|
ตอนที่ 10 ความลับของผู้บริหาร และวงสนทนาหลังเที่ยงคืน 08.15 น. — ห้องทำงานเปรมเปรมเปิดแฟ้มประวัติผู้บริหารที่ได้รับมาจากฝ่ายตรวจสอบภายใน เขาพลิกเอกสารไปทีละหน้า ก่อนหยุดที่รายชื่อผู้ถือหุ้นรายใหญ่ ชื่อหนึ่งทำให้เขานิ่งไป อธิพงษ์ วัฒนกุล — ผู้ถือหุ้นรายใหญ่ เปรมจำชื่อนี้ได้ดี เพราะอธิพงษ์เป็นลุงของเขา และเป็นคนที่ช่วยก่อตั้งบริษัทมาตั้งแต่รุ่นแรก โทรศัพท์ดังขึ้น "เปรม ลุงขอคุยด้วยหน่อย" เสียงจากปลายสายทำให้เขานิ่งไป "ได้ครับ" "เรื่องเอกสารที่บริษัท ลุงได้ยินว่ากำลังมีปัญหา" เปรมมองแฟ้มตรงหน้า "ครับ ผมกำลังตรวจสอบอยู่" "อย่าให้เรื่องเล็ก ๆ กลายเป็นเรื่องใหญ่เลยนะ" เปรมตอบเสียงเรียบ "ถ้ามีการใช้เอกสารปลอมและเงินบริษัทผิดวัตถุประสงค์ ผมคงปล่อยผ่านไม่ได้ครับ" ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง "ระวังจะเสียคนในครอบครัวเพราะเรื่องงานนะ" สายถูกตัดไป เปรมวางโทรศัพท์ลงช้า ๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าเรื่องที่เกิดขึ้นอาจไม่ได้เป็นเพียงการทุจริตธรรมดา 10.00 น. — ห้องประชุมฝ่ายตรวจสอบภายในพริม เบส รุต และเปรมกำลังตรวจสอบเอกสารเก่า "เอกสารที่มีลายเซ็นพริมถูกสร้างจากข้อมูลที่ฝ่ายบุคคลเก็บไว้จริงครับ" เบสรายงาน พริมถาม "หมายความว่าคนทำต้องเข้าถึงข้อมูลส่วนบุคคลของพนักงานได้ใช่ไหม" "ใช่ครับ และมีการดาวน์โหลดไฟล์ประวัติพนักงานหลายคนด้วย" รุตเปิดรายงานอีกหน้า "มีการเข้าถึงข้อมูลจากบัญชีผู้ดูแลระบบในช่วงกลางคืน" เปรมขมวดคิ้ว "ใครเป็นเจ้าของบัญชี" "บัญชีของฝ่ายเลขานุการผู้บริหารครับ" พริมมองเปรม "คนที่เราสงสัยอยู่ใช่ไหม" เปรมพยักหน้า "แต่ผมยังไม่อยากสรุปจนกว่าจะมีหลักฐานที่ชัดเจน" ทันใดนั้นเบสก็พบไฟล์แนบอีกฉบับ "เดี๋ยวครับ ผมเจอชื่อผู้อนุมัติอีกคนแล้ว" ทุกคนหันไปมองจอ ชื่อที่ปรากฏคือ อธิพงษ์ วัฒนกุล 13.20 น. — ห้องทำงานอลิชอลิชกำลังตรวจสอบข้อมูลโครงการ เบสเดินเข้ามาพร้อมอาหารกลางวัน "พักกินข้าวก่อนครับ" "อีกห้านาที" "เธอบอกแบบนี้มาแล้วสามครั้ง" อลิชหัวเราะ "รู้ทันตลอดเลยนะ" เบสวางอาหารลงแล้วนั่งข้างเธอ "เมื่อคืนผมคิดเรื่องที่เราคุยกัน" "เรื่องอะไร" "ผมอยากให้เราเป็นแฟนกันอย่างจริงจัง" อลิชนิ่งไป ก่อนยิ้ม "นายกำลังขอฉันเป็นแฟนอยู่เหรอ" "ครับ" "ถ้าฉันตอบตกลง นายจะเลิกทำตัวเป็นคนชอบแกล้งฉันไหม" เบสยิ้มกว้าง "อันนั้นคงยากครับ" อลิชหัวเราะ ก่อนยื่นมือไปจับมือเขา "ตกลงค่ะ" เบสยิ้มจนเห็นได้ชัดว่าโล่งใจ "งั้นเย็นนี้ผมขอพาแฟนไปกินข้าวนะ" 18.30 น. — ร้านอาหารของกลุ่มเพื่อนวันนี้เปรมชวนเพื่อนผู้ชายมารับประทานอาหารกัน ได้แก่ เปรม มิวนิก รุต เบส และธันวา หลังจากกินอาหารและพูดคุยเรื่องทั่วไปได้สักพัก รุตก็ยกแก้วขึ้น "คืนนี้ขอเป็นวงผู้ชายล้วน ไม่มีเรื่องงาน ไม่มีผู้หญิงมานั่งฟังนะครับ" เบสหัวเราะ "ทำไมครับ กลัวแฟนรู้ความลับอะไรหรือเปล่า" มิวนิกยิ้ม "พูดแบบนี้แสดงว่ามีเรื่องจะเล่าแน่ ๆ" ธันวาพูดขึ้น "งั้นคุยกันตรง ๆ เลยดีกว่า เรื่องความรัก เรื่องเซ็กซ์ เรื่องบนเตียง" เปรมยกคิ้ว "ได้ แต่มีข้อเดียว เรื่องส่วนตัวของใครก็อย่าเอาไปเปิดเผยนอกวง" ทุกคนพยักหน้า 19.15 น. — วงสนทนาผู้ชายเบส: "ผมอยากถามจริง ๆ เวลาคบใครสักคน เรื่องเซ็กซ์สำคัญแค่ไหนสำหรับพวกเรา" มิวนิก: "สำคัญนะ แต่ไม่ใช่ทั้งหมด ถ้าคุยกันไม่รู้เรื่อง ต่อให้เข้ากันได้เรื่องบนเตียงก็ไปกันยาก" รุต: "ผมเห็นด้วย ความสัมพันธ์ที่ดีต้องมีทั้งความรู้สึก ความไว้ใจ และความเข้าใจเรื่องความต้องการของกันและกัน" ธันวา: "แล้วถ้าเรื่องความต้องการไม่ตรงกันล่ะ" เปรม: "ก็ต้องคุยกัน ไม่ใช่เอาความต้องการตัวเองไปกดดันอีกฝ่าย" เบสหัวเราะ "โอ้โห พี่เปรมพูดเหมือนผู้เชี่ยวชาญ" เปรมยิ้ม "ฉันแค่คิดว่าคนที่เรารักไม่ควรต้องฝืนทำอะไรเพื่อเอาใจเรา" มิวนิกหันไปทางเบส "แล้วนายล่ะ ตอนนี้คบกับอลิชแล้ว เรื่องความใกล้ชิดเป็นยังไง" เบสยิ้มเขิน "เรากำลังเรียนรู้กันครับ ผมไม่อยากรีบร้อน" รุตแซว "จากคนที่ชอบพูดเรื่องนี้ตลอด ตอนนี้กลายเป็นสุภาพบุรุษเลยนะ" เบสหัวเราะ "ก็ผมจริงจังนี่ครับ" ธันวาถามต่อ "แล้วพวกนายคิดยังไงกับการเล่าประสบการณ์เรื่องบนเตียงให้เพื่อนฟัง" มิวนิกตอบทันที "เล่าได้แค่ระดับที่อีกฝ่ายยินยอมให้เล่า เรื่องส่วนตัวของแฟนไม่ใช่เรื่องที่เรามีสิทธิ์เอามาอวด" เปรมพยักหน้า "ใช่ เราเล่าความรู้สึกของตัวเองได้ แต่ไม่ควรเปิดเผยรายละเอียดที่ทำให้อีกฝ่ายเสียความเป็นส่วนตัว" เบสยกแก้ว "ตกลงครับ คืนนี้ไม่มีการเปิดเผยความลับของแฟนใคร" 20.00 น. — เรื่องเล่าที่ไม่มีใครคาดคิดรุตเอนหลังพิงเก้าอี้ "งั้นผมเล่าก่อนก็ได้ ตอนเริ่มคุยกับมินตรา ผมคิดว่าเธอเป็นคนเอาแต่ใจมาก" มิวนิกหัวเราะ "ก็จริงนะ" รุตยิ้ม "แต่พอเริ่มสนิทกัน ผมถึงรู้ว่าเธอเป็นคนใส่ใจมาก โดยเฉพาะเรื่องความรู้สึกและความใกล้ชิด เธอชอบให้ผมถามว่าเธอสบายใจไหม" เปรมพยักหน้า "นั่นแหละสำคัญ" มิวนิกพูดต่อ "ส่วนผมกับลลิน เราคุยกันตรง ๆ ตั้งแต่แรกว่าอะไรที่เหมาะสมในที่ทำงาน และอะไรที่เป็นเรื่องส่วนตัว" เบสยกมือ "ผมมีเรื่องจะสารภาพ" ทุกคนหันไปมอง "ผมเคยคิดว่าความสัมพันธ์ที่ดีต้องมีความตื่นเต้นตลอดเวลา แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าแค่ได้นั่งกินข้าวด้วยกัน คุยกันได้ทุกเรื่อง และกอดกันในวันที่เหนื่อย ก็มีความหมายมากแล้ว" ธันวายิ้ม "ฟังดูเหมือนนายตกหลุมรักจริง ๆ แล้ว" เบสพยักหน้า "ครับ" เปรมมองเพื่อน ๆ ก่อนพูดขึ้น "สำหรับผม สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการที่เราสามารถพูดเรื่องเซ็กซ์กับคนรักได้โดยไม่อาย ไม่ตัดสินกัน และยอมรับได้ว่าแต่ละคนมีขอบเขตไม่เหมือนกัน" บรรยากาศบนโต๊ะเงียบไปชั่วครู่ ก่อนทุกคนยกแก้วชนกัน เพราะความเป็นผู้ชายไม่ได้วัดจากจำนวนประสบการณ์ แต่วัดจากการให้เกียรติคนที่เราเลือกอยู่ด้วย 21.30 น. — ระเบียงร้านอาหารหลังจบวงสนทนา เปรมได้รับโทรศัพท์จากพริม "คุณอยู่ไหนคะ" "อยู่กับเพื่อนครับ กำลังจะกลับ" "ฉันมีเรื่องอยากบอกคุณ" "เรื่องอะไร" "วันนี้มีคนโทรมาหาฉัน เขาบอกว่าอยากให้ฉันหยุดตรวจสอบเอกสาร" เปรมสีหน้าเปลี่ยนทันที "ใครโทรมา" "ไม่ทราบค่ะ แต่เขารู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน" เปรมลุกขึ้นทันที "พริม ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน" "อยู่คอนโดค่ะ" "ล็อกประตูไว้ก่อน ผมกำลังกลับ" เขาวางสายและหันไปหาเพื่อน "มีเรื่องแล้ว" 22.05 น. — คอนโดของพริมเปรมมาถึงห้องพริมอย่างรวดเร็ว เมื่อเธอเปิดประตู เขาก็รีบสำรวจรอบ ๆ ห้อง "มีใครเข้ามาไหม" "ไม่มีค่ะ แต่มีซองเอกสารวางอยู่หน้าประตู" พริมยื่นซองสีน้ำตาลให้เขา เปรมเปิดดู ภายในมีภาพถ่ายเก่าอยู่สามภาพ ภาพแรกเป็นภาพอธิพงษ์ในงานเลี้ยงบริษัท ภาพที่สองเป็นภาพผู้ช่วยผู้บริหารกำลังส่งแฟ้มเอกสารให้บุคคลหนึ่ง และภาพสุดท้าย... เป็นภาพของเปรมในวันที่เขาเซ็นเอกสารแต่งตั้งผู้ช่วยผู้บริหาร ด้านหลังภาพมีข้อความเขียนด้วยปากกา คุณไว้ใจคนผิดมาตลอด พริมมองหน้าเปรม "คุณคิดว่าใครส่งมา" เปรมยังไม่ทันตอบ โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เป็นเบส "พี่เปรมครับ ผมตรวจสอบไฟล์เสียงที่ได้จากฝ่ายไอทีแล้ว" "เจออะไร" "มีเสียงสนทนาระหว่างผู้ช่วยผู้บริหารกับคนที่สั่งให้นำแฟ้มออกไปครับ" เปรมถามทันที "คนที่สั่งคือใคร" เบสเงียบไปครู่หนึ่ง "พี่เปรมครับ...คนที่อยู่ในไฟล์เสียงคือคุณอธิพงษ์" เปรมหลับตาลง พริมจับมือเขาไว้แน่น แต่ก่อนที่ทั้งคู่จะได้พูดอะไร โทรศัพท์ของพริมก็สั่นขึ้น ข้อความใหม่จากหมายเลขเดิม ถ้าคุณอยากรู้ว่าเปรมปกป้องใครมาตลอด ให้ถามเขาเรื่องเหตุการณ์เมื่อสิบปีก่อน พริมเงยหน้าขึ้นมองเปรม "สิบปีก่อนมีอะไรเกิดขึ้นเหรอคะ" เปรมไม่ตอบ เพราะเขารู้ดีว่าเรื่องนั้นคือความลับที่เขาไม่เคยเล่าให้ใครฟัง
| 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน