เกิดตัณหาจากดงกล้วย ตอนที่ 7

mili152

เสียงกรรไกรเริ่มขยับตัดเส้นผมต่ออีกครั้ง ท่ามกลางบรรยากาศที่เริ่มผ่อนคลายลงหลังจากที่แกได้ระบายความอัดอั้นเรื่องพัสดุแปลกๆ ออกมา ในจังหวะนั้นเอง พี่เผ่าก็ชะงักมือเล็กน้อยแล้วเอ่ยปากชวนด้วยน้ำเสียงราบเรียบตามประสาคนบ้านๆ

"เออ... เย็นนี้ว่างไหมล่ะตะวัน ค่ำๆ ว่าจะออกไปใส่เบ็ดตามห้วยหลังนาสักหน่อย ช่วงนี้ปลาช่อนกำลังเข้าฝั่ง" พี่เผ่าเอ่ยชวนขณะก้มตัวลงเล็มผมบริเวณท้ายทอยให้ผม "กะว่าจะปักเบ็ดทิ้งไว้ข้ามคืน ค่อยไปกู้ตอนเช้ามืด... เดี๋ยวพี่ไปนอนเฝ้าที่กระท่อมปลายนาโน่นเลย เอ็งสนใจอยากไปเปิดหูเปิดตาดูวิถีคนบ้านนอกหาปลาหากบไหมล่ะ อยู่คนเดียวในบ้านมันเบื่อ"
ข้อเสนอของพี่เผ่าไม่ได้มาพร้อมกับเล่ห์กลใดๆ แต่มันคือวิถีชีวิตปกติของคนชนบท ที่มักจะออกไปหาปลาและนอนเฝ้ากระท่อมกลางทุ่งนาเพื่อหนีความวุ่นวายในบ้าน โดยเฉพาะเมื่อภาระครอบครัวและสายตาของคนรอบข้างเริ่มทำให้แกอึดอัด การได้ออกไปนอนรับลมกลางทุ่งนาโดยมีเด็กหนุ่มคนเมืองอย่างผมตามไปด้วย ดูจะเป็นข้อเสนอที่ตอบโจทย์ความต้องการเงียบๆ ภายในใจของแกอย่างพอดิบพอดี
"ไปสิครับพี่... ผมก็ไม่ค่อยมีอะไรทำอยู่แล้ว อีกอย่างพรุ่งนี้ก็วันหยุด อยากลองไปดูเหมือนกันว่าเขาใส่เบ็ดกันยังไง" ผมตอบรับด้วยรอยยิ้มเรียบเฉย แววตาซ่อนความตื่นเต้นไว้ภายใต้ความมืดสลัวของยามเย็นที่กำลังคืบคลานเข้ามา
เพราะผมรู้ดีว่า... ค่ำคืนนี้ที่กระท่อมปลายนาห่างไกลผู้คน ใต้แสงดาวและเสียงจิ้งหรีดเรไรร้องระเบิด จะเป็นพื้นที่ส่วนตัวชั้นดี ที่ไม่มีเมีย ไม่มีลูก และไม่มีสายตาใครคอยสอดส่อง... เป็นโอกาสที่เกมของผมจะได้รุกคืบไปอีกขั้นอย่างแท้จริง
หลังจากตกลงกันเรียบร้อย พี่เผ่าก็จัดการเก็บกวาดอุปกรณ์ตัดผมและสะบัดผ้าคลุมออกให้ผม เสียงทุ้มเอ่ยย้ำอีกรอบก่อนผมจะลุกออกจากเก้าอี้ใต้ถุนบ้าน
"งั้นก็ตามนี้... กินข้าวเย็นเสร็จ พักสักหน่อยแล้วเดี๋ยวพี่เดินไปเรียก"
พี่เผ่าก็เดินลัดเลาะมาตามทางเพื่อเรียกผมที่บ้านตามที่นัดแนะกันไว้ บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลงมากแล้วเมื่อเข้าสู่ช่วงหัวค่ำ
พวกเราไม่ได้พกสัมภาระอะไรติดตัวมากมายนัก นอกจากคันเบ็ดไม้ไผ่ที่เตรียมไว้สำหรับปักเหยื่อตามห้วยหนอง ส่วนพี่เผ่ามีขวดเอ็มร้อยที่ข้างในบรรจุเหล้าขาว พกติดมือมาด้วยหนึ่งขวด เพื่อเอาไว้จิบแก้หนาวตามประสาผู้ชายเวลานอกบ้าน
"ไปกันวะตะวัน เดินตามหลังพี่มาดีๆ ทางมืดหน่อย เดี๋ยวสะดุดคันนาเอา" พี่เผ่าเอ่ยปากบอกเบาๆ ขณะเดินนำหน้าย่างก้าวด้วยความคุ้นเคยกับเส้นทาง ท่ามกลางแสงดาวและเสียงกบเขียดที่ดังระงมไปทั่วท้องทุ่ง เราเดินเคียงกันไปจนถึงกระท่อมปลายนาหลังน้อย แสงไฟจากตะเกียงเจ้าพายุที่แขวนไว้ถูกจุดขึ้นส่องสว่างพอให้เห็นบรรยากาศโดยรอบ พี่เผ่าหย่อนตัวลงนั่งบนแคร่ไม้ไผ่ ก่อนจะวางคันเบ็ดพิงไว้ข้างฝา แล้วหยิบขวดเหล้าขาวขึ้นมาเปิดฝาจิบเบาๆ
"ถึงสักที โล่งอกชะมัด อยู่บ้านเมียบ่นหูชา ออกมานอนทุ่งนานี่แหละสบายใจสุด" พี่เผ่าพูดพลางส่งยิ้มให้ผม แววตาภายใต้แสงไฟสลัวเริ่มมีความกรึมและความผ่อนคลายเข้ามาแทนที่ความเครียดจากภาระหน้าที่ในชีวิตประจำวัน บรรยากาศเงียบสงบในค่ำคืนนี้ พร้อมแล้วที่จะเปิดพื้นที่ให้ความสัมพันธ์ของเราค่อยๆ ขยับเข้าหา ริมเส้นความลับที่ขีดไว้ทีละน้อยอย่างแนบเนียน
แสงตะเกียงเจ้าพายุถูกทิ้งไว้ที่กระท่อม ส่วนภารกิจยามค่ำคืนเริ่มต้นขึ้นเมื่อพี่เผ่าหิ้วถังใส่เหยื่อแมลงและแบกคันเบ็ดไม้ไผ่ร่วมร้อยคันเดินนำหน้าออกไปตามคันนา ผมเดินตามหลังทำหน้าที่เป็นลูกมือคอยหยิบและช่วยปักคันเบ็ดตามริมคันนาและแนวห้วยน้ำลึกทีละคันสองคัน บรรยากาศเงียบสงบมีเพียงเสียงกบเสียงเขียดและเสียงย่ำเท้าลงบนดินโคลน
เวลาผ่านไปราวกว่าหนึ่งชั่วโมง กลิ่นอายความชื้นในอากาศก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว สายลมกรรโชกแรงพัดกลิ่นฝนและดินโคลนลอยมาปะทะจมูก ก่อนที่เม็ดฝนเม็ดใหญ่จะเทกระหน่ำลงมาอย่างหนักหน่วงราวกับฟ้าเปิด
"เฮ้ย ฝนมาวะตะวัน! วิ่งกลับกระท่อมเร็ว!" พี่เผ่าร้องตะโกนแข่งกับเสียงฟ้าคำราม ต่างคนต่างรีบก้าวเท้าจ้ำอ้าวฝ่าสายฝนที่กระหน่ำซัดลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา น้ำฝนเย็นเฉียบสาดซัดจนเสื้อผ้าเปียกชุ่มแนบลำตัว วินาทีนั้นความมืดและความหนาวเย็นทำให้ทุกอย่างอลหม่านไปหมด
ผมวิ่งฝ่าความมืดมาถึงกระท่อมปลายนาได้ก่อน รีบผลุบเข้าไปหลบใต้ชายคาด้วยความหอบเหนียวตัว แต่พอกวาดสายตากลับไม่เห็นเงาร่างใหญ่ของพี่เผ่าตามมาด้วย ท่ามกลางม่านฝนที่ตกหนักจนขาวโพลน มีเพียงแสงไฟฉายวับๆ แวมๆ ที่กำลังส่องป้วนเปี้ยนอยู่แถวแนวคันนาจุดที่พวกเราเพิ่งปักเบ็ดไว้เมื่อครู่
ผ่านไปราวห้านาที ร่างของพี่เผ่าก็เดินลุยน้ำฝนกลับมาถึงกระท่อม สภาพของแกเปียกปอนไม่แพ้กัน แต่สิ่งที่ทำให้ผมต้องชะงักคือมือหนาที่กำเชือกผูกปลาช่อนตัวโตเท่าแขนถึงสองตัวดิ้นกระพราดอยู่ในมือ
"แมเอ้ย... ฝนดันตกหนักซะได้ ดีนะที่พี่เหลือบไปเห็นเบ็ดแถวริมห้วยกระตุกสั่นพับๆ ไม่งั้นปลาคงดึงคันเบ็ดจมน้ำหายไปหมด" พี่เผ่าหัวเราะร่วนเสียงดังกลบเสียงฝน สีหน้าของแกเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและอารมณ์ดี แม้เนื้อตัวจะเปียกโชกจนหยดน้ำไหลหยดคล้อยตามโครงหน้าและกล้ามเนื้อแน่นหนาที่แนบไปกับเสื้อผ้าที่เปียกปอน แสงไฟจากตะเกียงส่องกระทบหยดน้ำที่เกาะพราวบนผิวและเรือนร่างของชายหนุ่มวัยกลางคน ยิ่งขับเน้นบรรยากาศความใกล้ชิดและความดิบเถื่อนตามธรรมชาติให้เด่นชัดขึ้นในพื้นที่จำกัดของกระท่อมหลังน้อยแห่งนี้... พื้นที่ที่เราสองคนต่างก็หนีความเปียกปอนเข้ามาหลบภัยด้วยกันเพียงลำพัง
"เปียกปอนกันหมดสภาพแบบนี้ ถอดเสื้อผ้าออกแล้วเอาผ้าขาวม้าผืนนี้ผลัดนุ่งไปก่อนไปตะวัน ขืนใส่เสื้อผ้าเปียกๆ มีหวังได้เป็นไข้หัวโกรกกันพอดี" พี่เผ่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงห่วงใยตามประสาพี่น้องและคนคุ้นเคย พร้อมกับถอดเสื้อเชิ้ตชุ่มน้ำของตัวเองออก เผยให้เห็นแผงอกกว้างและกล้ามเนื้อแน่นหนาทุกมัดที่เปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำ แกบิดน้ำออกจากเสื้อลวกๆ ก่อนจะนำไปตากไว้ที่ราวไม้ไผ่ใกล้ๆ
ผมรับผ้าขาวม้าผืนเดียวมาจากมือของแก สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วของชายวัยกลางคนแตะโดนมือผมเล็กน้อย ทำให้หัวใจกระตุกวูบ ผมจัดการถอดเสื้อผ้าเปียกโชกออกจนหมด แล้วนุ่งผ้าขาวม้าผืนนั้นกระชับเข้ากับเอวสอบแทน ในขณะที่พี่เผ่าเองก็เหลือเพียงกางเกงยีนส์ตัวเดียวท่อนบนเปลือยเปล่า ร่างกายของแกกำยำและอาบไล้ด้วยหยดน้ำจากฝนเมื่อครู่จนดูดิบเถื่อนและน่าดึงดูดอย่างประหลาด
เมื่อจัดการเรื่องเสื้อผ้าเสร็จ พี่เผาก็หันไปจัดการก่อไฟใส่เตาฟืนที่อยู่มุมกระท่อม แสงไฟสีส้มสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดและไอฝน ช่วยขับไล่ความหนาวเย็นออกไป และสาดส่องกระทบผิวกายมันวาวของพวกเราทั้งคู่ให้ยิ่งดูโดดเด่น
"โชคดีนะที่ในกระท่อมยังมีเกลือ เครื่องปรุงติดไว้ ไม่งั้นปลาช่อนตัวเท่าแขนสองตัวนี้คงจืดชืดแย่" พี่เผ่าเอ่ยพลางหัวเราะร่วน แกจัดการขอดเกล็ดและควักไส้ปลาอย่างคล่องแคล่วด้วยมีดพก ก่อนจะนำเกลือและพริกมาโขลกผสมกับผงชูรสเล็กน้อยแล้วทาเคลือบตัวปลาจนทั่ว จากนั้นจึงนำไปเสียบไม้ย่างบนเตาถ่าน กลิ่นหอมของเนื้อปลาสดๆ เริ่มโชยคละคลุ้งผสมกับกลิ่นไอควันไฟและกลิ่นอายดินฝน
บรรยากาศในกระท่อมหลังน้อยแคบลงถนัดตาเมื่อเราต้องขยับเข้ามาใกล้กันเพื่อผิงไฟคลายหนาว แสงไฟสลัวสาดกระทบโครงหน้าคมคายและรอยหยดน้ำที่เกาะพราวตามไหปลาร้าของพี่เผ่า สายตาของแกที่มองมาไม่ได้มีแค่ความอบอุ่นจากการนั่งผิงไฟร่วมกันอีกต่อไป แต่เริ่มมีความร้อนรุ่มบางอย่างฉายชัดขึ้นเรื่อยๆ ตามฤทธิ์เหล้าขาวที่แกจิบประทังหนาวไปก่อนหน้านี้
"ขยับเข้ามาใกล้ๆ อีกหน่อยสิ เดี๋ยวด้านหลังจะไม่โดนไฟ เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก" พี่เผ่าเอ่ยชวนด้วยเสียงทุ้มต่ำที่แหบพร่ากว่าปกติ มือหนาเอื้อมมาแตะที่หัวไหล่เปลือยเปล่าของผมเบาๆ เพื่อดึงให้ขยับเข้าไปชิดมากขึ้น
สัมผัสที่แนบเนื้อและความร้อนจากฝ่ามือของชายรุ่นพี่ ทำให้แผ่นหลังของผมแนบชิดติดกับอกแกร่งของแกโดยปริยาย ระยะห่างระหว่างเราถูกบีบให้แคบลงจนแทบไม่มีอากาศแทรก กลิ่นกายของผู้ชายวัยฉกรรจ์ที่เจือด้วยกลิ่นเหงื่อและควันไฟ ยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวเราทั้งคู่ให้พุ่งสูงขึ้น ท่ามกลางความเงียบสงบของค่ำคืนที่มีเพียงเสียงฝนตกหนักด้านนอก และเปลวไฟที่กำลังลุกโชนอยู่ตรงหน้า
เสียงฝนด้านนอกยังคงกระหน่ำซัดสาดลงมาอย่างต่อเนื่อง ไม่มีทีท่าว่าจะเบาบางลงเลยแม้แต่น้อย เสียงฟ้าร้องคำรามครื้นเครงสลับกับเสียงกบเขียดที่ส่งเสียงร้องระงมแข่งกับสายฝน ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบกระท่อมปลายนาวังเวงและโดดเดี่ยว ท่ามกลางอากาศที่เริ่มหนาวเย็นยะเยือกขึ้นเรื่อยๆ จนผิวกายรู้สึกได้ถึงไอความชื้น
พี่เผ่าหยิบปลาช่อนเผาร้อนๆ ส่งกลิ่นหอมกรุ่นมาแบ่งให้ผม ก่อนจะยกขวดเหล้าขาวขึ้นจิบอีกอึกเพื่อแก้หนาว รสชาติร้อนแรงของสุราพื้นบ้านช่วยขับไล่ความเย็นจากสายฝนเมื่อครู่ให้บรรเทาลงได้บ้าง เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนพี่เผ่าจิบเหล้าขาวหมดขวด M150 ก่อนที่แกจะหันมามองสำรวจสภาพของเราทั้งคู่ที่ตอนนี้ผมเหลือเพียงผ้าขาวม้าพันกายเนื่องจากเสื้อผ้าเปียกโชกจนสวมต่อไม่ได้
"ดูท่าทางฝนคงไม่ยอมหยุดง่ายๆ แน่คืนนี้... ดึกมากแล้ว เอ็งไม่ต้องกลับหรอก นอนนี่แหละตะวัน" พี่เผ่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความห่วงใย พร้อมกับลุกขึ้นไปหยิบผ้าห่มผืนเก่าคร่ำครึแต่เนื้อผ้าหนานุ่มผืนเดียวที่มีอยู่ในกระท่อมออกมาสะบัด "ในนี้มีผ้าห่มเก่าๆ อยู่ผืนเดียว ถึงจะเก่าหน่อยแต่น่าจะพอช่วยให้อุ่นขึ้นได้ เอามาห่มคลุมกันไว้เถอะ"


เสียงลมฝนที่ยังคงโหมกระหน่ำซัดสาดกระทบฝาผนังกระท่อมไม้ไผ่ดังระงม ทำให้ภายในกระท่อมแคบๆ ยิ่งดูมืดทึบและอับชื้นมากขึ้นไปอีก ความอึดอัดจากกางเกงยีนส์เนื้อหนาที่เปียกชุ่มจนแนบเนื้อ ทำให้พี่เผ่าต้องหาทางออกเพื่อความสบายตัวตามประสาคนลุยๆ
แกกวาดสายตามองไปรอบกระท่อม จนไปสะดุดเข้ากับผ้าขาวม้าอีกผืนที่พาดอยู่ตรงหัวนอน ซึ่งปกติแกมักจะเอาไว้ใช้คลุมหมอนเวลาเอนกาย
"เอ้อ... เกือบลืมไป ในนี้ยังมีผ้าขาวม้าอีกผืน แกก็จัดการหยิบผ้าขาวม้าผืนนั้นขึ้นมาคลี่ออกพันเอว ก่อนจะปลดกระดุมและรูดซิปถอดกางเกงยีนส์รวมถึงกางเกงชั้นในที่เปียกโชกออกจนหมดในรวดเดียวอย่างไม่ถือสาหาความอะไร เพราะถือว่าอยู่ในกระท่อมกันแค่สองคนและคุ้นเคยกันดีอยู่แล้ว จากนั้นก็หยิบกางเกงกับผ้าชิ้นเก่าไปแขวนตากไว้ใกล้ๆ เตาไฟที่กำลังคุโชนเพื่อให้ไอความร้อนช่วยไล่ความชื้น
ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจของผมกระตุกวูบ เมื่อตอนนี้ร่างสูงใหญ่กำยำของพี่เผ่าเหลือเพียงผ้าขาวม้าผืนเดียวห่อหุ้มท่อนล่าง เช่นเดียวกับตัวผมที่ผลัดเปลี่ยนมาก่อนหน้านี้ ทั้งผมและพี่เผ่าจึงตกอยู่ในสภาพเปลือยเปล่าท่อนบน มีเพียงผ้าขาวม้าคนละผืนพันกายไว้ และที่สำคัญคือไม่มีกางเกงชั้นในสวมใส่กันทั้งคู่
เมื่ออุปสรรคเรื่องเสื้อผ้าที่เปียกชื้นถูกจัดการจนหมดสิ้น พี่เผ่าก็เรียกผมขึ้นไปนอนบนกระท่อม หันมาหยิบผ้าห่มผืนเก่ามาคลุมตัว แล้วชวนผมล้มตัวลงนอนเบียดกันบนแคร่ไม้ไผ่แคบๆ เพื่ออาศัยไออุ่นจากทั้งกองไฟและร่างกายที่แนบชิดกัน ท่ามกลางเสียงฝนตกหนักและบรรยากาศอันเปลี่ยวเหงา ความใกล้ชิดอย่างไร้สิ่งกีดขวางนี้ ทำให้เกมที่ผมวางไว้ค่อยๆ ขยับเข้าสู่เป้าหมายอย่างเงียบเชียบและแนบเนียนที่สุด


เมื่อพื้นที่บนแคร่ไม้ไผ่มีจำกัด และฟูกนอนหรือเครื่องนอนก็มีเพียงแค่นั้น ทำให้เราไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องล้มตัวลงนอนเบียดเสียดอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน ความกว้างของแคร่แคบเกินกว่าจะเว้นระยะห่าง ร่างกายเปลือยเปล่าภายใต้ผ้าขาวม้าของผมจึงต้องแนบชิดติดกับแผงอกกำยำและกล้ามเนื้อแน่นหนาของพี่เผ่าโดยปริยาย
ไออุ่นจากร่างกายของชายวัยกลางคนแผ่ซ่านเข้ามาปะทะผิวกายผมท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บ สัมผัสจากเนื้อแนบเนื้อทำให้หัวใจเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ กลิ่นอายเฉพาะตัวของผู้ชายดิบเถื่อนผสมกับกลิ่นเหล้าขาวจางๆ ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอ ยิ่งปลุกเร้าบรรยากาศให้เต็มไปด้วยความตึงเครียดทางอารมณ์ที่พุ่งสูงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
"หนาวไหมวะตะวัน..." เสียงทุ้มต่ำของพี่เผ่ากระซิบชิดริมหู แผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงฝนตกด้านนอก ฝ่ามือหนาที่เคยหยาบกร้านจากการทำงานหนักค่อยๆ ขยับสอดเข้ามาใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน ปัดป่ายสัมผัสไปตามแผ่นหลังเปลือยเปล่าของผมเพื่อช่วย "ถู" ให้ความอบอุ่น แต่สัมผัสนั้นกลับไม่ได้สร้างความอบอุ่นธรรมดา มันกลับจุดประกายไฟเร่าร้อนขึ้นกลางทรวงอก
แรงดึงดูดจากความใกล้ชิดอย่างไร้ร่มผ้าขวางกั้น
ทำให้ดวงตาเราประสานกัน แรงดึงดูดจากความใกล้ชิดอย่างไร้ร่มผ้าขวางกั้น ทำให้ดวงตาของเราประสานกันในความมืดสลัวที่มีเพียงแสงไฟจากเตาถ่านมอดๆ ส่องสะท้อน พี่เผ่าขยับตัวเข้ามาประชิดจนไม่เหลือช่องว่าง ลมหายใจที่กระชั้นชิดขึ้นบ่งบอกว่าความยับยั้งชั่งใจที่เคยมีเริ่มพังทลายลงทีละน้อย
พี่เผ่าสวมกอดผมแบบผู้ชายแมนๆ นอนข้างกัน แต่สำหรับผมนั้นมันไม่ใช่เพราะอวัยวะส่วนล่างผมมีปฏิกิริยาไปเรียบร้อยแล้ว
แรงกอดรัดที่แนบแน่นตามประสาผู้ชายที่นอนร่วมเตียงกันเพื่ออาศัยไออุ่น แท้จริงแล้วไม่ได้หลงเหลือความบริสุทธิ์ใจแบบพี่น้องหรือคนรู้จักทั่วไปในความรู้สึกของผมอีกต่อไป เมื่อร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่าไร้สิ่งกีดขวาง แบบเนื้อแนบเนื้อ และส่วนล่างนั้นมีเพียงผ้าขาวม้าผืนบางเบาคั่นกลาง สัมผัสจากแผงอกกว้างและกล้ามเนื้อแน่นหนาที่ทาบทับลงมา ทำให้ส่วนสำคัญเบื้องล่างของผมตอบสนองต่อสถานการณ์ตรงหน้าอย่างตื่นตัวและควบคุมไม่ได้
ในขณะที่พี่เผ่านอนตะแคงกอดผมไว้ในอ้อมแขนอย่างหลวมๆ คล้ายกับเวลาแกนอนกอดหมอนข้างด้วยความคุ้นชินและซื่อตรงต่อความรู้สึก แกคงคิดว่านี่คือการนอนเบียดคลายหนาวธรรมดาท่ามกลางคืนฝนตกหนัก แต่สำหรับผม ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอและจังหวะหัวใจที่เต้นกระชั้นชิดของแก กลับเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่โหมกระพือให้ไฟปรารถนาในตัวผมลุกโชนขึ้นเรื่อยๆ
ผมขยับตัวเล็กน้อยเพื่อปรับองศาและมุมนอนตะแคงเข้าหาตัวแกให้แนบชิดยิ่งขึ้น ขาท่อนล่างขยับเข้าแทรกแนบชิดกับต้นขาแข็งแรงของอีกฝ่ายโดยอ้าง
"หนาวจังพี่เผ่า... ลมมันลอดเข้ามาด้วย" ผมเอ่ยกระซิบเสียงแผ่วเบาเพื่อหาข้ออ้างในการขยับตัวเข้าหาให้แนบแน่นไร้ช่องว่าง
คำพูดนั้นทำให้พี่เผ่าขยับแขนกระชับกอดให้แน่นขึ้นอีกนิด ฝ่ามือหยาบกร้านที่ผ่านงานหนักลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเปลือยเปล่าของผมเพื่อถ่ายทอดความอบอุ่นตามสัญชาตญาณของการเป็นพี่ใหญ่ "เออ นอนซะ... เดี๋ยวพอรุ่งเช้าฝนก็คงหยุดแล้ว" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยตอบกระซิบชิดขมับ ในขณะที่ผมเองก็กล้าสวมกอดแกกลับคืน พร้อมกับเอาใบหน้าซบลงกับแผงอกกำยำของพี่เผ่า สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นโครมครามอยู่ใต้ผิวหนัง มือนุ่มของผมเริ่มขยับลูบไล้ไปตามแผ่นหลังหนาอย่างแผ่วเบาในลักษณะทีเล่นทีจริง ขณะที่ปลายจมูกก็ซุกซนขยับเข้าใกล้ จนปลายจมูกสั่นริกๆ อยู่ตรงกับยอดอกของแกพอดี ราวกับคนกำลังหนาวสั่นจนควบคุมตัวเองไม่ได้
สัมผัสที่เฉียดไปมาและความเปียกชื้นจากลมหายใจอุ่นที่เป่ารดลงบนแผงอก ทำให้ร่างสูงใหญ่ของพี่เผ่าสะดุ้งเฮือกเล็กน้อย ลมหายใจที่เคยสม่ำเสมอเริ่มติดขัดและขาดห้วงไปชั่วขณะ
"เฮ้ย... ตัวสั่นขนาดนั้นเลยเหรอวะตะวัน หนาวมากรึไง" พี่เผ่าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย ความซื่อบื้อที่เคยมีเริ่มถูกความรัญจวนใจเข้าครอบงำ มือใหญ่ที่เคยลูบหลังปลอบโยนเปลี่ยนเป็นเกร็งแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว แกพยายามขยับตัวถอยเล็กน้อยเพื่อจะมองหน้า แต่กลายเป็นการเปิดช่องให้ผมขยับเข้าประชิดยิ่งกว่าเดิม "อื้ม... หนาวมากเลยพี่ กอดผมแน่นๆ หน่อยสิครับ" ผมแกล้งครางรับเสียงสั่น พลางกดสะโพกและเรียวขาที่ถูกพันด้วยผ้าขาวม้าเบียดเข้าหาท่อนล่างของอีกฝ่ายอย่างจงใจ วินาทีนั้น ความอบอุ่นจากเตาไฟที่มอดลงไม่อาจเทียบเท่ากับไฟปรารถนาที่กำลังลุกโชนขึ้นในอกของชายวัยกลางคนได้อีกต่อไป พี่เผ่าสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างสะกดกลั้นความรู้สึก พลางพลิกตัวตะแคงเข้าหาแล้วรวบร่างผมเข้ามาแนบอกจนแทบจมหายไปในอ้อมแขน ก่อนที่ความยับยั้งชั่งใจทั้งหมดจะพังทลายลง

Axel27

ต่อเร็วๆครับ

Aquarius_Camu

ต่อเร็วๆนะครับ

nuangnut1996

สนุกมากครับ