เฮียธาม อย่าดุฉิน! EP.30

NOOFONG

บรรยากาศภายในโรงซ้อมสกุลเฉินดำเนินไปอย่างราบรื่นตลอดช่วงบ่าย การพูดคุยเรื่องสัญญาสนับสนุนการแข่งขันระหว่างธามกับตัวแทนบริษัทเป็นไปด้วยดี ทั้งสองฝ่ายต่างแลกเปลี่ยนรายละเอียดและข้อเสนออย่างตรงไปตรงมา จนดูเหมือนว่าการเจรจาครั้งนี้จะจบลงโดยไม่มีปัญหาอะไร หากไม่นับเรื่องเล็ก ๆ เรื่องหนึ่งที่เกิดขึ้นระหว่างทาง


เรื่องที่ว่าเจ้าของคณะดันรู้สึกคุ้นหน้าผู้มาเยือนอย่างประหลาด โดยไม่รู้เลยว่าชายหนุ่มท่าทางภูมิฐานที่กำลังยืนคุยอยู่ตรงหน้านั้น แท้จริงแล้วคือพี่ชายแท้ ๆ ของคู่เชิดตัวเอง


และที่สำคัญ คนเป็นน้องก็ดูจะยังไม่พร้อมให้ความลับนี้ถูกเปิดเผยเสียด้วย


โดยเฉพาะเมื่อบทสนทนาส่วนตัวระหว่างสองพี่น้องเมื่อครู่ ดันถูกธามที่เดินกลับมาพร้อมจานขนมเปี๊ยะได้ยินเข้าอย่างพอดิบพอดี


“เมื่อกี้กูได้ยินมึงเรียกเฮีย”


คำถามที่ตามมาว่า ‘มึงเรียกใคร?’ ทำเอาฉินถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ


เด็กหนุ่มเหลือบมองพี่ชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก่อนหันกลับมาหาธามอีกครั้ง ในหัวพยายามสรรหาคำตอบที่ฟังดูสมเหตุสมผลที่สุด ทว่าพอถูกดวงตาคมคู่นั้นมองมา คำพูดที่เตรียมไว้กลับพากันหายวับไปเสียอย่างนั้น


“คือว่า...”


ฉินอึกอักไปเล็กน้อย ดวงตากลมเหลือบมองพี่ชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก่อนหันกลับมาหาธามอีกครั้ง


“เมื่อกี้ฉิน...”


“หืม?”


ธามเลิกคิ้ว รอฟังคำตอบ


เด็กหนุ่มเม้มปากอย่างใช้ความคิด ขณะที่เฮียใหญ่กลับยืนกอดอกมองด้วยท่าทางสบาย ๆ ไม่คิดจะยื่นมือเข้ามาช่วยเลยสักนิด


เฮียใหญ่!


ฉินส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปให้


แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงรอยยิ้มบาง ๆ ตรงมุมปาก


ให้ตายเถอะ!


“อ๊ะ! อาม่า!”


จู่ ๆ เด็กหนุ่มก็ร้องขึ้นเมื่อเหลือบไปเห็นหญิงชรากำลังเดินออกมาจากประตูไม้ที่เชื่อมระหว่างตัวบ้านกับโรงซ้อม


ธามหันไปมองตามเสียงเรียก


“อะไร?”


“อาม่าถืออะไรมาเยอะแยะเลย เดี๋ยวฉินไปช่วยก่อนนะเฮีย!”


พูดจบก็รีบเดินผ่านหน้าธามไปเสียอย่างนั้น


“อาม่าครับ! ฉินช่วย!”


อาม่าเฉินที่กำลังถือถาดใส่กาน้ำชากับถ้วยกระเบื้องชะงักไปเล็กน้อย เมื่อจู่ ๆ เด็กหนุ่มก็เดินเข้ามารับถาดจากมืออย่างกระตือรือร้น


“อ้าว อาตี๋ ลื้อจะรีบไปไหน”


“ไม่ได้รีบครับ ฉินแค่เห็นอาม่าถือของมา”


“อั๊วถือไหว”


“ฉินช่วยดีกว่าครับ”


ว่าแล้วเจ้าตัวก็ยิ้มกว้าง ก่อนประคองถาดเดินนำไปยังโต๊ะอีกฝั่งของโรงซ้อม พร้อมชวนหญิงชราคุยเรื่องน้ำชากับขนมเปี๊ยะอย่างเป็นธรรมชาติราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น


ทิ้งให้คนสองคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นมองตามไปอย่างงุนงง


ธามขมวดคิ้วเล็กน้อย


“อะไรมันวะ...”


ส่วนเฮียใหญ่ได้แต่หลับตาลงชั่วครู่ ก่อนถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย


ไอ้ฉินเอ๊ย...


จะหนีทั้งที อย่างน้อยก็หาข้ออ้างให้มันดีกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง


เมื่อครู่ยังยืนคุยกันอยู่ดี ๆ พอถูกถามเข้าหน่อยก็เผ่นไปหาอาม่าเสียอย่างนั้น


คนเป็นพี่ส่ายหน้าเบา ๆ อย่างจนใจ แต่ก็ไม่ได้คิดจะเรียกน้องชายกลับมาให้เรื่องราววุ่นวายไปมากกว่านี้


ถึงอย่างไรเขาก็รับปากไปแล้วว่าจะไม่แกล้ง


และที่สำคัญ เรื่องนี้ควรเป็นฉินที่พูดออกมาเอง


“ขอโทษด้วยนะครับ”


เสียงทุ้มของเฮียใหญ่ดังขึ้น ทำให้ธามหันกลับมามอง


“ครับ?”


“พอดีเมื่อกี้ผมกำลังคุยกับคุณฉินเรื่องประสานงานอยู่ แล้วเขาเผลอเรียกผมว่าเฮียขึ้นมาน่ะครับ”


ธามเลิกคิ้วน้อย ๆ


“อ๋อ...”


“สงสัยคงติดปาก”


เฮียใหญ่พูดพลางหัวเราะเบา ๆ


ธามพยักหน้าอย่างเข้าใจ


“ครับ ปกติมันก็เรียกผมแบบนั้นเหมือนกัน”


“อย่างนั้นเหรอครับ”


“ครับ”


ธามตอบ ก่อนเหลือบมองไปทางฉินอีกครั้ง


เด็กหนุ่มกำลังช่วยอาม่าจัดถ้วยชาอยู่ตรงโต๊ะไม้ ไม่ได้มีท่าทีว่าจะกลับมาร่วมวงสนทนาในเร็ว ๆ นี้เลยแม้แต่น้อย


ธามส่ายหน้าเบา ๆ


ถึงจะยังรู้สึกแปลก ๆ กับท่าทางของอีกฝ่ายอยู่บ้าง แต่เมื่อแขกไม่ได้ติดใจอะไร เขาก็ไม่คิดจะซักไซ้ต่อ


“ถ้าอย่างนั้นเราไปดูเอกสารส่วนที่เหลือกันต่อเลยไหมครับ”


เฮียใหญ่เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น


“ได้ครับ”


ธามพยักหน้า ก่อนผายมือเชิญกลับไปยังโต๊ะบัญชี






การพูดคุยหลังจากนั้นดำเนินต่อไปอีกไม่นานนัก


ธามหยิบรายการค่าใช้จ่ายที่จัดทำร่วมกับหมิงและฉินออกมาให้ดูเพิ่มเติม ทั้งค่าอุปกรณ์ฝึกซ้อม ค่าเดินทาง และค่าใช้จ่ายส่วนอื่น ๆ ที่อาจเกิดขึ้นหากคณะตัดสินใจลงแข่งขันจริง


เฮียใหญ่รับเอกสารมาเปิดดูอย่างตั้งใจ


“อันนี้เป็นตัวเลขที่ประเมินไว้เบื้องต้นใช่ไหมครับ”


“ครับ บางรายการยังต้องรอใบเสนอราคาจากร้านอีกที”


“แล้วเรื่องเสาดอกเหมยล่ะครับ”


“ผมอยากให้ช่างเข้ามาดูพื้นที่ก่อนครับ เพราะต้องคำนึงถึงความปลอดภัยด้วย”


เฮียใหญ่พยักหน้า


“ดีครับ เรื่องนี้ผมเห็นด้วย”


ชายหนุ่มพลิกเอกสารอีกหน้า ก่อนเอ่ยต่อ


“ส่วนรายละเอียดสัญญา เดี๋ยวผมจะให้ฝ่ายกฎหมายตรวจทานอีกครั้ง แล้วส่งฉบับร่างมาให้คุณธามพิจารณาก่อน”


“ได้ครับ”


“ถ้ามีเงื่อนไขตรงไหนที่ไม่สะดวกใจ แจ้งมาได้เลยนะครับ เราปรับกันได้”


ธามยิ้มบาง ๆ


“ขอบคุณครับ”


“ผมเองก็อยากให้เป็นการร่วมงานที่ทั้งสองฝ่ายสบายใจ”


“ครับ ผมก็คิดแบบนั้น”


เฮียใหญ่พยักหน้า ก่อนปิดแฟ้มเอกสารลง


ตลอดเวลาที่พูดคุยกัน เขาค่อนข้างพอใจกับท่าทีของชายหนุ่มตรงหน้า


ธามไม่ได้รีบร้อนตอบตกลงเพียงเพราะมีบริษัทใหญ่ยื่นข้อเสนอมาให้ ตรงกันข้าม อีกฝ่ายกลับซักถามรายละเอียดอย่างรอบคอบ โดยเฉพาะเรื่องความปลอดภัยของสมาชิกในคณะ


และแม้จะมีปัญหาเรื่องงบประมาณอยู่ไม่น้อย แต่ก็ไม่ได้พยายามเรียกร้องอะไรเกินความจำเป็น


ดูเป็นคนมีความรับผิดชอบดีทีเดียว


เฮียใหญ่เหลือบมองไปทางอีกฝั่งของโรงซ้อม


ฉินกำลังนั่งคุยกับอาม่าอยู่ใกล้ประตูไม้ ในมือถือขนมเปี๊ยะชิ้นเล็ก ๆ ส่วนหญิงชราก็กำลังพูดอะไรบางอย่างให้ฟังจนเจ้าตัวหัวเราะออกมา


เห็นอย่างนั้นแล้วคนเป็นพี่ก็อดยิ้มไม่ได้


ดูท่าจะมีความสุขดีจริง ๆ


ถึงจะยังมีเรื่องให้ต้องสะสางอยู่บ้างก็เถอะ


“ถ้าอย่างนั้นวันนี้ผมคงต้องขอตัวก่อนนะครับ”


เฮียใหญ่เอ่ยขึ้นหลังจากเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ


ธามพยักหน้า ก่อนลุกขึ้นจากเก้าอี้


“ครับ เดี๋ยวผมเดินไปส่ง”


“ขอบคุณครับ”


ทั้งคู่จับมือกันอีกครั้ง ก่อนเดินออกไปทางหน้าประตูโรงซ้อม


ระหว่างนั้นธามก็หันไปเรียกเด็กหนุ่มที่นั่งอยู่กับอาม่า


“ฉิน!”


เจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้นทันที


“ครับเฮีย?”


“แขกจะกลับแล้ว”


“อ๋อ ครับ!”


ฉินรีบวางขนมในมือ ก่อนลุกเดินมาสมทบด้วยท่าทางปกติ


“จะกลับแล้วเหรอครับ”


เฮียใหญ่หันมามอง ก่อนยิ้มบาง ๆ


“ครับ พอดีมีธุระต่อ”


“อ๋อ...”


ฉินพยักหน้า


“งั้นเดินทางกลับดี ๆ นะครับ”


“ขอบคุณครับคุณฉิน”


เฮียใหญ่ตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพ ก่อนพูดต่อ


“วันนี้ขอบคุณที่ช่วยให้ข้อมูลนะครับ”


“ยินดีครับ”


“แล้วเจอกันใหม่”


“ครับ”


บทสนทนาสั้น ๆ จบลงเพียงเท่านั้น


ธามเดินนำแขกออกไปยังรถยนต์ที่จอดอยู่หน้าคณะ ส่วนฉินก็เดินตามไปส่งด้วยอีกคน


เมื่อถึงรถ เฮียใหญ่หันกลับมาจับมือกับธามตามมารยาท


“หวังว่าจะได้ร่วมงานกันนะครับ”


“ครับ ผมก็หวังอย่างนั้น”


“แล้วผมจะให้ทีมงานติดต่อกลับไปอีกครั้ง”


“ได้ครับ”


เฮียใหญ่พยักหน้า ก่อนหันมาทางฉิน


เด็กหนุ่มยกมือไหว้พร้อมรอยยิ้ม


“สวัสดีครับ”


ชายหนุ่มรับไหว้ ก่อนยิ้มตอบอย่างสุภาพ


“สวัสดีครับ”


ทว่าก่อนจะเปิดประตูรถ เฮียใหญ่กลับขยับเข้ามาใกล้น้องชายเล็กน้อย แล้วกระซิบด้วยเสียงเบาพอให้ได้ยินกันเพียงสองคน


“คราวหน้าจะหนีก็หาข้ออ้างให้ดีกว่านี้หน่อย”


ฉินหันขวับ


“เฮีย...!”


คนเป็นพี่หลุดหัวเราะในลำคอ ก่อนเปิดประตูรถอย่างอารมณ์ดี


“ไว้เจอกันครับ”


คราวนี้เป็นคำลาที่ตั้งใจพูดให้ทุกคนได้ยิน


ฉินได้แต่ยิ้มค้าง ขณะที่ธามยกมือขึ้นเล็กน้อยเป็นเชิงบอกลา


ไม่นานนัก รถยนต์สีดำก็เคลื่อนออกจากหน้าคณะ ก่อนเลี้ยวหายไปตรงปากซอย


ฉินมองตามจนลับสายตา แล้วค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมา


ในที่สุด...


วันนี้ก็ผ่านไปได้เสียที


แม้จะเกือบเอาตัวไม่รอดอยู่ช่วงหนึ่งก็ตาม


แต่ก่อนที่เด็กหนุ่มจะได้หันกลับเข้าโรงซ้อม เสียงทุ้มของธามก็ดังขึ้นข้างตัว


“ฉิน”


“ครับ?”


“เมื่อกี้มึงเป็นอะไร”


ฉินชะงักไปเล็กน้อย


“เมื่อกี้ไหนครับ”


ธามหันมามอง


“ตอนที่กูถาม”


“อ๋อ...”


เด็กหนุ่มหัวเราะเบา ๆ ก่อนยกมือเกาท้ายทอย


“ก็ไม่มีอะไรนี่ครับ”


“แล้วให้กูเชื่อ?”


“ก็เห็นอาม่าถือของมาไงเฮีย”


“อืม”


ธามพยักหน้า ก่อนมองหน้าอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง


“แค่นั้น?”


“ครับ”


ฉินตอบพร้อมรอยยิ้ม


ธามหรี่ตามองเล็กน้อย ก่อนถอนหายใจ


“เออ ช่างเถอะ”


เด็กหนุ่มหลุดหัวเราะ ก่อนเดินเข้าไปใกล้


“เฮีย”


“อะไร”


“วันนี้คุยเป็นไงบ้าง”


“ก็ดี”


“จริงเหรอ”


“เออ เขาดูจริงจังดี”


ฉินยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย


“งั้นก็ดีแล้ว”


ธามเหลือบมองรอยยิ้มนั้น ก่อนยกมือขึ้นขยี้ผมเด็กหนุ่มอย่างเคยชิน


“ดีใจอะไรขนาดนั้น”


“ก็ถ้าได้สปอนเซอร์จริง ๆ เราจะได้มีอุปกรณ์ดี ๆ ไง”


“ยังไม่แน่หรอก”


“รู้แล้วครับ”


ฉินหัวเราะ ก่อนเดินตามธามกลับเข้าไปในโรงซ้อม


ทว่าระหว่างที่เดินผ่านประตูเหล็ก เด็กหนุ่มกลับอดเหลียวมองถนนด้านนอกอีกครั้งไม่ได้


คำพูดของพี่ชายเมื่อครู่ยังคงติดอยู่ในหัว


กูไม่อยากให้คนที่มึงชอบต้องมารู้ทีหลังว่าตัวเองเป็นคนสุดท้ายที่รู้เรื่องของมึง


รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ จางลงเล็กน้อย


ฉินรู้ดีว่าเฮียใหญ่พูดถูก


และบางที...


เขาคงไม่ควรปล่อยให้เรื่องนี้ยืดเยื้อไปมากกว่านี้แล้ว










หลายวันหลังจากการมาเยือนของตัวแทนสนับสนุนเรื่องทุนการแข่งขัน โรงซ้อมสกุลเฉินก็ได้รับซองเอกสารสีน้ำตาลฉบับหนึ่งส่งมาถึงในช่วงสาย


วันนั้นแสงแดดอ่อน ๆ ส่องลอดผ่านช่องลมเหนือประตูเหล็กเข้ามาภายในโรงซ้อม กลิ่นธูปจากศาลเจ้าที่อยู่ถัดไปไม่กี่ตรอกลอยปะปนมากับกลิ่นข้าวต้มจากร้านเก่าแก่ในตลาด เสียงพ่อค้าแม่ขายเรียกลูกค้าดังแว่วมาตามถนน ขณะที่สมาชิกในคณะต่างแยกย้ายกันทำหน้าที่ของตัวเองตามปกติ


มีเพียงธามที่นั่งอยู่หลังโต๊ะบัญชีตัวเก่าแทบตลอดทั้งวัน


หนังสือสัญญาสนับสนุนการแข่งขันถูกเปิดค้างไว้ตรงหน้า ข้างกันมีสมุดจดบัญชี ปากกาลูกลื่น และแก้วเก๊กฮวยที่อาม่ายกมาให้ตั้งแต่ช่วงสาย จนบัดนี้น้ำแข็งละลายหมดแล้วก็ยังไม่พร่องลงไปสักเท่าไร


ชายหนุ่มอ่านเอกสารทุกหน้าอย่างละเอียด ตั้งแต่ขอบเขตการสนับสนุน รายการค่าใช้จ่าย ไปจนถึงข้อผูกพันที่คณะต้องรับผิดชอบตลอดระยะเวลาของสัญญา บางข้อความถูกขีดเส้นใต้ด้วยดินสอ บางตัวเลขถูกนำมาเทียบกับบัญชีรายจ่ายเดิมที่เขาเก็บรักษาไว้อย่างเป็นระเบียบ


แม้จะผ่านการตรวจสอบจากฝ่ายกฎหมายของบริษัทมาแล้ว แต่ธามก็ยังไม่คิดจะลงลายมือชื่อโดยไม่อ่านให้แน่ใจเสียก่อน


เพราะเงินทุกบาทที่กำลังจะเข้ามา ไม่ได้หมายถึงแค่อุปกรณ์ใหม่หรือโอกาสในการแข่งขันเท่านั้น หากยังหมายถึงความไว้วางใจที่อีกฝ่ายมอบให้ และความรับผิดชอบที่เขาต้องแบกรับในฐานะคนดูแลคณะสกุลเฉินด้วย


“เฮีย ยังอ่านไม่เสร็จอีกเหรอ”


เสียงใส ๆ ดังขึ้นพร้อมกับเงาร่างหนึ่งที่เดินเข้ามาหยุดข้างโต๊ะ


ธามไม่ได้เงยหน้าทันที เพียงพลิกกระดาษอีกแผ่นก่อนตอบ


“ใกล้แล้ว”


“เฮียพูดแบบนี้ตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะ”


ฉินว่า ก่อนวางจานซาลาเปาสองลูกลงบนพื้นที่ว่างข้างสมุดบัญชี


“อาม่าให้เอามาให้ บอกว่าเดี๋ยวลื้อจะอ่านหนังสือสัญญาจนลืมกินข้าว”


ธามเหลือบมองจานซาลาเปา ก่อนเงยหน้าขึ้นสบตาคนพูด


“แล้วมึงกินหรือยัง”


“กินแล้วครับ”


“แน่นะ”


“แน่สิ ฉินกินไปตั้งสองลูก”


“เออ”


ชายหนุ่มพยักหน้า ก่อนหันกลับไปอ่านเอกสารต่อ


ฉินไม่ได้เดินหนีไปไหน กลับลากเก้าอี้ไม้ตัวเล็กมานั่งลงข้าง ๆ พลางชะโงกมองตัวหนังสือที่เรียงกันแน่นเต็มหน้ากระดาษ


“มีตรงไหนไม่ดีเหรอเฮีย”


“ไม่มี”


“แล้วทำไมต้องอ่านหลายรอบขนาดนั้น”


ธามหยุดปลายปากกาที่กำลังไล่ตามข้อความ ก่อนตอบเรียบ ๆ


“กูอยากให้แน่ใจ”


ฉินมองเสี้ยวหน้าคมของอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง


เขารู้ดีว่าธามเป็นคนรอบคอบ โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวข้องกับคณะ แต่พอเห็นอีกฝ่ายใช้เวลาอยู่กับเอกสารปึกนี้มาหลายวัน ก็อดรู้สึกไม่ได้ว่าชายหนุ่มคงกำลังแบกรับความกังวลเอาไว้มากกว่าที่แสดงออก


“เฮีย”


“หืม”


“ฉินช่วยดูอีกคนไหม”


ธามหันมามอง


“มึงอ่านสัญญาเป็น?”


“ก็อ่านภาษาไทยออกนี่นา”


คำตอบนั้นทำให้มุมปากของคนฟังยกขึ้นนิดหนึ่ง


“กวนตีน”


ฉินหัวเราะเบา ๆ ก่อนขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้กว่าเดิม


“ฉินช่วยดูตัวเลขก็ได้ เผื่อมีตรงไหนที่เฮียมองข้ามไป”


ธามนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเลื่อนเอกสารส่วนหนึ่งไปให้


“งั้นดูรายการค่าใช้จ่ายให้กูหน่อย”


“ได้เลยครับ”


เด็กหนุ่มรับมาอย่างกระตือรือร้น ก่อนก้มหน้าก้มตาอ่านอย่างตั้งใจ


เสียงกระดาษพลิกเบา ๆ ดังสลับกับเสียงกลองที่เปากำลังฝึกอยู่ทางด้านหลัง บางครั้งฉินก็เงยหน้าขึ้นถามเรื่องตัวเลข บางครั้งธามก็ชี้ให้ดูรายการที่ต้องตรวจสอบเพิ่มเติม


ทั้งสองนั่งอยู่ตรงนั้นจนแสงแดดเคลื่อนจากกลางลานไปตกกระทบขอบหน้าต่างอีกฝั่ง


กระทั่งหน้าสุดท้ายของหนังสือสัญญาถูกพลิกผ่าน


ธามจึงวางปากกาลง


“เรียบร้อย”


ฉินเงยหน้าขึ้นทันที


“จริงเหรอเฮีย”


“อืม”


“ไม่มีอะไรต้องแก้แล้วใช่ไหม”


“ไม่มี”


ชายหนุ่มตอบ ก่อนหยิบปากกาลูกลื่นขึ้นมาอีกครั้ง


ฉินมองตามอย่างเงียบ ๆ


ปลายปากกาจรดลงบนกระดาษสีขาว ลายเซ็นของธามปรากฏขึ้นเหนือเส้นประอย่างมั่นคง ก่อนเจ้าตัวจะลงวันที่กำกับไว้ด้านล่าง


เพียงเท่านั้น หนังสือสัญญาที่เขาเฝ้าตรวจสอบมาตลอดหลายวันก็เสร็จสมบูรณ์


ธามมองลายมือชื่อของตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ ปิดแฟ้มเอกสารลง


เสียงกระทบกันเบา ๆ ของปกแฟ้มกับโต๊ะไม้ทำให้ฉินยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว


“เฮีย”


“ว่า”


“ดีใจไหม”


ธามหันมามองคนถาม


ดวงตากลมคู่นั้นกำลังจ้องเขาอย่างคาดหวัง ราวกับอยากได้ยินคำตอบให้แน่ใจ


ชายหนุ่มนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนพยักหน้า


“ดีใจ”


ฉินยิ้มกว้างขึ้นทันที


“ฉินก็ดีใจ”


ธามมองรอยยิ้มนั้น ก่อนยื่นมือไปขยี้กลุ่มผมนุ่มเบา ๆ


“ยังไม่ทันได้แข่งเลย”


“ก็ต้องดีใจตั้งแต่ตอนนี้สิ”


เด็กหนุ่มตอบอย่างจริงจัง


“อย่างน้อยเราก็ได้เริ่มแล้วนี่นา”


ธามชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนมุมปากจะค่อย ๆ ยกขึ้น


“เออ”


เขาตอบเสียงเบา


“ได้เริ่มแล้ว”


ข่าวการลงนามในสัญญาแพร่ไปทั่วโรงซ้อมอย่างรวดเร็ว โดยมีฉินเป็นคนวิ่งไปบอกสมาชิกคนอื่นด้วยตัวเอง


เปาที่กำลังนั่งพักอยู่ข้างกลองใบใหญ่ถึงกับลุกพรวดขึ้น ส่วนเจินวางงานเย็บผ้าในมือลงทันที ขณะที่หมิงรีบเดินมาถามรายละเอียดเพื่อเตรียมปรับตารางฝึกซ้อมให้สอดคล้องกับแผนการแข่งขัน


แม้ธามจะยังย้ำว่าทุกอย่างต้องดำเนินไปตามขั้นตอน แต่ก็ไม่ได้ห้ามเมื่อเห็นเด็ก ๆ พากันยิ้มกว้าง บ้างก็เริ่มพูดถึงชุดแสดงใหม่ บ้างก็อยากรู้ว่าเสาดอกเหมยที่สั่งทำจะมาถึงเมื่อไร


แม้แต่ตงที่ปกติไม่ค่อยแสดงอาการตื่นเต้นกับอะไรนัก ยังเดินมาตบไหล่ธามแรง ๆ พร้อมรอยยิ้มกว้าง


“ดีแล้วมึง”


ธามหันไปมอง


“อะไร”


“ก็เรื่องนี้ไง”


ตงพยักหน้าไปทางแฟ้มเอกสารบนโต๊ะ


“อากงมึงถ้ายังอยู่ คงดีใจน่าดู”


คำพูดนั้นทำให้ธามเงียบไปชั่วขณะ


เขาเหลือบมองหัวสิงโตสีทองเก่าที่ตั้งอยู่บนชั้นไม้ด้านในสุดของโรงซ้อม ก่อนพยักหน้าเบา ๆ


“อืม”


ตงไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงตบไหล่เขาอีกครั้งแล้วเดินกลับไปช่วยคนอื่นเก็บอุปกรณ์


ส่วนธามยังคงยืนอยู่ตรงนั้นอีกครู่หนึ่ง ก่อนหันกลับไปมองสมาชิกที่กำลังพูดคุยกันอย่างออกรส


เสียงหัวเราะของฉินดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางบทสนทนา ตามด้วยเสียงเปาที่กำลังเล่าอะไรบางอย่างให้เจินฟังจนเจ้าตัวต้องส่ายหน้า


โรงซ้อมที่เคยเงียบเหงาเมื่อหลายเดือนก่อน บัดนี้กลับเต็มไปด้วยชีวิตชีวาอย่างที่เขาแทบไม่ได้เห็นมานาน






อีกไม่กี่วันต่อมา รถบรรทุกขนาดกลางก็แล่นเข้ามาจอดหน้าประตูเหล็กของโรงซ้อมตั้งแต่ช่วงสาย


เสียงเครื่องยนต์ที่ดังผิดไปจากรถส่งของตามปกติเรียกให้สมาชิกในคณะทยอยเดินออกมาดู ก่อนจะพบว่าท้ายรถบรรทุกเต็มไปด้วยกล่องกระดาษขนาดใหญ่และอุปกรณ์ที่ห่อหุ้มด้วยพลาสติกกันกระแทกอย่างแน่นหนา


“มาแล้วเหรอ!”


เปาเป็นคนแรกที่ร้องขึ้น


เจ้าตัวรีบวางไม้กลองลง ก่อนเดินเร็ว ๆ ออกไปยังหน้าประตู โดยมีฉินกับเจินตามมาติด ๆ


“ของอะไรบ้างอะ” ฉินถามพลางชะเง้อมอง


“น่าจะเบาะฝึกก่อน” หมิงตอบ ขณะก้มตรวจรายการในโทรศัพท์ “ส่วนเสาดอกเหมยยังอยู่ระหว่างประกอบ อีกสองสามวันถึงจะส่งมา”


“โห...”


เปามองกล่องใบใหญ่ที่คนงานกำลังยกลงจากรถด้วยดวงตาเป็นประกาย


“ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นของใหม่เยอะขนาดนี้ในคณะเรา”


คำพูดนั้นทำให้เจินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หันมามอง ก่อนยิ้มบาง ๆ


“นั่นสิ”


ไม่มีใครพูดอะไรต่ออยู่ครู่หนึ่ง


เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่าอุปกรณ์บางชิ้นในโรงซ้อมถูกใช้งานมานานเพียงใด


เบาะรองรับแรงกระแทกที่เคยมีอยู่เริ่มยุบตัวตามกาลเวลา รองเท้าฝึกหลายคู่ผ่านการซ่อมมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ส่วนอุปกรณ์สำหรับฝึกท่าต่อตัวบางอย่างก็ต้องผลัดกันใช้ เพราะจำนวนที่มีไม่เพียงพอกับสมาชิก


ดังนั้นเมื่อกล่องกระดาษใบแรกถูกเปิดออก เผยให้เห็นเบาะฝึกชุดใหม่ที่ยังคงมีกลิ่นวัสดุจาง ๆ ทุกคนจึงอดตื่นเต้นไม่ได้


“ฉิน มาช่วยจับฝั่งนี้หน่อย”


หมิงเรียก


“มาแล้ว!”


เด็กหนุ่มรีบเดินเข้าไปช่วยประคองเบาะอีกด้าน ก่อนค่อย ๆ วางมันลงบนพื้นตามตำแหน่งที่ธามกำหนดไว้


เบาะสีเข้มผืนใหญ่ถูกคลี่ออกทีละแผ่น ผิวสัมผัสเรียบตึงและแน่นกว่าของเดิมอย่างเห็นได้ชัด เมื่อวางต่อกันจนเต็มพื้นที่ฝึกซ้อมก็ทำให้ลานโล่งกลางโรงซ้อมดูเปลี่ยนไปถนัดตา


ฉินย่อตัวลงใช้ฝ่ามือกดเบาะเบา ๆ ก่อนเงยหน้าขึ้นมองธาม


“เฮีย หนาดีจัง”


“อืม”


“ถ้าฝึกท่าต่อตัวบนนี้ก็น่าจะปลอดภัยขึ้นเยอะเลย”


ธามพยักหน้า ก่อนก้มลงตรวจรอยต่อระหว่างเบาะแต่ละแผ่น


ฉินมองท่าทางจริงจังนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มกับตัวเอง


ทางด้านเปากับตงกำลังช่วยกันขนกล่องอุปกรณ์ไปวางเรียงไว้ใกล้ผนัง ส่วนเจินรับหน้าที่ตรวจชุดฝึกใหม่ที่เพิ่งส่งมาถึง


ผ้าฝ้ายสีเข้มถูกพับมาอย่างเรียบร้อย แต่ละชุดมีป้ายชื่อสมาชิกติดกำกับไว้ตามขนาดที่วัดไว้ก่อนหน้านี้


เจินหยิบเสื้อขึ้นมาคลี่ดู ก่อนใช้นิ้วลูบแนวตะเข็บอย่างพิจารณา


“ตัดมาดีเลยนะ”


“จริงเหรอ” เปาหันมาถาม


“อืม ผ้าก็ระบายอากาศดีด้วย”


“งั้นของเราล่ะ”


“อยู่ในกล่องนั่น”


เปารีบเดินไปเปิดดู ก่อนหยิบเสื้อที่มีชื่อตัวเองติดอยู่ขึ้นมาทาบกับลำตัว


“พอดีเลยว่ะ”


“ยังไม่ได้ลองใส่เลย มึงรู้ได้ไงว่าพอดี” เจินถามเรียบ ๆ


“ก็ดูเอาไง”


“งั้นไปลองก่อน”


เปาหัวเราะ ก่อนหอบชุดฝึกของตัวเองเดินหายเข้าไปด้านใน


ไม่นานนัก เสียงโวยวายก็ดังกลับมา


“เฮ้ย! ใส่สบายจริงด้วย!”


ตงที่กำลังยกกล่องอยู่ถึงกับหัวเราะ


“เออ รู้แล้ว! ไม่ต้องตะโกน!”


เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วโรงซ้อม ก่อนทุกคนจะกลับไปช่วยกันจัดของต่อ


ท่ามกลางความวุ่นวายที่ดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบ ธามยืนตรวจรายการอุปกรณ์อยู่ข้างหมิงเป็นระยะ บางครั้งก็ช่วยคนงานยกของ บางครั้งก็เดินไปดูตำแหน่งวางเบาะและตรวจสอบพื้นที่สำหรับติดตั้งอุปกรณ์ฝึกเพิ่มเติม


จนกระทั่งกล่องใบสุดท้ายถูกขนเข้ามาเรียบร้อย


พื้นที่ภายในโรงซ้อมที่เคยมีเพียงกลองเก่า ฉาบคู่เดิม และเบาะฝึกที่ผ่านการใช้งานมาหลายปี บัดนี้กลับเต็มไปด้วยอุปกรณ์ใหม่ที่จัดวางอย่างเป็นระเบียบ


แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านช่องประตูเหล็กเข้ามาตกกระทบพื้นเบาะสีเข้ม ขณะที่ฝุ่นละอองเล็ก ๆ ลอยอยู่ในลำแสงเหนือศีรษะ


ฉินยืนมองภาพตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ หันไปหาธาม


“เฮีย”


“หืม”


“เหมือนโรงซ้อมใหม่เลยเนอะ”


ธามมองไปรอบ ๆ


แม้ตัวอาคารจะยังคงเป็นโรงซ้อมหลังเดิม ผนังปูนยังมีรอยแตกร้าวเล็ก ๆ ตามมุม เสาไม้เก่ายังคงตั้งอยู่ตรงตำแหน่งเดิม และประตูเหล็กก็ยังส่งเสียงครืดคราดทุกครั้งที่เปิดปิด


แต่เมื่อมีอุปกรณ์ใหม่เข้ามาเติมเต็ม พื้นที่ที่เคยดูเก่าและเงียบเหงากลับมีชีวิตชีวาขึ้นอย่างประหลาด


“ก็ยังเป็นที่เดิม”


ธามตอบ


ฉินยิ้ม


“แต่ดูดีขึ้นเยอะเลย”


ชายหนุ่มหันมามองคนพูด ก่อนพยักหน้าเบา ๆ


“อืม”


เด็กหนุ่มหันกลับไปมองเบาะฝึกที่วางเรียงกันอยู่กลางลานอีกครั้ง


“ฉินอยากลองซ้อมแล้วอะ”


“พรุ่งนี้”


“วันนี้ไม่ได้เหรอ”


“ให้กูตรวจอุปกรณ์ให้ครบก่อน”


ฉินทำหน้าผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้เซ้าซี้อะไรต่อ เพียงพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย


“ครับ งั้นพรุ่งนี้ก็ได้”


ธามมองใบหน้าที่พยายามเก็บความตื่นเต้นเอาไว้ ก่อนยื่นมือไปลูบศีรษะอีกฝ่ายเบา ๆ


“อดใจหน่อย”


ฉินเงยหน้าขึ้น


“เฮียจะสอนท่าใหม่ให้ฉินไหม”


“ถ้าท่าพื้นฐานมึงแน่นแล้ว”


“แน่นแล้วนะ”


“เดี๋ยวกูเป็นคนตัดสิน”


เด็กหนุ่มหัวเราะ ก่อนยิ้มกว้าง


“ครับผม”


ธามส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ ก่อนหันกลับไปช่วยหมิงตรวจรายการอุปกรณ์ต่อ


ฉินมองตามแผ่นหลังกว้างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินเข้าไปช่วยเจินพับชุดฝึกที่เพิ่งนำออกจากกล่อง


เสียงพูดคุยยังคงดังอยู่ทั่วโรงซ้อมเป็นระยะ สลับกับเสียงขยับกล่องกระดาษและเสียงหัวเราะของสมาชิกที่กำลังช่วยกันจัดของ


ส่วนบนชั้นไม้ด้านในสุด หัวสิงโตสีทองเก่าของอากงยังคงตั้งอยู่ตรงตำแหน่งเดิม


สีทองบนใบหน้าสิงโตซีดจางลงตามกาลเวลา ขนประดับบางส่วนเริ่มหลุดร่วง และลวดลายที่เคยสดใสก็เหลือเพียงร่องรอยของฝีมือช่างในอดีต


ทว่าท่ามกลางเสียงผู้คนที่กลับมาคึกคักอีกครั้ง หัวสิงโตเก่าตัวนั้นกลับดูไม่โดดเดี่ยวเหมือนแต่ก่อน


ธามเงยหน้าขึ้นมองมันโดยบังเอิญ


ภาพอากงในชุดฝึกสีเข้มที่เคยยืนคุมลูกศิษย์อยู่กลางลานผุดขึ้นมาในความทรงจำอย่างเลือนราง พร้อมเสียงกลองหนักแน่นที่เขาคุ้นเคยมาตั้งแต่เด็ก


ชายหนุ่มยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมา


หลายปีที่ผ่านมา เขาเคยคิดอยู่บ่อยครั้งว่าตัวเองจะรักษาสิ่งที่อากงทิ้งไว้ให้ได้นานแค่ไหน


แต่วันนี้ เมื่อมองเห็นสมาชิกทุกคนกำลังช่วยกันจัดเตรียมโรงซ้อมด้วยความกระตือรือร้น ความกังวลที่เคยกดทับอยู่ในใจก็ดูจะเบาบางลงไปบ้าง


“เฮีย!”


เสียงฉินดังขึ้นจากกลางลาน


ธามหันไปมอง


เด็กหนุ่มยืนอยู่ข้างเบาะฝึกใหม่ ในมือยังถือเสื้อที่เพิ่งพับเสร็จ ใบหน้าเปื้อนยิ้มขณะกวักมือเรียกเขา


“มาช่วยฉินหน่อย!”


“อะไรอีก”


“กล่องมันหนัก!”


ธามเหลือบมองกล่องกระดาษที่วางอยู่ข้างเท้าอีกฝ่าย ก่อนเดินเข้าไปหาโดยไม่พูดอะไร


ฉินขยับหลีกทางให้เล็กน้อย ก่อนช่วยจับอีกด้านอย่างรู้หน้าที่


“หนึ่ง สอง สามนะเฮีย”


“เออ”


ทั้งคู่ช่วยกันยกกล่องขึ้นจากพื้น ก่อนเดินนำไปวางไว้ข้างผนังตามที่หมิงจัดพื้นที่เอาไว้


เป็นเพียงงานเล็ก ๆ ที่ไม่ได้มีอะไรพิเศษนัก


แต่ระหว่างที่เดินเคียงกัน ฉินกลับเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้เขาอย่างสดใส


และธามก็เผลอยิ้มตอบโดยไม่รู้ตัว


นอกโรงซ้อม เสียงระฆังจากศาลเจ้าดังแว่วมาตามสายลมยามบ่าย ขณะที่กลิ่นธูปจาง ๆ ยังคงลอยปะปนอยู่กับกลิ่นอาหารจากตลาดเก่า


ทุกอย่างรอบตัวดูเหมือนจะยังคงดำเนินไปตามปกติ


ทว่าในโรงซ้อมสกุลเฉินแห่งนี้ บางสิ่งกำลังค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น


ไม่ใช่เพียงเพราะเงินสนับสนุนหรืออุปกรณ์ใหม่ที่ถูกส่งเข้ามา


หากเป็นเพราะความหวังที่ครั้งหนึ่งเคยริบหรี่ กำลังกลับมาสว่างขึ้นอีกครั้ง


และคราวนี้ ธามไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพังอีกต่อไป






TBC.


ตอนต่อไปขอพักเบรกเป็นตอนพิเศษของคู่รองนะครับ


หวังว่าจะถูกใจกัน


ขอพักต้มมาม่า ไปซดความแซ่บเผ็ดร้อนของเฮียใหญ่

nuangnut1996

สนุกมากครับ

GuN009

โอ้ว มีคู่รองด้วย  เย้ๆ
ต้องลองดูว่า เทียบกันได้ไหมอะครับ

Nukinho

บรรยากาศดี ๆ กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว รอแต่ว่า ฉินจะกล้าบอกความจริงกับเฮียธามเมื่อไหร่

thai_boys

ขอบคุณมากๆนะครับ