|
ตอนที่ 11 สิบปีก่อน...ความลับที่ถูกฝังไว้ 22.30 น. — ห้องพักของพริมเปรมยังคงนิ่งหลังจากอ่านข้อความที่พริมได้รับ "สิบปีก่อนมีอะไรเกิดขึ้นคะ" พริมนั่งลงตรงหน้าเขา เปรมถอนหายใจยาว ก่อนเริ่มเล่า "เมื่อสิบปีก่อน ผมยังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่ ตอนนั้นครอบครัวผมมีปัญหาเรื่องธุรกิจ ลุงอธิพงษ์เป็นคนดูแลกิจการแทนพ่อ" "แล้วเกี่ยวอะไรกับฉันคะ" เปรมมองเธอ "ตอนนั้นพ่อของเธอเคยทำงานบัญชีให้บริษัทของครอบครัวผม" พริมชะงัก "คุณพ่อฉันเหรอ" "ใช่ พ่อของเธอเป็นคนพบความผิดปกติในการเงิน แต่ก่อนที่เขาจะเปิดเผยหลักฐาน เขากลับถูกกล่าวหาว่าทำเอกสารหาย และต้องออกจากงาน" พริมเริ่มหน้าซีด "ทำไมฉันไม่เคยรู้เรื่องนี้" "ผมก็ไม่รู้ว่าผู้ใหญ่ปิดบังอะไรเธอไว้บ้าง" เปรมจับมือเธอ "ผมขอโทษที่ไม่เคยเล่าให้ฟัง" พริมมองเขา "แล้วคุณรู้จักฉันตั้งแต่ตอนนั้นหรือเปล่า" เปรมพยักหน้า "ผมเคยเห็นเธอครั้งหนึ่ง ตอนที่พ่อของเธอมาที่บริษัท" พริมเงียบไป เธอเริ่มรู้แล้วว่าความสัมพันธ์ของเธอกับเปรมอาจมีบางอย่างเชื่อมโยงกันมากกว่าที่คิด 08.30 น. — ห้องประชุมฉุกเฉินเช้าวันถัดมา เปรมเรียกทุกคนเข้าประชุม เบสเปิดไฟล์เสียงที่ได้รับจากฝ่ายไอที เสียงของอธิพงษ์ดังขึ้นชัดเจน "เอกสารพวกนั้นต้องหายไปก่อนที่เปรมจะรู้เรื่อง" อีกเสียงตอบกลับ "แล้วชื่อพริมล่ะครับ" "ใช้ชื่อนั้นไปก่อน ไม่มีใครสงสัยคนที่ไม่มีอำนาจตัดสินใจหรอก" พริมนั่งนิ่ง รุตพูดขึ้น "นี่เป็นหลักฐานสำคัญ แต่เราต้องเก็บต้นฉบับและตรวจสอบความถูกต้องของไฟล์เสียงด้วย" เบสพยักหน้า "ผมจัดเก็บไฟล์พร้อมข้อมูลต้นทางไว้แล้วครับ" เปรมมองทุกคน "ผมจะไม่ปล่อยให้เรื่องนี้จบลงด้วยการปกปิดอีกต่อไป" 10.45 น. — ห้องทำงานฝ่ายสร้างสรรค์อลิชกำลังจัดเอกสาร เบสเดินเข้ามาหาพร้อมกาแฟ "แฟนครับ พักก่อน" อลิชเงยหน้าขึ้นยิ้ม "ยังไม่ชินเลยนะ" "กับคำว่าแฟนเหรอ" "ใช่ค่ะ" เบสขยับเก้าอี้มานั่งใกล้ ๆ "ถ้าไม่ชิน ผมจะพูดให้ฟังทุกวัน" อลิชหัวเราะ ก่อนจับมือเขา "แต่มีเรื่องหนึ่งที่ฉันอยากขอ" "อะไรครับ" "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับคดีนี้ อย่าให้มันทำให้เรากลายเป็นคนที่ไม่เชื่อใจกัน" เบสพยักหน้า "ผมสัญญา" 12.00 น. — ห้องทำงานฝ่ายขายธันวาเดินเข้ามาหาณิชา "คุณณิชา ผมอยากขอโทษเรื่องที่ผ่านมา" ณิชาวางเอกสารลง "คุณไม่จำเป็นต้องขอโทษฉันหรอกค่ะ ถ้าคุณไม่ได้ทำอะไรผิด" ธันวานั่งลง "ผมควรพูดตั้งแต่แรกว่าผมเคยได้รับข้อเสนอให้ปิดปาก" ณิชามองเขา "แล้วคุณปฏิเสธใช่ไหม" "ครับ แต่ผมกลัวจนไม่กล้าพูด" ณิชาพยักหน้า "ตอนนี้คุณยังมีโอกาสทำสิ่งที่ถูกต้องนะคะ" ธันวายื่นแฟ้มเอกสารให้ "นี่เป็นหลักฐานการติดต่อทั้งหมดครับ" 19.00 น. — ร้านอาหารส่วนตัววันนี้กลุ่มเพื่อนผู้ชายกลับมารวมตัวกันอีกครั้ง ได้แก่ เปรม มิวนิก รุต เบส และธันวา รุตเปิดประเด็นก่อน "ช่วงนี้ใครมีปัญหาเรื่องความสัมพันธ์บ้างไหม" เบสหัวเราะ "ผมไม่มีครับ กำลังแฮปปี้" มิวนิกยิ้ม "คนมีแฟนใหม่ก็แบบนี้แหละ" ธันวาถาม "แล้วพวกนายคิดยังไงกับความสัมพันธ์แบบ Friends with Benefits" เบสยกคิ้ว "หัวข้อคืนนี้น่าสนใจนะ" เปรมตอบอย่างใจเย็น "มันขึ้นอยู่กับความเข้าใจของคนสองคน ถ้าตกลงกันชัดเจนและไม่มีใครถูกหลอก ก็เป็นการตัดสินใจของผู้ใหญ่" มิวนิกเสริม "แต่ต้องคุยกันเรื่องขอบเขต ความคาดหวัง และความปลอดภัยทางเพศด้วย" รุตหัวเราะ "แล้วถ้าฝ่ายหนึ่งเริ่มมีความรักล่ะ" ธันวาตอบ "ต้องพูดตรง ๆ เพราะถ้าคนหนึ่งคิดว่าเป็นแค่ความสัมพันธ์ชั่วคราว แต่อีกคนคิดว่าจะพัฒนาเป็นแฟน มันจะกลายเป็นปัญหา" เบสพยักหน้า "ผมเคยคิดว่าความสัมพันธ์แบบไม่ผูกมัดน่าจะง่ายกว่า แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าความรู้สึกคนเราไม่ได้ควบคุมง่ายขนาดนั้น" มิวนิกยกแก้วขึ้น "เรื่องบนเตียงอาจทำให้คนใกล้ชิดกัน แต่ความจริงใจต่างหากที่ทำให้คนอยากอยู่ด้วยกัน" เปรมยิ้ม "พูดได้ดี" รุตหัวเราะ "คืนนี้เราดูโตขึ้นกันทุกคนเลยนะ" เบสแซว "ยกเว้นพี่รุตครับ ยังโดนแฟนดุเหมือนเดิม" ทุกคนหัวเราะเสียงดัง 21.30 น. — ห้องพักของเปรมพริมกำลังอ่านเอกสารเก่าที่เปรมให้มา เธอพบชื่อพ่อของตัวเองอยู่ในรายการพนักงานที่เคยเกี่ยวข้องกับการตรวจสอบบัญชีเมื่อสิบปีก่อน แต่สิ่งที่ทำให้เธอหยุดอ่านคือข้อความที่เขียนไว้ด้านล่าง ผู้ตรวจพบความผิดปกติ: นายสมชาย — บิดาของพริม พริมเงยหน้าขึ้น "เปรม ฉันอยากรู้ความจริงทั้งหมด" เขานั่งลงข้างเธอ "ผมจะช่วยเธอหาคำตอบ" พริมจับมือเขา "ไม่ว่าเรื่องจะเป็นยังไง เราจะผ่านมันไปด้วยกันนะ" เปรมจูบหน้าผากเธอ "ครับ" 23.50 น. — โทรศัพท์ของเปรมข้อความจากหมายเลขที่ไม่รู้จักปรากฏขึ้น ถ้าคุณอยากรู้ว่าพ่อของพริมถูกใส่ร้ายอย่างไร ให้มาที่บริษัทเก่าพรุ่งนี้ เวลา 20.00 น. มาคนเดียว เปรมอ่านซ้ำ ก่อนส่งภาพข้อความให้เบสทันที แต่ในเวลาเดียวกัน โทรศัพท์ของพริมก็ได้รับข้อความอีกฉบับ อย่าเชื่อเปรมทั้งหมด เพราะเขาเองก็เคยมีส่วนในเรื่องเมื่อสิบปีก่อน พริมเงยหน้ามองคนรัก คืนนี้ทั้งคู่ต่างได้รับคำเตือน และไม่มีใครรู้ว่าใครกำลังพูดความจริง
|