เฮียธาม อย่าดุฉิน! EP.22

NOOFONG

พอฉินแต่งตัวเสร็จ เดินตัวหอมฟุ้งออกมาจากห้องน้ำในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้น ธามที่ยังอยู่ในชุดซ้อมตัวเดิมและยังไม่ได้อาบน้ำ ก็ยืนกอดอกพิงกำแพงรออยู่ตรงทางเดิน


สายตาคมกวาดมองขากางเกงขาสั้นที่เผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนของเด็กหนุ่มแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบเบือนสายตาหนีไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว


"เสื้อผ้าใส่ได้ใช่ไหม" ธามถามเสียงห้วน


"ใส่ได้ครับ ขอบคุณมากเลยนะเฮีย กางเกงหลวมไปนิดแต่ฉินผูกเชือกแน่นแล้ว" ฉินยิ้มหวานตาหยี "เฮียไปอาบน้ำต่อเลยครับ เดี๋ยวฉินขึ้นไปรอบนห้องนะ"


"เออ"


เกือบยี่สิบนาทีต่อมา ธามที่อาบน้ำสระผมจนสดชื่นในชุดเสื้อยืดสีเทากับกางเกงวอร์มขายาว ก็เดินเช็ดผมขึ้นมาบนห้องนอน


พอเปิดประตูเข้าไป ภาพแรกที่เห็นคือฉินกำลังนอนคว่ำหน้า กอดหมอนข้างแผ่อยู่บนเตียงไม้ฝั่งติดผนัง เสื้อยืดตัวใหญ่ร่นขึ้นจนเห็นเอวขาวแวบๆ ขาสั้นเต่อโชว์เรียวขาเนียนพาดทับอยู่บนผ้านวม


"เฮีย มาแล้วเหรอครับ อาบน้ำนานจัง นึกว่าแอบหลับในห้องน้ำไปแล้วนะเนี่ย" ฉินพลิกตัวนอนหงาย ตบที่ว่างข้างๆ เตียงปุๆ "เตียงเฮียนุ่มจังเลย อุ่นด้วย"


ธามชะงักไปนิด ลอบกลืนน้ำลายลงคอเมื่อสายตาปะทะเข้ากับเรียวขาคู่นั้นอีกรอบ ชายหนุ่มพยายามข่มอารมณ์ เดินไปโยนผ้าเช็ดผมพาดไว้บนพนักเก้าอี้


"มึงนอนเรียบร้อยๆ หน่อยได้ไหม ขากางเกงก็ดึงลงมาดีๆ" ธามดุเสียงเข้ม


"โธ่เฮีย กางเกงขาสั้นมันก็แค่นี้เอง อยู่ในห้องกันสองคนจะดุทำไมเล่า" ฉินบ่นเสียงหงุงหงิงหน้าง้ำ แต่ก็ยอมดึงขากางเกงลงมาคลุมต้นขาแต่โดยดี


ย้อนไปไม่กี่นาทีก่อนหน้า


บานประตูไม้เก่าๆ ถูกดึงปิดลงกลอนสนิท


ธามถอดเสื้อยืดกับกางเกงวอร์มออกอย่างห้วน ๆ เปิดฝักบัวแล้วเดินเข้าไปยืนใต้สายน้ำเย็น หวังจะให้ความเย็นนั้นช่วยดับไฟในตัว แต่ยิ่งน้ำไหลอาบ ภาพในหัวยิ่งชัดขึ้น


หน้าท้องแบน หัวนมสีชมพูอ่อน ๆ ที่แข็งตัวจากน้ำ และส่วนโค้งของสะโพกที่เปียกชื้น…


เขากัดฟันแน่น สั่นหัวแรง ๆ พยายามไล่ภาพนั้นออกจากหัว แต่ร่างกายกลับไม่ยอมร่วมมือ


มือหนาของธามเลื่อนลงไปโดยไม่รู้ตัว กำรอบแก่นกายที่แข็งตัวเต็มที่จนปวดตุบ ๆ เขาพ่นลมหายใจหอบผ่านฟันที่กัดแน่น เริ่มขยับมือขึ้นลงช้า ๆ อย่างอดกลั้นไม่ได้


ในหัว ภาพฉินถูกบิดเบือนไปตามกามารมณ์


เขามองเห็นตัวเองยืนอยู่ข้างหลังเด็กหนุ่ม มือข้างหนึ่งกอดรอบเอวคอด อีกข้างเลื่อนลงไปใต้ผ้าขนหนู จับส่วนที่อ่อนนุ่มของฉินไว้ในกำมือ ริมฝีปากแนบกับต้นคอขาว ๆ แล้วกระซิบเสียงต่ำ ๆ ว่า “อยู่นิ่ง ๆ”


ฉินในจินตนาการหันมามองด้วยตาเยิ้ม แก้มแดงก่ำ ริมฝีปากอิ่มเผยอออก “เฮีย…”


ธามขยับมือเร็วขึ้น น้ำจากฝักบัวไหลอาบลงมาตามแผ่นหลังล่ำ ผสมกับเหงื่อและความร้อนในร่าง เขาเอนหน้าผากชนผนังกระเบื้อง หลับตาแน่น จินตนาการถึงการดึงร่างเล็กเข้ามาแนบกับตัวเอง เสียบเข้าไปทีละนิ้ว… ทีละนิ้ว… จนฉินครางเสียงสั่นในลำคอ


“อือ… ฉิน…” ชื่อนั้นหลุดออกมาจากปากโดยไม่ตั้งใจ


มือขยับเร็วและแรงขึ้น ปลายนิ้วโป้งกดวนที่หัวหยักซ้ำแล้วซ้ำเล่า ภาพฉินที่ถูกเขากระแทกรัวเข้าไปลึก ๆ ยังวนเวียนอยู่ในหัวไม่เลิก เสียงครางเบา ๆ ของเด็กหนุ่ม ผิวเนียนที่แดงระเรื่อ เอวคอดที่ถูกเขากุมไว้แน่น…


จนในที่สุด ร่างใหญ่ก็สั่นสะท้าน ปล่อยน้ำกามพุ่งออกมาเป็นสาย ปะปนกับน้ำจากฝักบัวไหลลงท่ออย่างรวดเร็ว


ธามหายใจหอบหนัก พิงผนังอยู่เงียบ ๆ นานหลายวินาที ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองฝักบัวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังในตัวเอง


“…ไอ้เวร”


เขาปิดน้ำ ยืนนิ่งอยู่ใต้สายน้ำที่ค่อย ๆ เบาลง แล้วค่อย ๆ ล้างตัวอย่างลวก ๆ ราวกับอยากล้างทั้งความใคร่และความละอายใจออกไปพร้อมกัน


หลังเหตุการณ์ในห้องน้ำ ธามพยายามทำตัวปกติ แต่ฉินสังเกตว่าเฮียไม่ค่อยสบตา


ฉินเลยเดินเข้าไปหา ก่อนยื่นหน้าเข้าไปมองใกล้ ๆ


“เฮีย เป็นอะไรอะ”


“เปล่า”


“แล้วทำไมไม่มองหน้าฉิน”


“กูก็มองอยู่นี่ไง”


“งั้นมองดี ๆ ดิ”


ฉินใช้สองมือประคองแก้มธามให้หันมาหาตัวเอง ระยะห่างระหว่างใบหน้าทั้งคู่เหลือเพียงคืบเดียว


ธามนิ่งไป


ฉินเองก็เริ่มรู้สึกถึงความแปลกประหลาดบางอย่าง โดยเฉพาะเมื่อสายตาของธามเผลอเลื่อนลงมาที่ริมฝีปากของเขา


สุดท้ายธามเป็นฝ่ายจับข้อมือฉินออกเบา ๆ


“อย่าทำแบบนี้กับใครบ่อย ๆ”


“ทำไมอะ”


“...กูไม่ชอบ”


ฉินไม่เข้าใจว่าทำไม แต่กลับรู้สึกว่าประโยคนั้นฟังดูต่างจากคำดุทุกครั้ง










กลางดึกที่ฝนด้านนอกเริ่มซาลงเหลือเพียงเสียงหยดน้ำกระทบชายคาสังกะสีเป็นจังหวะเนิบช้า อากาศในห้องนอนชั้นสองเริ่มเย็นเยียบจนไอชื้นแผ่เข้ามาตามรอยต่อของบานหน้าต่างไม้


โคมไฟหัวเตียงดับลงนานแล้ว เหลือเพียงแสงสลัวจากเสาไฟหน้าริมตรอกที่ส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามาพอให้เห็นเค้าโครงทุกอย่างลางเลือน


ธามนอนหงาย ลืมตาโพลงมองเพดานไม้มาเกือบสองชั่วโมง ภาพหยดน้ำที่เกาะพราวบนแผ่นหลังเนียนละเอียดกับรอยคอดของเอวเด็กหนุ่มตอนอยู่ในห้องน้ำยังตามมารบกวนจนข่มตานอนไม่ลง ร่างกายท่อนบนที่สวมเพียงเสื้อกล้ามสีดำยังคงรุ่มร้อนสวนทางกับอุณหภูมิห้อง


ข้างกายเขา ฉินที่เหนื่อยล้ามาทั้งวันนอนหลับปุ๋ยไปนานแล้ว แต่ด้วยความที่อากาศเริ่มเย็นลงเรื่อยๆ ร่างเล็กที่สวมเพียงเสื้อยืดตัวหลวมกับกางเกงขาสั้นก็เริ่มขยับตัวยุกยิกเพื่อหาความอบอุ่น


ผ้านวมผืนหนาที่เคยคลุมอยู่ร่นลงไปกองแถวสะโพก ฉินคู้ตัวงอ ขยับเบียดเข้ามาใกล้ไออุ่นจากร่างสูงใหญ่โดยไม่รู้ตัว ปลายจมูกรั้นแทบจะชนเข้ากับต้นแขนล่ำสันของธาม


ธามพ่นลมหายใจออกทางจมูกยาวเหยียด ตั้งใจจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้เด็กมันดีๆ จะได้ไม่ต้องนอนหนาวสั่น มือหนาเอื้อมออกไปจับชายผ้านวม


ทว่าในจังหวะนั้นเอง ฉินกลับพลิกตัวอย่างกะทันหัน ชายเสื้อยืดตัวบางที่หลวมโคร่งร่นเลิกขึ้นไปจนถึงใต้ราวนม เผยให้เห็นหน้าท้องแบนราบและผิวเนื้อขาวจัดช่วงเอวคอดกิ่วตัดกับเงามืด


จังหวะที่ธามกำลังจะดึงผ้าขึ้น ชายผ้านวมกลับหลุดมือ หลังมือหนาที่หยาบกร้านจากการฝึกซ้อมจึงเผลอปัดผ่านโดนสีข้างเปลือยเปล่าของเด็กหนุ่มเข้าอย่างจัง


ผิวเนียนนุ่มและอุ่นจัดตัดกับปลายนิ้วที่เย็นชืดของธามอย่างชัดเจน


สัมผัสเพียงเสี้ยววินาทีนั้นเหมือนกระแสไฟแล่นปราดจากปลายนิ้วขึ้นมาตรงสู่ขั้วหัวใจ ธามชะงักกึก ร่างกายแข็งทื่อไปทั้งร่าง ลมหายใจสะดุดกึกในลำคอ


แทนที่เขาจะรีบชักมือกลับ สัญชาตญาณดิบที่พยายามกดทับไว้กลับสั่งให้ปลายนิ้วหยุดนิ่งอยู่ตรงนั้น ปลายนิ้วโป้งสัมผัสเข้ากับรอยเว้าตรงสะโพกบางพอดี ความนุ่มลื่นและกลิ่นสบู่อ่อนๆ ที่ยังกรุ่นติดผิวกายเด็กหนุ่มลอยเข้าแตะจมูกในระยะห่างไม่ถึงคืบ


"อือ..."


ฉินส่งเสียงครางอู้อี้ในลำคอเบาๆ เมื่อรู้สึกถึงความเย็นที่แตะโดนผิว ร่างเล็กไม่ได้ตื่น แต่กลับขยับตัวเบียดสะโพกเข้าหาฝ่ามืออุ่นๆ ของคนตัวโตตามสัญชาตญาณคนขี้หนาว แผ่นหลังบางแนบชิดเข้ากับท่อนแขนแกร่งจนแทบไร้ช่องว่าง


สัมผัสนั้นแนบแน่นจนธามรู้สึกได้ถึงจังหวะชีพจรเต้นตุบๆ ใต้ผิวเนื้อบางเบา


ธามเผลอกระชับปลายนิ้วลงบนเอวคอดโดยไม่รู้ตัว น้ำหนักมือที่ทาบลงไปพอดีกับรอยคอดที่เขาเคยใช้ประคองตอนเชิดสิงโต...


เสียงลมหายใจของฉินดังสม่ำเสมออยู่ชิดอก ธามก้มลงมองใบหน้าพริ้มเพราที่ซุกอยู่ใกล้ต้นแขน แพขนตายาวทาบลงบนแก้มใส ริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อเผยอออกนิดๆ อย่างไร้เดียงสา


ความคิดในหัวของชายหนุ่มตีรวนจนแทบระเบิด ปลายนิ้วอยากจะลูบไล้ผ่านรอยเว้าตรงสะโพกนั่นให้ลึกซึ้งกว่าเดิม อยากจะดึงร่างเล็กเข้ามาแนบชิดทั้งตัวให้หายกระหาย แต่เสี้ยววินาทีต่อมา ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีก็กระชากสติเขากลับมาอย่างแรง


...มึงทำเหี้ยอะไรอยู่วะไอ้ธาม...


ธามกัดฟันแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกจนเจ็บหน้าอก ค่อยๆ ถอนฝ่ามือที่ร้อนจนแทบไหม้ออกมาจากเอวคอดของเด็กหนุ่มอย่างเชื่องช้าและแผ่วเบาที่สุด ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะตื่นขึ้นมาจับได้


มือหนาคว้าชายผ้านวมขึ้นมา ดึงคลุมทับร่างของฉินจนถึงลำคออย่างลวกๆ เพื่อปิดบังผิวขาวเนียนและสัดส่วนที่คอยกวนใจไม่ให้สายตาตัวเองมองเห็นได้อีก


แสงแดดอ่อนยามเช้าลอดผ่านรอยแยกของบานหน้าต่างไม้กระทบฝุ่นละอองที่ลอยเอื่อยในอากาศ เสียงนกกระจอกเจื้อยแจ้วปนกับเสียงเคาะตะหลิวในกระทะเหล็กของอาม่าดังแว่วมาจากครัวด้านล่าง บ่งบอกว่าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นแล้ว


บนเตียงไม้แคบๆ ธามยังคงนอนลืมตาโพลง จ้องมองเพดานไม้เก่าด้วยสายตาแห้งผาก ขอบตากร้านคล้ำลงอย่างเห็นได้ชัด... สรุปคือทั้งคืนที่ผ่านมา เขาแทบไม่ได้หลับเลยแม้แต่นาทีเดียว


ทุกครั้งที่เกือบจะเคลิ้มหลับ กลิ่นสบู่อ่อนๆ จางๆ ที่ลอยติดตัวเด็กข้างๆ ก็พัดมาแตะจมูก ยิ่งตอนตีสามฝนหยุด อากาศเย็นฮวบ ฉินก็ละเมอดิ้นพลิกตัว ขดตัวเข้าหาไออุ่นจนแขนข้างหนึ่งตวัดมาพาดหน้าท้องของเขา ส่วนขาก่ายหมอนข้างจนเสื้อยืดร่นขึ้นโชว์เอวขาวแวบๆ ธามต้องนอนเกร็งร่างแข็งทื่อ ท่องบทสวดกับนับจังหวะกลองสิงโตวนไปนับร้อยรอบเพื่อสะกดอารมณ์บ้าๆ ในอก จนกระทั่งฟ้าเริ่มสาง


"อือ..."


เสียงงัวเงียดังขึ้นข้างตัว ฉินขยับเปลือกตาขึ้นช้าๆ ก่อนจะบิดขี้เกียจจนสุดแขน ขากางเกงขาสั้นร่นขึ้นตามแรงเหยียด แขนเรียวยกขึ้นขยี้ตาปรือๆ อย่างน่าเอ็นดู เด็กหนุ่มหันมาเห็นธามนอนมองอยู่ก่อนแล้ว ก็ส่งยิ้มหวานเจื้อยแจ้วรับวันใหม่ทันที


"อรุณสวัสดิ์ครับเฮีย... เตียงเฮียนอนสบายชะมัด ฉินหลับยาวจนถึงเช้าเลยเนี่ย"


ธามเหลือบมองคนพูดด้วยสายตาอิดโรย


เออ กูรู้


รู้ดีเสียด้วยว่ามึงหลับสบายแค่ไหน


ฉินยันตัวลุกขึ้นนั่งเกาหัวแกรกๆ ก่อนจะชะงักไปนิดเมื่อสังเกตเห็นใบหน้าคมคายของคนตัวโตชัดๆ


"เอ๊ะ... ทำไมหน้าเฮียดูเหมือนคนไม่ได้นอนเลยอ่ะ ตาคล้ำเป็นหมีแพนด้าเลย เฮียนอนไม่หลับเหรอครับ"


ธามลอบถอนหายใจยาวเหยียด ค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่งบ้าง ชายหนุ่มยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองแรงๆ หนึ่งทีเพื่อไล่ความอ่อนเพลียที่รุมเร้า ก่อนจะตวัดสายตาดุๆ ไปมองต้นเหตุที่ยังนั่งทำหน้าใสซื่อไม่รู้เรื่องรู้ราว


"เพราะใครล่ะ นอนดิ้นเป็นปลาหมึกทั้งคืน" ธามเค่นเสียงห้วนต่ำกลบเกลื่อนความจริง


"อ้าว ฉินนอนดิ้นเหรอ ไม่เห็นรู้ตัวเลย..." ฉินทำหน้ามุ่ย ย่นจมูกใส่ แต่ก็รีบเอื้อมมือไปสะกิดแขนแกร่งเบาๆ อย่างเอาใจ "งั้นเดี๋ยวเช้านี้ฉินลงไปช่วยอาม่าชงโอเลี้ยงเข้มๆ ให้เฮียแก้ง่วงแก้วใหญ่ๆ เลย ดีไหมครับ"


มองรอยยิ้มสดใสกับแววตากลมโตที่มองมาอย่างกระตือรือร้น ธามก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนปัญญา ฝ่ามือหนายกขึ้นผลักหัวทุยๆ นั่นเบาๆ ไปทีหนึ่งด้วยความหมั่นเขี้ยวปนเอ็นดู


"ไปล้างหน้าแปรงฟันไป๊ พูดมากแต่เช้า"


"รับทราบครับผม!" ฉินหัวเราะร่า ดีดตัวลุกจากเตียงคว้าผ้าขนหนูวิ่งปรื๊อออกจากห้องไป ทิ้งให้ธามนั่งนวดขมับอยู่บนฟูกคนเดียว


ชายหนุ่มมองตามแผ่นหลังไวๆ นั่นไป พลางพึมพำกับตัวเองเสียงเบาในลำคอ


"ถ้าขืนมานอนด้วยบ่อยๆ กูคงได้อายุสั้นเข้าสักวัน..."






TBC.
เฮียธามจินตนาการไปไกลแล้ว 55+
นี่แค่คิดนะ ถ้าเรื่องจริงจะขนาดไหน

nuangnut1996

สนุกมากครับ