เสียงเม็ดฝนด้านนอกยังคงซัดสาดกระทบกระจกหน้าต่างห้องพักฟื้นพิเศษ VIP ไม่ขาดสาย
ราวกับท้องฟ้ากำลังร้องไห้แทนความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในอกของภาณุมานานนับกว่าทศวรรษ
ภาณุนั่งคุกเข่าอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย
สายตาพร่ามัวจ้องมองใบหน้าซีดเซียวของพี่อ๊อด
ผ่านม่านน้ำตาที่ไหลรินไม่หยุด
มือทั้งสองข้างกอบกุมฝ่ามือหยาบกร้านของพี่อ๊อดไว้แน่น...
แน่นจนแทบจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกัน
กับความรู้สึกกลัว...กลัวเหลือเกิน กลัวว่าถ้าปล่อยมือเพียงเสี้ยววินาที
พี่อ๊อดจะหลับใหลไปตลอดกาล โดยที่ยังไม่มีโอกาสได้พูดคำ...คำนั้นออกไป
และแล้ว...
I" O) m* g2 u: f; u' Lเปลือกตาที่หนักอึ้งของพี่อ๊อดค่อยๆ ขยับเปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า
กับเสียงที่แหบแห้งทว่านุ่มนวลและสั่นเครือออกมาจากลำคอ
“เด็กคนนั้น... คือมึงจริงๆ ใช่ไหม ภาณุ”
หัวใจของภาณุกระตุกวูบ ลมหายใจสะดุดกึกเหมือนคนจมน้ำที่เพิ่งโผล่พ้นผิวน้ำ
วินาทีที่ดวงตาคู่คมคู่นั้นมองตรงมา
น้ำตาที่คิดว่าเหือดแห้งไปแล้วกลับเอ่อล้นทะลักออกมาอีกครั้ง
นิ้วมือของพี่อ๊อดที่ภาณุกุมไว้ขยับเบาๆ
ก่อนจะพลิกกลับมากุมประสานฝ่ามือของภาณุเอาไว้แน่น
สัมผัสอุ่นนั้นพุ่งเข้ากระแทกกลางใจจนภาณุตัวสั่นเทาไปถึงกระดูก
“...เด็กคนนั้น... คือมึงจริงๆ ใช่ไหม ภาณุ”
เสียงทุ้มต่ำที่แหบแห้งทว่าอ่อนโยนของพี่อ๊อดดังก้องอยู่ในความเงียบงันของห้องอีกครั้ง
คำถามสั้นๆ เพียงไม่กี่คำนั้นกลับทลายกำแพงความเข้มแข็งทั้งหมด
ที่สร้างขึ้นมาตลอดสิบกว่าปีจนพังพินาศไม่มีชิ้นดี
ภาณุพยักหน้ารับทั้งแรงสะอื้นที่จุกแน่นอยู่ในลำคอ
ไร้ซึ่งคำแก้ตัวใดๆ ปล่อยให้น้ำตาหยดลงบนหลังมือของพี่อ๊อดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ครับพี่อ๊อด...ผมเอง” ภาณุเค้นเสียงพูดออกมาอย่างยากลำบาก
เสียงแตกพร่าและสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์
“เด็กคนที่พี่เสี่ยงชีวิตขี่มอเตอร์ไซค์ฝ่าพายุฝน
เข้าไปอุ้มขึ้นมาจากกองเลือดและโคลนตมในซอยเปลี่ยวคืนนั้น...
คือผมเอง”
H# T# v+ H0 \) |# q& O
พี่อ๊อดไม่ได้ดึงมือหนี ไม่ได้แสดงแววรังเกียจ
ฝ่ามือข้างที่กุมประสานกันไว้กลับบีบกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย
นิ้วหัวแม่มือขยับลูบหลังมือของภาณุอย่างแผ่วเบา
สัมผัสที่แสนบริสุทธิ์นั้นกรีดลึกเข้าไปในหัวใจจนเจ็บปวดเจียนตาย
ภาณุเงยหน้าขึ้นสบตากับผู้มีพระคุณทั้งม่านน้ำตา
เอื้อนเอ่ยคำพูดที่ติดค้างอยู่ในอกและตามหลอกหลอนมาตลอดสิบกว่าปีออกมาจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณ
“ขอบคุณนะครับพี่อ๊อด...ขอบคุณจริงๆ”
น้ำตาของภาณุไหลอาบแก้มไม่ขาดสาย เสียงสะอื้นสั่นสะท้านจนไหล่กว้างโยนตัวตามแรงหายใจ
# | k. L- j1 T& H( v$ m6 X
“คำขอบคุณที่ผมไม่มีโอกาสได้พูดในคืนนั้น
เพราะความกลัวและความเจ็บปวดมันพรากสติผมไปเสียก่อน...
ขอบคุณที่วันนั้นพี่ไม่ขับรถผ่านเลยไป
ขอบคุณที่พี่พุ่งเข้าไปสู้กับพวกมันโดยไม่ห่วงชีวิตตัวเอง
ขอบคุณอ้อมกอดของพี่ที่โอบอุ้มเด็กที่กำลังจะตายคนนั้นขึ้นมาแนบอก...
เสื้อเครื่องแบบทหารอากาศของพี่ที่เปื้อนเลือดและโคลนตมจากตัวผมจนชุ่ม
แต่พี่ไม่เคยสะบัดออก ไม่เคยรังเกียจเด็กสกปรกคนนี้เลยแม้แต่นิดเดียว
ถ้าไม่มีพี่ในคืนฝนตกวันนั้น ก็คงไม่มีภาณุที่มีลมหายใจมายืนอยู่ตรงนี้
ชีวิตที่เหลืออยู่ของผม... เป็นของพี่จริงๆ ครับ”
* {& k- S" R, ]; Z8 w0 g; |( ^
ความเงียบเข้าปกคลุมรอบตัวเรา มีเพียงเสียงสะอื้นที่ดังสอดประสานไปกับเสียงสายฝน
ภาณุมองลึกเข้าไปในดวงตาของพี่อ๊อด รู้สึกเหมือนก้อนหินหนักอึ้งที่ทับถมหัวใจมาตลอดกว่าทศวรรษเพิ่งถูกยกออกไป
“สิบกว่าปี... พี่รู้ไหมว่าผมต้องฝืนตัวเองขนาดไหน”
ภาณุปล่อยโฮออกมาเบาๆ ระบายความทรมานที่เก็บกดไว้เพียงลำพัง
“จากคำขอบคุณที่ค้างคา มันค่อยๆ ก่อตัวและเปลี่ยนเป็นความรักที่ผูกมัดวิญญาณของผมไว้กับพี่เพียงคนเดียว
ผมฝืนไม่ให้เดินไปหาพี่ ฝืนไม่ให้ก้าวเข้าไปในชีวิตของพี่ เพราะผมรู้ดีว่าพี่มีพี่สาวภรรยาผู้เป็นที่รัก มีครอบครัวที่อบอุ่น
มีชีวิตที่สงบสุขและมีเกียรติ แค่ได้แอบมองเห็นผู้มีพระคุณของผมปลอดภัยจากที่ไกลๆ
ผมก็มีความสุขที่สุดในชีวิตแล้ว”
& K3 e( ~# R v: Y6 i
ภาณุสูดลมหายใจสะอื้นจนเจ็บไปทั้งอก ภาพความหวาดกลัวในอดีตย้อนกลับมาฉายชัดในความทรงจำ
“หลังคืนนั้น พ่อส่งผมไปเรียนเมืองนอกทันทีเพื่อหนีการพยายามลักพาตัวผมของพวกการเมืองท้องถิ่นคู่แข่ง
ผมเกลียดอำนาจมืดและวงการสีเทาพวกนั้นเข้ากระดูกดำ
ความทรงจำเฉียดตายในคืนนั้นมันฝังลึกจนผมขยะแขยงอำนาจเถื่อนทุกอย่าง
ผมเรียนจบกลับมาเมืองไทย ผมถึงเลือกทำแค่ธุรกิจสีขาวของตัวเอง
และไม่เคยคิดจะก้าวขาเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับงานอิทธิพลของพ่ออีกเลย...
จนวันที่ผมได้เห็นคลิปที่ไอ้มิ้นต์ทำกับพี่”
' H5 r( y2 H6 i; @% x: F; a+ d) `
เพียงแค่เอ่ยถึงชื่อของศัตรูตัวร้าย หัวใจของภาณุก็บีบรัดด้วยความรวดร้าวและเกลียดชังตัวเองอย่างถึงที่สุด
ภาณุค่อยๆ ดึงมือตัวเองกลับช้าๆ เหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามือคู่นี้เคยแปดเปื้อนและทำลายศักดิ์ศรีของคนตรงหน้า
“ไอ้มิ้นต์มันไม่ใช่นักเลงกระจอกธรรมดา...
พี่อ๊อด...มันเป็นผู้มีอิทธิพลในวงการกลางคืน คุมทั้งบ่อนการพนัน โต๊ะบอลเถื่อน
ปล่อยหนี้นอกระบบดอกเบี้ยโหด ถ่ายคลิปลับของเหยื่อเอาไปขายในเว็บมืด
และทำธุรกิจค้ามนุษย์โดยการบีบบังคับลูกหนี้ที่ไม่มีทางสู้ให้มาขายตัวชดใช้หนี้...เหมือนกับนรกที่พี่ต้องเจอ
และที่เลวร้ายที่สุด มันคือมือขวาของคู่แข่งทางการเมืองคนสำคัญของพ่อผม”
/ ]5 U( S' E* u7 y
ภาณุกำมือตัวเองแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เล็บจิกเข้าเนื้อตัวเองจนเลือดซึมออกมา
แต่ความเจ็บทางกายเทียบไม่ได้เลยกับความทรมานในใจเมื่อนึกถึงคืนที่โรงแรมม่านรูดแห่งนั้น
“วันนั้นผมตั้งใจจะเอาเงินทั้งหมดที่มีไปซื้อคลิปและพาพี่ออกมาจากขุมนรกนั้น...
แต่พอผมก้าวเข้าไปในห้องโรงแรมคืนนั้น ไอ้มิ้นต์มันยืนคุมเชิงและจ้องจับผิดผมทุกฝีก้าว
มันรู้ว่าถ้าผมเข้าไปช่วยพี่หรือยอมเป็นฝ่ายรับแทนพี่ มันจะจับได้ว่าผมไม่ได้มาซื้อบริการธรรมดา
แต่ผมจงใจเข้ามาช่วยคน และถ้ามันสืบรู้ว่าผมเป็นลูกชายของพ่อ...
คู่แข่งทางการเมืองของพ่อผมจะใช้คลิปหลักฐานพวกนี้ขยี้พ่อผมให้พังพินาศ”
$ C$ H/ \7 b6 s3 W9 r+ a: p
หยาดน้ำตายังคงไหลทะลักลงมาไม่หยุด ภาณุเงยหน้าขึ้นมองพี่อ๊อดด้วยแววตาที่แตกสลายไม่มีชิ้นดี
“และที่บีบหัวใจผมที่สุด... มันขู่ว่าถ้าผมไม่ทำตามเกมของมัน
ถ้าผมไม่ลงมือเย็ดรูตูดพี่ต่อหน้ามัน ต่อหน้ากล้อง
มันจะปล่อยคลิปย่ำยีพี่ที่บ้านทั้งหมดลงช่องทางสาธารณะทันที...
พี่อ๊อด...ชีวิตราชการทหารอากาศที่พี่รักและภาคภูมิใจ
ครอบครัวของพี่ พี่สาว...ภรรยาที่พี่รัก ทุกอย่างในชีวิตของพี่จะพังพินาศจนไม่เหลือชิ้นดี
พี่จะไม่มีที่ยืนในสังคมอีกต่อไป”
; n9 r1 U9 ^0 p$ x2 p1 `
ภาณุฟุบหน้าลงกับขอบเตียง
ร้องไห้จนตัวโยนเหมือนคนที่แบกรับตราบาปและความอัปยศไว้เพียงลำพังมานานจนเกินขีดจำกัด
“ผมไม่มีทางเลือก...ผมยอมทำลายจิตวิญญาณตัวเอง
ยอมให้พี่เกลียด ยอมให้พี่มองว่าผมมันสารเลวไม่ต่างจากไอ้มิ้นต์
ดีกว่าต้องเห็นชีวิตของคนที่ช่วยชีวิตผมไว้พังทลายลงต่อหน้าต่อตา...
ในวินาทีที่ผมแตะต้องตัวพี่ทั้งที่พี่ยังใส่เครื่องแบบทหารอากาศ
เครื่องแบบที่เคยโอบอุ้มชีวิตผมไว้ในคืนฝนตก
พี่รู้ไหมว่าหัวใจของผมมันเหมือนถูกมีดกรีดซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ผมอยากจะคว้ามีดมาแทงตัวเองให้ตายเสียตรงนั้น”
4 ~7 A# l# x: a. N" _; c% H
ภาณุพยายามฝืนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก เอ่ยความในใจส่วนสุดท้ายออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า
“และพอผมเห็นสภาพพี่ที่บอบช้ำจนหมดสภาพ
เห็นพี่ต้องหลบหน้าพี่สาวมานอนพักฟื้นซมพิษไข้อยู่ที่คอนโดของผม...
ความรู้สึกผิดมันแทบจะบีบคอผมให้ตายตรงนั้น
วินาทีนั้นผมสาบานกับตัวเองเลยว่า
ต่อให้ต้องกลืนน้ำลายตัวเอง
ต่อให้ต้องก้าวเท้ากลับลงไปในโคลนตมและใช้อำนาจมืดที่ผมเคยเกลียดแสนเกลียด
ผมก็จะทำ...เพื่อปกป้องพี่อย่างลับๆ และลากคอไอ้มิ้นต์มารับกรรมให้ได้”: y. s. D* Z2 C
4 P9 y$ @( E. ~8 F2 R
ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงสะอื้นแผ่วเบาที่ยังคงดังต่อเนื่อง
ท่ามกลางความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินลงไปถึงกระดูกดำ
ภาณุไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองพี่อ๊อดอีกต่อไป
“คืนนั้น...มือมึงสั่น”
เสียงทุ้มต่ำที่แหบพร่าของพี่อ๊อดเอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา ทำเอาผมชะงักกึก หยุดสะอื้นไปชั่วขณะ
1 n4 f3 o) p; P; c1 N3 }. K7 k+ g
“มึงกอดกูแน่น... แต่ตัวมึงสั่นยิ่งกว่ากูอีก”
พี่อ๊อดพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือไม่แพ้กัน
“และตอนที่กูหลับตารับความเจ็บปวด มึงเอาแต่กระซิบข้างหูกูเบาๆ ว่า 'ขอโทษ...ผมขอโทษ' กูได้ยินทั้งหมด”
คำพูดของพี่อ๊อดเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจ
ภาณุเงยหน้าขึ้นมองพี่อ๊อดด้วยดวงตาที่เบิกกว้างและสั่นระริก ก่อนจะปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใครอีกต่อไป
% l& b+ \5 j7 X4 l
“ผมขอโทษครับพี่อ๊อด... ผมไม่กล้าขอให้พี่อภัย
เพราะมือคู่นี้มันทำลายศักดิ์ศรีของคนที่ผมรักและบูชาที่สุดในชีวิต...
ขอแค่ให้ผมได้ก้าวลงไปในโคลนตม
ลากคอไอ้มิ้นต์มารับกรรม และชดใช้ให้พี่จนกว่าผมจะตายก็พอ”
% s4 A8 X) _ e
วินาทีต่อมา ความอบอุ่นที่แสนอ่อนโยนก็ทาบทับลงบนศีรษะของภาณุ
พี่อ๊อดยกมืออีกข้างขึ้นมาวางบนศีรษะของภาณุ ออกแรงลูบเบา ๆ
ราวกับกำลังปลอบประโลมเด็กหนุ่มคนเดิมเมื่อสิบกว่าปีก่อน
“มึงไม่ได้ทำลายชีวิตกูภาณุ... มึงปกป้องมันไว้ต่างหาก”
พี่อ๊อดเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน อบอุ่น และมั่นคงที่สุด
“กูยกโทษให้มึง...ขอบคุณนะ ที่ยอมเจ็บแทนกู”
สิ้นคำให้อภัยและคำขอบคุณจากปากของผู้มีพระคุณ
ภาณุหลับตาลง น้ำตาแห่งความปิติและโล่งอกไหลทะลักลงมาไม่ขาดสาย
ชะล้างความทรมานและตราบาปจนหมดสิ้น
“ขอบคุณครับพี่อ๊อด... ขอบคุณจริง ๆ”
ภาณุพึมพำเสียงแผ่วเบา เอื้อมมือขึ้นมากุมมือของพี่อ๊อดที่วางอยู่บนศีรษะไว้แน่น
ซบหน้าลงกับหลังมือที่อบอุ่นนั้นนิ่งนาน ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มซาเม็ดลง...
คืนนี้ไม่มีคนเลว ไม่มีผู้กระทำ และไม่มีเหยื่ออีกต่อไป
มีเพียงหัวใจสองดวงที่ยอมสละทุกอย่างเพื่อปกป้องซึ่งกันและกัน
และพร้อมจะยืนหยัดเคียงข้างกันเพื่อเผชิญหน้ากับพายุลูกใหญ่ที่กำลังจะมาถึงในรุ่งสางของวันพรุ่งนี้