ้าวันหนึ่งเฮียธามเกิดชอบเขาขึ้นมาจริง ๆ จะทำยังไงดีเนี่ย


ฉินแอบเหลือบมองคนข้างตัวอีกครั้ง ก่อนรอยยิ้มบาง ๆ จะปรากฏขึ้นบนใบหน้า


เอาเถอะ... ยังไม่ต้องรีบรู้คำตอบตอนนี้ก็ได้


ถึงจะไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายคิดอย่างไร แต่ฉินก็ไม่ได้อยากเร่งรัดอะไรนัก เพราะแค่ได้อยู่ใกล้ ๆ ได้พูดคุย ได้แกล้งให้คนปากแข็งหลุดยิ้มออกมาบ้างเป็นครั้งคราว เขาก็มีความสุขมากแล้ว


ส่วนเรื่องที่ว่าเฮียธามจะชอบเขากลับหรือเปล่านั้น...


ค่อยว่ากันอีกที


อย่างน้อยตอนนี้เขาก็ยังมีเวลาให้ลองทำคะแนนอีกตั้งเยอะ


เพียงแต่ฉินไม่รู้เลยว่า ขณะที่ตัวเองกำลังคิดหาวิธีทำให้คนข้าง ๆ หันมาสนใจอยู่นั้น ธามเองก็กำลังพยายามหาคำตอบให้กับความรู้สึกแปลก ๆ ในใจไม่ต่างกัน


โดยเฉพาะประโยคที่เด็กหนุ่มเพิ่งพูดออกมาเมื่อครู่


คิดถึงคนที่ชอบมั้ง...


ธามเหลือบมองฉินที่กำลังนั่งแกว่งขาอย่างอารมณ์ดี ก่อนขมวดคิ้วเล็กน้อย


แล้วไอ้คนที่มันชอบนั่น... ใครกันวะ?










TBC.


คู่นี้เหมือนหนังอินเดียเลยเนอะ


อ้อมไปอ้อมมา  55+


หมั่นไส้







🌸 一期一会 (いちごいちえ)

นายกสโมสร

กระทู้
0
ตอบกลับ
65466
พลังน้ำใจ
334462
Zenny
120483
ออนไลน์
27878 ชั่วโมง
โพสต์ เมื่อวาน 21:44 | ดูโพสต์ทั้งหมด

นิสิตสัมพันธ์

กระทู้
0
ตอบกลับ
1111
พลังน้ำใจ
10494
Zenny
4257
ออนไลน์
1117 ชั่วโมง
โพสต์ เมื่อวาน 22:45 | ดูโพสต์ทั้งหมด
นั่นสิ ใครจะยอมเอ่ยปากก่อนกันะเนี่ย
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง เข้าสู่ระบบ | สมัครเข้าเรียน

รายละเอียดเครดิต

A Touch of Friendship: สังคมจะน่าอยู่ เมื่อมีผู้ให้แบ่งปัน ฝากไวเป็นข้อคิดด้วยนะคะชาวจีโฟกายทุกท่าน
!!!!!โปรดหยุด!!!!! : พฤติกรรมการโพสมั่วๆ / โพสแต่อีโมโดยไม่มีข้อความประกอบการโพส / โพสลากอักษรยาว เช่น ครับบบบบบบบบ, ชอบบบบบบบบ, thxxxxxxxx, และอื่นๆที่ดูแล้วน่ารำคาญสายตา เพราะถ้าท่านไม่หยุดทีมงานจะหยุดท่านเอง
ขอความร่วมมือสมาชิกทุกท่านโปรดโพสตอบอย่างอื่นนอกเหนือจากคำว่า ขอบคุณ, thanks, thank you, หรืออื่นๆที่สื่อความหมายว่าขอบคุณเพียงอย่างเดียวด้วยนะคะ เพื่อสื่อถึงความจริงใจในการโพสตอบกระทู้ และไม่ดูเป็นโพสขยะ
กระทู้ไหนที่ไม่ใช่กระทู้ในลักษณะที่ต้องโพสตอบโดยใช้คำว่าขอบคุณ เช่นกระทู้โพล, กระทู้ถามความเห็น, หรืออื่นๆที่ทีมงานอ่านแล้วเข้าข่ายว่า โพสขอบคุณไร้สาระ ทีมงานขอดำเนินการตัดคะแนน และ/หรือให้ใบเตือนสมาชิกที่โพสขอบคุณทันทีที่เจอนะคะ

รูปแบบข้อความล้วน|โทรศัพท์มือถือ|ติดต่อลงโฆษณา|จีโฟกายดอทคอม

ข้อความที่ท่านได้อ่านในเว็บจีโฟกายดอทคอมนี้ เกิดจากการเขียนโดยสาธารณชน และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ หากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ขัดต่อกฎหมาย และศิลธรรม ไม่เหมาะสมที่จะเผยแพร่ ท่านสามารถแจ้งลบข้อความได้ที่ Link “แจ้งลบโพสนี้” ที่มีอยู่ใต้ข้อความทุกข้อความ หรือ ลืมพาสเวิดล๊อกอิน/ลืมชื่อที่ใช้สมัคร หรือข้อสงสัยใดๆแจ้งมาที่ G4GuysTeam[at]yahoo.com ขอขอบพระคุณที่ให้ความร่วมมือ

กรณีที่ข้อความ/รูปภาพในกระทู้นี้จัดสร้างโดยผู้ลงข้อมูลเอง ลิขสิทธิ์จะเป็นของผู้ลงข้อมูลโดยตรง หากจะทำการคัดลอก/เผยแพร่ ต้องได้รับอนุญาตจากผู้ลงข้อมูลก่อนนะคะ หรือลงที่มาไว้ด้วยค่ะ

©ขอสงวนสิทธิ์คอนเซ็ปต์,คำอธิบาย,หัวข้อ/หมวดหมู่เว็บ ห้ามลอกเลียนแบบ คิดเอาเองนะคะอย่าเอาแต่ลอก

GMT+7, 2026-11-19 01:43 , Processed in 0.129122 second(s), 26 queries .

Powered by Discuz! X3.5, Rev.8

© 2001-2026 Discuz! Team.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้