|
ตอนที่ 7 เงาของคนที่ไว้ใจ 07.30 น. — ห้องทำงานประธานกรรมการเปรมมาถึงบริษัทก่อนเวลาปกติ ภาพจากรายงานของฝ่ายไอทียังคงปรากฏอยู่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ เครื่องสำรองของผู้บริหาร เขานั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเบส "เบส นายเข้ามาที่บริษัทได้ไหม" "ได้ครับพี่ มีอะไรหรือเปล่า" "ฉันอยากให้นายตรวจสอบรายชื่อคนที่เคยได้รับอนุญาตให้ใช้เครื่องสำรอง" "รับทราบครับ" เปรมวางสาย ก่อนเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงาน ภายในมีบัตรผ่านสำรองอยู่สองใบ ใบหนึ่งเป็นของเขา อีกใบเป็นบัตรที่มอบให้ผู้ช่วยผู้บริหารเพื่อใช้ในกรณีฉุกเฉิน เขาหยิบเอกสารการอนุมัติบัตรขึ้นมาอ่าน ชื่อที่ปรากฏอยู่ด้านล่างทำให้เขานิ่งไป อลิช — ผู้อำนวยการฝ่ายสร้างสรรค์ เปรมหลับตาลงชั่วครู่ อลิชเป็นเพื่อนที่เขารู้จักมานาน และเป็นคนที่ช่วยเขาตรวจสอบเอกสารมาตั้งแต่ต้น แต่ถ้าเธอมีส่วนเกี่ยวข้องจริง ทุกอย่างจะยิ่งซับซ้อนขึ้น 09.00 น. — ห้องประชุมฝ่ายบริหารทุกคนกลับมารวมตัวกันอีกครั้ง เปรมวางรายงานลงกลางโต๊ะ "เครื่องที่ใช้แก้ไขเอกสารเป็นเครื่องสำรองของผู้บริหาร" อลิชเงยหน้าขึ้นทันที "หมายความว่ายังไง" "ฉันกำลังตรวจสอบคนที่เข้าถึงเครื่องนี้ได้" เบสเปิดโน้ตบุ๊ก "ผมมีข้อมูลเพิ่มเติมครับ ระบบบันทึกว่ามีการใช้บัตรผ่านสำรองในคืนวันที่ 12" รุตถาม "บัตรของใคร" เบสหันหน้าจอไปทางทุกคน "บัตรที่ออกให้ฝ่ายสร้างสรรค์ครับ" สายตาทุกคู่หันไปหาอลิช อลิชนิ่งไป ก่อนพูดขึ้น "ใช่ค่ะ ฉันมีบัตรใบนั้นจริง แต่ฉันไม่ได้ใช้มันในคืนวันที่ 12" เปรมมองเธอ "เธอมีหลักฐานไหม" "ฉันมีบันทึกการเข้าพักที่โรงแรม และใบเสร็จร้านอาหารคืนนั้นค่ะ" อลิชหยิบโทรศัพท์ออกมา "ฉันไปพบลูกค้ากับเบส" เบสพยักหน้าทันที "ผมยืนยันได้ครับ เราอยู่ด้วยกันจนเกือบเที่ยงคืน" เปรมถอนหายใจ "ฉันไม่ได้กล่าวหาเธอ แค่ต้องตรวจสอบทุกคน" อลิชมองเขาอย่างจริงจัง "ฉันเข้าใจ แต่ฉันอยากรู้เหมือนกันว่าใครเอาบัตรของฉันไปใช้" 10.20 น. — ห้องทำงานฝ่ายสร้างสรรค์อลิชนั่งเงียบอยู่หน้าโต๊ะทำงาน เบสเดินเข้ามาและวางกาแฟลงตรงหน้าเธอ "ยังคิดเรื่องเมื่อเช้าอยู่เหรอ" "ฉันไม่ชอบความรู้สึกที่เหมือนทุกคนกำลังสงสัยฉัน" เบสนั่งลงข้าง ๆ "ผมเชื่อเธอ" อลิชหันมามอง "นายไม่กลัวเหรอว่าถ้าฉันเกี่ยวข้องจริง นายจะต้องผิดหวัง" เบสยิ้มบาง ๆ "ผมเชื่อในสิ่งที่เธอทำให้ผมเห็น แต่ถ้ามีอะไรที่เธอยังไม่ได้บอก ผมก็อยากให้เธอพูดตรง ๆ" อลิชหลบสายตา "มีเรื่องหนึ่งที่ฉันยังไม่ได้บอกใคร" เบสเงียบรอฟัง "ก่อนเริ่มตรวจสอบโครงการนี้ ฉันได้รับเอกสารนิรนามที่กล่าวหาว่ามีคนในบริษัทกำลังยักยอกเงิน" "แล้วทำไมไม่บอกพี่เปรม" "เพราะในเอกสารมีชื่อคนที่ฉันรู้จักอยู่ด้วย" "ใครครับ" อลิชยังไม่ทันตอบ โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น ข้อความจากหมายเลขที่ไม่รู้จักปรากฏบนหน้าจอ หยุดขุดคุ้ยเรื่องนี้ ก่อนที่คนที่คุณรักจะเดือดร้อน เบสอ่านข้อความนั้นแล้วสีหน้าเปลี่ยนไป "อลิช นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นแล้วนะ" เธอพยักหน้า "ฉันรู้" 12.00 น. — ร้านอาหารใกล้บริษัทมิวนิกกับลลินนั่งรับประทานอาหารด้วยกัน วันนี้ทั้งคู่ไม่ได้คุยเรื่องงานเหมือนทุกครั้ง "คุณมิวนิกคะ" "ครับ" "ฉันถามอะไรตรง ๆ ได้ไหม" "ได้สิ" ลลินวางช้อนลง "คุณคิดยังไงกับฉันกันแน่" มิวนิกมองเธอ ก่อนยิ้ม "ผมคิดว่าผมชอบคุณ" ลลินนิ่งไป "แต่เราเป็นหัวหน้ากับลูกน้องนะคะ" "ผมรู้ และผมไม่อยากให้คุณรู้สึกว่าต้องตอบรับเพราะตำแหน่งหน้าที่" เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ถ้าคุณไม่สบายใจ เราจะรักษาระยะห่างในการทำงานเหมือนเดิม แต่ถ้าคุณอยากลองทำความรู้จักกันนอกเวลางาน ผมก็อยากลองครับ" ลลินยิ้มเล็กน้อย "งั้นเริ่มจากมื้อเย็นวันศุกร์ดีไหมคะ" มิวนิกยิ้มกว้าง "ผมจะจองร้านไว้ครับ" 13.30 น. — ฝ่ายบุคคลรุตกับมินตรากำลังตรวจสอบบันทึกการใช้บัตรผ่าน มินตราเลื่อนหน้าจอให้รุตดู "ฉันเจอรายการที่น่าสนใจค่ะ" "อะไรครับ" "บัตรของอลิชถูกใช้เข้าบริษัทในคืนวันที่ 12 จริง แต่มีการใช้บัตรอีกใบเข้าประตูใกล้เคียงกันด้วย" รุตขมวดคิ้ว "บัตรใคร" มินตราขยายข้อมูล "บัตรผู้ช่วยผู้บริหารค่ะ" รุตเงียบไป "แสดงว่ามีคนสองคนเข้ามาในคืนนั้น" "หรือมีคนใช้บัตรใบหนึ่งเพื่อทำให้ระบบเข้าใจว่ามีผู้ถือบัตรอีกคนเข้ามาด้วย" รุตหันมามองเธอ "คุณคิดว่ามีการจัดฉาก?" "ฉันยังไม่กล้าสรุปค่ะ แต่เราต้องตรวจสอบภาพจากกล้องวงจรปิด" รุตพยักหน้า "ผมจะประสานฝ่ายรักษาความปลอดภัย" มินตรายิ้ม "ดีค่ะ แต่ก่อนอื่น..." "อะไรครับ" "เย็นนี้คุณว่างไหม" รุตยิ้มทันที "ถ้าคุณชวน ผมว่างเสมอครับ" 15.45 น. — ห้องทำงานเปรมพริมเดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสาร "เปรม ฉันมีเรื่องจะบอก" เปรมเงยหน้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ "มีอะไรหรือ" พริมวางเอกสารลง "ฉันตรวจสอบรายการค่าใช้จ่ายที่มีชื่อฉันแล้ว พบว่ามีการใช้รหัสพนักงานของฉันในการอนุมัติรายการหลายครั้ง" "เธอเคยให้ใครใช้รหัสไหม" "ไม่เคยค่ะ แต่มีคนเคยขอให้ฉันส่งรหัสผ่านเพื่อแก้ไขข้อมูลในระบบ" เปรมขมวดคิ้ว "ใคร" พริมเงียบไปครู่หนึ่ง "คนที่ขอคือผู้ช่วยของคุณค่ะ" เปรมชะงัก "หมายถึง..." "ฉันจำได้ว่าเขาบอกว่าต้องใช้แก้ไขเอกสารด่วน ฉันไม่ได้ให้รหัสผ่านนะคะ แต่เขาเคยยืนอยู่ข้างหลังตอนฉันล็อกอิน" เปรมเอนหลังพิงเก้าอี้ "ทำไมเธอเพิ่งบอกฉัน" "เพราะตอนนั้นฉันไม่ได้คิดว่าจะมีใครเอาชื่อฉันไปใช้" เปรมจับมือพริม "ขอบคุณที่บอกฉัน" พริมมองเขา "ฉันไม่อยากให้เรื่องงานทำให้เราต้องระแวงกันนะ" "ฉันจะไม่ปล่อยให้เป็นแบบนั้น" เขาบีบมือเธอเบา ๆ "ฉันสัญญา" 18.30 น. — ลานจอดรถบริษัทธันวายืนรอเปรมอยู่ข้างรถ เมื่อเห็นเปรมเดินมา เขารีบเข้าไปหา "พี่เปรม ผมมีเรื่องสำคัญต้องบอก" "เรื่องอะไร" ธันวาหยิบซองเอกสารออกมา "ผมได้รับเอกสารนี้จากคนที่ติดต่อผมเรื่องโครงการครับ" เปรมเปิดดู ภายในเป็นสำเนาเอกสารอนุมัติงบประมาณ พร้อมข้อความที่เขียนด้วยลายมือ อย่าให้เปรมรู้ว่าคนอนุมัติตัวจริงเป็นใคร เปรมมองธันวา "นายรู้ไหมว่าใครส่งมา" "ผมไม่รู้ครับ แต่ผมจำลายมือได้" "ของใคร" ธันวาลังเล "ผมเคยเห็นลายมือนี้ในเอกสารประชุมผู้บริหาร" เปรมจ้องหน้าเขา "นายกำลังจะบอกว่าเป็นคนในระดับผู้บริหาร?" ธันวาพยักหน้า "ครับ" ก่อนที่เปรมจะถามต่อ โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เป็นเบส "พี่เปรมครับ ผมได้ภาพจากกล้องวงจรปิดแล้ว" "เห็นอะไร" "คนที่เข้าห้องผู้บริหารในคืนวันที่ 12 ไม่ใช่อลิชครับ" เปรมกำโทรศัพท์แน่น "แล้วเป็นใคร" เบสเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบ "ภาพไม่ชัดครับ แต่ผมเห็นว่าเขาถือแฟ้มเอกสารของฝ่ายบัญชี" เปรมมองซองเอกสารในมือ "ส่งภาพมาให้ฉันเดี๋ยวนี้" 21.10 น. — ห้องพักของพริมพริมกำลังเตรียมตัวเข้านอน โทรศัพท์สั่นขึ้น ข้อความจากเปรมปรากฏบนหน้าจอ พรุ่งนี้ฉันอยากให้เธอไปบริษัทพร้อมฉัน เราอาจต้องคุยกับฝ่ายตรวจสอบภายใน พริมพิมพ์ตอบ ได้ค่ะ แต่คุณต้องสัญญาว่าจะไม่ปิดบังฉันอีก เปรมตอบกลับมาแทบจะทันที สัญญา พริมวางโทรศัพท์ลงและยิ้มบาง ๆ แต่ไม่ถึงหนึ่งนาที ข้อความจากหมายเลขที่ไม่รู้จักก็ปรากฏขึ้น ถ้าอยากรู้ว่าใครใช้ชื่อคุณ ให้ถามเปรมว่าเขาเก็บเอกสารฉบับจริงไว้ที่ไหน พริมอ่านข้อความซ้ำ หัวใจเริ่มเต้นแรง เธอไม่รู้ว่าข้อความนี้เป็นคำเตือนหรือกับดัก แต่สิ่งที่ทำให้เธอกลัวที่สุดคือ... คนส่งรู้ว่าเธอกับเปรมกำลังตรวจสอบเรื่องนี้อยู่
| 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน