เฮียธาม อย่าดุฉิน! ตอนพิเศษ คู่รอง EP. 30.1

NOOFONG

เสียงดนตรีจังหวะหนักดังสะท้อนอยู่ภายในร้านเหล้ากึ่งผับใจกลางเมือง แสงไฟสีม่วงสลับน้ำเงินกวาดผ่านกลุ่มผู้คนที่กำลังสนุกสนานไปกับค่ำคืนวันศุกร์ เสียงหัวเราะ เสียงแก้วกระทบกัน และบทสนทนาที่ต้องตะโกนแข่งกับเสียงเพลงดังระงมไปทั่วบริเวณ


ท่ามกลางความครึกครื้นเหล่านั้น ชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีดำกลับนั่งเอนหลังพิงโซฟาหนังด้วยท่าทางเบื่อหน่าย


เขาเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ


สี่ทุ่มสี่สิบเจ็ดนาที


“มึงจะกลับแล้วเหรอวะ”


เพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ข้างกันถามขึ้น เมื่อเห็นเขาหยิบโทรศัพท์กับกุญแจรถออกมาจากโต๊ะ


“เออ”


“เฮ้ย เพิ่งจะสี่ทุ่มกว่าเองนะเว้ย”


“แล้ว?”


“แล้วมึงจะรีบกลับไปไหน พรุ่งนี้ก็วันหยุด”


ชายหนุ่มยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนวางลงบนโต๊ะ


“ง่วง”


“ตอแหล”


เสียงหัวเราะดังขึ้นทันทีจากคนในกลุ่ม


“คนอย่างมึงเนี่ยนะง่วง ปกติถ้าไม่ตีสองไม่เห็นยอมกลับ”


“ก็นั่นมันปกติ”


เขาตอบหน้าตาย ก่อนลุกขึ้นยืน


“วันนี้ไม่สนุก”


“อ้าว ไอ้เวร!”


เพื่อนคนหนึ่งถึงกับโวยวาย ขณะที่อีกคนหัวเราะจนไหล่สั่น


“พูดแบบนี้เสียความรู้สึกนะครับคุณชาย”


“เออ ฝากเสียใจด้วย”


“แล้วจะไปไหนต่อ”


“กลับบ้าน”


ชายหนุ่มตอบพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูข้อความ ก่อนตบไหล่เพื่อนสนิทเบา ๆ


“พวกมึงกินกันต่อเถอะ เดี๋ยวกูจ่ายส่วนของกูให้”


“ไม่ต้องเลย วันนี้กูเลี้ยง”


“งั้นขอบใจ”


“ไอ้ห่า ไม่คิดจะเกรงใจกันหน่อยเหรอ!”


เขาหัวเราะ ก่อนยกมือขึ้นเป็นเชิงบอกลา แล้วเดินฝ่าผู้คนออกมาจากร้าน


ทันทีที่ประตูกระจกปิดลงด้านหลัง เสียงดนตรีอึกทึกก็เบาลงจนเหลือเพียงเสียงทุ้ม ๆ ที่ลอดออกมาตามผนัง


ลมกลางคืนพัดผ่านใบหน้าให้รู้สึกเย็นสบายขึ้นเล็กน้อย


ชายหนุ่มปลดกระดุมคอเสื้อออกหนึ่งเม็ด ก่อนเดินไปหยุดอยู่ริมทางเท้า เพื่อรอคนขับรถของที่บ้านมารับ


ถนนในย่านสถานบันเทิงยังคงคึกคัก รถยนต์เคลื่อนตัวช้า ๆ สลับกับผู้คนที่เดินเข้าออกตามร้านต่าง ๆ แสงไฟจากป้ายโฆษณาสะท้อนลงบนพื้นถนนที่ยังชื้นจากฝนเมื่อตอนหัวค่ำ


ระหว่างนั้นเอง สายตาของเขาก็เหลือบไปยังร้านสะดวกซื้อฝั่งตรงข้าม


ตรงหน้าร้านมีโต๊ะพลาสติกสีขาวตั้งอยู่สองสามตัว สำหรับให้ลูกค้าที่ซื้ออาหารหรือเครื่องดื่มมานั่งพัก


และที่โต๊ะตัวหนึ่ง...


มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่เพียงลำพัง


เสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนส์สีซีด รองเท้าผ้าใบคู่เก่า ผมสีดำยุ่งเล็กน้อยเหมือนเจ้าตัวเพิ่งยกมือขยี้มันมา


บนโต๊ะมีกระป๋องเบียร์วางอยู่หลายใบ


บางใบถูกบีบจนยุบ บางใบล้มตะแคงอยู่ข้างถุงพลาสติกจากร้านสะดวกซื้อ


ส่วนเจ้าของโต๊ะก็กำลังนั่งเท้าคางเหม่อมองถนนด้วยสีหน้าซังกะตาย


ชายหนุ่มมองภาพนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนคิ้วเข้มจะขมวดเข้าหากันเล็กน้อย


คุ้นหน้าแฮะ...


เขาเพ่งมองอีกครั้ง


แล้วก็จำได้


อ้อ...


ไอ้เด็กตีกลองคนนั้น


คนที่ชอบเดินตามฉินไปไหนมาไหนในคณะเชิดสิงโตของธาม


ชื่ออะไรนะ...


เปา?


ใช่ เปา


ชายหนุ่มเหลือบมองนาฬิกาอีกครั้ง ก่อนมองไปยังเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม


ท่าทางแบบนั้นคงไม่ได้มานั่งกินเบียร์เล่น ๆ แน่


และไหน ๆ ก็เป็นเพื่อนของฉิน...


แวะทักหน่อยคงไม่เสียหาย


คิดได้ดังนั้น เขาจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความบอกคนขับรถให้รออีกสักครู่ ก่อนเก็บมันลงกระเป๋ากางเกงแล้วเดินข้ามถนนไปยังร้านสะดวกซื้อ


“ขอโทษนะครับ ตรงนี้มีคนนั่งหรือเปล่า”


เสียงทุ้มที่ดังขึ้นเหนือศีรษะทำให้เปาเงยหน้าจากกระป๋องเบียร์ในมือ


เด็กหนุ่มหรี่ตามองคนแปลกหน้าที่มายืนอยู่ข้างโต๊ะ


ผู้ชายตัวสูง หน้าตาดี แต่งตัวภูมิฐาน เสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อศอก กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ลอยมาตามลม


เปากะพริบตาปริบ ๆ


“หือ?”


“เก้าอี้ตัวนี้ว่างไหมครับ”


“อ๋อ ว่างครับ”


“งั้นผมขอนั่งด้วยคนนะ”


“อ๋อ... ครับ”


เปาพยักหน้าอย่างงง ๆ ก่อนขยับถุงพลาสติกที่วางเกะกะอยู่บนเก้าอี้อีกตัวออกให้


ชายหนุ่มกล่าวขอบคุณ ก่อนนั่งลงตรงข้าม


ความเงียบเข้าปกคลุมโต๊ะอยู่ชั่วครู่


เปามองหน้าอีกฝ่ายอีกครั้ง


“เอ่อ...”


“ครับ?”


“เรารู้จักกันเหรอครับ”


คำถามนั้นทำให้คนถูกถามหลุดหัวเราะ


“จำผมไม่ได้เหรอ”


เปาส่ายหน้า


“ไม่อะครับ”


“ผมเคยไปที่คณะสกุลเฉิน”


“หือ?”


“ไปคุยเรื่องสปอนเซอร์กับคุณธาม”


เปานิ่งคิดอยู่พักหนึ่ง


ก่อนดวงตาจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย


“อ๋อ!”


ชายหนุ่มยิ้ม


“จำได้แล้ว?”


“คุณคนรวย!”


“...”


คราวนี้คนฟังถึงกับหลุดหัวเราะออกมาจริง ๆ


“เรียกแบบนั้นเลยเหรอครับ”


“อ้าว ก็...” เปาเกาหัวแกรก ๆ “ผมจำชื่อไม่ได้อะ แต่จำได้ว่าคุณมาคุยเรื่องเงินกับเฮียเฟย”


“อ๋อ”


ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างเข้าใจ


“งั้นก็ไม่ผิดเท่าไร”


เปาหัวเราะหึ ๆ ก่อนยกกระป๋องเบียร์ขึ้นดื่มอีกอึก


คนตรงข้ามมองตาม ก่อนเหลือบไปยังกระป๋องเปล่าที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะ


“ดื่มไปเยอะเหมือนกันนะครับ”


“ไม่เยอะหรอก”


“เหรอครับ”


“แค่...”


เปาก้มลงนับกระป๋องบนโต๊ะอย่างตั้งอกตั้งใจ


“หนึ่ง สอง สาม สี่...”


นิ้วชี้หยุดอยู่ที่กระป๋องใบหนึ่ง


“เอ๊ะ อันนี้ของผมปะวะ”


ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ


“ถ้านั่งคนเดียวมาตลอดก็น่าจะใช่นะครับ”


“เออ จริงด้วย”


เปาพยักหน้าอย่างเห็นด้วย ก่อนเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้


“คุณฉลาดดีนะ”


“ขอบคุณครับ”


เขารับคำชมด้วยสีหน้าจริงจังเสียจนเปาหลุดหัวเราะออกมาอีกครั้ง


แต่เสียงหัวเราะนั้นอยู่ได้ไม่นาน


รอยยิ้มบนใบหน้าเด็กหนุ่มค่อย ๆ จางลง ก่อนเจ้าตัวจะก้มมองกระป๋องเบียร์ในมือ


“แม่ง...”


เสียงพึมพำเบาหวิวหลุดออกมา


ชายหนุ่มเลิกคิ้ว


“มีอะไรหรือเปล่าครับ”


“เปล่า”


เปาส่ายหน้า


“แค่วันนี้มันห่วยแตก”


“หืม?”


“ห่วยแตกฉิบหายเลย”


เด็กหนุ่มพูดซ้ำ ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ ทั้งที่ดวงตาไม่ได้ยิ้มตามเลยสักนิด


คนตรงข้ามมองอยู่ครู่หนึ่ง


ก่อนถามอย่างไม่รีบร้อน


“ทะเลาะกับใครมาเหรอครับ”


เปาเงียบไป


นิ้วเรียวหมุนกระป๋องเบียร์บนโต๊ะเล่นอยู่พักใหญ่


ก่อนจะตอบออกมา


“แฟน”


“อ๋อ”


“ไม่สิ...”


เปาส่ายหน้าอีกครั้ง


“แฟนเก่า”


ชายหนุ่มชะงักไปนิดหนึ่ง


“เพิ่งเลิกกันเหรอครับ”


“อืม”


“วันนี้?”


“วันนี้”


คำตอบสั้น ๆ ทำให้เขาเงียบลงเล็กน้อย


เปายกกระป๋องเบียร์ขึ้นดื่มอีกครั้ง ก่อนวางมันลงด้วยเสียงดัง กึก


“คบกันมาตั้งนาน”


เด็กหนุ่มเริ่มพูดต่อ ทั้งที่ไม่ได้มีใครถาม


“ผมก็ไม่ได้เป็นแฟนที่ดีเลิศอะไรหรอกนะ แต่ก็พยายามแล้วอะ”


“ครับ”


“เขาบอกว่าผมไม่มีเวลาให้”


“อืม”


“ก็ผมต้องซ้อม ต้องช่วยงานคณะ บางวันก็กลับดึก แต่ผมก็โทรหาเขาตลอดนะเว้ย...”


เปาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะขื่น ๆ


“เออ ช่างแม่ง”


ชายหนุ่มไม่ได้พูดแทรก เพียงนั่งฟังเงียบ ๆ


“แล้วรู้ไหมอะไรตลกที่สุด”


เปาเงยหน้าขึ้นถาม


“อะไรครับ”


“วันนี้วันเกิดผม”


คนฟังนิ่งไปทันที


“...ครับ?”


“วันเกิด”


เปาพูดซ้ำ ก่อนยิ้มกว้างอย่างคนพยายามทำให้มันเป็นเรื่องขำ


“สุขสันต์วันเกิดให้ผมหน่อยดิ”


ชายหนุ่มมองใบหน้าที่กำลังยิ้มอยู่ตรงหน้า


แล้วเหลือบมองกระป๋องเบียร์บนโต๊ะอีกครั้ง


“เดี๋ยวนะครับ”


“หือ?”


“คุณกำลังจะบอกว่า...”


“อืม”


เปาพยักหน้า


“แฟนบอกเลิกในวันเกิด”


ความเงียบเข้าปกคลุมโต๊ะอยู่ชั่วขณะ


เสียงรถยนต์แล่นผ่านถนนดังแทรกเข้ามาเป็นระยะ ขณะที่แสงไฟจากร้านสะดวกซื้อส่องลงบนใบหน้าของเด็กหนุ่มซึ่งยังคงพยายามยิ้มอยู่


ชายหนุ่มเอนหลังพิงเก้าอี้ ก่อนถอนหายใจออกมาเบา ๆ


“โห...”


เปาหัวเราะ


“ใช่ปะ”


“ครับ”


“โคตรเหี้ยเลยเนอะ”


“ก็...”


เขาหยุดคิดอยู่ครู่หนึ่ง


ก่อนพยักหน้า


“เลือกวันได้แย่มากครับ”


เปานิ่งไปนิดหนึ่ง


แล้วจู่ ๆ ก็หลุดหัวเราะออกมา


“ฮ่า ๆ ๆ! เชี่ย!”


เจ้าตัวหัวเราะจนต้องยกมือขึ้นปิดปาก


“คุณพูดเหมือนเฮียตงเลย!”


ชายหนุ่มยิ้มตาม


“เฮียตง?”


“คนตัวใหญ่ ๆ ในคณะอะ”


“อ๋อ จำได้ครับ”


“นั่นแหละ ถ้าเฮียตงรู้คงด่าให้ผมฟังอีกยาว”


“แล้วคนอื่นรู้หรือยังครับ”


เปาส่ายหน้า


“ยัง”


“แม้แต่ฉิน?”


“ไม่อะ”


เด็กหนุ่มตอบ ก่อนก้มมองกระป๋องเบียร์ในมืออีกครั้ง


“ไม่อยากบอก”


“ทำไมล่ะครับ”


“ก็...”


เปาเม้มปากเล็กน้อย คล้ายกำลังคิดว่าจะอธิบายอย่างไรดี


“ปกติวันเกิดมันต้องมีความสุขปะ”


“ครับ”


“แล้วถ้าผมไปบอกพวกนั้นว่าโดนแฟนทิ้ง ทุกคนก็ต้องมาปลอบ ต้องมาถามว่าเป็นอะไร ต้องมานั่งทำหน้าเป็นห่วงอีก”


เด็กหนุ่มยักไหล่ ก่อนหัวเราะเบา ๆ


“ผมไม่อยากให้ใครต้องมานั่งเศร้ากับผมอะ”


“ไม่อยากให้ใครเป็นห่วง แล้วตัวเองไม่เป็นไรเหรอ”


คำถามนั้นทำให้เปาชะงัก


เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหลุบตาลงแล้วหัวเราะเบา ๆ


“ไม่รู้ดิ”


เขาตอบตามตรง


“เดี๋ยวมันก็คงดีขึ้นมั้ง”


พูดจบก็ยกกระป๋องเบียร์ขึ้นดื่มอีกครั้ง


แต่คราวนี้ชายหนุ่มกลับยื่นมือไปแตะขอบกระป๋องเบา ๆ


“พอก่อนดีไหมครับ”


เปาเงยหน้าขึ้น


“ทำไมอะ”


“ดื่มไปเยอะแล้ว”


“ยังไม่เมาเลย”


“ครับ”


เขาพยักหน้า


“คนไม่เมาปกติเขาก็นับกระป๋องเบียร์ตัวเองไม่ผิดหรอกครับ”


“...”


เปาก้มมองกระป๋องในมือ


ก่อนหัวเราะออกมาอีกครั้ง


“เออว่ะ”


ชายหนุ่มส่ายหน้ายิ้ม ๆ ก่อนลุกขึ้นจากเก้าอี้


เปาเงยหน้ามองตามทันที


“อ้าว จะไปแล้วเหรอ”


“เปล่าครับ”


“แล้วไปไหน”


“ซื้อของ”


“ซื้ออะไร”


ชายหนุ่มหันกลับมายิ้ม


“เดี๋ยวก็รู้ครับ”


พูดจบก็เดินเข้าไปในร้านสะดวกซื้อ ทิ้งให้เปามองตามด้วยสีหน้างุนงง


เด็กหนุ่มนั่งรออยู่พักหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปมองถนนเหมือนเดิม


ลมกลางคืนพัดผ่านใบหน้าเบา ๆ เสียงเครื่องยนต์จากรถที่แล่นผ่านไปมาดังสลับกับเสียงประตูกระจกของร้านสะดวกซื้อที่เปิดปิดเป็นระยะ


เปาก้มมองโทรศัพท์บนโต๊ะ


หน้าจอยังคงเงียบสนิท


ไม่มีข้อความจากคนที่เขาเฝ้ารอมาตลอดทั้งวัน


เจ้าตัวมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนคว่ำโทรศัพท์ลงอย่างไม่อยากเห็นอะไรอีก


กระทั่งไม่กี่นาทีต่อมา ประตูกระจกร้านสะดวกซื้อก็เลื่อนเปิดออกอีกครั้ง


ชายหนุ่มเดินกลับมาพร้อมถุงพลาสติกใบเล็กในมือ


เปาที่กำลังนั่งเท้าคางมองถนนหันมาทันที


“ซื้ออะไรมาอะ”


“ของกินครับ”


“หิวเหรอ”


“เปล่า”


เขาตอบ ก่อนวางถุงลงบนโต๊ะ


แล้วหยิบกล่องเค้กชิ้นเล็กออกมา


เป็นเค้กช็อกโกแลตธรรมดา ๆ ที่ขายอยู่ในตู้แช่ของร้านสะดวกซื้อ มีสติกเกอร์ราคาติดอยู่ตรงมุมกล่อง


เปามองมันอย่างงุนงง


“หือ?”


ชายหนุ่มเปิดฝากล่อง ก่อนเลื่อนเค้กไปวางตรงหน้าเด็กหนุ่ม


“สุขสันต์วันเกิดครับ”


เปานิ่งไป


“...”


“ขอโทษด้วยนะครับ ไม่มีเทียน”


ชายหนุ่มพูดพลางหยิบช้อนพลาสติกออกจากถุง


“ผมหาแล้ว แต่ในร้านไม่มีขาย”


เด็กหนุ่มยังคงมองเค้กตรงหน้า  


มันเป็นเพียงเค้กธรรมดาชิ้นหนึ่ง


ไม่ได้มีข้อความอวยพร ไม่มีเทียน ไม่มีแม้แต่กล่องสวย ๆ เหมือนเค้กวันเกิดที่เขาเคยได้รับ


แต่ไม่รู้ทำไม...


เปาถึงได้เอาแต่มองมันอยู่อย่างนั้น


“ไม่ชอบช็อกโกแลตเหรอครับ”


เสียงทุ้มของคนตรงข้ามทำให้เด็กหนุ่มได้สติ


“เปล่า!”


เปารีบส่ายหน้า


“แล้ว?”


“ชอบ”


เสียงตอบเบาลงเล็กน้อย


“ชอบมากด้วย”


ชายหนุ่มยิ้ม


“งั้นก็กินสิครับ”


เปาก้มมองเค้กอีกครั้ง ก่อนเงยหน้าขึ้นมองคนตรงข้าม


“คุณ...”


“ครับ?”


“ซื้อให้ผมเหรอ”


“ครับ”


“ทำไมอะ”


คำถามนั้นทำให้ชายหนุ่มหลุดหัวเราะ


“ก็วันเกิดคุณไม่ใช่เหรอ”


“แต่เราไม่ได้สนิทกันนะ”


“ครับ”


“แล้วคุณซื้อเค้กให้ผมทำไม”


คนถูกถามมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัยนั้น ก่อนยิ้มออกมาบาง ๆ


“ต้องสนิทกันก่อนเหรอครับ ถึงจะซื้อเค้กวันเกิดให้ได้”


เปาอ้าปากเหมือนจะเถียง แต่สุดท้ายก็หาคำตอบไม่ได้


“ก็... ไม่อะ”


“นั่นสิครับ”


ชายหนุ่มเลื่อนช้อนเข้าไปใกล้อีกนิด


“ถือว่าเป็นของขวัญจากคนแปลกหน้าก็แล้วกัน”


เปาก้มมองช้อนในมืออีกฝ่าย ก่อนค่อย ๆ ยื่นมือไปรับมา


“ขอบคุณนะครับ”


“ยินดีครับ”


เด็กหนุ่มพยักหน้าเบา ๆ แล้วก้มมองเค้กตรงหน้าอีกครั้ง


ริมฝีปากที่เคยยกยิ้มอยู่ตลอดเวลาค่อย ๆ เม้มเข้าหากัน


“จริง ๆ ...”


เปาเริ่มพูด ก่อนหยุดไปครู่หนึ่ง


“วันนี้ผมยังไม่ได้กินเค้กเลย”


ชายหนุ่มชะงัก


“เหรอครับ”


“อืม”


เด็กหนุ่มใช้ปลายช้อนเขี่ยครีมช็อกโกแลตเบา ๆ


“ตอนแรกนัดกับแฟนไว้ว่าจะไปกินข้าวกัน เขาบอกว่าจะซื้อเค้กมาให้ด้วย”


เปาหัวเราะออกมานิดหนึ่ง


“แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ไป”


ชายหนุ่มมองอีกฝ่ายเงียบ ๆ


“ผมเลยคิดว่าปีนี้คงไม่ได้เป่าเค้กแล้ว”


พูดจบก็ยิ้มให้คนตรงข้ามเหมือนเคย


แต่คราวนี้รอยยิ้มนั้นกลับดูฝืนกว่าทุกครั้ง


ชายหนุ่มนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนก้มมองเค้กช็อกโกแลตตรงหน้า


“งั้นเอาอย่างนี้ไหมครับ”


“หือ?”


“ถึงไม่มีเทียน แต่คุณก็อธิษฐานได้นะ”


เปากะพริบตา


“อธิษฐาน?”


“ครับ”


ชายหนุ่มพยักหน้า ก่อนยิ้มอย่างเป็นกันเอง


“หลับตาแล้วขอพรสักข้อสิครับ"


เปามองเค้กตรงหน้าอีกครั้ง เขาวางช้อนลง ขยับตัวนั่งหลังตรงอย่างตั้งอกตั้งใจ ก่อนประสานมือทั้งสองข้างไว้ตรงหน้าแล้วหลับตาลง


ชายหนุ่มมองท่าทางนั้นด้วยความเอ็นดู


ผ่านไปครู่หนึ่ง เปาก็ลืมตาขึ้น


“เสร็จแล้ว!”


“ขออะไรไปครับ”


“บอกไม่ได้ดิ”


เด็กหนุ่มรีบตอบ


“เดี๋ยวไม่เป็นจริง”


“อ๋อ...”


ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างเข้าใจ


“งั้นก็ขอให้สมหวังนะครับ”


เปายิ้ม


“ขอบคุณครับ”


คราวนี้เป็นรอยยิ้มที่ดูสดใสขึ้นกว่าเมื่อครู่เล็กน้อย


เด็กหนุ่มตักเค้กเข้าปากคำหนึ่ง ก่อนดวงตาจะเบิกกว้าง


“อร่อย”


“ดีครับ”


“อร่อยมาก”


“ครับ”


“คุณกินด้วยดิ”


“ผมซื้อให้คุณ”


“ก็แบ่งกันไง”


เปาพูดพลางตักเค้กอีกคำ ก่อนยื่นช้อนมาตรงหน้า


“อะ”


ชายหนุ่มมองช้อนที่ยื่นมาให้


แล้วมองใบหน้าของเด็กหนุ่มตรงข้าม


“...”


“กินดิ”


“คุณเปา”


“หือ?”


“ช้อนนั้นคุณกินไปแล้วนะครับ”


เปากะพริบตา


ก่อนก้มมองช้อนในมือ


“อ้าว”


ความเงียบเกิดขึ้นชั่วครู่


แล้วเด็กหนุ่มก็หัวเราะออกมาเสียงดัง


“ฮ่า ๆ ๆ! เออว่ะ!”


ชายหนุ่มได้แต่ส่ายหน้ายิ้ม ๆ


เปาเคี้ยวเค้กไปได้สองสามคำ ก่อนเงยหน้าขึ้นมองคนตรงข้ามอีกครั้ง


“เออ จริงสิ”


“ครับ?”


“ผมยังไม่รู้ชื่อคุณเลยอะ”


ชายหนุ่มเลิกคิ้ว ก่อนหลุดหัวเราะเบา ๆ


“เพิ่งนึกได้เหรอครับ”


“ก็คุณไม่ได้บอกนี่”


“ผมนึกว่าคุณจำได้แล้วเสียอีก”


“จำได้แค่ว่าคุณรวย”


“ครับ อันนั้นผมทราบแล้ว”


เปาหัวเราะคิกคัก ก่อนวางช้อนลงแล้วยื่นมือออกไปตรงหน้าอย่างเป็นทางการ


“งั้นรู้จักกันใหม่ก็ได้ ผมชื่อเปา เป็นมือกลองคณะสกุลเฉิน แล้วก็เป็นลูกพี่ลูกน้องเฮียเฟย”


ชายหนุ่มก้มมองมือที่ยื่นมาตรงหน้า ก่อนยิ้มแล้วเอื้อมมือไปจับตอบ


“ผมชื่อใหญ่ครับ เรียกเฮียใหญ่ก็ได้”


“เฮียใหญ่?”


“ครับ”


เปาพยักหน้าหงึกหงัก ก่อนฉีกยิ้มกว้าง


“โอเค คราวนี้จำได้ละ”


“แน่ใจนะครับ”


“แน่ดิ! ชื่อจำง่ายจะตาย”


ใหญ่หัวเราะเบา ๆ ก่อนปล่อยมือ


“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ คุณเปา”


“โห เดี๋ยว ๆ”


เปารีบยกมือห้าม ทำเอาคนตรงข้ามเลิกคิ้วอย่างสงสัย


“มีอะไรเหรอครับ”


“ไม่ต้องเรียกคุณเปาก็ได้เฮีย”


“ทำไมล่ะครับ”


“ก็เรารู้จักกันแล้วไง เรียกคุณอยู่นั่นแหละ ฟังแล้วมันห่างเหินอะ”


ใหญ่หลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ


“แล้วจะให้เรียกว่าอะไรครับ”


“เปาเฉย ๆ ก็พอ”


“แบบนั้นจะดีเหรอ”


“ดีดิ!”


เด็กหนุ่มพยักหน้าอย่างจริงจัง ก่อนยิ้มกว้าง


“เฮียก็อายุมากกว่าผมตั้งเยอะ เรียกชื่อเฉย ๆ นั่นแหละ ไม่ต้องสุภาพขนาดนั้นก็ได้”


“อ้าว แล้วรู้ได้ยังไงว่าผมอายุมากกว่าตั้งเยอะ”


เปาชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนกวาดตามองคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า


“ก็... ดูออกอะ”


“ดูแก่ขนาดนั้นเลยเหรอครับ”


“เฮ้ย! ไม่ใช่!”


เปารีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน ขณะที่อีกฝ่ายกลั้นยิ้มจนไหล่สั่น


“ผมหมายถึงเฮียดูเป็นผู้ใหญ่ไง! โห อย่าหาเรื่องดิ!”


ใหญ่หัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่อยู่


“ครับ ๆ ไม่แกล้งแล้ว”


“เออ ดีมาก”


เปาพยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนหยิบช้อนขึ้นมาตักเค้กกินต่อ


ชายหนุ่มมองท่าทางนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนลองเรียกอีกฝ่ายตามที่เจ้าตัวร้องขอ


“เปา”


“หืม?”


เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นทันที ทั้งที่ยังมีเค้กอยู่เต็มปาก


ใหญ่ยิ้มบาง ๆ


“สุขสันต์วันเกิดอีกครั้งนะ”


เปาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนรอยยิ้มกว้างจะค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า


“ขอบคุณครับ เฮียใหญ่”


คราวนี้เด็กหนุ่มไม่ได้ฝืนยิ้มเหมือนตอนแรกอีกแล้ว

ภาพปลากรอบ เฮียใหญ่ x เปา




TBC.
อุอิอ๊าาา~
นี่แหละเขยตระกูลเฉิน สมมงมาก
ตอนพิเศษน่าจะมี 3-4 ตอนนะ

nuangnut1996

สนุกมากครับ

GuN009

โว้โว้
แค่เริ่ม ก็สนุกมากเลย
ไม่นึกว่าจะเป็น เฮียใหญ่อะ  😘

GuN009

โว้โว้
แค่เริ่ม ก็สนุกมากเลย
ไม่นึกว่าจะเป็น เฮียใหญ่อะ  😘

NOOFONG

GuN009 ตอบกลับเมื่อ 2026-11-14 20:23
โว้โว้
แค่เริ่ม ก็สนุกมากเลย
ไม่นึกว่าจะเป็น เฮียใหญ่อะ  😘

เนาะๆ เฮียใหญ่เขาดีจริงๆนะ ใหญ่สมชื่อ

Nukinho

ไม่นึกว่า คู่รองจะเป็นเปา ผิดคาดไปมาก แต่ก็ดี คราวนี้ ทั้งพี่ ที้งน้อง ก็อยู่ในสกุลเฉินหมดแล้ว 555+

thai_boys

ขอบคุณมากๆนะครับ