แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย depaper เมื่อ 2026-11-14 12:17
คำเตือนเนื้อหา
• นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งขึ้นจากจินตนาการทั้งหมด ตัวละครและเหตุการณ์ในเรื่องไม่ได้อ้างอิงจากบุคคลหรือองค์กรที่มีอยู่จริง • เหมาะสำหรับผู้อ่านที่มีอายุ 18 ปีขึ้นไป โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
ระบบคืนความสุขให้บิดา ตอนที่ 1 ภารกิจดูแลพ่อขี้เมา
เสียงรถมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างคันเก่า ครางอืดๆ ผสมปนเปไปกับเสียงขวดพลาสติกและเศษเหล็กกระทบกันก๊องแก๊ง อาจจะน่ารำคาญสำหรับคนทั่วไป แต่กลับเวหา เด็กหนุ่มเจ้าของรถ มันเหมือนเสียงดนตรีชโลมจิตใจว่าวันนี้ เขาสามารถเก็บขยะได้มากพอขายเอาเงินไปซื้อข้าวกินวันนี้ และถ้าเหลือนิดๆหน่อยๆ เขาก็จะได้แบ่งไปเติมเน็ต เติมเกมบ้าง
แดดบ่ายร้อนจัดจนเหงื่อไหลย้อยไปตามไรผม เสื้อยืดสีซีดเปียกชื้นแนบแผ่นหลัง เวหาจอดรถใต้ร่มไม้ ยกขวดน้ำขึ้นดื่ม ก่อนจะหันไปสำรวจของที่เก็บมาได้
‘ทั้งหมดนี้น่าจะขายได้สักร้อยยี่สิบ ซื้อข้าวสอง กล่องร้อย เหลือยี่สิบเอง เออยังไม่พอเติมน้ำมันพรุ่งนี้เลยนี่หนา สงสัยต้องเก็บของเพิ่มว่ะ’
ชายหนุ่มวัยยี่สิบสองปีถอนหายใจ ภาระของเขาไม่ได้มีแค่การเลี้ยงดูตัวเอง แต่รวมไปถึงการดูแลพ่อขี้เหล้าที่บ้าน หากเขาไม่ซื้อข้าวเข้าไป พ่อก็คงไม่ได้กินข้าว แต่ไม่ใช่เพราะตาแก่นั่นไม่มีเงิน เพียงแต่ว่าเงินที่ได้จากงานก่อสร้างของพ่อลงไปอยู่ในขวดเหล้าแทนที่จะเอาไปใช้จ่ายอื่นๆ
ค่ำแล้ว เวหาขับรถพ่วงข้างคู่ใจเข้าไปในโรงรับซื้อของเก่าเจ้าประจำ เขาขายขยะที่เก็บรวบรวมมาได้เงินสองร้อยห้าสิบ โชคดีที่เขาไปเจอสายไฟในกองขยะ พอได้ปอกเปลือกเอาทองแดงมาขายได้เงินเพิ่ม
“พ่อ ฉันข้าววางตรงนี้นะ” เวหาพูดแทบจะไม่มองคู่สนทนา เขารู้ว่ากว่าพ่อจะกินข้าวก็ดึกดื่นค่อนคืนไปแล้ว บางทีเมาพับหลับไป บางทีตื่นขึ้นมากินตอนเช้าก็มี
เวหาเดินเดินไปหยิบจานและช้อนสำหรับตัวเอง ก่อนที่จะนั่งอยู่ในมุมของตัวเองเงียบๆ ห้องเช่าราคาถูกแห่งนี้ไม่มีพื้นที่ส่วนตัว เปิดประตูมาก็เจอกับฟูกนอนเก่าๆของเขาและพ่อ ด้านในสุดเป็นห้องน้ำเล็กๆแคบๆ
เอาเข้าจริงแล้ววิชัยผู้เป็นพ่อก็ไม่ค่อยคุยกับเวหาเหมือนกัน โลกของตาแก่จมอยู่ในขวดเหล้า ทุกเช้าจะออกไปทำงานตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง พอตกเย็นกลับบ้าน ก็นั่งดื่มจนหลับไป
…ชีวิตของสองพ่อลูกเป็นแบบนี้ตั้งแต่แม่เสียไป
“วันนี้ได้เท่าไร?” พ่อถามทำลายความเงียบ
“ไม่เยอะ”
“ก็เก็บให้มากกว่านี้หน่อย”
เวหาพยักหน้ารับเขาไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด ทั้งๆ ที่นึกเถียงในใจว่า งานเก็บของเก่าของเขา ก็ไม่ได้เหนื่อยน้อยกว่างานก่อสร้างของพ่อ
วิชัย ผู้เป็นพ่อ ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม สายตามองไปยังมุมห้องที่ว่างเปล่า สมัยที่ดาวยังอยู่ เธอจะชอบเอนหลังที่มุมนี้ ชวนเขาคุยนั่นนี่ เรื่องลูกบ้าง เรื่องงานบ้าง หรือเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เขาจำไม่ได้แล้วว่าคุยอะไรกัน
…แต่ตอนนี้เหลือเพียงเขานั่งดื่มอยู่คนเดียว วิชัยยกเหล้าขึ้นดื่มอีกอึก ก่อนจะเบือนหน้าหนีจากมุมห้องนั้น
ใกล้เที่ยงคืน พ่อเมาพับหลับไปแล้ว ในความมืด เวหายังคงกดหน้าจออย่างเมามัน จู่ ๆ โทรศัพท์ในมือก็สั่นขึ้น แอปเกมที่เวหากำลังเล่นเด้งหลุด หน้าจอเปลี่ยนเป็นสีดำชั่วขณะ ก่อนจะปรากฏข้อความแปลกประหลาดขึ้นมาบนจอ
[ระบบกระชับความสัมพันธ์พ่อลูก
ตรวจพบผู้ใช้งานที่มีความสัมพันธ์กับบิดาอยู่ในระดับต่ำ
ระบบจะมอบภารกิจเพื่อฟื้นฟูความสัมพันธ์ระหว่างบิดาและบุตร โดยผู้ใช้งานจะได้รับรางวัลเป็นเงินสดเมื่อทำภารกิจสำเร็จ
หากสามารถทำสำเร็จทุกภารกิจจะได้เงินรางวัลพิเศษมูลค่า 1,000,000 บาท]
“อะไรวะเนี่ย?”
เวหาลองกดปุ่มย้อนกลับ แต่ข้อความประหลาดก็ยังคงอยู่
‘สแกมเมอร์หรือเปล่าวะเนี่ย’ เขาพิมพ์ถามลงไปในช่องข้อความ
[ยืนยัน ระบบสามารถมอบรางวัลเป็นเงินจริงเข้าบัญชีผู้ใช้งานได้จริง]
’แล้วถ้าทำครบทุกภารกิจจะได้เงินหนึ่งล้านจริง ๆเหรอ’
[ยืนยัน ผู้ใช้งานจะได้รับเงินสดจำนวน 1,000,000 บาท เมื่อสำเร็จทุกภารกิจ]
เวหาลุกพรวดจากที่นอน
“หนึ่งล้าน!” เขาตะโกนออกมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะรีบเอามือปิดปาก กลัวว่าพ่อจะได้ยิน
เงินหนึ่งล้านบาท! ถ้ามีเงินก้อนนี้ เขาไม่ต้องออกไปขับรถพ่วงข้างเก็บของเก่าตากแดดอีกต่อไป จะซื้อรถมอเตอร์ไซค์คันใหม่ ซื้อโทรศัพท์ดี ๆ หรือเอาไปลงทุนทำอะไรสักอย่างก็ยังได้
“ตกลง ทำเลย” เวหาพิมพ์ตอบระบบอย่างรวดเร็ว
หน้าจอโทรศัพท์กระพริบแสงสีเขียว
[ยืนยันการเข้าร่วม ระบบกระชับความสัมพันธ์พ่อลูก]
—
เช้าวันถัดมา เวหาตื่นขึ้นในเวลาเดิมตามความเคยชิน ความคิดแรกในหัวคือไอ้ระบบกระชับความสัมพันธ์พ่อลูกอะไรนั่นคงเป็นแค่ความฝัน แต่ยังไม่ทันจะตัดใจ เสียงเตือนระบบลึกลับก็ดังขึ้น พร้อมข้อความในจอ
[ระบบกระชับความสัมพันธ์พ่อลูก
ภารกิจหลัก: ภารกิจที่ 1 จับมือบิดา
เงื่อนไข: จับมือบิดาโดยสมัครใจ เป็นเวลาไม่น้อยกว่า 10 วินาที
หากทำสำเร็จจะได้รับเงินรางวัล 1,000 บาทโอนเข้าบัญชี]
“จับมือสิบวินาทีเนี่ยนะ?”
เวหาพึมพำ คิดในใจว่าแค่จับมือพ่อจะได้เงินได้ยังไง
เสียงไอคอกแคกดังมาจากหน้าบ้าน วิชัยยืนสูบบุหรี่ใบจาก ใส่กางเกงวอร์ม เปลือยแผงอกที่แน่นไปด้วยกล้ามเนื้อจากการใช้แรง
“พ่อ”
“อะไร?”
“ขอดูมือหน่อย”
วิชัยหันหน้าไปมองลูกชาย “ดูทำไมวะ”
“เมื่อวาน ฉันเห็นมือพ่อมีแผล”
“เออ ๆ เมื่อวานโดนลวดเกี่ยวมาว่ะ แต่ไม่เป็นอะไรหรอก”
เวหาไม่รอคำอนุญาต เดินเข้าไปคว้ามือพ่อขึ้นมาดู
ฝ่ามือของวิชัยหยาบกร้าน ผิวหนังหนาตรงโคนนิ้วมีรอยด้านจากการจับอุปกรณ์ก่อสร้างมานานหลายสิบปี หลังมือมีรอยแผลแผลเป็นนูน
หนึ่ง...สอง...สาม… เวหาจับมือพ่อกุมไว้ให้ครบเวลาตามเงื่อนไขของระบบ
“จะจับอีกนานไหม?”
“เดี๋ยวก่อนพ่อ” สี่… ห้า… หก…
“จะหาหวยหรือไงวะ”
เจ็ด… แปด… เก้า… สิบ!
โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นขึ้น เขาหยิบออกมาดูทันที
[ภารกิจที่ 1 สำเร็จ]
เวหาเปิดแอปธนาคารตรวจสอบยอดเงิน ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นยอดเงินเพิ่มขึ้นจริง ๆ
“พ่อ ผมไปก่อนนะ!”
“เอ้า อะไรของมันวะ อยากจับมือก็จับ อยากไปก็ไป”
วิชัยเกาหัวแกรกๆ ก่อนจะเดินเข้าห้องไปอาบน้ำ เตรียมไปทำงานวันนี้
เวหาขับรถมอเตอร์ไซค์พ่วงข้าง ยิ้มกว้างจนหุบไม่ลง แค่จับมือพ่อสิบวินาทีก็ได้เงินเข้าบัญชี ถ้าเป็นแบบนี้ เงินหนึ่งล้านบาทคงไม่ได้ยากอย่างที่คิด
เวหาเข้าร้านสะดวกซื้อเติมเงินโทรศัพท์ เติมเกม ซื้อโฟมล้างหน้ากับครีมซองสองสามชิ้น ชายหนุ่มยืนเลือกของหน้าชั้นเครื่องสำอางอย่างตั้งใจ ปกติเขาไม่ค่อยมีเงินเหลือพอจะซื้อของพวกนี้ แค่มีเงินกินข้าวกับเติมโทรศัพท์ก็ถือว่าดีแล้ว
เวหากลับเข้ามาบ้านก่อนพ่ออกไปทำงานพอดี
“ซื้ออะไรมา”
เวหาชะงักเล็กน้อย
“โฟมล้างหน้า นิดๆ หน่อยๆ”
“ไหนว่าได้ไม่เยอะ ไอ้นี่ เดี๋ยวนี้หัดเม้มตังค์”
—
ตกเย็น วิชัยกลับมาถึงบ้านในสภาพเหนื่อยล้า เสื้อยืดผลงานแขนยาวเปื้อนฝุ่นปูนและชุ่มเหงื่อ แต่แทนที่จะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เขากลับหยิบขวดเหล้าขาวออกมานั่งดื่มอยู่ที่มุมเดิม
เวหาไม่ได้ออกไปเก็บของเก่า วันนี้เขานอนเล่นเกมทั้งวัน ตกบ่ายก็ออกไปซื้อกับข้าวกล่องสำหรับตัวเองและพ่อ โทรศัพท์สั่นเตือนขึ้นในระหว่างที่เวหากำลังนอนเล่นเกมอย่างเมามันเช่นเคย
[ระบบกระชับความสัมพันธ์พ่อลูก
ภารกิจหลัก: ภารกิจที่ 2 หนุนตักบิดา
เงื่อนไข: หนุนตักบิดาเป็นเวลาไม่น้อยกว่า 1 นาที โดยบิดายินยอมให้หนุนตัก
หากทำสำเร็จ จะได้รับรางวัล 3,000 บาท โอนเข้าบัญชี]
‘หนุนตักเลยเหรอวะ’
เวหาวางโทรศัพท์ลง คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนหันกลับไปมองพ่อที่นั่งเมาที่มุมห้อง สายตามอง
“พ่อ”
“อะไร”
“นั่งทำอะไรตรงอ่ะ” เวหาคลานมาใกล้
“ก็นั่งกินเหล้าสิวะ เอ็งเห็นว่าข้ากำลังทำอะไรอยู่ล่ะ”
เวหาหัวเราะแห้ง ๆ แล้วนั่งลงข้างพ่อ
“วันนี้กลับเร็วดีนะ”
“งานเสร็จเร็ว”
“เหนื่อยไหม”
“ก็เหนื่อยเหมือนทุกวัน”
บทสนทนาหยุดลงเพียงเท่านั้น วิชัยกระดกเหล้าอีกแก้ว ส่วนเวหานั่งมองเพดาน ในหัวพยายามคิดบทสนทนา
“พ่อทำงานก่อสร้างมานานหรือยัง?”
“ตั้งแต่หนุ่ม ๆ”
“ไม่เบื่อเหรอ?”
“เบื่อแล้วเอาอะไรกินวะ”
“แล้วพ่อเคยคิดจะทำอย่างอื่นไหม”
วิชัยหัวเราะในลำคอ
“คิดไปก็เท่านั้น คนอย่างข้าจะไปทำอะไรได้”
เขาพูดพลางยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มอีกครั้ง
เวหาไม่รู้จะคุยอะไรต่อ ปรกติเขากับพ่อแทบจะไม่คุยกัน แผนการณ์ขอหนุนตักพ่อล้มไม่เป็นท่า
เมื่อหมดหนทาง เขาจึงเริ่มแผนสองด้วยการแกล้งหาวออกมาเสียงดัง ๆ
“ง่วงก็นอนไปสิวะ”
“ยังไม่ง่วง” เวหาตอบ แต่ตัวขยับเข้าไปใกล้ ค่อย ๆ เอนศีรษะลงพิงไหล่พ่อ
วิชัยชะงักเล็กน้อย
“อะไรของเอ็ง”
“ขอพักแป๊บหนึ่ง”
“เมื่อกี้ยังบอกไม่ง่วง”
“ตอนนี้ง่วงแล้ว”
เวหาหลับตา ทำเหมือนกำลังจะเคลิ้มหลับ เขาค่อย ๆ ขยับตัวลงจากไหล่ แล้วทิ้งศีรษะลงบนตักของพ่ออย่างแนบเนียน
“เฮ้ย...” วิชัยก้มลงมองลูกชาย
เวหาไม่ตอบ นอนหลับตานิ่ง ทำลมหายใจให้สม่ำเสมอ
วิชัยมองในหน้าลูกชายอยู่ครู่หนึ่ง เขาวางแก้วเหล้าลงข้างตัว ขยับขาเล็กน้อยให้เวหานอนถนัดขึ้น
เขารู้ว่าลูกชายโตเป็นหนุ่ม แต่ไม่คิดว่าจะตัวใหญ่ขนาดนี้ กะด้วยสายตาแล้วเวหาคงสูงใหญ่ใกล้ๆ กับเขา แต่ในมุมหนึ่งของความทรงจำ เขายังเห็นภาพเด็กชายตัวเล็ก ที่วิ่งเล่นไปรอบๆ ห้องเช่า
ตอนนั้นเวหาชอบนอนหนุนตักแม่ วิชัยยังจำภาพที่เมียนั่งลูบหัวลูกที่นอนหนุนตัก เล่านิทาน หัวเราะคิกคัก วิชัยก้มมองเวหาอีกครั้ง วางมือลงบนหัวของลูกชายแล้วลูบเบา ๆ
“โตจนป่านนี้แล้ว ยังจะทำตังเหมือนเด็กอีก”
ห้าสิบแปด… ห้าสิบเจ็ด… ห้าสิบหก…
เวหานอนนับถอยหลัง เขาไม่ชินกับการต้องอยู่ใกล้พ่อขนาดนี้
สี่สิบเจ็ด… สี่สิบหก… สี่สิบห้า…
เขาไม่เคยรู้เลยว่าต้นขาของตาแก่ขี้เมาจะแน่นขนาดนี้ แม้หน้าท้องไม่ได้แบนราบเหมือนวัยรุ่น แต่พุงน้อยๆ ที่หัวเขาพิงอยู่ก็แน่นแข็ง อุ่นร้อน
สามสิบห้า… สามสิบสี่… สามสิบสาม…
กลิ่นของพ่อโอบล้อมเวหาไว้ไม่อาจเลี่ยง มันเป็นส่วนผสมของเหล้าขาว เหงื่องาน และกลิ่นความเป็นชาย
ยี่สิบสอง… ยี่สิบเอ็ด… ยี่สิบ...
ทำไมยิ่งสูดหายใจ ใจเขาก็ยิ่งเต้นแรง ในหน้าร้อนผ่าว
สาม… สอง… หนึ่ง! โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงสั่นตามเวลา
เวหาดีดตัวขึ้นนั่ง ปล่อยให้ผู้เป็นพ่อมองด้วยความงุนงง
“อะไรของเอ็งวะ”
“ปวดฉี่” เวหาไม่สนใจพ่อ วิ่งเข้าห้องน้ำทันที
พอลงกลอนเสร็จ เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตรวจสอบ
[ภารกิจที่ 2 สำเร็จ]
'ได้เงินแล้ว’ เวหานึกลิงโลด จนลืมสังเกตุไปว่าท่อนเนื้อในกางเกงของเขาแข็งโด่ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
—
จะเที่ยงคืนแล้ว
เวหายังนอนเล่นเกมอย่างเพลิดเพลิน จนกระทั่งได้ยินเสียงประตูหน้าห้องเปิดออก
“กลับมาแล้วเหรอ” เวหาถาม แต่ไม่มีเสียงตอบ
เวหาละสายตาจากโทรศัพท์ แสงไฟจากนอกห้องส่องให้เห็นวิชัยนอนตะแคงอยู่กลางบ้าน รองเท้าแตะข้างหนึ่งถอดไว้ที่ประตู อีกข้างยังสวมอยู่ที่เท้า ใบหน้าของพ่อแดงก่ำ กลิ่นเหล้าคละคลุ้งไปทั่ว
“พ่อ ลุกก่อน ไปนอนบนที่นอนไป” เวหาเขย่าไหล่ร่างใหญ่ที่เมามาย
วิชัยขยับตัวเล็กน้อย แต่ฤทธิ์สุราทำให้เขาหมดเรี่ยวแรง
“เมาอะไรขนาดนี้เนี่ย กินที่บ้านยังไม่พอ ต้องออกไปเติมอีก” เวหาถอนหายใจ เขาก้มลงพยายามประคองพ่อไปนอบบนฟูก แต่ร่างใหญ่ที่นั้นหนักเกินกว่าจะเคลื่อนย้ายได้ง่าย ๆ
เวหาไม่รู้เลยว่าที่พ่ออกไปกินเหล้าอีกครั้ง เพราะเขาคิดถึงเมียจนใจเจ็บ เหล้าเป็นยาเดียวที่จะพาเขาผ่านคืนนี้ไปได้
[ระบบกระชับความสัมพันธ์พ่อลูก
ภารกิจพิเศษ: ดูแลบิดาในยามเมามาย
เงื่อนไข: เช็ดทำความสะอาดร่างกายให้บิดา
หากทำสำเร็จจะได้รับรางวัล 5,000 บาท เข้าบัญชี]
โทรศัพท์มือถือของเวหาสั่น แสดงตัวหนังสือที่ทำให้เวหาต้องตาโต
“ห้าพันเลยเหรอ” เวหาอ่านซ้ำอีกครั้ง ก่อนจะหันไปมองพ่อที่นอนหมดสภาพอยู่บนพื้น
“เอาวะ...”
เวหาหยิบกาละมัง และผ้าขนหนูผืนเล็กมาวางข้างพ่อ พลางใช้มือเขย่าร่างวิชัยให้รู้สึกตัว
“พ่อ ไหวไหม ฉันเช็ดตัวให้นะ จะได้สดชื่น ”
วิชัยขยับปากเหมือนจะพูดอะไร แต่มีเพียงเสียงอ้อแอ้ที่ฟังไม่ได้ศัพท์
เวหาถอดเสื้อคนงานและกางเกงขาสั้นของพ่อออกอย่างทุลักทุเล แขนขาใหญ่ ๆ ของพ่อหนักกว่าที่คิด
เวหาจุ่มผ้าขนหนูลงในกาละมังใส่น้ำ บิดจนหมาด แล้วเริ่มเช็ดใบหน้าของพ่อ ตามด้วยลำคอและแขนทั้งสองข้าง
เมื่อได้มองดูใกล้ ๆ เขาก็เพิ่งสังเกตว่าร่างกายของพ่อ มีร่องรอยจากการทำงานอยู่เต็มไปหมด ทั้งรอยแผลขูดขีดตามแขน รอยถลอกตรงข้อศอก บางแผลยังมีรอยแดงใหม่ ๆ อยู่เลย
'ตาแก่นี่ ทำงานไม่ระวังเลย' เขานึกตำหนิด้วยความเป็นห่วง
เวหาเช็ดต่ำลงมาถึงหน้าท้อง พุงน้อยๆ ของพ่อขยับขึ้นลงตามลมหายใจ ที่สะดือมีไรขน ไล่ลามลงไปในที่ลับ
เวหามองตามไรขนดกดำ ปลายทางคือกางเกงในสีแดงตุ่นที่หุ้มก้อนเนื้ออวบแน่นเอาไว้ แม้เวหาจะเห็นพ่อใส่กางเกงในนอนทุกคืน แต่คืนนี้ดูเหมือนทุกอย่างจะเปลี่ยนไป
“ดาว…” ปากพ่อพึมพำ
“อะไรนะพ่อ”
“ดาว… กลับมาแล้วเหรอดาว” เสียงนั้นแผ่วเบาและขาดห้วง
เวหานิ่งไป ‘พ่อคงคิดถึงแม่มากสินะ’
“แม่ไม่อยู่แล้วพ่อ” เวหาพูดเบา ๆ แม้จะรู้ว่าคนเมาคงไม่ได้ยิน
วิชัยขยับมือไขว่คว้า ราวกับกำลังควานหาใครบางคนจากอากาศ
“อย่าเพิ่งไป...” วิชัยจับหมับเขาที่แขนของผู้เป็นลูก
เวหามองมือนั้นอยู่ครู่หนึ่ง เขาไม่เคยรู้เลยว่าพ่อยังคิดถึงแม่มากขนาดนี้ …หรือบางทีเขาแค่ไม่สนใจที่จะรู้เรื่องของพ่อ
“พ่อ” เวหาร้องด้วยความตกใจเมื่อพ่อรวบเขาเข้าไปกอด ในเวลานี้ร่างบางของเขาคร่อมอยู่เหนือร่างหนาของผู้เป็นพ่อ อีกคืบเดียวเท่านั้น ริมฝีปากก็จะประกบกันแล้ว
น่าแปลกที่คืนนี้กลิ่นเหล้าของพ่อไม่ได้เหม็นขมขื่นเช่นทุกวัน กลิ่นนั้นไม่ได้หอม แต่กลับยั่วยวนให้เขาต้องสูดกำซาบเข้าไปโดยไม่อาจต้านไหว
ยิ่งใกล้ยิ่งได้กลิ่นความเป็นชายที่ระเหยมาจากวงแขนของพ่อ แทนที่เขาจะย่นจมูกด้วยความรังเกียจ เวหาสูดหายใจเข้าลึกเต็มปอด
บางจังหวะเขาเตือนตัวเองว่า ชายที่กอดเขาอยู่ในเวลานี้คือพ่อของเขา จะดูเหมือนจะไม่ทันการณ์ เพราะตอนนี้ ท่อนเนื้อในกางเกงขาสั้นของเขาแข็งตัวขึ้นมาเสียแล้ว
สองพ่อลูกมีขนาดร่างกายที่ไม่แตกต่างกันมากนัก จนร่างกายของเวหาทาบทับร่างของพ่อได้พอดิบพอดี ในขณะที่ท่อนเนื้อของเวหาแข็งแกร่งกดทับ ท่อนเนื้อของผู้เป็นพ่อก็ค่อยๆ คับพองขึ้นสู้
วิชัยกอดเวหาแน่นขึ้น ดูเหมือนเขาจะยกบั้นเอวขึ้นเพื่อรอรับการบดเบียดของเวหา ร่างกายของทั้งสองขยับเป็นจังหวะ ขึ้นและลง ประหนึ่งเต้นรำในจังหวะสโลว์
“ดาว…” เสียงแผ่วของพ่อยังครวญเป็นชื่อแม่
เวหาในเวลานี้ไม่มีสติมากพอที่จะคิดเรื่องผิดชอบชั่วดี ร่างกายของเขากำลังตักตวงเอาความเสียวซ่านจากร่างกายของพ่อ ไม่ว่าจะเป็นกลิ่นรสที่ซ่านเสียว หรือจะเป็นการถูไถท่อนเนื้อแน่นหนัก
วิชัยค่อยๆยื่นหน้าขึ้นจนริมฝีปากสัมผัสกับลูกชาย ไม่ว่าเขาจะรู้ตัวหรือไม่ แต่ริมฝีปากหนานั้นก็ทำให้อีกฝ่ายสั่นสะท้าน
แม้จะเมามาย แต่วิชัยก็ไม่ได้สิ้นลายนักรัก ปากและลิ้นของเขายังคงทำงานอย่างดีเยี่ยม ในขณะที่เวหากลับจูบตอบแบบเงอะๆงะๆ
เวหาเดาไว้ไม่ผิด พ่อค่อยๆใช้สองมือกดไหล่ของเขาลงไปเบื้องล่าง จนใบหน้าเผชิญกับกางเกงในสีแดงตุ่น แม้จะไม่ได้ใช้ชีวิตผาดโผน แต่เขาก็เคยมีประสบการณ์กับเพื่อนรุ่นเดียวกันมาพอที่จะรู้ว่า ต้องทำอะไรให้พ่อพึงพอใจ
เวหาแตะจมูกลงบนกางเกงในที่หุ้มท่อนเนื้อแทบจะไม่มิด กลิ่นของความเป็นชายระเหยออกมาเข้มข้นกว่าส่วนไหน เขาค่อยๆไล้ปลายจมูกลงบนเนื้อผ้า สูดดมกลิ่นเหงื่อ กลิ่นฉี่ ของพ่อด้วยความพึงใจ ขณะเดียวกันวิชัยก็ใช้สองมือกดหัวเวหาให้แนบเป้า เหมือนจะให้ลูกชายได้ดมกลิ่นที่ปรารถนาอย่างถึงอกถึงใจ
ก่อนที่จะปลดปราการด่านสุดท้าย เวหาคิดถึงผิดชอบชั่วดีได้ครู่หนึ่ง แต่เขาก็โกหกตัวเองว่าเขากำลังทำภาระกิจ ‘ดูแลบิดาในยามเมามาย’ ตามที่ระบบมอบให้ เขาทำเพื่อเงิน เขาไม่ได้อยากจะมีความสัมพันธ์ต้องห้ามกับพ่อแบบนี้เลย ไม่ได้อยากเลยจริงๆ…
แล้วกางเกงในสีแดงตุ่นก็ถูกร่นลงมา ท่อนเนื้ออวบหนาสีคล้ำเข้มดีดขึ้นท้าทาย ความเป็นชายของพ่อไม่ได้มีสัดส่วนที่ยาวนัก แต่ชดเชยด้วยความอวบหนา ที่พอๆกับกบอ้วนๆ ตัวนึง หนังหุ้มปลายหยักหนาร่นลงมาอยู่กลางหัวองคชาติ ถึงแม้จะยังร่นลงมาไม่หมด แต่ก็เห็นได้ชัดว่าคอหยักของท่อนเนื้อ นูนเป็นสันไม่ต่างจากหัวปลาดุก
ที่ปลายหัวบาน มีน้ำหล่อลื่นค่อยๆไหลซึมออกมา สะท้อนกับแสงไฟที่ส่องเข้ามาจากภายนอก เวหาไม่อาจห้ามใจที่จะใช้ลิ้นสัมผัสกับน้ำเหนียวใสนั้น เขาชิมรสหวานผสมคาวเล็กน้อย ก่อนที่จะครอบปากลงไปบนหัวท่อนเนื้อขนาดไม่ต่างกับไข่ไก่
“อ่าาาา” วิชัยส่งเสียงครางแหบต่ำ สองมือประคองหัวของผู้เป็นลูก
ทีละนิ้วทีละนิด เวหาค่อยๆกลืนท่อนเนื้อนั้นเข้าไปจนลึกสุดลำคอ เวลานี้จมูกของเขาฝังลงบนพงขนสีดำที่หัวเหน่าของพ่อ ตรงนี้เองที่กลิ่นของความเป็นชายระเหยขึ้นมา เขาสูดหายใจเข้าลึก รู้สึกล่องลอยจนลืมไปว่าใช้ลำคอโอบรับท่อนลำของผู้เป็นพ่ออยู่
“ดาว ดาวจ๋าาา พี่เสียว” พ่อยังครวญครางไม่หยุดปาก ในขณะที่เวหาเองก็รูดปากขึ้นลงส่งความสุขให้กับพ่ออย่างเต็มความสามารถ ดีที่พ่อยังครางชื่อแม่อยู่ในตอนนี้ เวหาหวังว่าพ่อจะคิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นแค่ฝันไป
“ดาวจ๋า ใช้ลิ้นอีกหน่อย ดาว เลียไข่พี่ด้วย”
เวหาไม่ดื้อ เขาทำตามคำสั่งพ่อทุกประการ เริ่มจากการใช้ลิ้นเลียไปบนหัวองคชาติ โลมเลียผ่านเส้นสองสลึง ไล้ลิ้นผ่านเส้นเลือกที่ปูดโปนอยู่บนท่อนลำอวดหนา ก่อนจะสัมผัสลิ้นลงตรงถุงอัณฑะขนาดใหญ่ ที่ทั้งอุ่นร้อนและหอมรัญจวน
“อู้ยย ดาว อมควยเก่งจังเลย เมียพี่เก่งจริงๆ โอ้ยย ไม่ไหวแล้วเมียจ๋า ผัว… ผัวจะเสร็จแล้ว จะเสร็จแล้ว โอ๊ยยย เสร็จแล้ว”
และแล้วน้ำรักจำนวนมหาศาลก็พ่อออกมาจากท่อนเนื้อของวิชัยราวกับน้ำพุ เวหาที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาเลียพวงไข่เงยหน้าขึ้นมาเห็นการระเบิดนั้นพอดี น้ำรักร้อน ๆ กระเด็นไปถึงหน้าอกของผู้เป็นพ่อ อีกส่วนกระเด็นมาเลอะแก้มของเวหาเป็นปื้น
เวหาไม่ปล่อยให้เสียของ เขาค่อยๆใช้ลิ้นเก็บเอาน้ำรักที่เปื้อนเปรอะอยู่บนท่อนลำของพ่อเข้าปาก รสคาวเข้มของมันแม้จะทำใจให้กลืนกินได้ยาก แต่พอคิดได้ว่ามันมาจากร่างกายของผู้เป็นพ่อ เขาก็ฝืนทดลองชิมจนหมด
เวหาก็ใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดทำความสะอาดร่างกายที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำรัก จนเมื่อลมหายใจของวิชัยสม่ำเสมอ เสียงกรนเบาๆ ก็บรรเลงขึ้นเพื่อบอกว่าพ่อกลับเข้าสู่นิทราอีกครั้ง
เวหาดึงผ้าห่มขึ้นคลุมกายวิชัย แล้วถัดตัวไปนอนบนฟูกของตัวเองที่ไม่ห่างกันมากนัก
แสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบ
[ภารกิจพิเศษสำเร็จ]
เวหายิ้มออกมาในความมืด ไม่มีใครรู้ว่า รอยยิ้มนี้เกิดจากยอดเงินในบัญชีที่เพิ่มขึ้น หรือเขาพึ่งพอใจที่ได้ใกล้ชิดพ่อกันแน่
— | 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 
โพสต์ 
โพสต์ 