เฮียธาม อย่าดุฉิน! EP.25

NOOFONG

แผ่นโปสเตอร์กระดาษอาร์ตมันสีสันฉูดฉาดถูกกางทาบลงบนโต๊ะไม้หน้าร้านอย่างรวดเร็ว พร้อมกับดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับของฉินที่ยื่นหน้าเข้ามาประชิด


บนหัวกระดาษพิมพ์ตัวอักษรสีทองตัวเบ้อเร่อว่า "ศึกชิงเจ้าสิงโตแห่งสยาม : คัดเลือกตัวแทนชิงแชมป์ระดับนานาชาติ ณ มณฑลกวางตุ้ง ประเทศจีน"


"เฮีย! ดูนี่สิ!" เสียงใสเจื้อยแจ้วดังลั่นจนนกกระจอกบนหลังคากระเจิง ฉินชี้นิ้วลงบนรูปถ้วยรางวัลสีทองอร่ามที่มีธงชาติไทยกับธงชาติจีนไขว้กันอยู่ "งานนี้สมาคมใหญ่เป็นเจ้าภาพ จัดคัดเลือกคณะสิงโตทั่วประเทศ ถ้าชนะได้ที่หนึ่ง นอกจากเงินรางวัลตั้งหลายแสนแล้ว ยังได้ตั๋วบินไปแข่งรอบชิงที่เมืองจีนด้วยนะเฮีย... กวางตุ้งเลยนะ ต้นตำรับสิงโตกวางตุ้งเลยนะเว้ย!"


เฮียธามที่กำลังใช้กระดาษทรายขัดด้ามคานไม้ไผ่อยู่บนม้านั่ง ไม่แม้แต่จะเหลือบสายตาขึ้นมองแผ่นกระดาษ ชายหนุ่มยังคงออกแรงขัดเนื้อไม้อย่างสม่ำเสมอ กลิ่นฝุ่นไม้ฟุ้งกระจายในอากาศ


"เก็บไป" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาสั้นๆ เรียบสนิท


"โธ่เฮีย ดูรายละเอียดก่อนสิ คณะเราไม่ได้มีสิทธิ์ลงแข่งรายการใหญ่ขนาดนี้มาตั้งกี่ปีแล้ว" ฉินไม่ยอมแพ้ ทรุดตัวลงนั่งยองๆ ข้างม้านั่ง เอียงคอชะโงกหน้าเข้าไปในรัศมีสายตาของคนตัวโต มือเรียวแตะลงบนท่อนแขนแกร่งเบาๆ เขย่าเร้าหรือ "ถ้าเราชนะ นอกจากจะได้เงินมาซ่อมโรงซ้อม ซื้อหัวสิงโตใหม่ ปลดหนี้ค่าอุปกรณ์แล้ว คณะสกุลเฉินจะได้กลับมามีชื่อเสียงอีกครั้งด้วยนะ เตี่ยกับอาม่าต้องภูมิใจมากแน่ๆ เลยอ่ะ"


"กูบอกให้เก็บไป"


เฮียธามหยุดมือที่ขัดไม้ วางกระดาษทรายลงบนม้านั่งเสียงดัง ตึ้ก สายตาคมกริบตวัดมองสบเข้ากับดวงตาวาวใสที่มองมาอย่างเว้าวอน แววตาของธามนิ่งสนิทและเย็นเยียบ ไร้ระลอกคลื่นความตื่นเต้นใดๆ ทั้งสิ้น


"คณะเราไม่ได้ขาดเงินขนาดต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงบนเสาสูงสิบเมตรเพื่อแย่งเศษเงินของพวกคนรวย" ธามพูดช้าๆ ชัดเจนทุกถ้อยคำ "เงินรางวัลกับตั๋วบินไปเมืองจีนนั่นน่ะ มันของล่อใจพวกคณะทุนหนา เสาเหล็กระบบไฮดรอลิก สนับเข่าคาร์บอนไฟเบอร์... พวกมึงคิดว่าอุปกรณ์กะโหลกกะลาที่พวกเรามี จะเอาอะไรไปสู้พวกมัน"


"แต่ฝีมือเราสู้ได้นี่เฮีย! วันนั้นที่งานรวมคณะ ฉินก็เห็นว่าไม่มีใครเชิดเท้าหลังได้มั่นคงเท่าเฮียเลยสักคน" ฉินเถียงกลับทันควัน แววตามุ่งมั่นไม่ยอมถอย "ฉินก็ฝึกท่าม้า ฝึกสปริงข้อเท้าทุกวัน ถ้าเราซ้อมด้วยกัน เราสู้ได้แน่ๆ ทำไมเฮียต้องยอมแพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่มด้วยล่ะ"


คำพูดของฉินเหมือนสะกิดโดนลิ่มแผลเก่าในใจเข้าอย่างจัง ธามหรี่ตาลง สันกรามคมขบแน่นจนเห็นเป็นรอยนูน ภาพคำพูดของชาติที่เคยบอกว่า 'ปล่อยที่นี่ทิ้งไปเถอะ ยุคนี้ไม่มีใครสนใจของโบราณพวกนี้แล้ว' ผุดวาบขึ้นมาในหัว ซ้ำรอยเดิมที่เขาเคยถูกทิ้งเพราะคำว่า "ความฝันระดับชาติ"


"มึงคิดว่าการขึ้นเสาดอกเหมยในการแข่งมันเหมือนโชว์ตามงานวัดเหรอวะฉิน" ธามกดเสียงต่ำจนฟังดูดุจัด "พลาดแค่เซนฯ เดียวคือมึงร่วงลงมาหัวฟาดพื้น พิการ แขนขาหัก... แล้วมึงคิดว่าใครเป็นคนรับผิดชอบ? ถ้วยรางวัลใบละไม่กี่บาทมันรักษาขามึงได้ไหม?"


"เฮีย..." ฉินชะงักไปนิดเมื่อเจอรังสีดุดันและน้ำเสียงที่จริงจังเกินคาด


"กูไม่ลง" ธามตัดบทอย่างไร้เยื่อใย ชายหนุ่มหยิบกระดาษทรายขึ้นมาขัดไม้ต่อ ก้มหน้าลงไม่ยอมสบตาเด็กหนุ่มอีก "เลิกเพ้อเจ้อ แล้วเอาแผ่นกระดาษนั่นไปทิ้งถังขยะซะ ไปซ้อมก้าวขาของมึงต่อได้แล้ว อย่าให้กูต้องพูดซ้ำ"


ฉินยืนเม้มปากแน่น มองแผ่นหลังกว้างของคนที่ตัดรอนความตั้งใจของเขาแบบไม่เหลือเยื่อใย เด็กหนุ่มค่อยๆ ดึงแผ่นโปสเตอร์กลับมาพับเก็บใส่กระเป๋ากางเกงอย่างเงียบเชียบ แววตาสดใสเมื่อครู่หม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะหมุนตัวเดินดุ่มๆ ออกไปทางท้ายลานซ้อมโดยไม่พูดอะไรอีกแม้แต่คำเดียว


ทิ้งให้เฮียธามนั่งขัดไม้ไผ่อยู่คนเดียว ทว่าจังหวะการลงกระดาษทรายที่เคยสม่ำเสมอ บัดนี้กลับเริ่มหนักหน่วงและสับสนขึ้นมาอย่างคุมไม่อยู่


ฉินเดินมานั่งแหมะอยู่ตรงขอบแท่นปูนข้างลานซ้อม มือเรียวค่อยๆ คลี่แผ่นโปสเตอร์ที่พับยับย่นออกมาดูอีกรอบ ก่อนจะพับเก็บใส่กระเป๋ากางเกงตามเดิม


สายตากลมโตกวาดมองไปรอบๆ โรงซ้อมสกุลเฉินอย่างละเอียดเป็นครั้งแรก...


เสาดอกเหมยไม้เนื้อแข็งที่ปักเรียงรายอยู่กลางลาน แม้จะได้รับการขัดถูและดูแลอย่างดี แต่มันก็เต็มไปด้วยรอยบาก รอยกระเทาะ และมีเทปผ้าหนาสีดำพันดามตรงข้อต่อเอาไว้หลายจุด หัวสิงโตบนชั้นวางที่เจินคอยนั่งตัดเย็บซ่อมพู่ด้ายแดงครั้งแล้วครั้งเล่า กระสอบทรายที่เปาเตะจนเนื้อผ้าใบเปื่อยยุ่ย หรือแม้แต่สนับเข่าผ้าหนาเตอะคู่เก่าที่ส่งต่อกันมารุ่นสู่รุ่น


พอนึกย้อนไปถึงภาพในงานสมาคมวันนั้น เสาเหล็กอัลลอยด์เงาวับที่ปรับระดับไฮดรอลิกได้ หัวสิงโตขนแกะแท้น้ำหนักเบาหวิว สนับเข่าคาร์บอนไฟเบอร์ราคาเป็นหมื่นๆ ของคณะเพชรทักษิณ... ภาพความจริงมันช่างต่างกันลิบลับ


เฮียธามไม่ได้พูดผิดเลยสักคำ


ฉินถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเอง แววตาที่เคยเป็นประกายตื่นเต้นหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด เด็กหนุ่มไม่ได้โกรธเฮียธามเลยสักนิด ไม่มีความน้อยใจที่โดนดุด้วยซ้ำ แต่ความรู้สึกจุกๆ ในอกมันแล่นริ้วขึ้นมาเพราะเพิ่งตระหนักได้ว่า ที่เฮียปฏิเสธเสียงแข็ง ไม่ใช่เพราะเฮียขี้ขลาดหรือไม่มีไฟ แต่มันคือความจริงที่โคตรโหดร้าย... เฮียรู้ดีกว่าใครว่าชีวิตของเท้าหน้าแขวนอยู่บนเส้นด้ายแค่ไหน และคณะเราไม่มีเกราะป้องกันราคาแพงพวกนั้นไว้คอยเซฟชีวิตใคร


ความเงียบผิดปกติเข้าปกคลุมรอบตัวฉิน จากเด็กที่เคยส่งเสียงเจื้อยแจ้ววิ่งไปแหย่คนนู้นคนนี้ ตอนนี้กลับนั่งกอดเข่าคอตกร่างหงอยอยู่คนเดียวเงียบๆ


ทว่าความผิดปกตินั้น กลับดังลั่นอยู่ในความรู้สึกของคนที่นั่งอยู่ไม่ไกล


เฮียธามที่ยังคงถือกระดาษทรายขัดคานไม้อยู่บนม้านั่ง ชะงักมือลงตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ปกติแค่ฉินเงียบไปเกินห้านาทีโรงซ้อมก็แปลกแล้ว แต่นี่เด็กมันนั่งนิ่งไม่พูดไม่จามาเกือบครึ่งชั่วโมง ไม่วิ่งมาอ้อน ไม่ชวนคุยเรื่องอาหารเย็น แถมยังนั่งมองเสาไม้เก่าๆ ด้วยสายตาซึมกะทือเหมือนลูกหมาโดนทิ้ง


สันกรามคมขบแน่น ธามปรายสายตามองแผ่นหลังบางที่ห่อลงอย่างเห็นได้ชัด ความหงุดหงิดแล่นริ้วขึ้นมาในอก ไม่ใช่หงุดหงิดที่ฉินมาตื๊อ... แต่หงุดหงิดที่เห็นไอ้เด็กตาแป๋วที่เคยยิ้มร่าเริงตลอดเวลา ต้องมานั่งทำหน้าซังกะตายเพราะคำพูดมะนาวไม่มีน้ำของตัวเอง


ชายหนุ่มโยนกระดาษทรายลงบนม้านั่งเสียงดัง ตึ้ก ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวของเฮียธามเดินมาหยุดยืนค้ำหัวคนที่นั่งกอดเข่าอยู่ตรงขอบแท่นปูน เงาของร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาจนบดบังแสงแดดยามเย็นมิดชิด ฉินที่กำลังเหม่อลอยสะดุ้งนิดๆ เงยหน้าขึ้นมองตามแรงดึงดูด


"ลุก"


คำสั่งสั้นห้วนคำเดียวหลุดออกมาจากปากคนหน้าดุ พร้อมกับมือหนาที่โยนหมวกกันน็อกครึ่งใบสีดำด้านลงมาบนตักของฉินดัง ตุ้บ


ฉินกะพริบตาปริบๆ มองหมวกกันน็อกสลับกับใบหน้าคมคายที่ยังตีหน้านิ่งสนิท "เอ่อ... ไปไหนเหรอครับเฮีย วันนี้ไม่มีงานจ้างนี่นา"


"กูหิว" เฮียธามตอบหน้าตาย เอามือล้วงกระเป๋ากางเกงวอร์มพลางเบือนหน้าหนีไปทางประตูรั้วโรงซ้อม "จะออกไปหาอะไรแดกท้ายซอย ขี้เกียจไปคนเดียว มึงไปเป็นเพื่อนกูหน่อย"


ฉินมองท่าทางปั้นปึ่งแต่มารอชวนถึงที่ของคนตัวโตแล้ว ก็หลุดยิ้มบางๆ ออกมาจนได้ ความรู้สึกหน่วงๆ ในอกเมื่อครู่จางหายไปกว่าครึ่ง เด็กหนุ่มรีบดีดตัวลุกขึ้นยืน คว้าหมวกกันน็อกขึ้นมาสวมอย่างกระตือรือร้น


"ไปครับ! ฉินกำลังอยากกินอะไรหวานๆ อยู่พอดีเลย!"


ไม่กี่นาทีต่อมา รถมอเตอร์ไซค์วิบากคันเก่งของเฮียธามก็พุ่งทะยานออกจากตรอกศาลเจ้า มุ่งหน้าไปตามถนนสายเก่าที่สองข้างทางเริ่มเปิดไฟนีออนสีส้มนวลตา ลมเย็นยามพลบค่ำพัดปะทะใบหน้าจนเส้นผมปลิวไสว


ฉินนั่งซ้อนท้าย สองมือจับชายเสื้อยืดสีดำตรงเอวสอบของเฮียธามไว้หลวมๆ ในตอนแรก แต่พอเฮียธามบิดคันเร่งแซงรถกระบะที่จอดขวางทางอย่างรวดเร็ว แรงกระชากก็ทำเอาฉินเผลอขยับตัวเข้าไปแนบชิดแผ่นหลังกว้าง มือเรียวเปลี่ยนมาเกาะหมับเข้าที่เอวแกร่งแน่นขึ้นอย่างลืมตัว


เฮียธามเหลือบมองกระจกข้างแวบหนึ่ง เห็นใบหน้าใสที่ซบอยู่หลังไหล่ตัวเองกำลังหยีตารับลมอย่างสบายใจ มุมปากหยักที่ตึงเครียดมาตลอดทั้งบ่ายก็ค่อยๆ คลายลง


รถจอดเทียบหน้าร้านรถเข็นเต้าทึงเจ้าเก่าท้ายซอย กลิ่นน้ำลำไยต้มใบเตยหอมหวานลอยฟุ้งออกมาแตะจมูก ทั้งคู่เดินไปนั่งตรงโต๊ะพับสเตนเลสตัวในสุด


"เต้าทึงน้ำลำไยเย็นสองครับอาแปะ เอาเครื่องเยอะๆ" เฮียธามหันไปสั่งเสียงเรียบ ก่อนจะเหลือบมองคนตรงข้าม "เอาแปะก๊วยเพิ่มไหมมึง"


"เอาครับ! ฉินชอบกินแปะก๊วย" ฉินยิ้มแป้น พยักหน้าหงึกหงักจนผมหน้าม้ากระจาย


เฮียธามยกแก้วน้ำชาเย็นขึ้นจิบพลางปรายตามองคนที่กลับมายิ้มแฉ่งได้เหมือนเดิม ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาลอยๆ ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าตอนอยู่โรงซ้อมมาก


"หายซึมแล้วรึไง"


ฉินชะงักไปนิด รอยยิ้มเจื่อนลงเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้หลบตา "ฉินไม่ได้โกรธเฮียนะครับ เมื่อกี้ฉินแค่... มานั่งคิดตามที่เฮียบอก พอไปมองดูเสากับอุปกรณ์ในโรงซ้อมดีๆ มันก็เก่าจริงๆ อย่างที่เฮียว่านั่นแหละ ฉินคงใจร้อนไปหน่อย"


ธามนิ่งฟังเงียบๆ แววตาดำขลับที่จ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้าฉายแววอ่อนโยนปนความรู้สึกผิดจางๆ ชายหนุ่มวางแก้วน้ำชาลงบนโต๊ะ ก่อนจะเอื้อมมือข้ามโต๊ะมาวางแปะลงบนกลุ่มผมนุ่มของฉิน แล้วออกแรงขยี้เบาๆ


"ที่กูไม่ให้ลงแข่ง ไม่ใช่เพราะกูคิดว่ามึงไม่เก่ง" เฮียธามพูดเสียงทุ้มต่ำ ชัดเจนทุกถ้อยคำ "แต่กูไม่อยากให้มึงเอาตัวไปเสี่ยงกับของที่ไม่พร้อม... มึงเพิ่งเข้ามาอยู่กับกูได้ไม่นาน กูยังอยากให้มึงอยู่เชิดสิงโตกับกูไปอีกนานๆ ไม่ใช่เจ็บตัวตั้งแต่ปีแรก เข้าใจไหม"


คำพูดเรียบง่ายแต่แฝงความห่วงใยเต็มเปี่ยมทำเอาฉินใจเต้นตึกตักขึ้นมาดื้อๆ แก้มใสเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อแข่งกับแสงไฟนีออนหน้าร้าน เด็กหนุ่มรีบก้มหน้างุดหลบสายตาคมที่จ้องมาอย่างเปิดเผย


"อื้อ... เข้าใจแล้วครับ ฉินจะเชื่อฟังเฮียทุกอย่างเลย"


จังหวะนั้นเอง เต้าทึงเย็นชามโตก็ถูกยกมาเสิร์ฟตรงหน้าพอดี เฮียธามชักมือกลับไปหยิบช้อนสเตนเลสขึ้นมา ตักเม็ดแปะก๊วยสีเหลืองทองคำโตในชามของตัวเอง แล้วยื่นข้ามโต๊ะมาใส่ลงในชามของฉินหน้าตาเฉย


"กินเยอะๆ จะได้เลิกทำหน้าเหมือนหมาหงอยสักที รำคาญลูกตา"










บ่ายวันเสาร์ แดดเปรี้ยงจนไอร้อนระยิบระยับบนถนนคอนกรีตหน้าโครงการหมู่บ้านหรูระดับไฮเอนด์


ตรงป้ายรถเมล์หน้าซอย ร่างโปร่งในเสื้อยืดสีซีดย้วยๆ กับกางเกงยีนส์ขาสั้นเก่าๆ สะพายเป้ผ้าใบใบเก่งเดินลงมาจากรถเมล์ร้อนสายประจำ ก่อนจะโบกพี่วินมอเตอร์ไซค์หน้าปากซอยให้นั่งซ้อนท้ายผ่านป้อมยามที่ตะเบ๊ะให้แทบไม่ทัน เข้ามาจอดเทียบหน้าคฤหาสน์สไตล์โมเดิร์นหลังใหญ่โตโอ่อ่า สนามหญ้าสีเขียวขจีตัดแต่งเรียบกริบพร้อมน้ำพุหินอ่อนกลางวงเวียนหน้าบ้านดูขัดกับสภาพคนเพิ่งลงจากรถเมล์อย่างสิ้นเชิง


ฉินจ่ายเงินค่าวินพร้อมรอยยิ้มแป้น ยกมือปาดเหงื่อที่ไหลซึมตามไรผม ในมือข้างหนึ่งหิ้วถุงพลาสติกหูหิ้วใส่ขนมเปี๊ยะไส้ถั่วไข่เค็มร้านดังย่านศาลเจ้าที่อาม่าฝากมาให้ป๊ากับม๊า เด็กหนุ่มเดินฮัมเพลงก้าวขึ้นบันไดหินอ่อนหน้ามุขบ้านอย่างอารมณ์ดี แต่ยังไม่ทันจะได้เดินผ่านประตูกระจกบานคู่เข้าไปในโถงรับแขก เสียงทุ้มกวนประสาทที่คุ้นเคยก็ดังขัดขึ้นมาจากโซนสระว่ายน้ำด้านข้างเสียก่อน


“อ้าวเฮ้ย... นึกว่าใครที่ไหน ที่แท้ก็ดาวรุ่งคณะสิงโตดังนี่หว่า กลับบ้านถูกด้วยเหรอวะไอ้แสบ”


ฉินชะงักกึก หันขวับไปมองตามเสียง ก็เห็นร่างสูงใหญ่ของ ‘เฮียใหญ่’ พี่ชายแท้ๆ ของตัวเองนอนเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้ริมสระว่ายน้ำ ในชุดเสื้อเชิ้ตผ้าลินินแบรนด์เนมปลดกระดุมบนกับกางเกงขาสั้นสบายๆ ในมือคีบแก้วเครื่องดื่มเย็นเจี๊ยบ ใบหน้าคมเข้มที่ละม้ายคล้ายคลึงกันแต่ดูดุดัน มาดนักธุรกิจจอมกวนประสาทกำลังยกยิ้มมุมปากมองมาอย่างล้อเลียน


“โห เฮียใหญ่ กลับมาก็ปากหมาต้อนรับน้องเลยนะ” ฉินเบะปาก เดินดุ่มๆ ตรงไปที่ศาลาพักผ่อนริมสระ วางถุงขนมลงบนโต๊ะกระจก “ป๊ากับม๊าไม่อยู่เหรอครับ”


“ออกไปตีกอล์ฟกับเพื่อน เดี๋ยวก็กลับ”


เฮียใหญ่ดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กวาดสายตามองน้องชายตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะทำจมูกฟุดฟิดแล้วแกล้งทำหน้าเหยเก


“แหวะ... กลิ่นควันรถเมล์ผสมยาหม่องน้ำหึ่งมาแต่ไกล นี่นั่งรถเมล์ต่อสองแถวกลับมาอีกละสิท่า บัตรเครดิตที่ป๊าให้ไว้ก็เอาไปรูดเรียกแกร็บมั่งก็ได้มั้งมึงอ่ะ ทำตัวปอนจนกูอายคนสวนแทนแล้วเนี่ย”


“เปลืองตังค์ทำไมเล่าเฮีย นั่งรถเมล์ต่อเดียวก็ถึงหน้าปากซอยแล้ว สบายจะตาย”


ฉินเถียงคอเป็นเอ็น ทิ้งตัวลงนั่งขัดสมาธิบนโซฟาเอาท์ดอร์ตัวนุ่มแบบไม่เกรงใจราคาหลักแสนของเบาะหนัง แล้วหยิบผ้าเย็นที่แม่บ้านเอามาเสิร์ฟขึ้นเช็ดหน้าเช็ดคอ


“แล้วนี่อะไร ว่างมากเหรอถึงมานอนอาบแดดอยู่บ้าน ไม่เข้าบริษัทไปดูงานรึไง”


“ลูกน้องอยู่เต็มตึก กูผู้บริหารเว้ย จะอู้มั่งไม่ได้รึไง”


เฮียใหญ่หัวเราะหึในลำคอ ก่อนจะเดินเข้ามาหา ทรุดตัวลงนั่งข้างๆ น้องชายแล้วเอื้อมมือมาล็อกคอฉินไว้ใต้รักแร้ ออกแรงขยี้หัวทุยๆ จนผมยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง


“ไหนดูซิ ไอ้ลูกหมาขี้อ้อนของม๊า ไปใช้ชีวิตติดดินนอนเสื่อผืนหมอนใบกับเขามาตั้งหลายอาทิตย์ ยังอยู่ครบสามสิบสองดีใช่ไหม"


“โอ๊ย! เฮีย! ปล่อยเลยนะ หายใจไม่ออกแล้ว!” ฉินดิ้นขลุกขลัก ตีแขนพี่ชายดังป้าบๆ จนเฮียใหญ่ยอมปล่อยมือออกพร้อมเสียงหัวเราะร่า


“เออ แรงดีแบบนี้ค่อยโล่งอกหน่อย”


เฮียใหญ่ยักคิ้วให้ ก่อนจะเปลี่ยนโทนเสียงเป็นจริงจังปนแซวเล็กน้อย สายตาคมเหลือบมองใบหน้าใสที่ผิวคล้ำแดดขึ้นนิดๆ ของน้องชายอย่างจับผิด


“ว่าแต่... อยู่ทางนู้นเป็นไงมั่งวะ เฮียธามของมึงเขาดูแลดีไหม หรือดุจนมึงแอบร้องไห้ขี้มูกโป่งทุกคืน”


ชื่อของ ‘เฮียธาม’ ที่หลุดออกมาจากปากพี่ชายทำเอาฉินชะงักไปนิด แก้มใสแอบขึ้นสีระเรื่อขึ้นมาดื้อๆ เมื่อนึกถึงภาพคนหน้านิ่งที่เพิ่งพาตัวเองไปเลี้ยงเต้าทึงรถเข็นข้างทางเมื่อวันก่อน เด็กหนุ่มรีบเบือนหน้าหนี ทำทีเป็นหยิบขนมเปี๊ยะออกมาแกะกินแก้เขิน


“ก็... ก็ดุเหมือนเดิมนั่นแหละ แต่เฮียเขาใจดีจะตาย ดูแลฉินดีมากเลยเหอะ”


เฮียใหญ่หรี่ตามองท่าทางลุกลี้ลุกลนและใบหูที่แดงก่ำของน้องชายตัวแสบอย่างรู้ทัน ชายหนุ่มกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ ยกมือขึ้นดีดหน้าผากฉินดัง เป๊าะ!


“โอ๊ย! ดีดหน้าผากฉินทำไมเนี่ย!”


“หมั่นไส้”


“หมั่นไส้อะไรเล่า!”


“ก็หน้ามึงนั่นแหละ” เฮียใหญ่หัวเราะเบา ๆ “พูดถึงไอ้ธามทีไร ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ทุกที”


“ฉินไม่ได้ยิ้มสักหน่อย”


“เออ ไม่ยิ้มก็ไม่ยิ้ม”


น้ำเสียงเอออออย่างไม่คิดจะเถียงทำเอาฉินยิ่งหน้ามุ่ย ส่วนคนเป็นพี่ก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างขำ ๆ


“แต่ก็ดีแล้ว” เฮียใหญ่พูดต่อพลางเอนหลังพิงโซฟา “อย่างน้อยกูเห็นว่ามันเป็นคนจริงจัง ดูแลคนอื่นเป็น กูกับป๊าม๊าจะได้เบาใจหน่อย”


ฉินไม่ได้ตอบ


รอยยิ้มที่ยังติดอยู่ตรงมุมปากค่อย ๆ จางลงเมื่อได้ยินประโยคนั้น เด็กหนุ่มก้มมองถุงขนมเปี๊ยะบนโต๊ะ ก่อนใช้นิ้วเขี่ยปากถุงเล่นไปมา


เฮียใหญ่เหลือบมอง


เมื่อครู่ยังเถียงเขาฉอด ๆ อยู่เลย พอพูดถึงธามกลับเงียบไปเสียอย่างนั้น


“เป็นอะไร”


“เปล่า”


“ฉิน”


“ก็ไม่ได้เป็นอะไรจริง ๆ”


เฮียใหญ่ไม่ได้ซักต่อทันที เขายกแก้วน้ำขึ้นจิบ ก่อนวางลงบนโต๊ะแล้วมองน้องชายที่ยังเอาแต่ก้มหน้า


“อย่าบอกนะว่าหนีกลับมาบ้านเพราะทะเลาะกับผัว เอ๊ย กับลูกพี่มึงมา?”


“เฮียใหญ่! พูดจาบ้าๆ!”


ฉินหน้าเหวอ หูแดงวาบขึ้นมาทันตา รีบยกมือปัดแขนพี่ชายพัลวัน


“ฉินไม่ได้ทะเลาะกับเฮียธามสักหน่อย!”


“เออ ๆ กูไม่แซวแล้ว”


ชายหนุ่มยกมือขึ้นอย่างยอมแพ้ ก่อนขยับตัวนั่งให้สบายกว่าเดิม


“ไหน มีอะไรก็เล่ามา”


ฉินเงียบไปครู่หนึ่ง


“ไม่มีอะไรหรอก”


“มึงนี่นะ...” เฮียใหญ่ถอนหายใจ “ปกติให้กลับบ้านทีต้องโทรตามกันสามรอบ บางทีกูขับรถไปรับถึงโรงซ้อม มึงยังไม่ยอมกลับ บอกต้องช่วยเขาเก็บของบ้าง ซ้อมต่อบ้าง”


เขาเว้นจังหวะ มองหน้าน้องชายที่เริ่มหลบตา


“แล้วอยู่ดี ๆ วันนี้ก็นั่งรถเมล์กลับมาเอง ถ้าไม่มีเรื่องหนักใจจนนอนไม่หลับ มึงไม่โผล่หัวมาหรอก”


“ฉินก็แค่อยากกลับบ้านบ้างไม่ได้เหรอ”


“ได้สิ บ้านมึงนี่ ใครจะห้าม”


เฮียใหญ่ตอบง่าย ๆ ก่อนพูดต่อ


“แต่ถ้ามึงกลับมาเพราะมีเรื่องไม่สบายใจ ก็ไม่ต้องทำเป็นไม่มีอะไร”


ฉินชะงักมือที่กำลังเล่นถุงขนม


“กูไม่ได้จะซักเอาความผิดมึงสักหน่อย” คนเป็นพี่พูดต่อด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ “มีอะไรก็เล่า ถ้าไม่อยากเล่าก็นั่งกินขนมไป เดี๋ยวกูนั่งเป็นเพื่อน”


คำพูดนั้นทำให้ฉินเงยหน้าขึ้นมอง


เฮียใหญ่ไม่ได้เร่งรัดอะไรอีก เพียงหยิบขนมเปี๊ยะในถุงออกมาชิ้นหนึ่งแล้วเลื่อนถุงไปทางน้องชาย


“กินซะ ซื้อมาเองไม่ใช่เหรอ”


ฉินหลุดยิ้มบาง ๆ


“เฮียนี่ก็...”


เด็กหนุ่มหยิบขนมขึ้นมาถือไว้ แต่ยังไม่ยอมกิน


ทั้งคู่นั่งเงียบกันอยู่พักหนึ่ง มีเพียงเสียงน้ำในสระกระเพื่อมเบา ๆ กับเสียงลมพัดผ่านต้นไม้ริมระเบียง


กระทั่งฉินเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาเอง


“เฮียใหญ่”


“ว่า”


“ฉินถามอะไรหน่อยดิ”


“เออ ว่ามา”


เด็กหนุ่มก้มมองขนมในมือ ก่อนค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น


“สมมตินะ... ถ้าฉินมีเรื่องที่อยากทำมาก ๆ แล้วฉินก็คิดว่ามันเป็นเรื่องดีด้วย”


“อืม”


“แต่มีคนไม่อยากให้ทำ เพราะเขากลัวว่าฉินจะเจ็บตัว”


เฮียใหญ่ฟังเงียบ ๆ


“แล้วฉินก็เข้าใจนะว่าเขาเป็นห่วง แต่ฉินก็อยากทำอยู่ดี” เด็กหนุ่มเม้มปากเล็กน้อย “ฉินควรทำยังไงอะเฮีย”


คนเป็นพี่ไม่ได้รีบตอบ


“แล้วเรื่องที่มึงอยากทำ มันอันตรายแค่ไหน”


“ก็... มีโอกาสเจ็บ”


“มากไหม”


“ฉินไม่รู้”


“แล้วคนที่ห้ามมึง เขาให้เหตุผลว่ายังไง”


ฉินนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง


“เขาบอกว่ามันเสี่ยงเกินไป แล้วก็ไม่อยากให้ฉินเอาตัวเองไปเจ็บเพราะเรื่องนี้”


เฮียใหญ่พยักหน้าช้า ๆ


“ฟังดูก็ไม่ได้ห้ามแบบไม่มีเหตุผลนี่”


“ฉินรู้”


“แล้วมึงเคยลองฟังเขาจริง ๆ หรือยัง”


เด็กหนุ่มเงียบไป


เฮียใหญ่มองน้องชาย ก่อนยื่นมือไปขยี้ผมเบา ๆ


“กูไม่ได้บอกให้มึงเลิกทำ แต่อย่าเพิ่งเอาแต่คิดว่าเขาไม่เข้าใจมึง”


“...”


“ถ้ามึงอยากทำจริง ๆ ก็ต้องทำให้เขาเห็นว่ามึงพร้อม ไม่ใช่แค่บอกว่าอยากทำแล้วให้เขายอมตามใจ”


ฉินก้มหน้าลงเล็กน้อย


“แต่ถ้าเขาไม่ยอมฟังเลยล่ะ”


“มึงก็ต้องคุยกันใหม่”


“คุยแล้ว”


“ก็คุยอีก”


“เฮียพูดเหมือนมันง่าย”


“แล้วใครบอกว่าง่ายวะ”


เฮียใหญ่หัวเราะเบา ๆ ก่อนเอนหลังพิงโซฟา


“มึงอยากให้คนอื่นเชื่อใจมึง ก็ต้องให้เวลาเขาหน่อย โดยเฉพาะคนที่ต้องรับผิดชอบเวลามึงเจ็บตัวขึ้นมาจริง ๆ”


ฉินเงียบไปนานกว่าเดิม


คนเป็นพี่มองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามขึ้นอย่างไม่รีบร้อน


“ว่าแต่...”


“ครับ?”


“นี่เรื่องแข่งเชิดสิงโตใช่ไหม”


ฉินเงยหน้าขึ้นทันที


เฮียใหญ่เลิกคิ้ว


“แล้วคนที่ไม่ยอมให้มึงลงแข่ง...”


เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย


“ไอ้ธาม?”


ฉินเม้มปาก ก่อนพยักหน้าอย่างจำยอม


“ครับ”


เฮียใหญ่ถอนหายใจเบา ๆ


“กูว่าแล้ว”


“เฮียรู้ได้ไง”


“ก็ทั้งวันมึงพูดถึงอยู่คนเดียว”


“เฮีย!”






TBC.
ฉินงอแงกลับบ้านแย้วว 55+ เฮียใหญ่แซวไม่พักเลยอ่ะ

nuangnut1996

สนุกมากครับ

Nukinho

เปลี่ยนมา FC เฮียใหญ่แทนได้มั้ย พูดจาตรงใจทุกอย่างเลย ทะเลาะกับผัว แล้วหนีกลับบ้าน 555

GuN009

เย้ๆ มาต่อแล้ว
แต่ถึงขนาดยอมกลับบ้าน ฉินวางแผนจะทำไรนะ 😉