เฮียธาม อย่าดุฉิน! ตอนพิเศษ คู่รอง EP. 30.2

NOOFONG

เค้กช็อกโกแลตชิ้นเล็กถูกจัดการจนเหลือเพียงคราบครีมติดอยู่ตามขอบกล่อง ขณะที่กระป๋องเบียร์ใบสุดท้ายบนโต๊ะก็ถูกชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีดำขยับออกไปให้พ้นมือเจ้าของมันตั้งแต่เมื่อครู่


ตอนแรกเปายังพูดจารู้เรื่องดีอยู่หรอก ถึงจะมีบ่นเรื่องแฟนเก่าสลับกับหัวเราะเรื่องไร้สาระบ้าง แต่ก็ยังพอจับใจความได้ ทว่าพอนั่งคุยกันไปได้อีกพักใหญ่ เสียงเจื้อยแจ้วที่เคยดังไม่หยุดกลับเริ่มยานคางขึ้นทีละนิด แถมเจ้าตัวยังเอาแต่หัวเราะกับเรื่องที่ตัวเองพูดเสียจนคนฟังเริ่มไม่แน่ใจว่ามันตลกตรงไหน


“เฮีย...”


“ครับ?”


“เปามีเรื่องจะบอก”


ชายหนุ่มที่กำลังตอบข้อความในโทรศัพท์เงยหน้าขึ้น


“ว่าไงครับ”


เปายื่นหน้าเข้ามาใกล้เล็กน้อย ก่อนยกนิ้วชี้ขึ้นอย่างจริงจัง


“วันนี้เปาอายุยี่สิบแล้วนะ”


“ครับ เปาบอกเฮียไปแล้ว”


“ยี่สิบเลยนะ!”


“ครับ”


“สอง... ศูนย์!”


คนฟังหลุดหัวเราะ ก่อนพยักหน้าตามอย่างเอาใจ


“ครับ ยี่สิบแล้ว เก่งมาก”


“แน่นอน!”


เปายิ้มกว้างอย่างภาคภูมิใจ ก่อนเอนหลังพิงเก้าอี้พลาสติก ทว่าพอขยับตัวแรงไปหน่อยก็เกือบเสียหลักหงายหลัง จนอีกฝ่ายต้องรีบยื่นมือไปจับขอบโต๊ะเอาไว้


“เฮ้ย ระวังครับ”


“อ๊ะ!”


เด็กหนุ่มสะดุ้ง ก่อนหัวเราะแหะ ๆ


“เกือบไป”


“เฮียว่าไม่เกือบแล้วนะ”


“ไม่เป็นไร เปาแข็งแรง”


“ครับ เห็นอยู่”


ชายหนุ่มตอบพลางส่ายหน้าอย่างจนใจ


เปาหัวเราะคิกคักอยู่พักหนึ่ง ก่อนก้มมองมือตัวเอง แล้วจู่ ๆ ก็ทำหน้าครุ่นคิดขึ้นมา


“เออ...”


“อะไรอีกครับ”


“เปาเพิ่งกินเบียร์เป็นครั้งแรกเลยนะ”


คราวนี้คนฟังชะงักไปจริง ๆ


“เดี๋ยวนะครับ”


“หือ?”


“ครั้งแรก?”


“อื้อ!”


เปาพยักหน้าหงึกหงัก


“ก็เมื่อก่อนยังไม่ยี่สิบไง วันนี้ยี่สิบแล้ว เลยกินได้!”


ชายหนุ่มมองกระป๋องเปล่าหลายใบที่วางอยู่บนโต๊ะ ก่อนหันกลับมามองใบหน้าแดงเรื่อของเด็กหนุ่มตรงข้ามอีกครั้ง


“แล้วนี่เล่นดื่มไปตั้งขนาดนี้เนี่ยนะ”


เปาก้มลงนับกระป๋องเบียร์อีกครั้ง แต่คราวนี้นิ้วชี้กลับวนไปวนมาอยู่ที่กระป๋องเดิมถึงสองรอบ


“หนึ่ง... สอง... สาม...”


“พอครับ ไม่ต้องนับแล้ว”


“ทำไมอะ”


“เฮียกลัวเปานับแล้วจะเมากว่าเดิม”


เปานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนระเบิดหัวเราะออกมาเสียงดัง


“ฮ่า ๆ ๆ! เฮียนี่ตลกว่ะ!”


ชายหนุ่มถอนหายใจ


ดูท่าว่าคืนนี้เขาคงไม่ได้กลับบ้านเร็วอย่างที่ตั้งใจเสียแล้ว


เวลาล่วงเลยไปจนเกือบห้าทุ่มครึ่ง ผู้คนที่เดินเข้าออกจากร้านสะดวกซื้อเริ่มบางตาลงบ้างแล้ว แต่เปากลับยังไม่มีทีท่าว่าจะลุกจากเก้าอี้ได้ด้วยตัวเอง


เด็กหนุ่มนั่งฟุบหน้าลงกับแขนที่วางอยู่บนโต๊ะ ปากก็พึมพำอะไรบางอย่างไม่หยุด บางทีก็บ่นถึงแฟนเก่า บางทีก็เรียกชื่อฉินขึ้นมาเฉย ๆ ก่อนจะหัวเราะกับตัวเองอีกครั้ง


“เปา”


“อื้อ...”


“กลับบ้านกันดีกว่าครับ”


“บ้าน...”


เจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ดวงตาปรือปรอยมองคนตรงข้าม


“อ๋อ...”


เปาพยักหน้า ก่อนทำท่าเหมือนเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้


“บ้านเปาอยู่...”


ชายหนุ่มรอฟัง


“อยู่...”


“ครับ?”


“อยู่ไหนวะ”


“...”


คนฟังถึงกับยกมือขึ้นลูบหน้า


“แล้วมีใครอยู่ที่คณะบ้างครับตอนนี้”


“มี...”


เปายกนิ้วขึ้นนับ


“เฮียเฟย... อาม่า...”


“ครับ”


“แล้วก็...”


เด็กหนุ่มเงียบไป ก่อนเงยหน้าขึ้นยิ้มแป้น


“สิงโต!”


“...”


ชายหนุ่มหลุดหัวเราะออกมาอีกครั้ง


“โอเคครับ พอแล้ว”


ดูเหมือนการถามอะไรจากคนเมาจะไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้นสักเท่าไร


เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูรายชื่อผู้ติดต่ออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเหลือบมองเด็กหนุ่มที่กำลังเอาแก้มแนบกับท่อนแขนตัวเอง


จะโทรหาฉินก็ได้อยู่หรอก


แต่ถ้าโทรไปตอนนี้ ไอ้ตัวแสบคงแตกตื่นกันพอดี แล้วมีหวังได้โทรตามธามออกมาด้วยอีกคน


ชายหนุ่มนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนนึกถึงคอนโดมิเนียมที่ตัวเองซื้อเอาไว้เมื่อหลายปีก่อน


อยู่ห่างจากตรงนี้ไปไม่กี่กิโลเมตรเท่านั้น


ปกติเขาใช้ที่นั่นเป็นที่พักเวลาต้องทำงานดึกหรือมีธุระในเมือง แต่ช่วงหลังงานที่บริษัทค่อนข้างยุ่ง จนแทบไม่ได้แวะไปนอนเลยสักครั้ง ส่วนใหญ่จึงมีเพียงแม่บ้านที่เขาจ้างให้เข้าไปทำความสะอาดเป็นครั้งคราว


อย่างน้อยก็ยังมีห้องนอนว่าง ๆ กับโซฟาให้นอนพักได้


เขามองเปาอีกครั้ง


เด็กหนุ่มกำลังหลับตาพริ้มอยู่บนโต๊ะ


“เปา”


“อื้อ...”


“คืนนี้ไปพักที่คอนโดเฮียก่อนไหมครับ”


“คอนโด...?”


“ครับ อยู่ไม่ไกลจากนี่”


เปาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ก่อนหรี่ตามองเขาอย่างพยายามทำความเข้าใจ


“คอนโดเฮียเหรอ”


“ครับ”


“มีเตียงปะ”


ชายหนุ่มชะงัก ก่อนหัวเราะ


“มีสิครับ”


“มีแอร์ไหม”


“มีครับ”


“มีน้ำอุ่นปะ”


“มี”


เปาพยักหน้าอย่างพึงพอใจ


“งั้นไป!”


“ตัดสินใจง่ายจังนะครับ”


“ก็มีแอร์อะ”


คำตอบซื่อ ๆ ทำเอาคนฟังหัวเราะจนต้องส่ายหน้า


“โอเคครับ งั้นลุกไหวไหม”


“ไหว!”


เปาตอบอย่างมั่นใจ ก่อนใช้มือทั้งสองข้างยันขอบโต๊ะแล้วลุกพรวดขึ้น


แต่ทันทีที่ยืนเต็มความสูง โลกทั้งใบก็ดูเหมือนจะหมุนไปอีกทาง


“อุ๊บ!”


ร่างโปร่งเซถลาไปข้างหน้า จนชายหนุ่มต้องรีบลุกขึ้นคว้าต้นแขนเอาไว้


“เฮ้ย ๆ ใจเย็นครับ!”


“โห...”


เปากะพริบตาปริบ ๆ


“พื้นมันเอียงอะ”


“พื้นไม่ได้เอียงครับ”


“เอียงจริง ๆ”


“ครับ ๆ เอียงก็เอียง”


ชายหนุ่มประคองอีกฝ่ายให้ยืนมั่นคง ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาคนขับรถที่รออยู่ไม่ไกล


“ลุงครับ รบกวนวนรถมารับตรงหน้าร้านสะดวกซื้อฝั่งตรงข้ามด้วยนะครับ”


เมื่อวางสาย เขาก็หันกลับมาหาเด็กหนุ่มที่กำลังยืนเกาะแขนเสื้อเขาอยู่


“เดินไหวไหมครับ”


“ไหว”


“แน่นะ”


“แน่!”


เปาพยักหน้า ก่อนยกนิ้วโป้งขึ้นให้


แต่พอก้าวขาออกไปได้เพียงก้าวเดียวก็เซจนต้องรีบคว้าแขนอีกฝ่ายเอาไว้อีกครั้ง


ชายหนุ่มถอนหายใจยาว


“ครับ เก่งมาก”


“เห็นไหมล่ะ”


“เห็นครับ”


เขาตอบพลางจับแขนเด็กหนุ่มพาดบ่าตัวเองอย่างระมัดระวัง


“ทีนี้เดินช้า ๆ นะครับ ไม่ต้องรีบ”


“ครับผม!”


เปารับคำเสียงดัง ก่อนหัวเราะคิกคักอยู่ข้างหู


กลิ่นเบียร์จาง ๆ ลอยมากับลมหายใจ ขณะที่ศีรษะของเจ้าตัวเริ่มเอนมาซบไหล่เขาโดยไม่รู้ตัว


ชายหนุ่มเหลือบมองใบหน้าที่อยู่ใกล้เพียงคืบ ก่อนส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ


นี่กูหาเรื่องใส่ตัวอีกแล้วสินะ...


รถยนต์สีดำค่อย ๆ เคลื่อนออกจากริมถนน ทิ้งแสงไฟสว่างจ้าของร้านสะดวกซื้อเอาไว้เบื้องหลัง


เปานั่งเอนตัวอยู่บนเบาะหลังข้าง ๆ เขา ตอนแรกยังพยายามชวนคุยไม่หยุด แต่พอรถแล่นออกมาได้ไม่ถึงสิบนาที เสียงเจื้อยแจ้วนั้นก็ค่อย ๆ เงียบลง


ชายหนุ่มหันไปมอง


เด็กหนุ่มหลับไปแล้ว


ศีรษะเอนพิงกระจกหน้าต่าง ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย ขณะที่คิ้วทั้งสองข้างยังขมวดเข้าหากันราวกับมีเรื่องไม่สบายใจแม้แต่ในยามหลับ


เขามองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอื้อมมือไปปรับเข็มขัดนิรภัยที่พาดอยู่ใกล้ลำคออีกฝ่ายให้เข้าที่


“คุณหนูครับ”


เสียงคนขับรถดังขึ้นจากด้านหน้า


“คืนนี้ไปส่งที่บ้านเลยไหมครับ”


“ไม่ครับ”


ชายหนุ่มตอบ ก่อนบอกชื่อคอนโดมิเนียมที่อยู่ห่างออกไปอีกไม่กี่กิโลเมตร


“ไปที่นั่นก่อน”


“ได้ครับ”


เขาพยักหน้า ก่อนหันกลับมามองเด็กหนุ่มข้างตัวอีกครั้ง


เปาขยับตัวเล็กน้อย ก่อนพึมพำออกมาเบาหวิว


“...วันเกิด”


ชายหนุ่มชะงัก


“หืม?”


“วันนี้... วันเกิดเปา...”


เสียงนั้นแผ่วลงจนแทบฟังไม่ชัด


“...อย่าทิ้งกันดิ”


รอยยิ้มบนใบหน้าคนฟังค่อย ๆ จางลง


เขามองเด็กหนุ่มที่ยังคงหลับตาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจเบา ๆ


เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน เจ้าตัวยังนั่งหัวเราะเสียงดังอยู่หน้าร้านสะดวกซื้อ แถมยังอวดอย่างภาคภูมิใจว่าเพิ่งอายุครบยี่สิบปี


แต่พอหลับไปแล้ว กลับดูเหมือนเด็กที่เพิ่งถูกใครสักคนทำของรักหายเสียอย่างนั้น


ชายหนุ่มเอนหลังพิงเบาะ ก่อนหันมองแสงไฟริมถนนที่เคลื่อนผ่านกระจกไปทีละดวง


“สุขสันต์วันเกิดนะ เปา”


เขาพึมพำเบา ๆ


“ปีหน้าอย่าไปเสียเวลากับคนที่ทำให้มึงต้องมานั่งร้องไห้ในวันเกิดอีกล่ะ”


ไม่มีเสียงตอบรับจากคนข้างตัว


มีเพียงลมหายใจสม่ำเสมอที่ดังขึ้นเป็นระยะ


ชายหนุ่มยิ้มบาง ๆ ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความให้แม่บ้านที่ดูแลห้อง ช่วยเตรียมผ้าปูที่นอนสะอาดกับของใช้จำเป็นไว้ให้ในตอนเช้า


ส่วนคืนนี้...


คงต้องหาทางพาเจ้าของวันเกิดที่เมาจนแทบไม่รู้เรื่องขึ้นไปนอนให้เรียบร้อยเสียก่อน


และดูจากสภาพแล้ว เขาคงต้องคอยดูอาการอีกฝ่ายอยู่พักใหญ่


ชายหนุ่มเหลือบมองเปาที่กำลังหลับสนิทอีกครั้ง ก่อนส่ายหน้าอย่างจนใจ










รถยนต์สีดำเลี้ยวผ่านประตูทางเข้าคอนโดมิเนียมในเวลาเกือบเที่ยงคืน ก่อนชะลอความเร็วลงบริเวณจุดรับส่งผู้โดยสารหน้าอาคารสูง แสงไฟสีเหลืองนวลจากโถงต้อนรับส่องผ่านกระจกบานใหญ่ เผยให้เห็นล็อบบี้ที่เงียบสงบผิดกับถนนด้านนอกซึ่งยังคงมีรถสัญจรอยู่ประปราย


ชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีดำเหลือบมองคนที่นอนหลับคอพับอยู่ข้างตัว ก่อนถอนหายใจออกมาเบา ๆ


“เปา”


“อื้อ...”


“ถึงแล้วครับ”


“ถึงหนาย...”


เสียงยานคางดังตอบกลับมาทั้งที่เจ้าตัวยังไม่ยอมลืมตา


“คอนโดครับ”


“อ๋อ...”


เปาพยักหน้าหงึกหงัก ก่อนเอนศีรษะกลับไปพิงเบาะตามเดิม


“งั้นนอนต่อ...”


“เดี๋ยวสิครับ”


คนฟังหลุดหัวเราะอย่างจนใจ


“จะนอนตรงนี้ไม่ได้นะ”


“ทำไมอะ...”


“เพราะนี่มันรถครับ”


“รถก็มีเบาะ...”


“ครับ แต่เบาะไม่ใช่เตียง”


“ก็...นอนได้เหมือนกัน...”


เฮียใหญ่ถึงกับยกมือขึ้นลูบหน้า


ให้ตายเถอะ


ตอนนั่งกินเบียร์อยู่หน้าร้านสะดวกซื้อยังพูดจาฉะฉานอยู่เลยแท้ ๆ พอฤทธิ์แอลกอฮอล์เริ่มออกอาการเต็มที่ กลับกลายเป็นเด็กดื้อที่เถียงได้ทุกเรื่องเสียอย่างนั้น


“เอาอย่างนี้”


เขาขยับเข้าไปใกล้ ก่อนแตะไหล่อีกฝ่ายเบา ๆ


“ขึ้นไปนอนบนห้องกันก่อนดีไหมครับ มีเตียง มีหมอน มีแอร์ด้วย”


เปาค่อย ๆ ปรือตาขึ้น


“มีแอร์เหรอ...”


“ครับ”


“เย็นปะ”


“เย็นครับ”


“งั้นไป...”


พูดจบก็ยกแขนทั้งสองข้างขึ้นเหมือนเด็กเล็กที่รอให้ผู้ใหญ่อุ้ม


เฮียใหญ่มองภาพตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหลุดหัวเราะพรืด


“อะไรครับเนี่ย”


“อุ้ม...”


“หืม?”


“เดินม่ายหวาย...”


เจ้าตัวพูดพลางทำหน้ามุ่ย


“ขามันนิ่ม...”


“ขานิ่ม?”


“อื้อ... เหมือนเส้นก๋วยเตี๋ยวเลย”


“...”


คนฟังเม้มปากกลั้นหัวเราะจนไหล่สั่น


“โอเคครับ เส้นก๋วยเตี๋ยวก็เส้นก๋วยเตี๋ยว”


สุดท้ายเขาจึงลงจากรถก่อน แล้วอ้อมมาเปิดประตูฝั่งที่เปานั่งอยู่ โดยมีคนขับรถช่วยประคองอีกแรง


หลังจากลองให้เด็กหนุ่มยืนด้วยตัวเองแล้วพบว่าเจ้าตัวยังโงนเงนไม่เลิก เฮียใหญ่ก็ตัดสินใจย่อตัวลงตรงหน้า


“ขึ้นหลังผมครับ”


เปากะพริบตาปริบ ๆ


“หือ?”


“ขี่หลังไง”


“ขี่หลัง...”


“ครับ”


เด็กหนุ่มมองแผ่นหลังกว้างตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย


“เหมือนขี่หลังเฮียเฟยเลย...”


“เฮียเฟย?”


“อื้อ!”


เปาพยักหน้า ก่อนทิ้งตัวลงบนหลังเขาอย่างไม่เกรงใจ


“แต่เฮียเฟยตัวแข็งกว่า...”


“อ้าว”


“แล้วก็ดุกว่า...”


“เหรอครับ”


“ดุฉิบหายเลย!”


เฮียใหญ่หัวเราะ ก่อนสอดแขนประคองใต้ต้นขาของเด็กหนุ่มแล้วลุกขึ้นยืน


“งั้นผมคงโชคดีที่ไม่ดุสินะ”


“อื้อ...”


เปาซบคางลงบนไหล่เขา


“คุณใจดี...”


คำชมที่มาอย่างกะทันหันทำให้ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย ก่อนยิ้มบาง ๆ


“ขอบคุณครับ”


“ใจดีมากเลย...”


“ครับ ๆ จับดี ๆ นะ เดี๋ยวตก”


“ไม่ตกหรอก...”


เปาพึมพำ ก่อนกระชับแขนรอบบ่าของเขาแน่นขึ้น


“เปาเก่ง...”


“ครับ เก่งมาก”


เฮียใหญ่ตอบอย่างเอาใจ ก่อนพาอีกฝ่ายเดินผ่านประตูกระจกเข้าสู่ล็อบบี้


พนักงานรักษาความปลอดภัยที่ประจำอยู่ตรงเคาน์เตอร์เงยหน้าขึ้นมองเล็กน้อย ก่อนรีบลุกขึ้นทักทายเมื่อจำเจ้าของห้องชุดได้


“สวัสดีครับคุณ—”


“สวัสดีครับ”


ชายหนุ่มพยักหน้ารับอย่างสุภาพ


“รบกวนช่วยกดลิฟต์ให้หน่อยได้ไหมครับ”


“ได้ครับ”


พนักงานรีบเดินนำไปยังลิฟต์ส่วนตัว ขณะที่เปายังคงพึมพำอะไรบางอย่างอยู่ข้างหูคนแบกไม่หยุด


“คุณ...”


“ครับ?”


“หนักปะ...”


“นิดหน่อยครับ”


“โกหก...”


“อ้าว”


“เปาตัวเบาจะตาย...”


“ครับ”


“เฮียเฟยยังแบกได้เลย...”


“งั้นผมคงต้องไปฝึกกับเฮียเฟยบ้างแล้ว”


เปาหัวเราะคิกคัก


“ไม่ได้...”


“ทำไมครับ”


“เฮียเฟยต้องแบกฉิน...”


“อ๋อ”


“ฉินตัวเล็กนิดเดียว...”


เด็กหนุ่มพูดพลางยกมือขึ้นทำท่าประกอบ แต่เพราะลืมไปว่าตัวเองกำลังขี่หลังคนอื่นอยู่ ร่างทั้งร่างจึงเอียงวูบไปด้านหนึ่ง


“เฮ้ย!”


เฮียใหญ่รีบกระชับแขนทันที


“อย่าปล่อยมือสิครับ!”


“อ๊ะ!”


เปารีบกอดคอเขาแน่น


“โทษที...”


“เกือบตกแล้วไหมล่ะ”


“ไม่ตกหรอก...”


“ครับ”


“คุณรับทัน...”


ชายหนุ่มส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ ก่อนก้าวเข้าไปในลิฟต์ที่เปิดรออยู่


“เชื่อใจกันเหลือเกินนะครับ”


“อื้อ...”


เสียงตอบรับแผ่วเบาดังอยู่ข้างหู


แล้วจู่ ๆ คนบนหลังก็เงียบไป


ตอนแรกเฮียใหญ่คิดว่าอีกฝ่ายคงง่วงจนหลับ แต่เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา เขากลับรู้สึกถึงแรงสั่นเล็ก ๆ จากร่างที่แนบอยู่ด้านหลัง


“เปา?”


ไม่มีเสียงตอบ


มีเพียงเสียงสูดจมูกเบา ๆ


“เป็นอะไรครับ”


“...”


“เปา?”


“ฮึก...”


เสียงสะอื้นที่หลุดออกมาทำให้ชายหนุ่มชะงัก


ก่อนที่หยดน้ำอุ่น ๆ จะร่วงลงกระทบบ่าของเขา


แหมะ


แล้วอีกหยดก็ตามมา


แหมะ...


เฮียใหญ่เหลือบมองไหล่เสื้อเชิ้ตสีดำของตัวเอง ก่อนเอียงหน้าเล็กน้อย


“ร้องไห้เหรอครับ”


“เปล่า...”


เสียงตอบสั่นเครือจนแทบฟังไม่เป็นคำ


“ไม่ได้ร้อง...”


“ครับ”


เขาตอบเบา ๆ


“ไม่ได้ร้องก็ไม่ได้ร้อง”


“ฮึก...”


เปาซุกหน้าลงกับไหล่กว้างมากกว่าเดิม


“แม่ง...”


เสียงพึมพำดังอู้อี้อยู่ตรงต้นคอ


“ทำไมต้องวันนี้ด้วยวะ...”


ชายหนุ่มนิ่งไป


“วันอื่นก็มีตั้งเยอะแยะ...”


“...”


“ทำไมต้องเป็นวันเกิดกูด้วย...”


เสียงสะอื้นดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้หนักกว่าเดิมจนไหล่เล็กสั่นตามแรงร้องไห้


เฮียใหญ่ไม่ได้พูดอะไรในทันที


เขาเพียงยืนรอให้ประตูลิฟต์เปิด ก่อนกระชับร่างบนหลังให้มั่นคงขึ้นแล้วเดินออกไปตามทางเดินที่ปูพรมสีเทาเข้ม


“...”


“เขาบอกว่าไม่อยากคบแล้ว...”


เสียงนั้นเบาลงเรื่อย ๆ ก่อนขาดหายไปกับเสียงสะอื้น


ชายหนุ่มเดินมาหยุดหน้าประตูห้องพัก ใช้คีย์การ์ดแตะเครื่องอ่าน แล้วผลักประตูเข้าไปอย่างระมัดระวัง


“เปา”


“ฮึก...”


“ถึงห้องแล้วนะครับ”


“อื้อ...”


“เดี๋ยวผมพาไปนอน”


“ไม่เอา...”


“หืม?”


“อย่าเพิ่งไป...”


คำพูดนั้นทำให้คนแบกชะงักไปเล็กน้อย


เปากอดคอเขาแน่นขึ้นอีกนิด


“อย่าทิ้งกูไว้คนเดียว...”


เฮียใหญ่ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนลง


“ยังไม่ไปไหนครับ”


“จริงนะ...”


“ครับ”


“อย่าโกหกนะ...”


“ไม่โกหก”


เปาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนซบหน้าลงกับไหล่เขาอีกครั้ง


น้ำตายังคงไหลซึมลงบนเนื้อผ้าจนเปียกเป็นวงกว้าง


ชายหนุ่มเหลือบมองรอยเปียกนั้น ก่อนส่ายหน้าอย่างจนใจ


เสื้อเชิ้ตราคาแพงที่ตั้งใจใส่ออกไปสังสรรค์กับเพื่อนในคืนนี้ บัดนี้กลายเป็นผ้าเช็ดน้ำตาให้เด็กหนุ่มที่เพิ่งรู้จักกันจริง ๆ ได้ไม่กี่ชั่วโมงไปเสียแล้ว


แต่ถึงอย่างนั้น เขากลับไม่ได้รู้สึกรำคาญเลยสักนิด


ภายในห้องชุดกว้างขวางเงียบสนิท มีเพียงแสงไฟจากเมืองด้านนอกที่ลอดผ่านกระจกบานสูงเข้ามา เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นยังคงอยู่ในสภาพเรียบร้อย แม้จะไม่มีใครพักอาศัยเป็นประจำ แต่กลิ่นสะอาดจาง ๆ ก็ยังบอกได้ว่ามีคนเข้ามาดูแลอยู่เสมอ


เฮียใหญ่ใช้ข้อศอกกดสวิตช์ไฟบริเวณทางเดิน ก่อนแบกเด็กหนุ่มตรงไปยังห้องนอน


“ถึงแล้วครับ”


“อื้อ...”


“ลงก่อนนะ”


“ไม่เอา...”


“เปา”


“อีกแป๊บ...”


ชายหนุ่มหลุดหัวเราะอย่างหมดแรง


“จะขี่หลังผมไปถึงพรุ่งนี้เลยหรือไง”


“ได้เหรอ...”


“ไม่ได้ครับ”


“ใจร้าย...”


“อ้าว เมื่อกี้ยังบอกว่าผมใจดีอยู่เลย”


“ตอนนี้ใจร้ายแล้ว...”


เฮียใหญ่ส่ายหน้า ก่อนค่อย ๆ ย่อตัวลงข้างเตียงแล้วประคองให้เด็กหนุ่มปล่อยแขนออกจากคอ


กว่าจะทำสำเร็จก็เล่นเอาเสียเวลาอยู่พักใหญ่


สุดท้ายเปาก็ถูกวางลงบนฟูกนุ่มอย่างปลอดภัย


“โอ๊ย...”


คนแบกยืดหลังขึ้น ก่อนหมุนหัวไหล่คลายความเมื่อย


“ตัวแค่นี้ทำไมหนักจังวะ”


เปาที่นอนแผ่อยู่บนเตียงปรือตาขึ้น


“ได้ยินนะ...”


“อ้าว ยังไม่หลับอีกเหรอ”


“เปาไม่หนัก...”


“ครับ ไม่หนัก”


“เปาหล่อด้วย...”


“ครับ หล่อมาก”


“แล้วก็...”


เจ้าตัวเงียบไปเหมือนกำลังคิด


“โสดแล้ว...”


รอยยิ้มบนใบหน้าคนฟังค่อย ๆ จางลง


เปาหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนยกแขนขึ้นปิดตาตัวเอง


“โสดในวันเกิด...”


เฮียใหญ่มองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจ


“นอนพักก่อนเถอะครับ”


เขาช่วยถอดรองเท้าผ้าใบออกให้ วางไว้ข้างเตียง แล้วดึงผ้าห่มขึ้นคลุมร่างโปร่งเพียงครึ่งตัว จากนั้นจึงเดินไปหยิบน้ำดื่มกับถังขยะใบเล็กมาวางไว้ใกล้หัวเตียง เผื่ออีกฝ่ายเกิดคลื่นไส้ขึ้นมากลางดึก


ระหว่างนั้นเปาก็เริ่มพึมพำอะไรบางอย่างอีกครั้ง


“...อย่าไป”


เฮียใหญ่หันกลับมามอง


“หืม?”


“กลับมาก่อน...”


เด็กหนุ่มขยับตัวบนเตียงเล็กน้อย คิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากัน


“เปาขอโทษ...”


ชายหนุ่มชะงักไป


“...”


“เดี๋ยวเปาจะหาเวลาให้มากกว่านี้...”


เสียงละเมอแผ่วเบาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ


“อย่าเลิกกันเลยนะ...”


เฮียใหญ่มองใบหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตาของเด็กหนุ่ม ก่อนถอนหายใจออกมาเบา ๆ


“เฮ้อ...”


เขาวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะข้างเตียง แล้วหยิบกระดาษทิชชูขึ้นมาสองสามแผ่น


“ร้องจนตาบวมหมดแล้ว”


ชายหนุ่มพึมพำ ก่อนนั่งลงตรงขอบเตียงเพื่อเช็ดคราบน้ำตาที่ยังติดอยู่ตามหางตาให้อย่างเบามือ


เปาขยับใบหน้าหนีเล็กน้อย


“อื้อ...”


“อยู่นิ่ง ๆ ครับ”


“อย่าไป...”


“ไม่ไปไหนครับ”


เขาตอบตามความเคยชิน ก่อนใช้ทิชชูซับบริเวณแก้มอีกฝ่าย


ทว่าในจังหวะที่กำลังจะชักมือกลับ เปากลับลืมตาขึ้นมองเขาอย่างเลื่อนลอย


ดวงตาคู่นั้นแดงเรื่อจากการร้องไห้


“...กลับมาแล้วเหรอ”


เฮียใหญ่ชะงัก


“หืม?”


เปามองหน้าเขานิ่ง ๆ ราวกับกำลังพยายามมองให้ชัด


ก่อนริมฝีปากจะค่อย ๆ คลี่ยิ้ม


“นึกว่าจะไม่กลับมาแล้ว...”


ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย


“เปา?”


“ขอโทษนะ...”


เด็กหนุ่มพูดเสียงเบา


“อย่าโกรธเปาเลย...”


เฮียใหญ่เริ่มเข้าใจแล้วว่าอีกฝ่ายคงกำลังเห็นเขาเป็นใครอีกคน


“เดี๋ยวก่อนครับ ผมไม่ใช่—”


ยังไม่ทันพูดจบ เปาก็ยื่นมือขึ้นมาจับชายเสื้อเขาเอาไว้


“กลับมาดีกันนะ...”


เสียงนั้นอ้อนวอนเสียจนคนฟังเผลอนิ่งไป


“เปาจะไม่ทำให้เสียใจอีกแล้ว...”


เฮียใหญ่ถอนหายใจ ก่อนเอื้อมมือไปแตะหลังมืออีกฝ่าย


“คุณเมามากแล้วนะครับ”


แต่ดูเหมือนเปาจะไม่ได้ยิน


เด็กหนุ่มเพียงมองเขาด้วยดวงตาฉ่ำน้ำ ก่อนออกแรงดึงชายเสื้อเบา ๆ


“นะ...”


“เปา ผม—”


จู่ ๆ คนบนเตียงก็ยันตัวลุกขึ้น


ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วเสียจนเฮียใหญ่ตั้งตัวไม่ทัน


ใบหน้าของเด็กหนุ่มขยับเข้ามาใกล้ ก่อนริมฝีปากนุ่มจะประทับลงบนริมฝีปากของเขาอย่างแผ่วเบา


“...!”


ดวงตาของชายหนุ่มเบิกกว้างขึ้นทันที


สมองที่เคยคิดอะไรได้รวดเร็วอยู่เสมอกลับขาวโพลนไปชั่วขณะ


เขานิ่งค้างอยู่ในท่าเดิม มือข้างหนึ่งยังถือกระดาษทิชชู ส่วนอีกข้างวางอยู่บนขอบเตียง


หนึ่งวินาที...


สองวินาที...


กว่าจะได้สติ เขาก็รีบผละใบหน้าออกเล็กน้อย พร้อมยกมือขึ้นประคองไหล่เด็กหนุ่มเอาไว้ไม่ให้เซตามมา


“เดี๋ยว ๆ เปา!”


“อื้อ...”


เปาครางประท้วงเบา ๆ ก่อนขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ


“ทำไมอะ...”


“คุณ...”


เฮียใหญ่พูดได้เพียงเท่านั้น


เขายกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองอย่างไม่อยากเชื่อ


เมื่อกี้...


ไอ้เด็กนี่จูบเขา?


จูบจริง ๆ?


ชายหนุ่มกะพริบตาสองสามครั้ง ก่อนหันกลับมามองเจ้าของเรื่องที่กำลังทำหน้ามุ่ยอยู่บนเตียง


“เปา”


“หือ...”


“รู้ไหมว่าจูบใครอยู่”


เด็กหนุ่มเอียงคอเล็กน้อย ก่อนยิ้มออกมาอย่างง่วงงุน


“แฟน...”


“...”


“แฟนเปาไง...”


เฮียใหญ่ถึงกับหลับตาลงช้า ๆ


ฉิบหายแล้วไง...


เขาเคยรับมือกับลูกค้ารายใหญ่ที่ต่อรองสัญญายาก ๆ เคยประชุมกับผู้บริหารที่ขึ้นชื่อว่าเรื่องมาก และเคยเจอสถานการณ์ชวนปวดหัวมานับไม่ถ้วน


แต่ไม่มีครั้งไหนเลยที่ทำให้เขาพูดไม่ออกได้เท่ากับการถูกเด็กอายุยี่สิบที่เพิ่งอกหักเข้าใจผิดว่าเป็นแฟนเก่า แล้วจู่ ๆ ก็โน้มตัวเข้ามาจูบกันหน้าตาเฉยแบบนี้


“ไม่ใช่ครับ”


เฮียใหญ่พยายามอธิบายอีกครั้ง พลางยกมือขึ้นประคองไหล่เด็กหนุ่มที่ทำท่าจะขยับเข้ามาใกล้


“ผมไม่ใช่แฟนคุณ”


เปาชะงักไปเล็กน้อย


ดวงตาปรือปรอยจ้องมองใบหน้าของคนตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนคิ้วทั้งสองข้างจะค่อย ๆ ขมวดเข้าหากัน


“ทำไมอะ...”


“หืม?”


“ทำไมไม่ใช่...”


ชายหนุ่มถอนหายใจเบา ๆ


“ก็เราไม่ได้เป็นแฟนกันไงครับ”


“ไม่ได้เป็น...”


เปาทวนคำช้า ๆ ราวกับกำลังพยายามทำความเข้าใจ ก่อนริมฝีปากจะเริ่มยื่นออกมาอย่างขัดใจ


“งั้นก็เป็นดิ!”


“...ครับ?”


“เป็นแฟนกัน!”


เฮียใหญ่กะพริบตาปริบ ๆ


“เดี๋ยวนะครับ”


“ไม่ต้องเดี๋ยว!”


เด็กหนุ่มเถียงทันควัน ก่อนยกนิ้วชี้ขึ้นมาตรงหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง


“ถ้ายังไม่เป็น... ก็เป็นซะตอนนี้เลย!”


“...”


“จบ!”


พูดจบก็พยักหน้าให้ตัวเองอย่างพึงพอใจ ราวกับเพิ่งจัดการปัญหายุ่งยากระดับชาติได้สำเร็จ


ส่วนคนถูกแต่งตั้งให้เป็นแฟนโดยไม่ทันตั้งตัวนั้น...


นิ่งสนิท


เฮียใหญ่มองใบหน้าแดงเรื่อของเด็กหนุ่มอยู่พักใหญ่ ก่อนหลุดหัวเราะออกมาอย่างเหลือเชื่อ


“เดี๋ยว ๆ เปา”


“อะไรอีก...”


“นี่คุณกำลังขอผมเป็นแฟนเหรอครับ”


“อื้อ!”


ให้ตายเถอะ!


เพิ่งถูกจูบไปหมาด ๆ ยังไม่ทันหายตกใจ ก็ดันถูกขอเป็นแฟนต่ออีก


“คุณนี่มัน...”


ชายหนุ่มหัวเราะจนพูดแทบไม่ออก


“ผมควรจะเริ่มจากตรงไหนดีเนี่ย”


“เริ่มจากเป็นแฟนเปาก่อน...”


เด็กหนุ่มตอบหน้าตาเฉย ก่อนยิ้มกว้างอย่างภูมิใจในความคิดของตัวเอง


เฮียใหญ่ส่ายหน้าอย่างหมดคำจะพูด


“ไม่ได้ครับ”


รอยยิ้มบนใบหน้าของเปาหุบลงทันที


“ทำไม!”


“เพราะเรื่องแบบนี้เขาไม่ตกลงกันตอนเมาครับ”


“เปาไม่ได้เมา!”


“ครับ”


“จริง ๆ!”


“ครับ คนไม่เมา”


“แล้วทำไมไม่เป็นแฟนเปาอะ!”


น้ำเสียงที่เริ่มงอแงทำให้ชายหนุ่มต้องรีบยกมือขึ้นห้าม ก่อนเจ้าตัวจะโวยวายไปมากกว่านี้


“โอเค ๆ ใจเย็นก่อนครับ”


“ไม่เย็น!”


“ครับ ไม่เย็นก็ไม่เย็น”


“คุณไม่ชอบเปาเหรอ...”


คำถามนั้นมาพร้อมกับสีหน้าหงอยลงอย่างเห็นได้ชัด


เฮียใหญ่ชะงักไปเล็กน้อย


เมื่อครู่ยังทำท่าจะเอาเรื่องกันอยู่แท้ ๆ พอไม่ได้ดังใจก็กลับมาทำตาแดง ๆ เหมือนจะร้องไห้อีกแล้ว


“ไม่ใช่อย่างนั้นครับ”


“แล้วทำไม...”


“เพราะคุณเพิ่งเจอผมวันนี้เอง”


เปาเงียบไปครู่หนึ่ง


ก่อนพยักหน้าอย่างเข้าใจ


“อ๋อ...”


เฮียใหญ่ถอนหายใจอย่างโล่งอก


อย่างน้อยก็ยังพอคุยกันรู้เรื่อง


แต่แล้ว...


“งั้นพรุ่งนี้ก็เป็น!”


“...”


“พรุ่งนี้เจอกันสองวันแล้ว!”


เฮียใหญ่ถึงกับหลุดหัวเราะพรืด


“มันนับกันแบบนั้นที่ไหนเล่า!”


“ก็นับดิ!”


เปาเถียงอย่างไม่ยอมแพ้ ก่อนชูนิ้วขึ้นมาสองนิ้ว


“วันนี้หนึ่งวัน พรุ่งนี้สองวัน!”


“ครับ ๆ สองวัน”


“เห็นไหม!”


เด็กหนุ่มยิ้มกว้าง ก่อนเอื้อมมือมาคว้าข้อมือเขาเอาไว้


“ตกลงนะ”


“ตกลงอะไรครับ”


“เป็นแฟนกัน!”


“ยังไม่ตกลงครับ!”


“โห่...”


เปาทำหน้ามุ่ย ก่อนทิ้งตัวลงบนหมอนอย่างขัดใจ


“ใจร้ายว่ะ...”


เฮียใหญ่มองคนที่นอนหันหลังให้ด้วยความอ่อนใจ ก่อนยกมือขึ้นเสยผมตัวเอง


“เอาอย่างนี้ไหมครับ”


“ไม่เอา...”


“ฟังก่อนสิ”


“...”


“พรุ่งนี้ถ้าคุณตื่นมาแล้วยังจำเรื่องคืนนี้ได้ เราค่อยมาคุยกันใหม่”


เปาค่อย ๆ หันหน้ากลับมา


“จริงนะ...”


“ครับ”


“สัญญา?”


“สัญญาว่าจะคุยครับ ไม่ได้สัญญาว่าจะเป็นแฟน”


เด็กหนุ่มขมวดคิ้วทันที


“เรื่องมากจัง...”


“อ้าว”


“เป็นแฟนเปามันยากตรงไหนอะ...”


เฮียใหญ่หัวเราะเบา ๆ ก่อนดึงผ้าห่มขึ้นคลุมให้ถึงอก


“ไม่ยากหรอกครับ”


“แล้วทำไมไม่เป็น...”


“เพราะผมอยากให้คุณตื่นมาถามเองตอนที่มีสติดี ๆ มากกว่า”


เปามองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนทำปากขมุบขมิบเหมือนกำลังบ่นอะไรบางอย่าง


“ผู้ใหญ่ชอบทำเรื่องง่ายให้ยาก...”


“ครับ ผมผิดเอง”


“แก่แล้วก็เงี้ย...”


“เดี๋ยวนะ ใครแก่?”


ไม่มีคำตอบ


เพราะคนที่เพิ่งกล่าวหาเขาว่าแก่กลับหลับตาลงเสียแล้ว


เฮียใหญ่นั่งมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้ม


“ไอ้เด็กนี่...”


เขากำลังจะลุกจากขอบเตียง แต่จู่ ๆ เปาก็ยื่นมือออกมาคว้าชายเสื้อเอาไว้อีกครั้ง


“คุณ...”


“ครับ?”


“พรุ่งนี้...”


“หืม?”


“อย่าลืมนะ...”


เสียงนั้นแผ่วเบาจนแทบฟังไม่ชัด


“เรื่องแฟน...”


เฮียใหญ่ชะงัก ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ


“ครับ ไม่ลืม”


“อื้อ...”


เปายิ้มอย่างพอใจ ก่อนปล่อยมือแล้วซุกหน้าลงกับหมอน


ไม่กี่อึดใจต่อมา เสียงลมหายใจสม่ำเสมอก็ดังขึ้นแทนเสียงพูดอ้อแอ้


เหลือเพียงชายหนุ่มที่ยังนั่งอยู่ตรงขอบเตียง


เขามองคนหลับสนิทอยู่พักหนึ่ง ก่อนยกมือขึ้นลูบใบหน้าตัวเองช้า ๆ


“กูออกไปกินเหล้ากับเพื่อน...”


ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเอง


“แล้วกลับมาได้แฟนเฉยเลยเหรอวะ”


พูดจบก็หลุดหัวเราะ ก่อนส่ายหน้าอีกครั้ง


“ไม่สิ ยังไม่ได้เป็น”


เฮียใหญ่ถอนหายใจยาว แต่รอยยิ้มตรงมุมปากกลับไม่ยอมจางหายไปง่าย ๆ


“พรุ่งนี้ตื่นมามึงจะจำอะไรได้บ้างไหมเนี่ย...”


ชายหนุ่มเงยหน้ามองเพดานอย่างหมดคำจะพูด


ส่วนเปาที่เพิ่งมัดมือชกขอคนแปลกหน้าเป็นแฟนไปหมาด ๆ นั้น กลับนอนหลับสบายโดยไม่รู้เลยว่าได้สร้างเรื่องชวนปวดหัวเอาไว้มากแค่ไหน


แถมยังละเมอออกมาเบา ๆ อีกประโยค


“...รักนะ”


เฮียใหญ่หันขวับไปมอง


“...”


ก่อนถอนหายใจยาว


“เออ รู้แล้ว”


เขาพึมพำอย่างอ่อนใจ










TBC.


ความสัมพันธ์แบบรถไฟเหาะตีลังกา 3 ตลบ


ล่าสุดขอเฮียใหญ่เป็นแฟนเรียบร้อย


ขอตอนเมาด้วยนะประเด็น เฮียแพ้ทางเด็กแสบแล้วล่ะ