เฮียธาม อย่าดุฉิน! EP.24

NOOFONG

แดดร่มลมตก แสงสีส้มจัดอาบไล้ทั่วลานปูนซีเมนต์หลังศาลเจ้าเก่า เสียงเคาะไม้ซ้อมจังหวะกลองดังโป๊กเป๊กสลับกับเสียงพัดลมตั้งโต๊ะตัวเก่าที่ส่ายหน้าดังเอี๊ยดอ๊าด กลิ่นธูปหอมจางๆ ลอยปนกับกลิ่นเหงื่อและยาหม่องน้ำตามประสาโรงซ้อมสิงโตสกุลเฉิน


นับตั้งแต่วันที่กลับจากงานแสดงรวมคณะที่สมาคม บรรยากาศในโรงซ้อมสกุลเฉินก็มีบางอย่างเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด


จากเดิมที่ฉินมักจะเป็นฝ่ายเดินเตาะแตะตามหลังเฮียธามต้อยๆ คอยเจื้อยแจ้วถามนั่นถามนี่จนคนตัวโตต้องคอยดุคอยปราม แต่ช่วงสองสามวันมานี้ สถานการณ์กลับตาลปัตรไปหมด เพราะกลายเป็น เฮียธาม ต่างหากที่ชอบแวบมาวนเวียนอยู่ข้างตัวฉินตลอดเวลา


อย่างตอนบ่ายแก่ๆ ที่ทุกคนกำลังนั่งพักเหนื่อยหลังซ้อม ฉินนั่งขัดสนับเข่าอยู่ตรงม้านั่งตัวยาว จู่ๆ ร่างสูงใหญ่ของเฮียธามก็เดินดุ่มๆ ถือกระบอกน้ำเย็นเจี๊ยบมาวางแปะลงบนแก้มใสจนฉินสะดุ้งโหยง


"อื้อ! เฮีย เย็นอ่ะ!" ฉินย่นคอหนีพลางหันไปมองค้อนตาแป๋ว


แต่แทนที่เฮียธามจะดุกลับตามปกติ คนตัวโตกลับทิ้งตัวลงนั่งเบียดบนม้านั่งข้างๆ ทันที ทั้งที่ม้านั่งยาวตั้งเกือบสามเมตรและยังมีที่ว่างอีกเพียบ แขนล่ำสันที่ชุ่มเหงื่อแนบชิดติดกับหัวไหล่ของฉินจนรู้สึกได้ถึงไอร้อน


"กินน้ำซะ หน้าซีดหมดแล้ว" เฮียธามสั่งเสียงเรียบ สายตาคมกริบกวาดมองสำรวจตั้งแต่หน้าผาก ลำคอ ไปจนถึงข้อเท้าของเด็กหนุ่มเหมือนกำลังเช็กความเรียบร้อย


"ฉินเพิ่งกินไปเองนะเฮีย ไม่ได้เหนื่อยขนาดนั้นสักหน่อย" ฉินบ่นงุบงิบ แต่ก็ยอมเปิดฝาดื่มแต่โดยดี "ว่าแต่... วันนี้เฮียซ้อมจังหวะกระโดดเสร็จแล้วเหรอครับ ทำไมมานั่งเร็วจัง"


"เสร็จแล้ว"


คำตอบสั้นห้วน แต่ตัวไม่ยอมขยับไปไหน มือหนาเอื้อมไปคว้าสนับเข่าในมือฉินมาถือไว้เองเฉยๆ แล้วหยิบผ้ามาช่วยขัดต่อให้หน้าตาเฉย ท่ามกลางสายตาของเปาที่นั่งเคี้ยวไอติมแท่งอยู่ไม่ไกลจนตาโตแทบถลน


"เฮียตง... กูตาฝาดป่ะวะ" เปาสะกิดแขนยักษ์ของเฮียตงยิกๆ กระซิบกระซาบเสียงเบา "ปกติเฮียธามเคยแตะของพวกนี้ให้ใครที่ไหน ขนาดไอ้ชาติอยู่มาเจ็ดปี ถ้าไม่ทำพังคามือ เฮียมันยังไม่เคยหยิบมาช่วยขัดให้เลยนะเว้ย"


เฮียตงที่กำลังยกดัมเบลเหลือบตามองแวบหนึ่ง ก่อนจะเค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ "มึงจะไปเสือกเรื่องของมันทำไม ซ้อมเสร็จแล้วก็ไปกวาดลานนู่นไป๊"


ตกเย็นตอนช่วยอาม่าตั้งโต๊ะกินข้าว ความผิดปกติยิ่งชัดเจนขึ้นไปอีก


ฉินกำลังยกหม้อแกงจืดตำลึงหมูสับควันฉุยออกมาจากครัว เฮียธามที่ยืนล้างมืออยู่ตรงตุ่มน้ำก็ก้าวยาวๆ ปรี่เข้ามาตัดหน้า คว้าหูหม้อสองข้างยกไปวางบนโต๊ะไม้แทนแบบไม่พูดพร่ำทำเพลง


"เฮีย! ฉินยกเองได้ หม้อมันไม่ได้หนักเลยนะ" ฉินท้วง หน้ามู่ทู่


"น้ำแกงมันร้อน เดี๋ยวลวกมือ หนังลอกขึ้นมาจะเชิดสิงโตยังไง" เฮียธามตีหน้านิ่งใส่ ก่อนจะตักข้าวพูนจานแล้วเลื่อนมาวางตรงหน้าฉิน แถมยังคีบหมูก้อนชิ้นใหญ่ที่สุดในหม้อใส่ชามให้อีกสองชิ้นติดๆ กัน "กินเยอะๆ มึงน่ะ ตัวเบาเกินไปแล้ว เดี๋ยวโดนลมพัดปลิว"


ฉินกะพริบตาปริบๆ มองหมูก้อนในชามสลับกับใบหน้าคมคายของคนตัวโต แก้มใสเริ่มขึ้นสีระเรื่ออย่างช่วยไม่ได้


ท่าทางเงียบขรึมแต่คอยประชิดตัวตลอดเวลาแบบนี้... มันเหมือนเฮียธามกำลังกางอาณาเขต คอยจับตาดูไม่ให้เขาคลาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียว ราวกับกลัวว่าถ้าเผลอปล่อยให้เขาเดินห่างออกไปแค่ก้าวเดียว จะมีใครบางคนโผล่มาชิงตัวเขาไปงั้นแหละ


"เฮีย..." ฉินอมยิ้มแก้มตุ่ย แกล้งเอียงคอชะโงกหน้าเข้าไปใกล้คนข้างตัว ดวงตากลมโตพราวระยับอย่างจับผิด "ช่วงนี้เฮียเป็นไรเนี่ย เดินตามฉินแจตั้งแต่เช้าละนะ กลัวฉินหายหรอครับ?"


เฮียธามยืนเท้าสะเอวข้างหนึ่ง หลุบตามองคนตัวเล็กกว่าที่ยืนทำตาแป๋วอยู่ตรงอก แววตาดำขลับวูบไหวไปเสี้ยววินาทีเมื่อภาพไอ้ชาติที่ยืนจ้องฉินในงานสมาคมผุดแวบขึ้นมาในหัว สันกรามคมขบแน่นจนขึ้นรอยนูน ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าคอเสื้อยืดของฉินแล้วดึงเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด


"เออ กลัวมึงซื่อบื้อจนเดินไปให้ใครเขาจูงจมูก" เฮียธามกดเสียงต่ำ "อยู่ใกล้ๆ ตีนกูไว้นี่แหละ ปลอดภัยสุด"


ผ่านมาหลายวัน งานแสดงที่รับไว้ช่วงก่อนหน้าค่อยๆ ทยอยจบลงไปทีละงาน


กระแสไวรัลคลิป ‘สิงโตหล่อบอกต่อด้วย’ ของเฮียธามที่เคยฟีเวอร์จนมีคนแห่มาดูที่ศาลเจ้าแทบแตก เริ่มซาลงตามกาลเวลาตามวัฏจักรของโลกโซเชียล งานจ้างอีเวนต์ใหญ่ๆ หรือโชว์เปิดห้างหรูลดลงไปตามลำดับ เหลือเพียงงานศาลเจ้าประจำปีกับงานแก้บนของคนในละแวกชุมชนเท่านั้น แต่สำหรับคนในคณะสกุลเฉิน นี่กลับเป็นจังหวะทองที่ทุกคนได้พักหายใจหายคอ ได้ล้างหัวสิงโต ซ่อมเสาไม้ และมีเวลานั่งล้อมวงกินข้าวเย็นพร้อมหน้าพร้อมตากันแบบไม่ต้องเร่งรีบ


ทว่าแม้ทุกอย่างจะค่อย ๆ กลับเข้าสู่ความสงบตามเดิม แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งที่ดูจะไม่เปลี่ยนไปเลย นั่นก็คือความตัวติดกันเป็นตังเมของเฮียธามกับฉิน ที่นับวันดูจะยิ่งหนักข้อขึ้นเรื่อย ๆ


จากเมื่อก่อนที่มีลูกหมาคอยเดินตาม ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าคนเลี้ยงเสียเองที่ไม่ยอมให้ลูกหมาคลาดสายตา


พวกเปา เฮียตง หมิง และเจิน ต่างก็พากันจับสังเกตได้มาพักใหญ่แล้ว ยิ่งไม่มีงานจ้างมารัดตัว สองคนนี้ก็ยิ่งมีเวลาวนเวียนอยู่ด้วยกันแทบจะตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง จากตอนแรกที่ฉินเป็นฝ่ายเกาะติดเฮียธามแจ แต่ตอนนี้ไม่ว่าจะหันไปมองมุมไหนของโรงซ้อม ก็จะเห็นร่างสูงใหญ่ของเฮียธามคอยเป็นเงาตามตัวเด็กหนุ่มอยู่ตลอดเวลา


บ่ายวันนั้น อากาศอบอ้าวเล็กน้อย ฉินนั่งขัดคราบฝุ่นบนตาข่ายหัวสิงโตอยู่ตรงชานบันไดไม้ ร่างเล็กในเสื้อยืดตัวโคร่งเหงื่อซึมตามขมับ


ส่วนข้างๆ กันนั้น เฮียธามที่ถอดเสื้อท่อนบนพาดผ้าขนหนูไว้ที่คอ อวดมัดกล้ามหลังแน่นตึง กำลังนั่งเหลาคานไม้ไผ่อันใหม่อยู่ไม่ห่าง มือใหญ่ทำงานไป แต่สายตากลับคอยชำเลืองมองคนข้างตัวแทบทุกสองนาที


พอเห็นฉินยกแขนเสื้อขึ้นปาดเหงื่อ มือหนาก็คว้าพัดสานใบตาลที่วางอยู่ข้างตัวขึ้นมาโบกพัดให้เบาๆ ทันทีแบบไม่ต้องรอให้เอ่ยปาก


ตรงม้านั่งยาวใต้ต้นมะม่วง เปาที่กำลังนั่งดูดน้ำอัดลมถุงพลาสติกแอบสะกิดศอกเฮียตงที่นั่งซดกาแฟโบราณอยู่ข้างๆ


“เฮียตง”


“อะไร”


“ดูนู่นดิ”


ตงที่กำลังยกแก้วกาแฟโบราณขึ้นดื่มเหลือบตามองไปตามทิศทางที่เปาพยักพเยิดให้


เห็นธามกำลังนั่งพัดให้ฉินอยู่ตรงชานบันได


ชายหนุ่มมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันกลับมาสนใจกาแฟในมือต่อ


“แล้ว?”


“โห เฮีย ไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ”


“จะให้กูรู้สึกอะไร”


“ก็เฮียเฟยไง!”


เปาลดเสียงลงเล็กน้อย ก่อนโน้มตัวเข้าไปใกล้


“เปาว่าช่วงนี้เฮียแกเปลี่ยนไปนะ”


“มันก็หน้าเหมือนเดิม”


“ไม่ใช่หน้า!”


ตงหลุดหัวเราะในลำคอ


“แล้วอะไรของมึง”


“นิสัยไงเฮีย นิสัย!” เปารีบอธิบาย "เมื่อก่อนเฮียเฟยเคยสนใจใครที่ไหนเล่า"


เฮียตงเหลือบสายตามองตาม แววตานิ่งสนิทตามประสาคนผ่านโลกมาเยอะ ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปาก “มึงจะไปยุ่งอะไรกับมันล่ะ แล้วที่ไอ้ธามเป็นแบบนั้น ไม่ดีรึไง”


“มันก็ดีครับเฮีย แต่เปาแค่หมั่นไส้”


เปาเบะปาก


“มึงก็ไปหมั่นไส้เขา”


“ก็จริงนี่เจิน” เปาหันไปหาแนวร่วมทันที “วันก่อนเปาแค่ชวนฉินไปเตะบอลท้ายซอย เฮียธามมองกูเหมือนจะเอาดัมเบลมาทุ่มใส่หน้า”


“แล้วเฮียเขาว่าไง”


“บอกว่าแดดร้อน เดี๋ยวข้อเท้าระบม!”


เปาทำเสียงเลียนแบบญาติผู้พี่ ก่อนยกมือขึ้นประกอบท่าทางอย่างออกรส


"ทีตอนกูข้อเท้าพลิก เฮียแกยังถีบก้นบอกให้ไปวิ่งรอบลานแก้เคล็ดอยู่เลย สองมาตรฐานชัดๆ!”


“ก็มึงมันตัวอย่างกับควาย” ตงพูดหน้าตาย “ไอ้ฉินตัวนิดเดียว จะไปเทียบกันได้ยังไง”


“เฮีย!”


คราวนี้เจินหัวเราะออกมาจริง ๆ


“แต่เจินก็เห็นด้วยกับเปานะ” เจ้าตัวพูดพลางจัดด้ายแดงในมือให้เข้าที่ “ช่วงนี้เฮียธามดูอารมณ์ดีขึ้นเยอะ ไม่ค่อยทำหน้าดุเหมือนเมื่อก่อนแล้วด้วย”


“ใช่ไหมล่ะ!”


“โดยเฉพาะเวลาอยู่กับฉิน”


เจินเหลือบมองไปทางชานบันไดอีกครั้ง


“ดูสิ ขนาดนั่งเหลาไม้ยังต้องคอยมอง กลัวฉินหายไปไหนหรือไง”


“กูว่าไม่ใช่กลัวหาย” ตงแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย “กลัวคนอื่นเอาไปมากกว่า”


เปาหันขวับ


“เฮียก็คิดเหมือนกันเหรอ!”


“กูไม่ได้ตาบอด”


เสียงหัวเราะดังขึ้นพร้อมกันทั้งสามคน


มีเพียงหมิงที่ยังนั่งก้มหน้าจดรายการอุปกรณ์ลงในสมุดอยู่เงียบ ๆ


จนกระทั่งเปาหันไปสะกิด


“ไอ้หมิง มึงว่าไง”


หมิงเงยหน้าขึ้นช้า ๆ


“เรื่องอะไร”


“เรื่องเฮียเฟยกับฉินไง”


เจ้าตัวเหลือบมองไปทางชานบันได ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ


“ก็ดูออกตั้งนานแล้ว”


ตัดภาพไปที่ชานบันได ฉินที่กำลังรับลมเย็นๆ จากพัดสานในมือเฮียธาม ชะงักมือที่กำลังขัดหัวสิงโต ก่อนจะหันมายิ้มตาหยีให้คนตัวโต


“เฮีย พอแล้วมั้งครับ ฉินหายร้อนแล้ว เฮียโบกพัดจนแขนจะล้าแทนแล้วเนี่ย”


“นั่งเฉยๆ ไปเถอะมึงน่ะ” เฮียธามเอ่ยดุเสียงเรียบ แต่มือยังคงขยับพัดลมให้ต่ออย่างสม่ำเสมอ “งานช่วงนี้ไม่มีอะไรมาก พักร่างซะบ้าง เดี๋ยวพอเข้าช่วงเทศกาลตรุษจีน คิวแน่นทั้งวันทั้งคืน มึงจะไม่มีเวลานอนอ้อนใคร”


คำว่า ‘นอนอ้อนใคร’ ทำเอาฉินหน้าขึ้นสีระเรื่อขึ้นมาทันที เด็กหนุ่มเม้มปากแน่น เหลือบตามองแผงอกแกร่งที่อยู่ชิดริมแขนตัวเองในระยะประชิด หัวใจเต้นผิดจังหวะขึ้นมาดื้อๆ พลางบ่นอุบอิบกลบเกลื่อน


“ใครไปนอนอ้อนเฮียกันเล่า... มั่วตลอดเลย”


เฮียธามไม่ตอบ ชายหนุ่มเพียงแค่จุดยิ้มบางเบาที่มุมปาก แววตาคมกริบทอดมองแก้มนุ่มที่กำลังแดงก่ำด้วยความรู้สึกอุ่นวาบในอก... บรรยากาศเงียบสงบที่ไม่มีความวุ่นวาย ไม่มีสายตาคนนอก และมีแค่เด็กคนนี้นั่งอยู่ข้างๆ ในระยะที่เอื้อมมือถึง มันเป็นช่วงเวลาที่ทำให้เขารู้สึกสงบใจที่สุดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน




TBC.
ขอตัดตอนก่อน เดี๋ยวจะมีคนบ่นว่ายาวไป 55+