|
ตอนที่ 9 ความลับในแฟ้มสีดำ และบทสนทนาหลังเที่ยงคืน 07.15 น. — ห้องพักของเปรมแสงแดดยามเช้าส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องนอน พริมลืมตาขึ้น ก่อนพบว่าเปรมนอนอยู่ข้าง ๆ แขนของเขาพาดอยู่รอบเอวเธออย่างหลวม ๆ เธอขยับตัวเล็กน้อย แต่คนข้าง ๆ กลับกระชับอ้อมแขนเข้ามา "จะไปไหนครับ" "ไปอาบน้ำค่ะ" "ขออีกห้านาที" พริมหัวเราะ "เมื่อคืนคุณก็บอกห้านาทีแบบนี้" เปรมลืมตาขึ้นแล้วยิ้ม "ก็ผมอยากอยู่ใกล้คุณ" "พูดเก่งขึ้นทุกวันนะคะ" "เฉพาะเวลามีแฟนอยู่ข้าง ๆ" พริมหน้าแดงเล็กน้อย ก่อนใช้นิ้วแตะปลายจมูกเขา "ลุกได้แล้วค่ะ คุณกรรมการบริหาร วันนี้มีเรื่องต้องจัดการอีกเยอะ" รอยยิ้มของเปรมค่อย ๆ จางลงเมื่อนึกถึงแฟ้มสีดำที่ยังหายไป "ใช่...วันนี้เราต้องรู้ให้ได้ว่าใครอยู่เบื้องหลัง" 08.40 น. — ห้องประชุมผู้บริหารเปรมเรียกเบส รุต อลิช มิวนิก ธันวา และพริมเข้าประชุม "เมื่อคืนผมได้รับข้อมูลว่าแฟ้มต้นฉบับยังอยู่ในบริษัท แต่ถูกนำไปเก็บไว้ที่อื่น" เบสเปิดหน้าจอ "ผมตรวจสอบข้อมูลการเข้าใช้งานแล้วครับ มีการเข้าถึงระบบจากบัญชีผู้ช่วยผู้บริหารในช่วงเวลาที่แฟ้มหายไป" รุตถาม "เรารู้ตัวบุคคลหรือยัง" "ยังครับ แต่มีข้อมูลอีกอย่างที่น่าสนใจ" เบสเปิดภาพจากกล้องวงจรปิด ภาพแสดงบุคคลคนหนึ่งถือแฟ้มสีดำเดินออกจากห้องเก็บเอกสาร แม้ใบหน้าจะไม่ชัด แต่เห็นป้ายชื่อพนักงานที่หน้าอก อลิชเพ่งมองภาพ "เดี๋ยวนะ...ฉันจำเสื้อสูทตัวนี้ได้" เปรมหันไปหาเธอ "ของใคร" อลิชตอบเสียงเบา "เป็นเสื้อสูทของฝ่ายเลขานุการผู้บริหารค่ะ" ทุกคนเงียบไป เปรมพูดขึ้น "เรียกผู้ช่วยผมเข้ามาพบ" 10.00 น. — ห้องทำงานเลขานุการผู้บริหารผู้ช่วยผู้บริหารเดินเข้ามาในห้อง "คุณเปรมเรียกดิฉันหรือคะ" เปรมวางภาพจากกล้องวงจรปิดลงบนโต๊ะ "คุณช่วยอธิบายภาพนี้หน่อยได้ไหม" อีกฝ่ายมองภาพแล้วนิ่งไป "ดิฉันไม่ทราบค่ะ" "แน่ใจนะ" "ค่ะ" เบสเปิดรายงานการเข้าใช้งานระบบ "บัญชีของคุณถูกใช้ดาวน์โหลดเอกสารในช่วงเวลาเดียวกัน และมีการเข้าถึงแฟ้มต้นฉบับด้วยครับ" ผู้ช่วยผู้บริหารเริ่มมีสีหน้ากังวล "ดิฉันไม่ได้ทำค่ะ อาจมีคนใช้บัญชีของดิฉัน" เปรมจ้องหน้าเธอ "ถ้าอย่างนั้นเราคงต้องให้ฝ่ายตรวจสอบภายในดำเนินการตามขั้นตอน" เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดขึ้น "คุณเปรมคะ...ดิฉันมีเรื่องจะบอก" "เรื่องอะไร" "คนที่สั่งให้ดิฉันนำแฟ้มออกไป ไม่ใช่ดิฉันค่ะ" เปรมถามทันที "ใครสั่ง" เธอก้มหน้า "เป็นคนที่คุณเปรมรู้จักดีค่ะ" 12.30 น. — ร้านอาหารใกล้บริษัทมิวนิกกับลลินออกมารับประทานอาหารด้วยกัน "วันศุกร์นี้คุณว่างไหมครับ" "ทำไมคะ" "ผมอยากพาคุณไปกินข้าว" ลลินยิ้ม "แค่กินข้าวจริง ๆ เหรอคะ" มิวนิกหัวเราะ "แล้วคุณอยากให้มีอะไรเพิ่มล่ะครับ" "คุณลองคิดเองสิคะ" เขามองเธอด้วยสายตาอบอุ่น "ผมอยากมีโอกาสทำความรู้จักคุณให้มากกว่านี้ ไม่ใช่แค่ในฐานะเลขานุการ" ลลินยิ้มก่อนตอบ "งั้นวันศุกร์ฉันจะรอนะคะ" 18.45 น. — ร้านอาหารส่วนตัวของกลุ่มเพื่อนหลังจากวันที่เต็มไปด้วยความตึงเครียด เปรมจึงชวนกลุ่มเพื่อนสนิทมารับประทานอาหารด้วยกัน วันนี้มีเปรม พริม เบส อลิช มิวนิก ลลิน รุต และมินตรา ธันวาติดธุระจึงไม่ได้มาร่วมโต๊ะ เบสยกแก้วขึ้น "วันนี้ขอพักเรื่องบริษัทสักคืนได้ไหมครับ" รุตหัวเราะ "เห็นด้วยเลย ช่วงนี้ชีวิตเหมือนซีรีส์สืบสวน" มินตราหันไปแซว "แล้วชีวิตรักของคุณล่ะคะ เป็นซีรีส์แนวไหน" "แนวโรแมนติกครับ มีนางเอกปากเก่งอยู่หนึ่งคน" "ใครคะ" "คนที่นั่งข้างผมนี่แหละครับ" ทุกคนหัวเราะ พริมมองเปรม "แล้วคุณสองคนล่ะ ตกลงเป็นแฟนกันจริง ๆ แล้วใช่ไหม" เปรมยิ้ม "จริงครับ" เบสทำท่าปรบมือ "ในที่สุด! คนที่แอบรักเพื่อนมาหลายปีได้เป็นแฟนสักที" เปรมหันไปมองเพื่อน "นายไม่ต้องพูดทุกเรื่องก็ได้" 20.15 น. — บทสนทนากลุ่มเพื่อนหลังมื้ออาหารเมื่ออาหารเริ่มหมด เบสก็เปิดประเด็นด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "ผมมีคำถามส่วนตัวหน่อยครับ" อลิชหันมามอง "คำถามอะไรอีก" "เรื่องความรักกับเรื่องบนเตียงไง" มินตราหัวเราะ "เบส! นี่เรามากินข้าวกันนะ" "ก็โตกันหมดแล้วนี่ครับ คุยกันได้หรือเปล่า" รุตยกมือ "ถ้าจะคุยก็ต้องมีกติกา ห้ามบังคับให้ใครตอบ และเรื่องส่วนตัวของใครก็ห้ามเอาไปล้อภายหลัง" เปรมพยักหน้า "เห็นด้วย เรื่องแบบนี้ต้องเคารพกัน" มิวนิกยิ้ม "งั้นผมถามก่อน ความสัมพันธ์ที่ดีในเรื่องเซ็กซ์ควรมีอะไรสำคัญที่สุด" ลลินตอบทันที "ความเต็มใจและการสื่อสารค่ะ ไม่ใช่แค่ความต้องการของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง" พริมเสริม "ใช่ค่ะ ต้องพูดคุยกันได้ว่าอะไรที่ชอบ อะไรที่ไม่สบายใจ และต้องเคารพคำตอบของกันและกัน" เบสพยักหน้า "แล้วถ้าคนสองคนคบกันมานาน แต่ความต้องการไม่เท่ากันล่ะครับ" อลิชตอบอย่างใจเย็น "ก็ต้องคุยกัน ไม่ใช่ใช้ความเงียบหรือความกดดันแก้ปัญหา ความใกล้ชิดไม่ใช่หน้าที่ที่ใครต้องทำให้ใคร" รุตหันไปมองมินตรา "ผมว่าความไว้ใจก็สำคัญนะครับ" มินตรายิ้ม "โดยเฉพาะการรู้ว่าอีกฝ่ายจะไม่เอาเรื่องส่วนตัวของเราไปเล่าให้คนอื่นฟัง" เบสหัวเราะ "รับทราบครับ ผมจะไม่ถามรายละเอียดส่วนตัวของใครแล้ว" เปรมยกแก้วน้ำขึ้น "สำหรับผม การมีความสัมพันธ์ที่ดีคือเราไม่ต้องแกล้งเป็นคนอื่น ไม่ต้องฝืน และไม่ต้องกลัวว่าจะถูกปฏิเสธ" พริมหันมายิ้มให้เขา "ฟังดูเหมือนคุณกำลังพูดถึงความสัมพันธ์ของเราเลยนะ" "ก็ใช่ครับ" เบสทำเสียงแซว "โอ้โห หวานจนผมอยากกลับบ้าน!" ทุกคนหัวเราะพร้อมกัน มิวนิกหันไปกระซิบลลิน "แล้วคุณล่ะครับ มีอะไรอยากบอกผมไหม" ลลินยิ้มเขิน "มีค่ะ แต่ขอคุยกันสองคนดีกว่า" 21.30 น. — ระเบียงร้านอาหารอลิชออกมายืนรับลม เบสเดินตามออกมา "หนาวไหม" "นิดหน่อย" เบสถอดเสื้อคลุมพาดไหล่ให้เธอ "เรื่องที่เราคุยกันเมื่อกี้ เธอคิดยังไง" "เรื่องความสัมพันธ์เหรอ" "ใช่" อลิชหันมามองเขา "ฉันคิดว่าคนสองคนควรใช้เวลาเรียนรู้กัน ไม่จำเป็นต้องรีบร้อน" เบสยิ้ม "ผมไม่ได้รีบ แต่ผมอยากให้เธอรู้ว่าผมจริงจัง" อลิชจับมือเขา "ฉันรู้ค่ะ" ทั้งคู่ยืนมองแสงไฟในเมืองด้วยกัน แต่โทรศัพท์ของอลิชกลับสั่นขึ้น ข้อความจากหมายเลขเดิม ถ้าคุณยังไม่บอกเบสเรื่องเอกสารเมื่อสามเดือนก่อน ทุกอย่างจะไม่จบแค่นี้ รอยยิ้มของอลิชหายไปทันที 22.15 น. — ห้องทำงานเปรมเปรมได้รับสายจากฝ่ายตรวจสอบภายใน "คุณเปรมครับ เราตรวจสอบคำให้การของผู้ช่วยผู้บริหารแล้ว" "ได้ข้อมูลอะไรบ้าง" "เธอยืนยันว่ามีคนสั่งให้นำแฟ้มออกไป แต่ไม่ยอมระบุชื่อครับ" "แล้วมีหลักฐานอะไรเพิ่มเติมไหม" "มีครับ เราพบสำเนาเอกสารอีกชุดหนึ่งในห้องทำงานของผู้ช่วยผู้บริหาร" เปรมถามทันที "เอกสารอะไร" ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง "เป็นเอกสารการโอนเงิน และมีลายเซ็นของคุณอยู่ด้วยครับ" เปรมชะงัก "ลายเซ็นผม?" "ครับ แต่สิ่งที่น่าสนใจกว่านั้นคือ เอกสารฉบับนี้มีลายเซ็นรับรองของคุณพริมด้วย" เปรมกำโทรศัพท์แน่น "ส่งเอกสารทั้งหมดมาให้ผม" เขาวางสายและมองไปยังรูปถ่ายของตัวเองกับพริมบนโต๊ะ เขาเพิ่งสัญญากับเธอว่าจะไม่ปิดบังอะไรอีก แต่ความจริงที่กำลังจะเปิดเผย อาจเป็นเรื่องที่แม้แต่เขาเองก็ไม่เคยรู้ 23.05 น. — ห้องพักของอลิชอลิชนั่งอยู่บนเตียง โทรศัพท์วางอยู่ตรงหน้า เธอเปิดอัลบั้มภาพเก่าและเลื่อนดูเอกสารที่ถ่ายเก็บไว้เมื่อสามเดือนก่อน ในภาพนั้นมีชื่อบริษัทคู่ค้า ชื่อผู้ติดต่อ และหมายเหตุที่เธอเขียนไว้ด้วยตัวเอง ผู้เสนอเอกสาร: ณิชา แต่สิ่งที่ทำให้เธอไม่สบายใจคือ ในภาพถ่ายมุมหนึ่งมีบุคคลอีกคนยืนอยู่ด้านหลัง บุคคลนั้นคือผู้ที่เธอไม่คิดว่าจะกลับมาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อีก อลิชพิมพ์ข้อความหาเบส พรุ่งนี้ฉันมีเรื่องสำคัญต้องเล่าให้นายฟังทั้งหมด เธอกดส่ง ไม่ถึงสิบวินาที เบสตอบกลับมา ผมพร้อมฟังเสมอ อลิชวางโทรศัพท์ลง ก่อนหลับตา เธอรู้ดีว่าเมื่อถึงวันพรุ่งนี้ ความสัมพันธ์ของเธอกับเบสอาจไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
07.20 น. — ห้องทำงานเปรมเปรมนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานมาตั้งแต่เช้า เอกสารที่ฝ่ายตรวจสอบภายในส่งมาเมื่อคืนยังวางอยู่ตรงหน้า เอกสารฉบับนั้นมีลายเซ็นของเขา และมีชื่อพริมเป็นผู้รับรองรายการค่าใช้จ่าย แต่สิ่งที่ผิดปกติคือ วันที่อนุมัติเอกสารเป็นวันที่ทั้งคู่ไม่ได้เข้าบริษัท เสียงเคาะประตูดังขึ้น "เข้ามาได้" พริมเดินเข้ามาพร้อมกาแฟสองแก้ว "คุณยังไม่ได้กินอะไรเลยใช่ไหม" เปรมยิ้มบาง ๆ "รู้ทันอีกแล้ว" เธอวางกาแฟลง ก่อนสังเกตเห็นเอกสารบนโต๊ะ "นี่คือเอกสารที่คุณบอกฉันเมื่อคืนหรือคะ" เปรมพยักหน้า "ใช่ แต่ผมยังไม่เข้าใจว่าทำไมถึงมีลายเซ็นของเธออยู่ด้วย" พริมมองเอกสารอย่างละเอียด "เปรม คุณสังเกตตรงนี้ไหม" เธอชี้ไปที่มุมล่างของเอกสาร "นี่ไม่ใช่ลายเซ็นที่ฉันใช้ในปัจจุบันค่ะ เป็นลายเซ็นเก่าที่ฉันเคยใช้เมื่อหลายปีก่อน" เปรมเงยหน้าขึ้นทันที "หมายความว่ายังไง" "ฉันเคยส่งสำเนาเอกสารที่มีลายเซ็นนี้ให้ฝ่ายบุคคลตอนเริ่มทำงานค่ะ" ทั้งคู่มองหน้ากัน เปรมเริ่มเข้าใจว่า คนที่ทำเรื่องนี้อาจเข้าถึงเอกสารส่วนตัวของพนักงานได้ด้วย 09.15 น. — ห้องประชุมผู้บริหารเบสเปิดภาพจากระบบรักษาความปลอดภัย "ผมตรวจสอบช่วงเวลาที่แฟ้มหายไปแล้วครับ พบว่าผู้ช่วยผู้บริหารไม่ได้เป็นคนเดียวที่เข้าห้องเก็บเอกสาร" รุตถาม "มีใครอีก" เบสขยายภาพ "มีบุคคลอีกคนเข้ามาหลังจากนั้นประมาณสิบห้านาที แต่ใช้บัตรผ่านของผู้บริหาร" เปรมถามทันที "เห็นหน้าไหม" "เห็นไม่ชัดครับ แต่มีภาพตอนเดินผ่านกล้องหน้าลิฟต์" ภาพถูกเปิดขึ้นบนจอ อลิชที่นั่งอยู่ด้านหลังถึงกับนิ่งไป "คนนี้..." เบสหันมามอง "เธอรู้จักเหรอ" อลิชพยักหน้า "ฉันคิดว่าใช่ค่ะ" เปรมถาม "ใคร" อลิชตอบช้า ๆ "ณิชา" ทุกคนหันไปมองเธอ "ผู้จัดการฝ่ายขาย?" มิวนิกถาม อลิชพยักหน้า "ค่ะ แต่ฉันยังไม่แน่ใจว่าเธอเกี่ยวข้องมากแค่ไหน" 10.40 น. — ห้องทำงานฝ่ายฝ่ายขายณิชากำลังเก็บเอกสารลงแฟ้ม เมื่อเปรมกับอลิชเดินเข้ามา "ณิชา เราขอคุยด้วยหน่อย" เธอเงยหน้าขึ้น "ได้ค่ะ" เปรมวางภาพจากกล้องวงจรปิดลงบนโต๊ะ "คุณอยู่ในบริษัทเมื่อคืนวันที่ 12 ใช่ไหม" ณิชามองภาพแล้วนิ่งไป "ใช่ค่ะ" "คุณเข้าไปทำอะไรในห้องเก็บเอกสาร" เธอเงียบอยู่ครู่หนึ่ง "ฉันไปเอาเอกสารของฝ่ายขายค่ะ" อลิชถามทันที "แล้วทำไมถึงไม่แจ้งฝ่ายรักษาความปลอดภัย" ณิชาก้มหน้า "เพราะมีคนขอให้ฉันช่วย" "ใคร?" เปรมถาม ณิชาสูดหายใจลึก "ผู้ช่วยผู้บริหารค่ะ" เปรมจ้องหน้าเธอ "เขาขอให้คุณเอาแฟ้มออกไป?" "ค่ะ แต่ฉันไม่รู้ว่าข้างในเป็นเอกสารอะไร เขาบอกแค่ว่าเป็นเอกสารที่ต้องตรวจสอบด่วน" "แล้วแฟ้มอยู่ที่ไหน" ณิชาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา "ฉันถ่ายภาพสถานที่ที่นำไปเก็บไว้ค่ะ" ภาพที่เธอส่งให้เปรมเป็นภาพห้องเก็บของในอาคารสำนักงานเก่าของบริษัท เปรมรีบลุกขึ้น "เราไปที่นั่นเดี๋ยวนี้" 12.00 น. — อาคารสำนักงานเก่าเปรม รุต เบส และณิชาเดินเข้าไปในห้องเก็บเอกสาร หลังจากตรวจค้นอยู่ไม่นาน เบสก็พบกล่องเอกสารใบหนึ่ง ด้านบนมีป้ายระบุว่า โครงการการตลาดดิจิทัล — เอกสารต้นฉบับ รุตเปิดกล่องอย่างระมัดระวัง ภายในมีเอกสารจำนวนมาก รวมถึงสำเนาการโอนเงินและรายงานการอนุมัติ เปรมหยิบเอกสารขึ้นมาอ่าน "นี่มัน..." เบสชะโงกดู "อะไรครับ" "มีการโอนเงินเข้าบัญชีบริษัทคู่ค้า แต่เงินบางส่วนถูกโอนต่อไปยังบัญชีบุคคลธรรมดา" ณิชาหน้าซีด "ฉันไม่เคยรู้เรื่องนี้เลยค่ะ" รุตพลิกเอกสารอีกหน้า "มีชื่อผู้รับเงินอยู่ด้วยครับ" ทุกคนมองไปยังหน้ากระดาษ ชื่อที่ปรากฏคือชื่อของผู้ช่วยผู้บริหาร แต่ยังมีชื่ออีกคนอยู่ในรายการเดียวกัน ธันวา 14.30 น. — ห้องทำงานฝ่ายพัฒนาธุรกิจธันวาถูกเรียกเข้ามาชี้แจงอีกครั้ง เมื่อเห็นชื่อของตัวเองในเอกสาร เขาก็ถอนหายใจยาว "ผมรู้แล้วครับว่าสักวันเรื่องนี้จะมาถึง" เปรมถามเสียงเข้ม "เงินที่เข้าบัญชีนี้คืออะไร" ธันวาตอบทันที "บัญชีนั้นเป็นบัญชีที่ผมเคยใช้รับเงินคืนจากค่าใช้จ่ายในการเดินทางครับ แต่ผมไม่เคยรับเงินจากโครงการนี้" "แล้วทำไมถึงมีชื่อคุณ" ธันวาหยิบเอกสารอีกชุดออกมา "ผมเคยแจ้งเปลี่ยนบัญชีไปนานแล้วครับ แต่มีคนใช้ข้อมูลเก่าของผม" เบสตรวจสอบเอกสาร "มีวันที่แจ้งเปลี่ยนบัญชีจริงครับ" ธันวาหันไปหาเปรม "ผมไม่ได้เป็นคนทำเรื่องนี้ แต่ผมยอมรับว่าผมผิดที่ไม่รีบแจ้งความผิดปกติตั้งแต่แรก" เปรมมองเขาอย่างจริงจัง "ถ้าคุณมีหลักฐานทั้งหมด ให้ส่งให้ฝ่ายตรวจสอบภายใน อย่าปิดบังอะไรอีก" ธันวาพยักหน้า 18.00 น. — ร้านอาหารญี่ปุ่นมิวนิกพาลลินมาเดตตามที่นัดกันไว้ "วันนี้คุณดูไม่เหมือนหัวหน้าฝ่ายการตลาดเลยนะคะ" "แล้วเหมือนอะไรครับ" "เหมือนผู้ชายที่กำลังพยายามทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งประทับใจ" มิวนิกหัวเราะ "ผมก็หวังว่าจะทำสำเร็จ" ลลินมองเขา "คุณรู้ไหมคะว่าฉันกังวลเรื่องอะไร" "เรื่องงานหรือเปล่า" "เรื่องตำแหน่งของเราค่ะ ฉันไม่อยากให้ใครคิดว่าฉันได้สิทธิพิเศษเพราะสนิทกับคุณ" มิวนิกพยักหน้า "ผมเข้าใจ เราจะให้ทุกอย่างเป็นไปตามระบบงานเหมือนเดิม และถ้ามีเรื่องที่อาจเกิดผลประโยชน์ทับซ้อน ผมจะให้ผู้บังคับบัญชาคนอื่นดูแลแทน" ลลินยิ้ม "ขอบคุณนะคะ" เขายื่นมือมาจับมือเธอบนโต๊ะ "งั้นคืนนี้เราคุยกันในฐานะคนสองคนได้หรือยัง" "ได้ค่ะ" 20.00 น. — คอนโดของเบสอลิชนั่งอยู่บนโซฟา เบสนำเครื่องดื่มมาให้ "เมื่อเช้าเธอบอกว่ามีเรื่องอยากเล่า" อลิชพยักหน้า "ฉันเคยได้รับเอกสารจากณิชาเมื่อสามเดือนก่อน" "เอกสารอะไร" "เป็นข้อเสนอจากบริษัทคู่ค้า แต่สิ่งที่ฉันไม่ได้บอกนายคือ ฉันเคยเห็นชื่อผู้ช่วยผู้บริหารอยู่ในเอกสารชุดเดียวกัน" เบสนิ่งไป "ทำไมเธอถึงไม่บอกผมตั้งแต่แรก" "เพราะฉันกลัวว่าเรื่องนี้จะกระทบเปรม และฉันก็กลัวว่าจะมีคนเอาเรื่องนี้มาเล่นงานฉัน" เบสนั่งลงข้างเธอ "ผมเข้าใจว่าคุณกลัว แต่ผมอยากให้เราพูดความจริงกัน" อลิชหันมามอง "นายยังเชื่อใจฉันอยู่ไหม" เบสจับมือเธอ "ผมยังเชื่อใจเธอ แต่ความเชื่อใจต้องมาพร้อมกับความจริง" อลิชขยับเข้ามากอดเขา "ฉันจะไม่ปิดบังอีกแล้ว" เบสกอดตอบอย่างอ่อนโยน 22.15 น. — กลุ่มแชต FRIENDS FOREVERเบส: ทุกคนครับ วันเสาร์ว่างไหม อยากนัดเจอกันอีก รุต: ว่าง แต่ขอห้ามคุยเรื่องบริษัท มินตรา: เห็นด้วยค่ะ ขอพักสมองบ้าง มิวนิก: ผมมีนัดแล้วครับ เบส: กับใครครับคุณมิวนิก ลลิน: ไม่ต้องถามก็ได้ค่ะ 555 พริม: โอ้โห เปิดตัวแล้วเหรอ เปรม: แล้วพวกเราจะได้พักจากการเป็นนักสืบสักที อลิช: หวังว่าทุกคนจะได้พักจริง ๆ นะ รุต: ว่าแต่คืนนี้ใครมีเรื่องจะสารภาพไหม เบส: ผมมีครับ ผมกำลังจริงจังกับคนคนหนึ่ง อลิช: เบส! มินตรา: 5555 ไม่ต้องเขินแล้วค่ะ พริม: ขอให้ทุกคู่มีความสุขนะคะ เปรมอ่านข้อความแล้วหันไปมองพริมที่นั่งอยู่ข้าง ๆ "พรุ่งนี้เราไปพักผ่อนกันไหม" "ไปไหนคะ" "ที่ที่ไม่มีแฟ้มเอกสาร ไม่มีประชุม และไม่มีโทรศัพท์จากฝ่ายไอที" พริมหัวเราะ "ตกลงค่ะ" 23.40 น. — ห้องทำงานผู้ช่วยผู้บริหารโทรศัพท์เครื่องหนึ่งสั่นขึ้นบนโต๊ะ มีข้อความจากหมายเลขที่ไม่รู้จัก พวกเขาพบเอกสารแล้ว คุณต้องออกจากบริษัทก่อนเช้าวันจันทร์ ผู้ช่วยผู้บริหารอ่านข้อความ ก่อนเปิดลิ้นชักและหยิบแฟ้มอีกเล่มออกมา แฟ้มนี้ไม่ใช่แฟ้มโครงการการตลาดดิจิทัล แต่เป็นเอกสารเก่าเมื่อหลายปีก่อน หน้าปกเขียนว่า ประวัติการแต่งตั้งและการถือหุ้นของผู้บริหาร เธอเปิดไปยังหน้าสุดท้าย ก่อนหยุดที่ชื่อหนึ่ง ชื่อของเปรม และชื่อของบุคคลที่เป็นเจ้าของหุ้นส่วนใหญ่ของบริษัท เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรออก "เรื่องที่คุณสั่งให้ทำ ฉันทำตามแล้วค่ะ แต่ตอนนี้เปรมเริ่มสงสัย" ปลายสายตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา "งั้นก็ถึงเวลาที่เขาต้องรู้ความจริงเกี่ยวกับครอบครัวตัวเองแล้ว"
| 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน