ลืมรหัสผ่าน
 สมัครเข้าเรียน
ค้นหา
ดู: 14|ตอบกลับ: 1

เฮียธาม อย่าดุฉิน! ตอนพิเศษ คู่รอง EP. 30.4

[คัดลอกลิงก์]

นิสิตสัมพันธ์

กระทู้
349
ตอบกลับ
136
พลังน้ำใจ
14568
Zenny
47400
ออนไลน์
5726 ชั่วโมง
โพสต์ 1 ชั่วโมงที่แล้ว | ดูโพสต์ทั้งหมด |โหมดอ่าน








แสงแดดยามสายลอดผ่านช่องว่างระหว่างผ้าม่านสีเทาเข้มเข้ามาในห้องนอนกว้าง ทอดเป็นริ้วบาง ๆ ลงบนผ้าปูเตียงสีขาวที่ยับย่นไม่เป็นระเบียบ เครื่องปรับอากาศส่งเสียงครางแผ่วเบา ท่ามกลางความเงียบสงบที่ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงขยับตัวของใครบางคนใต้ผ้าห่มผืนหนา


“อือ...”


เปาครางออกมาอย่างงัวเงีย ก่อนขยับตัวหมายจะพลิกนอนอีกด้าน


ทว่าเพียงแค่ขยับสะโพก ความปวดเมื่อยก็แล่นปราดขึ้นมาตามแผ่นหลังจนเจ้าตัวต้องนิ่วหน้า


โอ๊ย... เชี่ย


ไปโดนอะไรมาวะเนี่ย


เด็กหนุ่มขมวดคิ้วทั้งที่ยังไม่ลืมตา ความรู้สึกหนักอึ้งในศีรษะทำให้ไม่อยากขยับตัวไปไหน แต่พอนอนนิ่งอยู่สักพักก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง


“นี่... ที่ไหน”


เขายกมือขึ้นเช็ดหน้า แล้วค่อย ๆ มองลงไปที่ร่างตัวเองใต้ผ้าห่ม


ผ้าห่มถูกดึงลงมาเล็กน้อย เผยให้เห็นอกเปลือยที่เต็มไปด้วยรอยแดงและรอยกัดจาง ๆ ทั่วหน้าอกและไหปลาร้า


“...เหี้ย”


เปาเบิกตาโต รีบยกผ้าห่มขึ้นดูต่อ


รอยนิ้วมือสีแดงเข้มปรากฏชัดบนเอวทั้งสองข้าง ต้นขาด้านในก็มีรอยเดียวกัน แล้วตรงหว่างขา...


ข้าง ๆ เขา มีเสียงขยับตัวเบา ๆ


เด็กหนุ่มกะพริบตาปริบ ๆ มองผิวเนื้อสีอ่อนที่อยู่ห่างจากปลายจมูกไม่ถึงคืบ ก่อนค่อย ๆ เลื่อนสายตาขึ้นไปตามแนวไหปลาร้ากว้าง


แล้วก็พบกับปลายคางของผู้ชายคนหนึ่ง


“...”


เปานิ่งค้าง


สมองที่ยังทำงานได้ไม่เต็มประสิทธิภาพพยายามประมวลผลภาพตรงหน้าอย่างสุดความสามารถ


หนึ่งวินาที...


สองวินาที...


สามวินาที...


เชี่ย!!!


ดวงตาของเด็กหนุ่มเบิกกว้างขึ้นทันที


เขารีบผงกศีรษะหมายจะถอยห่าง ทว่ากลับพบว่าตัวเองขยับไปไหนไม่ได้เลย เพราะมีท่อนแขนแข็งแรงพาดอยู่รอบเอว ขณะที่มืออีกข้างของเจ้าของร่างสูงสอดรองอยู่ใต้ศีรษะเขาเสียจนแทบไม่มีช่องว่างให้ดิ้นหนี


ที่สำคัญ...


หน้าของเขากำลังซุกอยู่กับอกเปลือยของอีกฝ่าย!


ไอ้เหี้ยเอ๊ย!


เปารีบยกมือขึ้นดันแผงอกตรงหน้า แต่ยิ่งขยับก็ยิ่งรู้สึกถึงความปวดเมื่อยตามเนื้อตัว โดยเฉพาะบริเวณเอวกับต้นขาที่เหมือนเพิ่งผ่านการออกกำลังกายอย่างหนักมาทั้งคืน


โอ๊ย! เจ็บ!


เด็กหนุ่มกัดฟันกลั้นเสียงร้อง ก่อนพยายามขยับตัวออกจากอ้อมแขนนั้นอีกครั้ง


ทว่าคนที่กำลังหลับสบายกลับส่งเสียงครางต่ำ ๆ ในลำคอ แล้วกระชับแขนรอบเอวเขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว


หมับ!


“อึก!”


เปาถูกดึงกลับเข้าไปจนปลายจมูกแทบจะฝังลงกับแผงอกกว้าง


เชี่ย! จะกอดอะไรนักหนาวะ!


เขาดิ้นขลุกขลักอยู่ใต้ผ้าห่มเหมือนปลาที่ถูกจับขึ้นมาบนบก มือทั้งสองข้างพยายามยันอกอีกฝ่ายออกสุดแรง แต่เจ้าของอ้อมแขนกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย


หนำซ้ำยังขยับใบหน้าลงมาซุกกับกลุ่มผมยุ่ง ๆ ของเขาอีกต่างหาก


“อือ... อย่าดิ้นสิครับ”


เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นเหนือศีรษะ


เปาชะงักกึก


เสียงนี้...


คุ้นฉิบหาย


เด็กหนุ่มค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมอง


เสี้ยวหน้าคมคายของชายหนุ่มที่กำลังหลับตาพริ้มอยู่ตรงหน้าทำให้ความทรงจำบางส่วนจากเมื่อคืนเริ่มผุดขึ้นมาอย่างเลือนราง


ร้านสะดวกซื้อ...


กระป๋องเบียร์...


เค้กช็อกโกแลต...


แล้วก็...


เฮียใหญ่?!


“เฮีย!!!”


เสียงร้องลั่นทำให้เจ้าของชื่อสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย


“หืม...”


ใหญ่ก้มมองคนในอ้อมแขนด้วยสายตาที่ยังไม่ตื่นเต็มที่


“ตื่นแล้วเหรอครับ”


“ตื่นแล้วสิวะ!”


เปาโพล่งออกไป ก่อนรีบเม้มปากเมื่อรู้ตัวว่าเผลอขึ้นเสียงใส่คนอายุมากกว่า


“ไม่ใช่! คือ... เฮีย! ปล่อยเปาก่อน!”


เฮียใหญ่กะพริบตาช้า ๆ ก่อนคลายแขนออกตามคำขอ


เปารีบถอยกรูดไปอีกฝั่งของเตียงทันที


แต่เพราะขยับเร็วเกินไป ความปวดเมื่อยจึงแล่นขึ้นมาตามแผ่นหลังจนเจ้าตัวต้องร้องออกมา


“โอ๊ย!”


เฮียใหญ่ผุดลุกขึ้นนั่งทันที


“เป็นอะไรครับ”


“...ปวด”


เปาเม้มปาก ก่อนตอบเสียงอ่อย


“ตรงไหน”


“ทุกที่เลยเฮีย...”


ใหญ่ชะงักไปเล็กน้อย


สายตาคมกวาดมองเด็กหนุ่มที่กำลังนั่งขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม ก่อนจะเลื่อนลงไปยังมือที่กำผืนผ้าเอาไว้แน่น ความรู้สึกหนักอึ้งบางอย่างก่อตัวขึ้นในอกเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายขยับตัวเพียงนิดเดียวก็ยังเจ็บ


“เจ็บมากไหมครับ”


“ก็... พอสมควร”


เปาตอบอ้อมแอ้ม ก่อนรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวจนถึงคาง


ใหญ่ขยับตัวเหมือนจะเข้าไปดู แต่เมื่อเห็นเด็กหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อย เขาก็หยุดทันที


“ขอโทษครับ”


คำขอโทษที่หลุดออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยทำให้เปาเงยหน้าขึ้นมอง


“หือ?”


“เฮียไม่เข้าไปใกล้แล้ว”


ชายหนุ่มตอบเพียงเท่านั้น ก่อนขยับไปนั่งพิงหัวเตียง เว้นระยะห่างให้อีกฝ่ายอย่างชัดเจน


เปาลอบมองไปรอบ ๆ ห้องที่ไม่คุ้นตา เสื้อผ้าของตัวเองถูกถอดกระจัดจายเกลื่อนพื้น


ภาพเหล่านั้นทำให้ใบหน้าที่เริ่มกลับมาเป็นปกติร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง


“เฮีย...”


“ครับ?”


“เมื่อคืนเรา...”


เปาพูดได้เพียงเท่านั้นก็เงียบไป


ใหญ่หันมามอง ก่อนพยักหน้าช้า ๆ


“ครับ”


“...”


“เรามีอะไรด้วยกัน”


ถึงจะพอเดาคำตอบได้อยู่แล้ว แต่พอได้ยินจากปากอีกฝ่ายตรง ๆ เปากลับรู้สึกเหมือนหัวใจหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม


เด็กหนุ่มก้มมองผ้าห่มในมือ พยายามรวบรวมความทรงจำที่กระจัดกระจายจากเมื่อคืน


ความทรงจำบางช่วงที่ทำให้เจ้าตัวแทบอยากมุดหนีลงไปใต้เตียง


ทั้งตอนที่ขอให้อีกฝ่ายกระแทกเข้ามาแรง ๆ  แถมยังใจกล้าบ้าบิ่นทำเรื่องน่าอายแบบนั้นลงไปกับคนที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่ทันถึงวันเลยด้วยซ้ำ


คำตอบตรง ๆ ทำให้เปาชะงัก


“...หลายรอบ”


“อืม”


“จนเช้า”


เปายิ่งก้มหน้าลงไปใหญ่


โอ๊ย ไอ้เปาเอ๊ย!


มึงไปเอาความกล้ามาจากไหนวะเนี่ย!


เฮียใหญ่มองเด็กหนุ่มที่กำลังนั่งตัวเกร็งอยู่ใต้ผ้าห่ม แล้วถอนหายใจเบา ๆ


“เปา”


เสียงทุ้มเรียกให้เด็กหนุ่มสะดุ้งเล็กน้อย


“หะ... หืม?”


“จำเรื่องเมื่อคืนได้แค่ไหนครับ”


เปานิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบอ้อมแอ้ม


“ก็... จำได้บ้าง”


“บ้างนี่แค่ไหน”


“ไม่รู้ดิ มันเป็นช่วง ๆ อะ”


ใหญ่พยักหน้ารับช้า ๆ


เมื่อคืนเปาเมามาก


มากเสียจนเดินเองแทบไม่ไหว ต้องให้เขาแบกขึ้นมาถึงห้อง


เขารู้ดีอยู่แล้ว


รู้ตั้งแต่ตอนที่เด็กหนุ่มนั่งหัวเราะอยู่หน้าร้านสะดวกซื้อ รู้ตั้งแต่ตอนที่อีกฝ่ายพูดจาวกวนและเอาแต่ซบหน้าลงกับแผ่นหลังของเขาระหว่างเดินกลับห้อง


แต่สุดท้าย...


เขากลับปล่อยให้เรื่องทุกอย่างเลยเถิดมาถึงจุดนี้


ใหญ่ยกมือขึ้นลูบใบหน้าตัวเอง ก่อนถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง


“เฮียขอโทษนะ”


เปาชะงัก


“...หือ?”


“เรื่องเมื่อคืน”


ชายหนุ่มหันมาสบตาอีกฝ่ายตรง ๆ


“เฮียขอโทษ”


เปากะพริบตาปริบ ๆ


“ขอโทษทำไมอะ”


ใหญ่เงียบไปครู่หนึ่ง คล้ายกำลังเลือกถ้อยคำ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง


“เพราะเฮียรู้ว่าเปาเมา”


“...”


“รู้ว่าเปาเพิ่งเสียใจเรื่องแฟนมา แล้วก็รู้ด้วยว่าตอนนั้นเปาไม่ได้อยู่ในสภาพที่จะตัดสินใจอะไรได้ดีนัก”


ชายหนุ่มหยุดไปเล็กน้อย


“แต่เฮียก็ยังปล่อยให้มันเกิดขึ้น”


เปามองคนตรงหน้าอย่างไม่รู้จะพูดอะไร


“เมื่อคืนเปาอาจจะเป็นฝ่ายเข้าหาเฮียก่อน อาจจะพูดอะไรหลายอย่างที่ตอนนี้จำไม่ได้ แต่เรื่องพวกนั้นไม่ใช่ข้ออ้างที่เฮียจะใช้ได้”


ใหญ่ก้มมองมือตัวเอง


“เฮียควรหยุดตั้งแต่แรก”


น้ำเสียงทุ้มต่ำลงเล็กน้อย


“อย่างน้อยก็ควรรอให้เปามีสติ แล้วค่อยถามว่าเปาต้องการอะไรจริง ๆ”


ความเงียบแผ่ปกคลุมห้องนอนอีกครั้ง


เปาก้มมองผ้าห่มในมือ ก่อนเม้มปากแน่น


“แต่เมื่อคืน... เปาเป็นคนขอเองนะ”


“เฮียรู้ครับ”


“แล้วเฮียก็ไม่ได้บังคับ”


ใหญ่เงยหน้าขึ้นมองเด็กหนุ่ม


“เปา”


“หืม?”


“การที่เปาไม่ได้ปฏิเสธ ไม่ได้แปลว่าเฮียควรทำต่อทั้งที่รู้ว่าเปาเมา”


คำตอบนั้นทำให้เด็กหนุ่มนิ่งไป


“เฮียเป็นคนมีสติมากกว่า”


ใหญ่พูดต่ออย่างช้า ๆ


“เพราะฉะนั้นเฮียควรรับผิดชอบให้มากกว่านี้ ไม่ใช่ปล่อยให้เปาตื่นขึ้นมาในห้องที่ไม่รู้จัก แล้วต้องมานั่งตกใจว่าเมื่อคืนตัวเองทำอะไรลงไปบ้าง”


เปาหลุบตาลง


เพิ่งรู้ตัวเหมือนกันว่าตั้งแต่ลืมตาตื่นมา เขาเอาแต่พยายามนึกเรื่องเมื่อคืนจนแทบไม่ได้คิดเลยว่าตัวเองรู้สึกอย่างไรกันแน่


“เฮีย...”


“ครับ”


“แล้วเฮียเสียใจเหรอ”


คำถามนั้นทำให้ใหญ่ชะงัก


“ที่เมื่อคืนเรา... อยู่ด้วยกันอะ”


ชายหนุ่มมองใบหน้าของเด็กหนุ่มอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบอย่างระมัดระวัง


“เฮียเสียใจที่ปล่อยให้มันเกิดขึ้นในสภาพแบบนั้นครับ”


“...”


“แต่ไม่ได้เสียใจที่ได้รู้จักเปา”


เปาเงยหน้าขึ้นช้า ๆ


ใหญ่ยิ้มบาง ๆ ทว่าดวงตากลับไม่ได้มีแววหยอกล้อเหมือนทุกครั้ง


“สองอย่างนี้ไม่เหมือนกันนะ”


เด็กหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าเบา ๆ


“อืม...”


“แล้วก็มีอีกเรื่องที่เฮียอยากให้เปารู้”


“อะไรเหรอ”


“เปาไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบความรู้สึกของเฮีย”


ใหญ่พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น


“เมื่อคืนเปาขอเฮียเป็นแฟนก็จริง แต่ถ้าวันนี้เปาเปลี่ยนใจ หรือรู้สึกว่าไม่พร้อม เฮียก็จะไม่ถือเอาคำพูดตอนเมามาผูกมัดเปา”


เปากะพริบตาปริบ ๆ


“เฮียจำได้ด้วยเหรอ”


“จำได้ครับ”


“...”


“จำได้ว่าเปาขอเฮียเป็นแฟน”


ใบหน้าของเด็กหนุ่มแดงก่ำขึ้นมาทันที


“โอ๊ย! ไม่ต้องพูดซ้ำก็ได้!”


ใหญ่หลุดยิ้มออกมาเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้แกล้งต่อเหมือนที่ตั้งใจไว้ในตอนแรก


“ขอโทษครับ”


เปารีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้าครึ่งหนึ่ง ก่อนพึมพำเสียงอู้อี้


“เปาก็ไม่ได้บอกว่าอยากลืมสักหน่อย...”


ใหญ่ชะงัก


“ครับ?”


“ก็... ไม่ได้บอกว่าอยากลืม”


เด็กหนุ่มค่อย ๆ ลดผ้าห่มลง


“แค่ยังตั้งตัวไม่ทัน”


“...”


“เมื่อวานเพิ่งโดนแฟนบอกเลิก วันนี้ตื่นมาอยู่บนเตียงกับเฮียอีก ใครมันจะไปตั้งตัวทันเล่า”


ใหญ่พยักหน้าช้า ๆ


“นั่นสินะครับ”


“แล้วก็...”


เปาเม้มปาก ก่อนพูดต่อด้วยเสียงเบาลง


“เรื่องที่เปาขอเฮียเป็นแฟนอะ”


“ครับ”


“เปายังไม่รู้ว่าตัวเองคิดอะไรอยู่ตอนนั้น”


ใหญ่ไม่ได้พูดแทรก เพียงนั่งฟังอย่างตั้งใจ


“แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเปาไม่อยากรู้จักเฮียต่อนะ”


คำพูดนั้นทำให้ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้น


“หมายความว่ายังไงครับ”


“ก็หมายความว่า...”


เปาเงียบไปพักใหญ่ ก่อนตอบเสียงเบา


“ขอเวลาหน่อยได้ปะ”


ใหญ่สบตาเด็กหนุ่มอยู่ครู่หนึ่ง


“ได้สิครับ”


“จริงนะ?”


“จริงครับ”


“แล้วเฮียจะไม่โกรธเหรอ”


“ไม่โกรธครับ”


ชายหนุ่มตอบโดยไม่ลังเล


“เฮียต่างหากที่ต้องขอบคุณที่เปายังยอมคุยด้วย”


เปาชะงักไปเล็กน้อย


“โห... เฮีย”


“ครับ?”


“พูดเหมือนเปาจะเกลียดเฮียเลย”


ใหญ่ยิ้มจาง ๆ


“เฮียไม่รู้หรอกครับว่าเปาจะรู้สึกยังไงหลังจากนี้”


เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อ


“แต่ไม่ว่าเปาจะรู้สึกยังไง เฮียก็อยากให้เปาพูดออกมาตรง ๆ ไม่ต้องกลัวว่าเฮียจะโกรธ”


เปามองคนตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าเบา ๆ


“อืม...”


ความเงียบกลับมาอีกครั้ง


คราวนี้เปาขยับตัวเล็กน้อย ก่อนนิ่วหน้าเพราะอาการปวดเมื่อยที่ยังไม่หายไปไหน


ใหญ่สังเกตเห็นจึงถามขึ้น


“ยังเจ็บอยู่เหรอครับ”


“อื้อ...”


“มากไหม”


“ก็พอสมควร”


ชายหนุ่มเม้มปากเล็กน้อย


ภาพเด็กหนุ่มที่กำลังพยายามขยับตัวอย่างระมัดระวังทำให้ความรู้สึกผิดซึ่งเพิ่งบรรเทาลงย้อนกลับมาอีกครั้ง


“เฮียขอโทษนะ”


เปาเงยหน้าขึ้นทันที


“อีกแล้วเหรอ”


ใหญ่ชะงัก


“ครับ?”


“เฮียขอโทษเปามาสามรอบแล้วนะ”


“...”


“เปานับอยู่”


คำพูดนั้นทำให้ชายหนุ่มนิ่งไป ก่อนหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างไม่ค่อยเต็มเสียงนัก


“นับด้วยเหรอครับ”


“นับดิ”


เปาพยักหน้าอย่างจริงจัง


“ถ้าเฮียขอโทษอีก เปาจะคิดค่าปรับแล้วนะ”


“เท่าไรครับ”


“ครั้งละร้อย”


ใหญ่เลิกคิ้ว


“แพงเหมือนกันนะ”


“แน่นอน!”


เด็กหนุ่มยืดอกอย่างภาคภูมิใจ ก่อนจะนิ่วหน้าเพราะเผลอขยับตัวแรงเกินไป


“โอ๊ย...”


รอยยิ้มของใหญ่จางลงทันที


“อย่าฝืนสิครับ”


“รู้แล้วน่า...”


เปาตอบเสียงอ่อย ก่อนค่อย ๆ เอนตัวกลับไปพิงหมอน


ใหญ่ขยับลุกจากเตียง แต่ยังไม่ทันได้ไปไหน ชายผ้าห่มของเขาก็ถูกมือเล็ก ๆ รั้งเอาไว้เสียก่อน


ชายหนุ่มหันกลับมามอง


“หืม?”


เปาก้มหน้าลงเล็กน้อย


“เฮียจะไปไหน”


“ไปเอาน้ำมาให้ครับ”


“อ๋อ...”


เด็กหนุ่มพยักหน้า แต่กลับยังไม่ยอมปล่อยมือ


ใหญ่ก้มมองนิ้วที่กำผ้าห่มเอาไว้ ก่อนเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของมืออีกครั้ง


“มีอะไรอีกหรือเปล่าครับ”


“เปล่า”


“แล้ว...”


ใหญ่หยุดคำถามเอาไว้เมื่อเห็นสีหน้าลังเลของอีกฝ่าย


เขาไม่ได้ดึงผ้าห่มกลับ เพียงนั่งรออยู่เงียบ ๆ


ผ่านไปครู่หนึ่ง เปาจึงค่อย ๆ คลายมือออกเอง


“ก็แค่ถามเฉย ๆ”


“ครับ”


ใหญ่พยักหน้า


“เฮียไปเอาน้ำมาให้ แล้วจะกลับมา”


เปาเงยหน้าขึ้นมอง


“จริงนะ?”


คำถามสั้น ๆ นั้นทำให้ชายหนุ่มรู้สึกเจ็บแปลบในอกอย่างประหลาด


“จริงครับ”


เขาตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนลง


“เฮียไม่ไปไหนหรอก”


เปาพยักหน้าเบา ๆ ก่อนยอมปล่อยชายผ้าห่มในที่สุด


ใหญ่ลุกจากเตียง หยิบกางเกงวอร์มมาสวม แล้วหันกลับมาบอกอีกครั้ง


“นอนพักไปก่อนนะครับ เดี๋ยวเฮียเอาน้ำกับยาแก้ปวดมาให้ แล้วจะทำอะไรให้กินด้วย”


“เฮียทำอาหารเป็นด้วยเหรอ”


“เป็นสิครับ”


“จริงดิ”


“ทำไมทำหน้าไม่เชื่อแบบนั้น”


“ก็เฮียดูเหมือนคนที่มีคนทำให้กินมากกว่าอะ”


ใหญ่หลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ


“แล้วอยากลองชิมฝีมือเฮียไหมล่ะ”


เปานิ่งคิดอยู่สองวินาที ก่อนพยักหน้า


“อยาก”


“งั้นรอแป๊บหนึ่งนะ”


ชายหนุ่มเดินไปจนเกือบถึงประตู ก่อนจะหยุดแล้วหันกลับมามองเด็กหนุ่มบนเตียงอีกครั้ง


“เปา”


“หืม?”


ใหญ่เงียบไปครู่หนึ่ง


มีหลายอย่างที่เขาอยากพูด


อยากบอกว่าเมื่อคืนเขาไม่ได้อยู่กับเปาเพียงเพราะสงสาร อยากบอกว่าตัวเองรู้สึกดีกับเด็กหนุ่มมากกว่าที่คิด และอยากขอโอกาสทำความรู้จักกันอย่างจริงจัง


แต่เมื่อมองใบหน้าที่ยังซีดเซียวเล็กน้อยของอีกฝ่าย เขากลับตัดสินใจเก็บคำพูดเหล่านั้นเอาไว้ก่อน


ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เขาควรเรียกร้องอะไรทั้งนั้น


“ถ้าปวดมากขึ้น หรือรู้สึกไม่สบายตรงไหน บอกเฮียทันทีนะครับ”


เปากะพริบตา ก่อนพยักหน้า


“อื้อ”


“แล้วก็... ถ้าอยากกลับบ้านเมื่อไร เฮียจะไปส่ง”


เด็กหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย


“เฮียจะไล่เปากลับเหรอ”


“เปล่าครับ”


ใหญ่รีบตอบ ก่อนยิ้มบาง ๆ


“เฮียแค่อยากให้เปารู้ว่าเลือกได้”


เปามองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ ยิ้มออกมา


“งั้นตอนนี้เปาขอเลือกกินข้าวก่อนละกัน”


ใหญ่หลุดหัวเราะเบา ๆ


“ได้ครับ”


“แล้วขออร่อย ๆ ด้วยนะ”


“จะพยายามครับ”


“ถ้าไม่อร่อยเปาไม่กินนะ”


“ครับ ๆ”


รอยยิ้มบนใบหน้าของใหญ่ค่อย ๆ ชัดขึ้น ก่อนเขาจะพยักหน้ารับอีกครั้งแล้วเดินออกจากห้องไป


ทันทีที่ประตูปิดลง ความเงียบก็กลับมาเยือนห้องนอนอีกครั้ง


เปานั่งมองบานประตูอยู่พักใหญ่ ก่อนค่อย ๆ ทิ้งตัวลงบนหมอนอย่างระมัดระวัง


“เฮ้อ...”


เด็กหนุ่มยกมือขึ้นปิดหน้า


เมื่อคืนก็เพิ่งอกหักมาหมาด ๆ


แถมยังเป็นวันเกิดที่ห่วยแตกที่สุดในชีวิตอีกต่างหาก


ใครจะไปคิดว่าแค่แวะซื้อเบียร์มานั่งดื่มหน้าร้านสะดวกซื้อไม่กี่กระป๋อง...


ตื่นมาอีกทีจะมีเรื่องให้ต้องคิดมากมายขนาดนี้


เปาพลิกตัวเล็กน้อย ก่อนนิ่วหน้าเพราะอาการปวดเมื่อยที่ยังหลงเหลืออยู่


“โอ๊ย... ไอ้เปาเอ๊ย”


เจ้าตัวพึมพำกับตัวเอง ก่อนดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมศีรษะจนมิด


แต่ท่ามกลางความสับสนวุ่นวายที่ยังหาคำตอบไม่ได้ สิ่งหนึ่งกลับติดอยู่ในหัวไม่ยอมไปไหน


เฮียแค่อยากให้เปารู้ว่าเลือกได้


เด็กหนุ่มหลับตาลงช้า ๆ


เขายังไม่รู้ว่าควรรู้สึกอย่างไรกับเรื่องเมื่อคืน


ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหลังจากนี้ความสัมพันธ์ระหว่างตัวเองกับเฮียใหญ่จะเป็นอย่างไรต่อไป


แต่บางที...


การที่อีกฝ่ายไม่ได้เร่งรัดให้เขาต้องตัดสินใจอะไรในตอนนี้


ก็คงเป็นเรื่องดีแล้วกระมัง






กลิ่นหอมของอาหารลอยออกมาจากห้องครัวตั้งแต่ยังไม่ทันเดินพ้นประตูห้องนอน


เปาที่เพิ่งจัดการธุระส่วนตัวเสร็จค่อย ๆ เดินออกมาด้วยท่าทางไม่ค่อยคล่องนัก เสื้อยืดสีขาวตัวเดิมถูกเปลี่ยนเป็นเสื้อยืดสีดำตัวโคร่งที่ใหญ่หยิบมาให้ ส่วนกางเกงขาสั้นที่สวมอยู่ก็หลวมจนต้องคอยดึงขอบเอวขึ้นเป็นระยะ


เด็กหนุ่มหยุดยืนอยู่ตรงทางเข้าห้องครัว ก่อนชะโงกหน้าเข้าไปมอง


ภาพที่เห็นทำให้เจ้าตัวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย


ชายหนุ่มร่างสูงในเสื้อยืดสีเทาเข้มกำลังยืนอยู่หน้าเตา มือข้างหนึ่งถือกระทะ อีกข้างจับตะหลิวพลิกไข่ดาวอย่างคล่องแคล่ว ขณะที่บนเคาน์เตอร์หินอ่อนมีจานขนมปังปิ้งกับแก้วนมวางเตรียมเอาไว้เรียบร้อยแล้ว


โห...


ทำเป็นจริงด้วยแฮะ


เปายืนมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยทัก


“เฮียใหญ่”


คนถูกเรียกหันมาทันที


ใหญ่กวาดตามองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนขมวดคิ้วเล็กน้อย


“ทำไมไม่ใส่รองเท้าครับ”


“หือ?”


“พื้นมันเย็น”


เปาก้มมองเท้าเปล่าของตัวเอง ก่อนยักไหล่


“ไม่เห็นเป็นไรเลย”


“เดี๋ยวก็ไม่สบาย”


“โห เฮีย”


เด็กหนุ่มหัวเราะ


“แค่เดินเท้าเปล่าเองนะ”


ใหญ่ส่ายหน้ายิ้ม ๆ ก่อนหันกลับไปปิดเตา


“ไปนั่งรอก่อนครับ เดี๋ยวเฮียยกไปให้”


“ไม่เอาอะ”


“หืม?”


“อยากดู”


เปาตอบหน้าตาเฉย ก่อนขยับมายืนข้าง ๆ


ใหญ่เหลือบมองคนที่กำลังชะโงกหน้าดูไข่ดาวในกระทะอย่างสนอกสนใจ


“ดูอะไรครับ”


“ดูเฮียทำกับข้าว”


“ทำไมล่ะ”


“ก็ไม่คิดว่าคนรวยจะทำกับข้าวเป็น”


“...”


ใหญ่หลุดหัวเราะออกมา


“ยังไม่เลิกเรียกเฮียว่าคนรวยอีกเหรอ”


“ก็เฮียรวยจริงปะ”


“ครับ”


“เห็นไหม!”


เปายิ้มกว้างอย่างคนเถียงชนะ ก่อนชี้ไปยังไข่ดาวในกระทะ


“อันนั้นของเปาเหรอ”


“ครับ”


“ขอไข่แดงไม่สุกนะ”


“ได้ครับ”


“แล้วก็ขอบกรอบ ๆ”


“ครับ”


“แล้วมีซอสมะเขือเทศปะ”


ใหญ่หันมามอง


“มีครับ”


“เยี่ยม!”


เด็กหนุ่มยกนิ้วโป้งให้ ก่อนยิ้มอย่างพอใจ


ใหญ่ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ แต่ก็อดยิ้มตามไม่ได้


เมื่อครู่ยังนั่งหน้าแดงจนแทบไม่กล้าสบตากันอยู่เลยแท้ ๆ


พอมีของกินเข้ามาเกี่ยวข้อง กลับลืมความประหม่าไปเสียสนิท


“เปา”


“หืม?”


“ช่วยหยิบจานให้เฮียหน่อยได้ไหมครับ”


“ได้ดิ”


เด็กหนุ่มหันไปมองรอบ ๆ


“อยู่ไหนอะ”


“ตู้ด้านบนครับ”


เปาเงยหน้าขึ้น ก่อนเขย่งปลายเท้าหมายจะเปิดตู้เหนือเคาน์เตอร์


ทว่าเพียงแค่ยืดตัวขึ้นนิดเดียว ความปวดเมื่อยบริเวณเอวก็ทำให้เจ้าตัวต้องชะงัก


“อึก...”


ใหญ่รีบวางตะหลิวลงทันที


“เปา?”


“ไม่เป็นไร ๆ”


เด็กหนุ่มโบกมือ ก่อนยิ้มแหย


“แค่ตึงนิดหน่อย”


ใหญ่ขมวดคิ้ว


“เฮียบอกแล้วว่าอย่าฝืน”


“ก็เปาไม่คิดว่ามันจะ...”


เจ้าตัวหยุดพูด ก่อนใบหน้าจะค่อย ๆ แดงขึ้นเมื่อรู้ตัวว่ากำลังจะพูดอะไรออกไป


ใหญ่เองก็ชะงักไปเช่นกัน


ความรู้สึกผิดที่ยังค้างอยู่ในใจทำให้เขาไม่คิดจะหยอกล้อเรื่องนี้


“ขอโทษครับ เฮียไม่น่าใช้ให้หยิบเลย”


เปาเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนถอนหายใจเบา ๆ


“เฮียใหญ่”


“ครับ?”


“ค่าปรับ”


“...”


“หนึ่งร้อย”


ใหญ่กะพริบตา ก่อนหลุดหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่อยู่


“ยังนับอยู่อีกเหรอครับ”


“แน่นอน!”


เปายื่นมือออกมาตรงหน้า


“จ่ายมาเลย”


ใหญ่ส่ายหน้ายิ้ม ๆ ก่อนหยิบกระเป๋าสตางค์ที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ขึ้นมา เปิดดูอยู่ครู่หนึ่งแล้วดึงธนบัตรสีแดงออกมาหนึ่งใบ


เปาเบิกตากว้าง


“เฮ้ย! จ่ายจริงดิ!”


“ก็เปาบอกให้จ่ายนี่ครับ”


“โห...”


เด็กหนุ่มมองธนบัตรในมืออีกฝ่าย ก่อนรีบส่ายหน้า


“ไม่เอา ๆ ล้อเล่น”


“อ้าว”


“เฮียก็จริงจังเกิน!”


ใหญ่หัวเราะเบา ๆ ก่อนเก็บธนบัตรกลับเข้ากระเป๋า


“งั้นเฮียติดไว้ก่อนก็แล้วกัน”


“ติดอะไร”


“ค่าปรับไงครับ”


“...”


“เผื่อวันหลังเปาอยากเก็บจริง ๆ”


เด็กหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนหลุดหัวเราะออกมา


“เฮียนี่แปลกคนว่ะ”


“ตรงไหนครับ”


“ไม่รู้ดิ”


เปายักไหล่ ก่อนยิ้มกว้าง


“แต่ตลกดี”


ใหญ่ยิ้มตาม ก่อนหันกลับไปจัดอาหารใส่จาน


ไม่นานนัก อาหารเช้าง่าย ๆ ก็ถูกยกมาวางบนโต๊ะกินข้าวริมหน้าต่าง


ไข่ดาวสองฟอง ไส้กรอก ขนมปังปิ้ง และแก้วนมอุ่นหนึ่งแก้ว


เปามองอาหารตรงหน้าด้วยดวงตาเป็นประกาย


“โห...”


“เป็นไงครับ”


“น่ากินอะ!”


“งั้นก็กินเยอะ ๆ”


“ไม่ต้องบอกก็กินอยู่แล้ว”


เด็กหนุ่มตอบ ก่อนหยิบส้อมขึ้นมาจัดการไข่ดาวทันที


ใหญ่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามมองท่าทางนั้นด้วยรอยยิ้มบาง ๆ


“อร่อยไหมครับ”


เปาเคี้ยวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าหงึกหงัก


“อร่อย!”


“จริงเหรอ”


“จริงดิ!”


เด็กหนุ่มชี้ส้อมไปทางคนตรงข้าม


“เฮียเปิดร้านอาหารได้เลยนะ”


ใหญ่หลุดหัวเราะ


“ชมเกินไปแล้วครับ”


“ไม่ได้ชมเวอร์สักหน่อย”


เปาตอบอย่างจริงจัง ก่อนตักไข่ดาวเข้าปากอีกคำ


“แต่ถ้าเปิดร้านจริง ๆ เปาขอกินฟรีนะ”


“ทำไมล่ะครับ”


“ก็เรารู้จักกันแล้วไง”


“อ๋อ...”


ใหญ่พยักหน้าช้า ๆ


“รู้จักกันแล้วต้องกินฟรีด้วยเหรอ”


“แน่นอน!”


“งั้นเฮียคงขาดทุนแย่เลย”


“โห เฮีย!”


เปาหัวเราะจนไหล่สั่น


“แค่คนเดียวเอง!”


ใหญ่ส่ายหน้ายิ้ม ๆ ก่อนยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ










TBC.
ชอบในความที่เปิดใจของทั้งคู่นะ
มีอะไรก็พูดเคลีย ๆ กันเลย
แล้วเหมือนเฮียใหญ่จะยอมแค่เปาด้วย
จากที่ปกติกัดกันกับฉินตลอด


🌸 一期一会 (いちごいちえ)

นิสิตสัมพันธ์

กระทู้
1
ตอบกลับ
3277
พลังน้ำใจ
24712
Zenny
24659
ออนไลน์
1721 ชั่วโมง
โพสต์ ครึ่งชั่วโมงที่แล้ว | ดูโพสต์ทั้งหมด
You know I can't smile without you...
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง เข้าสู่ระบบ | สมัครเข้าเรียน

รายละเอียดเครดิต

A Touch of Friendship: สังคมจะน่าอยู่ เมื่อมีผู้ให้แบ่งปัน ฝากไวเป็นข้อคิดด้วยนะคะชาวจีโฟกายทุกท่าน
!!!!!โปรดหยุด!!!!! : พฤติกรรมการโพสมั่วๆ / โพสแต่อีโมโดยไม่มีข้อความประกอบการโพส / โพสลากอักษรยาว เช่น ครับบบบบบบบบ, ชอบบบบบบบบ, thxxxxxxxx, และอื่นๆที่ดูแล้วน่ารำคาญสายตา เพราะถ้าท่านไม่หยุดทีมงานจะหยุดท่านเอง
ขอความร่วมมือสมาชิกทุกท่านโปรดโพสตอบอย่างอื่นนอกเหนือจากคำว่า ขอบคุณ, thanks, thank you, หรืออื่นๆที่สื่อความหมายว่าขอบคุณเพียงอย่างเดียวด้วยนะคะ เพื่อสื่อถึงความจริงใจในการโพสตอบกระทู้ และไม่ดูเป็นโพสขยะ
กระทู้ไหนที่ไม่ใช่กระทู้ในลักษณะที่ต้องโพสตอบโดยใช้คำว่าขอบคุณ เช่นกระทู้โพล, กระทู้ถามความเห็น, หรืออื่นๆที่ทีมงานอ่านแล้วเข้าข่ายว่า โพสขอบคุณไร้สาระ ทีมงานขอดำเนินการตัดคะแนน และ/หรือให้ใบเตือนสมาชิกที่โพสขอบคุณทันทีที่เจอนะคะ

รูปแบบข้อความล้วน|โทรศัพท์มือถือ|ติดต่อลงโฆษณา|จีโฟกายดอทคอม

ข้อความที่ท่านได้อ่านในเว็บจีโฟกายดอทคอมนี้ เกิดจากการเขียนโดยสาธารณชน และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ หากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ขัดต่อกฎหมาย และศิลธรรม ไม่เหมาะสมที่จะเผยแพร่ ท่านสามารถแจ้งลบข้อความได้ที่ Link “แจ้งลบโพสนี้” ที่มีอยู่ใต้ข้อความทุกข้อความ หรือ ลืมพาสเวิดล๊อกอิน/ลืมชื่อที่ใช้สมัคร หรือข้อสงสัยใดๆแจ้งมาที่ G4GuysTeam[at]yahoo.com ขอขอบพระคุณที่ให้ความร่วมมือ

กรณีที่ข้อความ/รูปภาพในกระทู้นี้จัดสร้างโดยผู้ลงข้อมูลเอง ลิขสิทธิ์จะเป็นของผู้ลงข้อมูลโดยตรง หากจะทำการคัดลอก/เผยแพร่ ต้องได้รับอนุญาตจากผู้ลงข้อมูลก่อนนะคะ หรือลงที่มาไว้ด้วยค่ะ

©ขอสงวนสิทธิ์คอนเซ็ปต์,คำอธิบาย,หัวข้อ/หมวดหมู่เว็บ ห้ามลอกเลียนแบบ คิดเอาเองนะคะอย่าเอาแต่ลอก

GMT+7, 2026-11-16 17:30 , Processed in 0.116127 second(s), 26 queries .

Powered by Discuz! X3.5, Rev.8

© 2001-2026 Discuz! Team.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้