|
ตอนที่ 2 : คืนที่ความรู้สึกเริ่มเปลี่ยน 20.15 น. — ลานจอดรถบริษัท"คุณนี่มันจริง ๆ เลยนะรุต!" มินตราบ่นทันทีที่ขึ้นมานั่งบนรถของรุต "อะไรอีกครับคุณผู้จัดการประชาสัมพันธ์ ผมอุตส่าห์ขับรถมารับ" "ก็คุณมาช้า!" "ผมติดประชุมครับ ไม่ได้ว่างเหมือนใครบางคน" "นี่คุณ!" รุตหัวเราะก่อนออกรถ เขารู้จักมินตรามานานพอที่จะรู้ว่า ภายใต้ท่าทางมั่นใจและคำพูดที่ตรงไปตรงมา เธอเป็นคนที่ไม่ชอบรบกวนใคร "หิวไหม" "นิดหน่อย" "งั้นแวะกินข้าวก่อน" "ฉันเลี้ยงเอง" "ไม่ต้องครับ วันนี้ผมเลี้ยง" มินตราหันมามองเขาอย่างแปลกใจ "ทำไมวันนี้ใจดีจัง" "ก็อยากเลี้ยงคนสำคัญ" คำพูดนั้นทำให้มินตราเงียบไปชั่วขณะ รุตเองก็แปลกใจที่ตัวเองพูดออกไปตรง ๆ แบบนั้น 21.00 น. — ร้านอาหารริมแม่น้ำบรรยากาศในร้านค่อนข้างเงียบ มีเพียงเสียงดนตรีเบา ๆ คลออยู่ด้านหลัง "รุต ฉันถามอะไรหน่อยสิ" "ว่ามาครับ" "คุณเคยมีแฟนจริงจังไหม" รุตวางแก้วน้ำลง "เคยครับ แต่เลิกกันไปนานแล้ว" "แล้วตอนนี้ล่ะ" "ตอนนี้ยังไม่มี" "ทำไมล่ะ" เขามองเธออยู่นาน ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ "อาจจะกำลังรอใครบางคนอยู่" มินตราหลบสายตา ยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม "พูดแบบนี้กับผู้หญิงทุกคนหรือเปล่า" "ไม่ครับ" "แล้วพูดกับฉันทำไม" รุตยิ้มบาง ๆ "เพราะผมไม่ได้คิดกับคุณเหมือนผู้หญิงทุกคน" คราวนี้มินตราไม่ตอบ เธอเพียงยิ้มเล็กน้อย แต่หัวใจกลับเต้นแรงกว่าปกติ 22.10 น. — ห้องอาหารเดียวกันอีกฟากหนึ่งของร้าน เปรมและพริมกำลังนั่งรับประทานอาหารด้วยกัน "อ้าว! รุต?" เปรมเรียกเมื่อเห็นเพื่อนสนิทเดินเข้ามาในร้านพร้อมมินตรา รุตหันมา ก่อนยกมือทัก "บังเอิญจัง มาทำอะไรครับท่านประธาน" "มากินข้าวกับพริม" มินตราหันไปมองพริมแล้วส่งยิ้มให้ "สวัสดีค่ะ" "สวัสดีค่ะ" พริมเหลือบมองรุตสลับกับมินตรา ก่อนยิ้มอย่างรู้ทัน "มาด้วยกันเหรอคะ" "รถฉันเสียค่ะ รุตเลยมารับ" "อ๋อ...แค่รถเสียเองเหรอ" พริมแกล้งถามจนมินตราเริ่มหน้าแดง เปรมหัวเราะ "ดูเหมือนคืนนี้เราจะมีเรื่องให้คุยกันเยอะเลยนะ" 23.05 น. — กลุ่มแชต FRIENDS FOREVERขณะที่ทุกคนกำลังแยกย้ายกลับบ้าน โทรศัพท์ของเปรมก็มีข้อความเด้งขึ้น มิวนิก: พรุ่งนี้ประชุมเรื่องทริปบริษัทนะครับ อย่าลืม เปรม: รู้แล้ว เบส: ไปทะเลใช่ไหมครับ อลิช: ใช่ รีสอร์ตที่หัวหิน ฉันจัดการเรื่องห้องพักไว้แล้ว รุต: ห้องพักแยกตามแผนกหรือเปล่า อลิช: ยังไม่ได้ล็อกทั้งหมดค่ะ ทำไมเหรอ มิวนิก: ถามเหมือนมีแผนอะไรบางอย่างนะรุต 555 เบส: ผมว่าเรามีคนอยากพักห้องติดกันแน่นอน พริม: พวกผู้ชายว่างมากเหรอคะ เปรม: โดยเฉพาะบางคนครับ ลลิน: พรุ่งนี้มีประชุมกี่โมงคะคุณมิวนิก มิวนิก: เก้าโมงครับ เบส: โอ้โห มีเรียกคุณกันด้วย อลิช: เริ่มแล้วสินะบริษัทเรา ทุกคนส่งสติกเกอร์หัวเราะกันเต็มกลุ่ม แต่ไม่มีใครรู้ว่า ในกลุ่มแชตนั้น มีใครบางคนกำลังอ่านข้อความของใครบางคนซ้ำหลายรอบ 23.40 น. — คอนโดของเปรมเปรมยืนอยู่ริมหน้าต่าง โทรศัพท์ยังเปิดหน้าสนทนากับพริม เปรม: ถึงบ้านหรือยัง พริม: ถึงแล้วค่ะ เปรม: พรุ่งนี้ไปบริษัทพร้อมกันไหม พริม: ทำไมคะ เปรม: อยากเจอ ข้อความนั้นทำให้พริมนิ่งไป พริม: เราเจอกันทุกวันอยู่แล้วนะ เปรม: แต่ฉันยังไม่เบื่อ พริม: บ้า เปรมยิ้มกับหน้าจอ เขากำลังจะพิมพ์ข้อความต่อ แต่จู่ ๆ โทรศัพท์ก็มีสายเรียกเข้า ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอคือ อลิช "ว่าไง" เสียงปลายสายเงียบไปเล็กน้อย ก่อนตอบกลับมา "เปรม ฉันมีเรื่องอยากคุยด้วย" "เรื่องอะไร" "เรื่องทริปบริษัท...แล้วก็เรื่องพริม" รอยยิ้มบนใบหน้าของเปรมค่อย ๆ หายไป "พริมทำไม?" อลิชสูดหายใจเบา ๆ "ฉันคิดว่า นายควรรู้ว่ามีใครบางคนกำลังสนใจพริมเหมือนกัน" เปรมเงียบไป "ใคร?" อลิชไม่ได้ตอบทันที "พรุ่งนี้ฉันจะบอก" สายตาของเปรมทอดออกไปยังแสงไฟของเมืองใหญ่ เขาไม่เคยคิดว่าความสัมพันธ์ที่พยายามเก็บเอาไว้ระหว่างเขากับพริม จะมีใครเข้ามาทำให้มันซับซ้อนขึ้นได้ขนาดนี้ และที่สำคัญ... คนคนนั้นอาจเป็นหนึ่งในกลุ่มเพื่อนสนิทของเขาเอง
07.30 น. — หน้าอาคารบริษัทเช้าวันศุกร์ บรรยากาศหน้าอาคารบริษัทคึกคักกว่าปกติ เพราะวันนี้เป็นวันเดินทางไปสัมมนาประจำปีที่หัวหิน เปรมเดินลงจากรถสีดำ ก่อนจะเห็นพริมยืนคุยโทรศัพท์อยู่บริเวณล็อบบี้ "รอนานไหม" พริมวางสายแล้วหันมา "ไม่นานค่ะ แต่คุณมาสาย" "แค่ห้านาทีเอง" "สำหรับท่านประธานถือว่าสายค่ะ" เปรมหัวเราะ ก่อนยื่นกาแฟแก้วหนึ่งให้เธอ "ลาเต้ ไม่หวาน เพิ่มช็อตเหมือนเดิม" พริมรับมาแล้วยิ้ม "ขอบคุณค่ะ" "วันนี้สวยนะ" "ชมเพื่ออะไร" "ชมเพราะสวย ไม่ได้ต้องการอะไร" "เชื่อได้ไหมเนี่ย" "ไม่เชื่อก็ต้องลองพิสูจน์" พริมตีแขนเขาเบา ๆ ก่อนเดินนำไปยังรถตู้ของบริษัท เปรมมองตามพร้อมรอยยิ้ม เขาชอบช่วงเวลาแบบนี้มากกว่าการประชุมผู้ถือหุ้นเสียอีก 08.15 น. — ระหว่างเดินทางมิวนิกนั่งอยู่ข้างลลิน ส่วนรุตนั่งคู่กับเบส ขณะที่อลิชกำลังตรวจสอบรายชื่อผู้เข้าร่วมสัมมนา "ลลิน" "คะ?" "เมื่อคืนหลับสบายไหม" "สบายค่ะ ทำไมเหรอคะ" "เห็นอ่านข้อความผมแล้วไม่ตอบ" ลลินหันมามอง "คุณส่งมาตอนเที่ยงคืนค่ะ ฉันหลับแล้ว" "งั้นคืนนี้ผมจะส่งก่อนห้าทุ่ม" "ไม่ต้องส่งก็ได้ค่ะ" มิวนิกยิ้ม "ใจร้ายจัง" เบสที่นั่งอยู่ด้านหลังได้ยินบทสนทนาทั้งหมดจึงอดแซวไม่ได้ "คุณมิวนิกครับ ผมว่าควรเปลี่ยนจากผู้จัดการฝ่ายการตลาดเป็นผู้จัดการฝ่ายจีบเลขาแล้วนะครับ" เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วรถ ลลินหน้าแดง ส่วนมิวนิกเพียงยักไหล่ "งานนี้ผมจริงจังครับ" คำตอบสั้น ๆ ทำให้ทุกคนเงียบไปชั่วครู่ ก่อนเบสจะหัวเราะออกมาอีกครั้ง 10.45 น. — รีสอร์ตหัวหินเมื่อเดินทางถึงรีสอร์ต อลิชเรียกทุกคนมารวมตัวเพื่อแจ้งกำหนดการ "ทุกคนคะ ห้องพักจัดเรียบร้อยแล้วนะคะ ตามรายชื่อที่ส่งในกลุ่ม" เธอแจกซองกุญแจห้องให้แต่ละคน เปรมรับกุญแจแล้วหันไปถาม "แล้วห้องพริมอยู่ตรงไหน" อลิชยิ้มมุมปาก "ชั้นเดียวกับนายค่ะ ห้อง 508 ส่วนเปรมห้อง 512" "ใครจัดห้อง" "ฉันเองค่ะ มีปัญหาไหมท่านประธาน" "ไม่มีครับ" พริมแอบหัวเราะ "ทำไมต้องถามด้วย" "ก็อยากรู้ว่าอยู่ใกล้กันไหม" "เดินไม่กี่ก้าวก็เจอกันแล้วค่ะ" "ดีเลย" อลิชส่ายหน้า ก่อนจะหันไปเห็นเบสยืนถือกุญแจห้องอยู่ "เบส นายได้ห้อง 510 นะ" "อ้าว แล้วทำไมฉันได้ห้องติดเปรม" "เพราะนายชอบเสียงดัง ฉันเลยจัดให้อยู่ใกล้คนที่คุมได้" "หมายความว่าไงครับ!" ทุกคนหัวเราะกันอีกครั้ง แต่ในขณะที่ทุกคนกำลังสนุกสนาน อลิชกลับเหลือบมองพริมด้วยสายตาที่จริงจังกว่าเดิม เธอยังไม่ได้ลืมเรื่องที่ต้องบอกเปรม 13.20 น. — ห้องอาหารริมทะเลหลังรับประทานอาหารกลางวันเสร็จ ทุกคนแยกย้ายไปพักผ่อน เปรมเดินออกมาที่ระเบียงร้านอาหารพร้อมอลิช "ตกลงเมื่อคืนเธอจะบอกอะไรฉัน" อลิชวางแก้วน้ำลง "เรื่องพริม" "ว่ามา" "มีคนกำลังสนใจพริมอยู่" "ใคร?" อลิชมองหน้าเขา "ธันวา" เปรมขมวดคิ้วทันที "ธันวา ฝ่ายขาย?" "ใช่ เขาเคยถามฉันเรื่องพริมหลายครั้ง แล้วช่วงนี้ก็พยายามหาโอกาสเข้าใกล้" เปรมเงียบไป "แล้วพริมรู้ไหม" "ฉันไม่แน่ใจ แต่คิดว่าเธอคงเริ่มสังเกตแล้ว" เปรมมองออกไปยังทะเล "ทำไมเธอเพิ่งมาบอก" "เพราะฉันไม่อยากเห็นนายเสียใจ" "อลิช..." "นายเป็นเพื่อนฉันนะเปรม ฉันรู้ว่านายรู้สึกกับพริมมากกว่าเพื่อนมานานแล้ว" เปรมถอนหายใจ "ฉันยังไม่เคยบอกเธอเลย" อลิชยิ้มบาง ๆ "บางครั้งคนที่อยู่ใกล้ที่สุดก็อาจไม่รู้ว่าเรารู้สึกอะไร แต่คนรอบข้างกลับมองออกหมดแล้ว" 16.30 น. — ริมสระว่ายน้ำมินตรากำลังนั่งพักอยู่ริมสระว่ายน้ำในชุดพักผ่อนสีขาว รุตเดินเข้ามาพร้อมเครื่องดื่มสองแก้ว "สำหรับคุณครับ" "ขอบคุณค่ะ" "วันนี้ดูอารมณ์ดีนะ" "ก็มาพักผ่อนนี่คะ" รุตนั่งลงข้างเธอ "มินตรา ผมถามอะไรหน่อยได้ไหม" "ว่ามาสิ" "ถ้าผมไม่ได้คิดกับคุณแค่เพื่อนร่วมงาน คุณจะว่ายังไง" มินตราหันมามองเขา "คุณกำลังจีบฉันเหรอ" "ถ้าบอกว่าใช่ล่ะ" เธอหัวเราะเบา ๆ "คุณรุตนี่นะ" "ทำไมครับ ผมไม่ดีตรงไหน" "เปล่า แค่ไม่คิดว่าคุณจะพูดตรง ๆ" รุตยิ้ม "ผมไม่อยากเสียเวลาแล้วครับ" มินตรามองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเบา ๆ "งั้นก็ลองดูสิ" รุตยิ้มกว้างทันที 20.45 น. — งานเลี้ยงต้อนรับริมทะเลเสียงดนตรีเบา ๆ ดังคลอไปกับเสียงคลื่น ทุกคนแต่งตัวสวยงามสำหรับงานเลี้ยงต้อนรับ พริมอยู่ในชุดเดรสสีกรมท่า ส่วนเปรมสวมเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขน เมื่อเขาเห็นเธอเดินเข้ามา สายตาก็หยุดอยู่ที่เธอทันที "มองอะไรคะ" "มองคนสวย" "วันนี้พูดเก่งนะ" "พูดเรื่องจริงต่างหาก" เปรมยื่นมือให้เธอ "เต้นรำไหม" พริมลังเลเล็กน้อยก่อนวางมือลงบนมือเขา ทั้งคู่เดินเข้าสู่ฟลอร์เต้นรำ แสงไฟสีทองส่องกระทบใบหน้าของทั้งสองคน เปรมวางมืออย่างสุภาพที่เอวของพริม ส่วนเธอวางมือบนไหล่เขา "เปรม" "ครับ" "เราจะเป็นเพื่อนกันแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน" คำถามนั้นทำให้เปรมชะงัก เขามองเข้าไปในดวงตาของเธอ "ถ้าฉันไม่อยากเป็นแค่เพื่อนล่ะ" พริมเงียบ จังหวะเพลงยังคงดำเนินต่อไป แต่สำหรับทั้งคู่ เวลาราวกับหยุดลง ก่อนที่พริมจะทันตอบ เสียงโทรศัพท์ของเปรมก็ดังขึ้น หน้าจอปรากฏชื่อผู้โทรเข้า ธันวา เปรมรับสาย "ว่าไง" เสียงปลายสายดังขึ้น "พี่เปรมครับ ผมอยู่หัวหินเหมือนกัน พรุ่งนี้ผมขอเข้าร่วมกิจกรรมบริษัทได้ไหมครับ" เปรมมองไปยังพริม "นายอยู่ที่นี่เหรอ?" "ครับ ผมพักอยู่รีสอร์ตข้าง ๆ พอดี" เปรมเงียบไปเล็กน้อย "ได้ พรุ่งนี้ค่อยคุยกัน" เมื่อวางสาย พริมถามขึ้น "ใครเหรอคะ" "ธันวา ฝ่ายขาย" พริมพยักหน้า "อ๋อ..." เปรมมองเธอ ก่อนจะถามกลับ "รู้จักเขาด้วยเหรอ" พริมยิ้มเล็กน้อย "ก็เคยคุยกันค่ะ" คำตอบธรรมดา แต่กลับทำให้เปรมรู้สึกไม่สบายใจอย่างประหลาด 23.50 น. — ชั้น 5 ของรีสอร์ตพริมกำลังเดินกลับห้องพักหลังจากแยกกับเพื่อน ๆ ที่งานเลี้ยง เมื่อเดินมาถึงหน้าห้อง เธอพบชายคนหนึ่งยืนรออยู่ "พริม" เธอหันไป "ธันวา?" ชายหนุ่มยิ้ม "บังเอิญจังครับ ผมเพิ่งมาถึง" "มาทำอะไรที่นี่คะ" "จริง ๆ ผมอยากมาคุยกับพริมอยู่แล้ว" พริมเริ่มแปลกใจ "มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ" ธันวายิ้ม ก่อนพูดประโยคที่ทำให้เธอนิ่งไป "ผมอยากชวนคุณไปทานข้าวด้วยกันสองคนครับ ไม่ใช่ในฐานะเพื่อนร่วมงาน" ในเวลาเดียวกัน ประตูลิฟต์ด้านหลังเปิดออก เปรมเดินออกมาและเห็นทั้งสองคนยืนคุยกันอยู่หน้าห้อง เขาหยุดเดิน สายตาของเปรมจับจ้องไปยังมือของธันวาที่กำลังยื่นนามบัตรให้พริม และเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขารู้สึกว่า... การเป็นเพื่อนสนิท อาจทำให้เขามีสิทธิ์น้อยกว่าคนอื่นในการแสดงความรู้สึก
| 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์