เฮียธาม อย่าดุฉิน! EP.23

NOOFONG

ลานกว้างหน้าสมาคมพาณิชย์จีนประจำจังหวัดเนืองแน่นไปด้วยผู้คนตั้งแต่บ่ายคล้อย เสียงกลอง รัวฉิ่ง และประทัดแผงยาวดังกึกก้องสลับกันไม่ขาดสาย วันนี้เป็นงานฉลองครบรอบก่อตั้งสมาคมฯ ที่รวมเอาคณะสิงโตชื่อดังจากหลายย่านมาร่วมประชันฝีมือ ธงทิวหลากสีสันปักสะบัดรับลมรอบลานปูน มีซุ้มเต็นท์ผ้าใบของแต่ละคณะตั้งเรียงรายเป็นแนวยาว สิงโตนับสิบตัวทั้งสีทอง แดง และขาว วางเรียงเด่นเป็นสง่าอยู่บนสแตนด์


บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคักปนแรงกดดันเบาๆ ระหว่างคณะลูกหม้อเก่ากับคณะรุ่นใหม่


ฉินในกางเกงผ้าต่วนสีแดงสะท้อนแสงกำลังยืนวอร์มข้อเท้าอยู่ข้างรถกระบะของคณะ ดวงตากลมโตเป็นประกาย กวาดมองไปรอบๆ ลานอย่างตื่นเต้น ปากก็เคี้ยวซาลาเปาไส้หมูสับที่อาม่าห่อมาให้อย่างเอร็ดอร่อย ก่อนจะหันมาชะเง้อมองธามที่กำลังยืนเช็กสายรัดหัวสิงโตอยู่ข้างๆ


“เฮีย คนเยอะชะมัดเลย คณะโน้นขนเสาดอกเหมยเหล็กมาอย่างอลังการอ่ะ สิงโตตัวสีดำทองนั่นก็โคตรเท่เลย”


ธามปรายสายตามองตามมือที่เด็กหนุ่มชี้ แววตาคมกริบเรียบเฉยไม่แสดงอารมณ์ ชายหนุ่มดึงเชือกมัดหัวสิงโตแน่นขึ้นจนตึงเปรี๊ยะ ก่อนจะหันมาใช้สันมือเคาะหน้าผากฉินเบาๆ ไปทีหนึ่ง


“เคี้ยวให้หมดก่อนค่อยพูด แล้วเลิกมองคนอื่น ไปวอร์มหลังให้เข้าที่ได้แล้ว”


“รับทราบครับผม!” ฉินยิ้มร่า เคี้ยวตุ้ยๆ จนแก้มตุ่ย พลางกระโดดสปริงข้อเท้าอยู่ข้างตัวคนโตกว่าอย่างอารมณ์ดี


“ฉิน เหลือไว้ให้คนอื่นกินมั่งดิ ซาลาเปาอาม่าไม่ใช่ของนายคนเดียวนะเว้ย!”


เสียงแว้ดของเปาดังขึ้นก่อนตัวจะโผล่พ้นกระบะรถ เจ้าตัวเดินหิ้วถุงน้ำแข็งใบโตเข้ามาสมทบ หน้าตามู่ทู่เหงื่อซ่ก เสื้อกั๊กผ้าต่วนสีแดงปลดกระดุมโชว์แผงอกหลวมๆ พลางรีบยื่นมือจะไปคว้าซาลาเปาลูกสุดท้ายในกล่องโฟม


แต่ยังไม่ทันแตะถึง ฉินก็เบี่ยงตัวหลบวูบอย่างคล่องแคล่ว ส่งยิ้มกวนประสาทตาหยี “ช้าไปแล้วเปา ลูกนี้ของเรา อาม่าบอกก่อนขึ้นรถว่าให้เรากินเยอะๆ จะได้มีแรงกระโดดสูงๆ ไง”


“อาม่าลำเอียงชัดๆ!” เปาโวยวาย ทำท่าจะพุ่งเข้ามาแย่ง แต่ก็โดนสันสมุดจดคิวในมือหมิงเคาะกะโหลกเข้าให้ดัง โป๊ก!


“โอ๊ย! หมิง ตีหัวกูทำไมเนี่ย เดี๋ยวสมองเสื่อมจำจังหวะกลองไม่ได้หรอก!”


“น้ำแข็งน่ะเอาไปลงถังน้ำดื่ม ไม่ใช่เอามาถือแช่ไว้ให้ละลายเล่น” หมิงที่ยืนตรวจตารางเวลาการแสดงด้วยท่าทางสุขุมตามสไตล์บัณฑิตประจำคณะเอ่ยเสียงเรียบ พลางขยับแว่นสายตา “แล้วเลิกกวนตีนฉินได้แล้ว คิวพวกเราขึ้นต่อจากคณะหลงเทียน ขืนมึงมัวแต่ห่วงกินแล้วไปตีกลองคร่อมจังหวะอีก เฮียรู้เข้ามึงได้โดนตีนแทนแน่”


“โถ่ สั่งจั๊งงง” เปาเบะปากบ่นงุบงิบ แต่ก็ยอมเดินเอาถุงน้ำแข็งไปเทใส่ถังน้ำด้านหลังรถกระบะแต่โดยดี


จังหวะนั้นเอง เฮียตงที่เพิ่งเดินยกถังน้ำดื่มสำรองใบเบ้อเร่อเข้ามา ก็วางตึงลงบนพื้นปูนจนน้ำกระฉอก ชายหนุ่มตัวหนาราวกับตู้เย็นปาดเหงื่อออกจากหน้าผาก ก่อนจะหันไปตบกบาลเปาซ้ำเข้าให้อีกป้าบเบาๆ


“มึงมัวแต่อู้สิวะไอ้เปา งานการไม่ช่วยยก เดี๋ยวปั๊ดเตะกลิ้งออกไปนอกเต็นท์”


“โอ๊ยเฮียตง! วันนี้เปาโดนตีหัวไปกี่รอบแล้วเนี่ย สมองยุบหมดแล้ว!” เปารีบยกมือลูบหัวตัวเองป้อยๆ พลางส่งยิ้มแหะๆ ประจบ “เปาก็ช่วยแบกน้ำแข็งอยู่นี่ไงคร้าบเฮีย”


“พูดมากชิบหาย” เฮียตงส่ายหัวอย่างระอา ก่อนจะหันมามองฉินที่กำลังเคี้ยวซาลาเปาตุ้ยๆ ร่างยักษ์เดินเข้ามาตบบ่าฉินหนักแน่นจนตัวแทบทรุด “กินเข้าไปเยอะๆ มึงน่ะ ตัวบางกะเปี๊ยกเดียว โดดขึ้นไปบนบ่าไอ้ธามจะได้ทรงตัวอยู่ ไม่ปลิวตามลม”


“ขอบคุณครับเฮียตง แต่ไหล่ฉินจะหลุดเพราะมือเฮียนี่แหละครับ” ฉินหัวเราะร่า ยิ้มรับอย่างไม่ถือสา


ธามที่ยืนอยู่ข้างหัวสิงโตเหลือบมอง ก่อนพูดขึ้นเรียบ ๆ


“ไอ้ตง อย่าไปตบมันแรง เดี๋ยวช้ำ”


“กูไม่ได้ทำอะไรมันสักหน่อย”


“ก็มันตัวแค่นั้น”


ฉินหันไปมองธามทันที


“เฮีย ฉินไม่ได้ตัวเล็กขนาดนั้นนะ”


ธามปรายตามองตั้งแต่หัวจรดเท้า


“เออ”


ตงมองทั้งคู่แล้วหัวเราะในลำคอ ก่อนเดินกลับไปช่วยเปาจัดถังน้ำดื่มให้เข้าที่


ขณะเดียวกัน เจินที่กำลังง่วนอยู่กับการจัดขนตาและพู่ทองของหัวสิงโตตัวเก่ง ก็ส่งเสียงกระแอมเบาๆ ขึ้นมา


“ฉิน มานี่แป๊บดิ”


“มีไรเหรอเจิน” ฉินเดินดุ่มๆ เข้าไปหาพลางเคี้ยวซาลาเปาในปาก


เจินกวาดสายตามองชุดผ้าต่วนสีแดงสดของฉินตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเอื้อมมือไปดึงผ้าผูกเอวสีเหลืองทองที่หลวมหลุดลุ่ยให้ตึงเปรี๊ยะ แล้วผูกปมใหม่ให้แน่นหนาเรียบร้อย


“ผูกผ้ายังไงให้หลุดลุ่ยแบบนี้ เดี๋ยวตอนตีลังกาลงมาจากบ่าเฮียธาม ชายผ้าก็ไปพันขาล้มหัวคะมำพอดี” เจินดุเสียงหวาน พลางตบสะโพกฉินเบาๆ ด้วยความเอ็นดู “วันนี้คนเยอะ มีแต่พวกเซียนสิงโตทั้งนั้น ทำตัวให้มันหล่อๆ หน่อย"


“ขอบใจนะ”


“อืม แล้วก็อย่าไปดึงเล่นอีกล่ะ”


“รู้แล้วน่า”


ฉินก้มมองผ้าคาดเอวที่ถูกจัดจนเรียบร้อย ก่อนจะลองหมุนตัวไปมาสองสามครั้ง


“เออ แบบนี้กระชับกว่าเมื่อกี้เยอะเลย”


“ก็แน่สิ เราผูกให้ทั้งที”


“งั้นคราวหน้าผูกให้อีกนะ”


“นายก็หัดผูกเองบ้างสิ!”


“ก็เจินผูกสวยกว่าอะ”


คนฟังชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าอย่างระอา


“ปากหวานจริง ๆ เลยนะ”


“ชมจริง ๆ”


“เออ เชื่อก็ได้”


เจินหลุดยิ้ม ก่อนจะหันกลับไปหยิบปลอกแขนสีแดงที่วางอยู่บนเก้าอี้ส่งให้


“อะ ใส่อันนี้ด้วย”


ฉินรับมาสวมอย่างว่าง่าย ทว่าพอเงยหน้าขึ้นอีกครั้งกลับชะเง้อมองออกไปทางประตูห้องพักนักแสดง


“เจิน”


“หืม?”


“เห็นเฮียธามปะ”


“เมื่อกี้เห็นเดินออกไปกับเฮียตงนะ”


“อ๋อ”


“มีอะไรหรือเปล่า”


“เปล่า เราแค่ถามเฉย ๆ”


เจินพยักหน้ารับ ก่อนจะก้มลงเก็บเศษด้ายที่ตกอยู่บนพื้น


“เดี๋ยวก็คงกลับมาแหละ เห็นว่าจะไปดูเรื่องลำดับการแสดงกัน”


“อืม”


ฉินรับคำ แต่สายตายังคงเหลือบมองไปทางประตูเป็นระยะ


เจินเห็นอย่างนั้นก็อดถามไม่ได้


“นายตื่นเต้นเหรอ”


“นิดหน่อย”


“นิดหน่อยจริงดิ”


“ก็...” ฉินหัวเราะแห้ง ๆ “เยอะอยู่เหมือนกัน”


“นึกว่าไม่ตื่นเต้นซะอีก เห็นเมื่อกี้ยังกินซาลาเปาสบายใจเฉิบ”


“ก็มันหิวนี่หว่า”


“อ้าว แล้วเมื่อกี้บอกตื่นเต้น”


“ตื่นเต้นก็หิวได้ปะ”


เจินหัวเราะออกมา ก่อนจะเอื้อมมือไปจัดปกเสื้อที่พับอยู่ตรงไหล่ฉินให้เข้าที่


“ไม่ต้องคิดมากหรอก นายซ้อมมาตั้งเยอะแล้วนี่”


ฉินมองหน้าเพื่อน ก่อนจะพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้ม


“อืม”


“แล้วก็อย่าลืมที่เฮียธามสอนล่ะ”


“ไม่ลืมหรอก”


“ดี”


เจินตบไหล่เขาเบา ๆ ก่อนจะหันไปจัดการอุปกรณ์ที่เหลือต่อ


ส่วนฉินยืนมองแผ่นหลังอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มลงสำรวจชุดตัวเองอีกครั้ง


ผ้าคาดเอวสีทองถูกผูกไว้อย่างแน่นหนา ชายผ้าทั้งสองข้างยาวเท่ากันพอดี แม้แต่รอยยับเล็ก ๆ ตรงชายเสื้อก็ถูกเจินจัดให้เรียบร้อยเสียจนแทบมองไม่เห็น


เด็กหนุ่มยกมือลูบผ้าตรงเอวเบา ๆ แล้วเผลอยิ้มออกมา


ตั้งแต่เข้ามาอยู่ในคณะ เขาเพิ่งรู้ว่าคนที่ดูแลชุดเชิดสิงโตไม่ได้มีหน้าที่แค่ซ่อมแซมเสื้อผ้าที่ขาดหรือชำรุดเท่านั้น แต่ยังต้องคอยตรวจดูความเรียบร้อยของนักแสดงทุกคนก่อนขึ้นเวทีด้วย


และเจินก็ทำหน้าที่นั้นได้ดีเสียจนบางครั้งฉินยังอดสงสัยไม่ได้ว่า อีกฝ่ายไปเอาความละเอียดขนาดนี้มาจากไหน


“ฉิน!”


“หือ?”


“อย่ายืนเหม่อสิ มาช่วยเรายกกล่องนี่หน่อย”


“คร้าบ ๆ ไปแล้ว!”


ฉินรีบเดินเข้าไปหา ก่อนจะก้มลงช่วยเจินยกกล่องอุปกรณ์ที่วางอยู่ข้างโต๊ะ โดยไม่ทันสังเกตว่าคนที่ตัวเองชะเง้อมองหาเมื่อครู่กำลังเดินกลับเข้ามาทางประตูพอดี


ระหว่างที่คนอื่นๆ ในคณะกำลังง่วนอยู่กับการเคลียร์อุปกรณ์และจัดคิว ฉินที่ทนอั้นมานานก็ขยับตัวยุกยิกก่อนจะรีบสะกิดแขนคนข้างตัว


“เจิน เราปวดฉี่ ขอแวบไปเข้าห้องน้ำแป๊บเดียวนะ เดี๋ยวรีบวิ่งกลับมา”


“อืม รีบไปรีบมา อย่าเถลไถล คิวเราใกล้แล้ว”


“รับทราบครับผม!”


ฉินติดสปีดวิ่งตัวปลิวฝ่าฝูงชนมุ่งหน้าไปยังห้องน้ำด้านหลังอาคารสมาคม พอจัดการธุระส่วนตัวเสร็จสรรพ ล้างมือล้างหน้าจนสดชื่น เด็กหนุ่มก็เดินเหยาะๆ ออกมาตามทางเดินปูนด้านข้างลานกว้าง


แต่ยังไม่ทันได้เดินกลับถึงเต็นท์ เท้าทั้งสองข้างก็ค่อยๆ ชะลอความเร็วลงจนหยุดนิ่ง


สายตากลมโตเป็นประกายจับจ้องไปยังลานซ้อมเปิดโล่งของคณะอื่นๆ ที่กำลังวอร์มร่างกายกันอย่างดุเดือด เสียงกลองดังรัวเร็วเป็นจังหวะกระชั้นชิด สิงโตตัวใหญ่สีดำขลิบทองกำลังฝึกจังหวะสปริงตัวขึ้นเสาดอกเหมยเหล็กอย่างคล่องแคล่ว ท่วงท่าการสะบัดหน้า การกระตุกพู่ขนตา และการทิ้งน้ำหนักลงบนปลายเท้าของเท้าหน้านั้นทั้งเด็ดขาดและเฉียบคมจนฉินแทบไม่กะพริบตา


“โห... จังหวะสะบัดคอโคตรเร็วเลย ใช้แรงจากข้อมือล้วนๆ เลยเหรอวะ” ฉินพึมพำกับตัวเองเบาๆ ร่างกายเริ่มขยับตามสัญชาตญาณ ขาข้างหนึ่งแอบย่อลงเลียนแบบมุมองศาการวางเท้าของอีกฝ่าย ดวงตาฉายแววตื่นตาตื่นใจเหมือนเด็กได้ของเล่นชิ้นใหม่ ลอบเก็บทุกรายละเอียดทั้งจังหวะหลอกล่อและองศาการเหวี่ยงตัวเพื่อหวังจะเอาไปปรับใช้กับคู่ของตัวเอง


“สนใจเหรอ”


เสียงทุ้มเรียบที่ดังขึ้นจากด้านข้างทำเอาฉินสะดุ้งตัวลอย หลุดออกจากภวังค์ทันที


เด็กหนุ่มหันขวับไปมอง ก็เจอกับชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ผิวสองสี ดูทะมัดทะแมง สวมกางเกงผ้าต่วนสีน้ำเงินเข้มขลิบเงิน ในมือถือผ้าขนหนูพาดบ่า ใบหน้าคมคายติดจะนิ่งสนิทกำลังมองตรงมาที่เขาด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์


“เอ่อ... ครับ” ฉินเกาท้ายทอยแก้เก้อ ยิ้มแหะๆ รับ “ท่าสะบัดหัวของคณะโน้นสวยมากเลยครับ จังหวะกระโดดก็ดูเบาตัวชะมัด ปกติผมเคยเห็นแต่คลิปในเน็ต เพิ่งเคยเห็นของจริงใกล้ๆ โคตรเท่เลย”


ชายหนุ่มตรงหน้าเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มองเด็กหนุ่มแปลกหน้าที่สวมกางเกงผ้าต่วนสีแดงสดของคณะที่เขาคุ้นตาเป็นอย่างดี ก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆ ที่มุมปาก


“ท่ายากน่ะดูเท่ก็จริง... แต่ถ้าเท้าหลังส่งแรงไม่ถึง จังหวะลงมาก็หัวทิ่มได้ง่ายๆ เหมือนกันนะ”


ชายหนุ่มเว้นจังหวะไปนิด สายตายังคงจับจ้องท่าทางกระตือรือร้นของฉินอย่างนึกสนใจ


“ดูทรงแล้ว...เพิ่งเคยลงสนามใหญ่แบบนี้เป็นครั้งแรกเหรอ”


“ครับ เพิ่งเคยมางานรวมคณะใหญ่ขนาดนี้ครั้งแรกเลย” ฉินตอบซื่อๆ รอยยิ้มสดใสยังแต้มอยู่บนใบหน้า


ชายหนุ่มตรงหน้ากวาดสายตาคมมองสำรวจเด็กหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้า ร่างกายที่ดูเพรียวแต่กระชับแน่นด้วยกล้ามเนื้อ แขนขาที่ยาวสมส่วน และแววตาที่เต็มไปด้วยไฟของคนรักในสิ่งที่ทำ... เป็นสรีระและพลังงานของ ‘เท้าหน้าชั้นยอด’ ที่หาตัวจับยาก ยิ่งพอมองลงไปเห็นกางเกงผ้าต่วนสีแดงสดปักลายเมฆคุ้นตาของคณะสกุลเฉิน ชายหนุ่มก็กระตุกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย


“อ้อ... คณะสกุลเฉินสินะ” ชายหนุ่มพาดผ้าขนหนูลงบนบ่ากว้าง พลางก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว รูปร่างที่สูงโปร่งและเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อฟิตเปรี๊ยะแบบนักกีฬาอาชีพส่งแรงกดดันออกมาบางเบา “พี่ชื่อชาตินะ เท้าหน้าของเพชรทักษิณ”


“อ่า... ฉินครับ” เด็กหนุ่มพยักหน้ารับตามมารยาท พลางเหลือบมองตราสิงโตสีน้ำเงินขลิบเงินบนเสื้อแจ็กเก็ตของอีกฝ่าย “เพชรทักษิณที่เพิ่งได้แชมป์งานสมาคมใช่ไหมครับ ผมจำสิงโตดำทองตัวนั้นได้ โคตรพริ้วเลย”


“สายตาดีนี่เรา” ชาติหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาคมพราวระยับขณะจ้องมองใบหน้าใสซื่อของฉิน “แต่เห็นท่าทางคล่องแคล่วแบบนี้ มาอยู่คณะเฉินก็น่าเสียดายของแย่... ที่นั่นอุปกรณ์ก็เก่า เสาดอกเหมยยังเป็นท่อนไม้โบราณอยู่เลยมั้ง ยุคนี้เขาไปใช้โครงเหล็กอัลลอยด์ปรับระดับกันหมดแล้ว”


ฉินชะงักไปนิด คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเบาๆ “เอ่อ... แต่เสาไม้ที่โรงซ้อมก็แน่นหนาดีนะครับ เฮียเขาก็ดูแลผมดีมากด้วย”


“ดูแลดี กับ มีอนาคต มันคนละเรื่องกันนะ” ชาติเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนุ่ม ทว่าแฝงความหยั่งเชิงและกดทับไว้ใต้รอยยิ้มมั่นใจ “กระดูกข้อเท้ากับสปริงตัวแบบนาย อยู่ถูกที่ก็ไปได้ไกลระดับประเทศ แต่ถ้าไปฝากชีวิตไว้กับเท้าหลังที่ตกยุค แถมยึดติดอยู่กับความหลัง... ระวังจะพังไม่รู้ตัว”


ชาติโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ลดเสียงลงจนได้ยินกันแค่สองคน แววตาที่มองดูจริงจังปนเอ็นดูแบบมีแผนการ


“เพชรทักษิณกำลังเปิดคัดเท้าหน้ารุ่นเยาวชนอยู่พอดี มีเงินเดือน มีโค้ชเวทเทรนนิ่งดูแลกล้ามเนื้อให้เฉพาะตัว... ถ้านายสนใจ พี่พาไปฝากตัวกับเสี่ยวิชัยได้นะ การันตีเลยว่านายจะได้ยืนบนเสาที่สูงกว่านี้เยอะ”


ฉินเริ่มรู้สึกอึดอัดกับสายตาที่มองทะลุปรุโปร่งและความใกล้ชิดที่รุกคืบเข้ามา เด็กหนุ่มก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว เตรียมจะเอ่ยปากปฏิเสธอย่างสุภาพ


“ขอบคุณครับพี่ชาติ แต่ผมไม่—”


“ไอ้ชาติ”


เสียงทุ้มต่ำและเย็นเฉียบดังก้องขึ้นจากด้านหลัง ตัดบทฉินลงทันควันราวกับมีดกรีดผ่านอากาศ


ชาติชะงักไปนิด ก่อนจะค่อยๆ ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง หันไปมองต้นเสียงด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ไม่สะทกสะท้าน ร่างสูงใหญ่กำยำของเฮียธามในเสื้อกั๊กสีแดงสดก้าวเข้ามายืนขวางกลางระหว่างทั้งคู่ แผ่นหลังกว้างบดบังตัวฉินไว้มิดชิด แววตาคมกริบของธามดำขลับและดุดันจนบรรยากาศรอบข้างเย็นยะเยือกขึ้นมาทันตา


“มึงกำลังชวนใคร” ธามกดเสียงต่ำ จ้องหน้าอดีตคู่หูเขม็ง


ชาติเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มองประเมินแผ่นหลังกว้างที่เขาเคยเหยียบขึ้นไปยืนเชิดสิงโตมานานถึงเจ็ดปี แววตาฉายประกายท้าทายอย่างเปิดเผย


“อ้าว... เฮียธาม นึกว่าใคร” ชาติหัวเราะหึในลำคอ “ผมก็แค่กำลังแนะนำทางสว่างให้เด็กมัน ไม่คิดว่าเฮียจะยัง ‘หวง’ ไม่เปลี่ยนเลยนะ... หรือว่ากลัวประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยอีกล่ะครับ?”


คำว่า ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย ทำเอาสันกรามของธามขบแน่นจนขึ้นรอยนูน มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือของฉินไว้แน่น ดึงร่างเล็กให้มายืนชิดข้างลำตัว ความร้อนและแรงบีบจากฝ่ามือบอกให้รู้ว่าคนตัวโตกำลังสะกดกลั้นอารมณ์ไว้อย่างหนักหน่วง


“เด็กคนนี้เป็นคนของกู” ธามเอ่ยช้าๆ ชัดเจนทุกถ้อยคำ “และมึง... ไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”






TBC.
เอาล่ะสิ เฮียเริ่มหึงละ 55+
ฝากคอมเม้นท์พูดคุยกันได้น้าา
ชอบอ่านทุกคอมเม้นท์เลยงับ

maipana

ยาวมากกกกกกกกกก