เฮียธาม อย่าดุฉิน! EP.19

NOOFONG

หลังจากใช้เวลาเกือบทั้งสัปดาห์ตามตื๊อจนเฮียธามยอมให้ถ่ายคลิปได้สำเร็จ ในที่สุดงานรายงานวิชาวัฒนธรรมชุมชนร่วมสมัยของฉินก็เสร็จสมบูรณ์เสียที


คลิปวิดีโอความยาวไม่ถึงห้านาทีถูกตัดต่ออย่างประณีต เริ่มตั้งแต่ภาพบรรยากาศย่านตลาดเก่า ศาลเจ้าที่ตั้งอยู่คู่ชุมชนมาหลายชั่วอายุคน ไปจนถึงโรงซ้อมเชิดสิงโตเล็ก ๆ ท้ายตรอกซึ่งยังคงมีเสียงกลองดังขึ้นแทบทุกเย็น


ฉินเลือกใช้ภาพการฝึกซ้อมจริงสลับกับรายละเอียดของหัวสิงโตเก่าแก่ ทั้งรอยสีที่หลุดลอก เส้นขนที่ผ่านการซ่อมแซม และมือของสมาชิกในคณะที่ช่วยกันดูแลอุปกรณ์อย่างทะนุถนอม ก่อนปิดท้ายด้วยภาพการเชิดสิงโตที่เขากับธามร่วมแสดงด้วยกัน


ทุกอย่างออกมาดีเกินกว่าที่คิด


โดยเฉพาะภาพการต่อตัวที่ฉินตั้งกล้องถ่ายเอาไว้จากมุมต่ำ ทำให้เห็นจังหวะการเคลื่อนไหวของสิงโตได้อย่างชัดเจน


แต่มีอยู่ช่วงหนึ่งที่เด็กหนุ่มลังเลว่าจะตัดออกดีหรือไม่


เป็นภาพหลังจบการซ้อม ขณะที่ธามกำลังถอดหัวสิงโตออกจากตัว


เสื้อกล้ามสีดำที่เจ้าตัวสวมอยู่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจนแนบไปกับแผ่นอกและหน้าท้อง ชายเสื้อเลิกขึ้นเล็กน้อยตอนยกแขน เผยให้เห็นกล้ามท้องเป็นลอนชัดเจน ก่อนที่ใบหน้าคมเข้มจะโผล่พ้นหัวสิงโตออกมา พร้อมเส้นผมเปียกชื้นที่ปรกหน้าผาก


ทั้งหมดกินเวลาเพียงไม่กี่วินาที


ฉินดูภาพนั้นซ้ำอยู่สองรอบ


ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง


“มุมนี้สวยดีแฮะ”


แล้วก็กดเก็บเอาไว้


โดยไม่รู้เลยว่าไม่กี่วินาทีดังกล่าวกำลังจะสร้างเรื่องใหญ่ให้กับเจ้าของคลิปในวันรุ่งขึ้น






เช้าวันต่อมา


เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้นเป็นครั้งที่เท่าไรก็ไม่อาจนับได้


ฉินที่กำลังนอนคว่ำหน้าซุกหมอนอยู่บนเตียงขมวดคิ้ว ก่อนเอื้อมมือไปควานหาโทรศัพท์อย่างงัวเงีย


เมื่อคืนเขานั่งแก้งานจนเกือบตีสอง กว่าจะอัปโหลดคลิปลงแพลตฟอร์มวิดีโอสั้นเพื่อแนบลิงก์ส่งอาจารย์ได้สำเร็จ ก็แทบจะหลับคาโต๊ะ


ตอนลงคลิปยังมีคนดูอยู่ไม่กี่สิบคน


เขาจึงไม่ได้สนใจอะไรนัก


แต่พอปลดล็อกหน้าจอขึ้นมาเท่านั้น...





“...หือ?”


ฉินกะพริบตาปริบ ๆ


ก่อนจะขยี้ตาแล้วมองใหม่อีกครั้ง


ตัวเลขยังอยู่เท่าเดิม


“เชี่ย!”


เด็กหนุ่มเด้งตัวลุกขึ้นนั่งทันที


“อะไรวะเนี่ย!”


นิ้วเรียวกดเข้าไปยังคลิปที่เพิ่งอัปโหลดเมื่อคืนด้วยหัวใจเต้นรัว


ยอดรับชมทะลุสามแสนไปเรียบร้อยแล้ว


ฉินอ้าปากค้าง


“สามแสน?!”


เขารีบเลื่อนลงไปอ่านความคิดเห็นด้วยความตื่นเต้น คิดว่าคงมีคนสนใจเรื่องการเชิดสิงโตมากกว่าที่คาดเอาไว้


ทว่าความคิดเห็นแรกที่ปรากฏกลับทำเอาเจ้าตัวชะงัก





ฉินอ่านไปได้ไม่กี่ความคิดเห็นก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ


เดี๋ยวนะ...


นี่มันคลิปวัฒนธรรมไม่ใช่เหรอวะ


แล้วทำไมทุกคนถึงพูดถึงแต่เฮียธาม!


เด็กหนุ่มรีบเลื่อนแถบวิดีโอไปยังนาทีที่ถูกพูดถึงมากที่สุด


ภาพบนหน้าจอปรากฏธามกำลังยกหัวสิงโตออกจากตัว ก่อนใช้หลังมือปาดเหงื่อบริเวณกราม เสื้อกล้ามสีดำเลิกขึ้นตอนเจ้าตัวยกแขน เผยให้เห็นกล้ามหน้าท้องที่เกร็งเป็นลอนชัดเจน


จากนั้นธามก็หันมาทางกล้องพอดี


คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ริมฝีปากขยับเป็นคำพูดสั้น ๆ


“มึงถ่ายอะไรอยู่”


แล้วภาพก็ตัดไป


ฉินนั่งนิ่ง


หนึ่งวินาที


สองวินาที


ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาลั่นห้อง


“ฮ่า ๆ ๆ! โอ๊ย เฮีย!”


ใครจะไปคิดว่าแค่เฮียธามถอดหัวสิงโตออกมาหายใจ จะทำให้สาว ๆ ทั่วอินเทอร์เน็ตพร้อมใจกันเสียอาการได้ขนาดนี้!






ช่วงสายวันเดียวกัน


“เฮียยยย!”


เสียงเรียกดังลั่นมาตั้งแต่หน้าประตูเหล็ก


ธามที่กำลังก้มหน้าตรวจอุปกรณ์อยู่กลางโรงซ้อมชะงักมือ ก่อนเงยหน้าขึ้นมองเด็กหนุ่มที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา


“อะไรของมึง”


“เฮีย! คลิปแมส!”


“อะไรแมส”


“คลิปที่ฉินถ่ายไง!”


ธามขมวดคิ้ว


“แล้ว?”


“คนดูสามแสนกว่าแล้ว!”


“อืม”


“เฮีย! สามแสนเลยนะ!”


“กูได้ยิน”


“เฮียไม่ตกใจหน่อยเหรอ”


“แล้วมึงจะให้กูทำยังไง”


ฉินอ้าปากค้าง ก่อนหลุดหัวเราะออกมาอย่างหมดคำจะพูด


สมเป็นเฮียธามจริง ๆ


ขณะนั้นเอง เปาที่กำลังนั่งกินขนมอยู่ข้างกลองก็เงยหน้าขึ้นมา


“คลิปอะไรเหรอ”


“คลิปงานที่เราถ่ายไงเปา!”


“อ๋อ เสร็จแล้วเหรอ”


“เสร็จแล้ว แล้วก็มีคนดูสามแสนกว่าแล้วด้วย!”


“ห๊ะ!”


เปาแทบสำลักขนม


“สามแสน?!”


“อื้อ!”


“ไหน ๆ ขอดูหน่อย!”


ฉินรีบยื่นโทรศัพท์ให้


เปารับไปเปิดดูอย่างตื่นเต้น ก่อนเลื่อนอ่านความคิดเห็นไปเรื่อย ๆ


แล้วรอยยิ้มบนใบหน้าก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป


“เดี๋ยวนะ...”


“อะไร”


“ทำไมมีแต่คนถามหาเฮียเฟยวะ”


ฉินหลุดหัวเราะทันที


“นั่นแหละที่เราจะบอก!”


“ไหนดูดิ”


ตงที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ขยับเข้ามาสมทบ ตามด้วยหมิงและเจินซึ่งกำลังจัดเก็บอุปกรณ์อยู่ไม่ไกล


ทั้งสี่คนเบียดกันดูหน้าจอโทรศัพท์เครื่องเดียว


ก่อนเสียงเปาจะดังขึ้น


“เชี่ย!”


“อะไรอีก” ธามถามอย่างรำคาญ


“เฮีย!”


เปาเงยหน้าขึ้นมองลูกพี่ลูกน้องด้วยสีหน้าตื่นตะลึง


“เฮียมีแฟนคลับแล้วว่ะ!”


“เพ้อเจ้อ”


“จริง ๆ เฮีย! มีคนถามว่าเฮียโสดไหมด้วย!”


ธามถอนหายใจ


“แล้วมึงไปตอบเขาทำไม”


“เปายังไม่ได้ตอบ!”


“ก็ดี”


“แต่เปาว่าจะตอบว่าโสด!”


“ไอ้เปา”


“ครับ!”


“มึงอยากโดนถีบไหม”


เสียงหัวเราะดังขึ้นทันที


ตงที่ยืนดูคลิปอยู่ข้าง ๆ ถึงกับส่ายหน้า


“กูว่าแล้ว ทำไมเมื่อเช้าคนขายน้ำเต้าหู้ถามกูว่าคณะเรารับสมัครสมาชิกผู้หญิงไหม”


“จริงดิ!” ฉินหันขวับ


“เออ กูก็งงอยู่ตั้งนาน”


หมิงหัวเราะเบา ๆ ก่อนเลื่อนดูความคิดเห็นต่อ


“มีคนบอกอยากมาเรียนเชิดสิงโตด้วย”


“ไหน!” เปารีบชะโงกหน้าเข้าไปดู


“นี่ไง”


เปาอ่านออกเสียงทันที


“อยากสมัครเข้าคณะค่ะ ไม่ทราบว่ารับคนช่วยดูแลชุดหรือยกอุปกรณ์ไหมคะ เงินไม่เอาก็ได้ ขอแค่ได้เจอพี่คนที่ถอดหัวสิงโต!”


ฉินหัวเราะจนตัวงอ


“โอ๊ย!”


“เฮียเฟย!” เปาหันไปตะโกน “มีคนอยากมาช่วยงานฟรีด้วย!”


ธามเหลือบมองฉินที่กำลังหัวเราะจนหน้าแดง ก่อนตอบเสียงเรียบ


“ไม่รับ”


“อ้าว ทำไมล่ะเฮีย” เปาถามกลั้วหัวเราะ “คนเขาอุตส่าห์เสนอตัวมาช่วยฟรี ๆ เลยนะ”


“คนช่วยงานมีพอแล้ว”


“แต่เขาอยากมาเจอเฮียนะ!”


“แล้วไง”


เปาหลุดหัวเราะพรืด ก่อนหันไปหาฉิน


“ดูเฮียเราดิ มีคนอยากเจอขนาดนี้ยังไม่สนใจเลย”


ฉินยิ้มขำพลางส่ายหน้า


“ก็เฮียเป็นแบบนี้แหละ”


“มึงสองคนจะพูดถึงกูอีกนานไหม”


ธามถามขึ้นโดยไม่เงยหน้าจากอุปกรณ์ในมือ


“ครับ ๆ ไม่พูดแล้วครับ!” เปารีบตอบ แต่รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงไม่จาง


ฉินเองก็พยายามกลั้นหัวเราะ ก่อนขยับเข้าไปนั่งข้างธามอย่างอารมณ์ดี


“เฮีย”


“อะไรอีก”


“แต่เฮียดังจริง ๆ นะ”


“ไอ้ฉิน”


“ครับ ๆ ไม่พูดแล้ว!”


ถึงปากจะรับคำอย่างนั้น แต่เด็กหนุ่มก็ยังนั่งยิ้มอยู่ข้าง ๆ จนธามได้แต่ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ


ทว่าความวุ่นวายยังไม่จบเพียงเท่านั้น


เพราะระหว่างที่ทุกคนกำลังหัวเราะกับความคิดเห็นใต้คลิป เปากลับเลื่อนไปเจออะไรบางอย่างเข้า


“เดี๋ยว ๆ ๆ!”


“อะไรอีก” หมิงถาม


“มีคนเอาคลิปเฮียไปตัดต่อ!”


ฉินรีบชะโงกหน้าเข้าไปดู


บนหน้าจอปรากฏวิดีโอสั้น ๆ ความยาวไม่ถึงสิบวินาที


เป็นภาพธามกำลังถอดหัวสิงโตออกจากตัว


แต่คราวนี้มีการปรับภาพให้ช้าลงเล็กน้อย พร้อมใส่เพลงรักหวานซึ้งประกอบ


จังหวะที่ธามเงยหน้าขึ้นมองกล้องถูกเล่นซ้ำถึงสามรอบ


ก่อนจะตัดเข้าภาพกล้ามท้องที่โผล่พ้นชายเสื้อ


แล้วจบด้วยตัวหนังสือขนาดใหญ่กลางหน้าจอ


พี่คะ หนูพร้อมเป็นแฟนพี่แล้วค่ะ!


ความเงียบปกคลุมโรงซ้อมไปชั่วขณะ


ก่อนที่เปาจะระเบิดหัวเราะออกมาเป็นคนแรก


“ฮ่า ๆ ๆ ๆ! เฮีย!”


ตงถึงกับยกมือกุมหน้าผาก


“ไอ้เหี้ย ใครมันทำวะเนี่ย!”


หมิงหัวเราะจนไหล่สั่น ส่วนเจินต้องรีบหันหน้าหนีเพราะกลั้นขำไม่อยู่


ฉินเองก็หัวเราะจนแทบยืนไม่ไหว


“โอ๊ย! เฮียธาม!”


เจ้าของชื่อเงยหน้าขึ้นอย่างเริ่มหมดความอดทน


“อะไรอีก!”


“เฮียเป็นไวรัลแล้ว!”


“กูไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้น!”


“เป็นจริง ๆ เฮีย!” เปารีบยืนยัน “มีคนตัดคลิปเฮียลงอีกเพียบเลย!”


ธามวางอุปกรณ์ในมือลงช้า ๆ


ก่อนเดินตรงเข้ามาหากลุ่มคนที่กำลังหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน


“ไหน”


เปารีบยื่นโทรศัพท์ให้


ธามรับมาดู


ภาพตัวเองกำลังถอดหัวสิงโตปรากฏอยู่บนหน้าจอ พร้อมเพลงประกอบที่เจ้าตัวไม่เคยได้ยินมาก่อน


ชายหนุ่มมองอยู่ครู่หนึ่ง


ก่อนขมวดคิ้ว


“นี่มันอะไร”


“แฟนคลับเฮียไง!” เปาตอบกลั้วหัวเราะ


“แล้วทำไมต้องทำให้กูเดินช้า”


“เขาเรียกสโลว์โมชั่นเฮีย!”


“แล้วเพลง?”


“เพลงรัก!”


ธามเงียบไป


ก่อนค่อย ๆ หันมามองฉิน


เด็กหนุ่มที่เมื่อครู่ยังหัวเราะจนตัวงอรีบยืดตัวตรงทันที


“ครับเฮีย”


“มึงเป็นคนลงคลิปใช่ไหม”


“อื้อ”


“แล้วทำไมมีภาพกูถอดหัวสิงโตด้วย”


ฉินกะพริบตาปริบ ๆ


“ก็... มันเป็นภาพเบื้องหลังไงเฮีย”


“แล้วท้องกูล่ะ”


“...”


เปาหลุดหัวเราะพรืด


ฉินเม้มปากกลั้นยิ้ม ก่อนตอบเสียงอ่อย


“มันติดมาเองอะ”


ธามมองหน้าเด็กหนุ่มนิ่ง ๆ


“ติดมาเอง?”


“อื้อ”


“กล้องมึงเดินไปถ่ายเองเหรอ”


คราวนี้เสียงหัวเราะดังขึ้นพร้อมกันทั้งโรงซ้อม


ฉินถึงกับยกมือปิดหน้า


“เฮีย!”


ธามถอนหายใจ ก่อนส่งโทรศัพท์คืนให้เปา


“ลบคลิปที่เห็นท้องกูออก”


“เฮีย!” ฉินร้องขึ้นทันที “แต่คนดูเยอะแล้วนะ!”


“กูไม่ได้อยากให้ใครมาดูท้องกู”


“แต่เขาชอบกันอะ!”


“กูไม่สน”


ฉินเม้มปาก ก่อนค่อย ๆ ขยับเข้าไปใกล้


“งั้น... ฉินขอโทษ”


ธามชะงักไปนิดหนึ่ง


เด็กหนุ่มเงยหน้ามองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าจริงจังขึ้นกว่าเดิม


“ผมไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้จริง ๆ ตอนตัดคลิปก็เห็นว่าภาพมันสวยดี เลยเก็บไว้ ไม่คิดว่าจะมีคนเอาไปตัดต่อกันเยอะขนาดนี้”


ธามมองคนตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง


ก่อนถอนหายใจออกมาเบา ๆ


“คราวหลังจะลงอะไรก็ให้กูดูก่อน”


“อื้อ ได้เลย”


“แล้วก็ไม่ต้องถ่ายตอนกูเปลี่ยนชุดอีก”


“ครับ!”


ธามพยักหน้ารับ ก่อนหมุนตัวเดินกลับไปยังมุมเก็บอุปกรณ์


ฉินมองตามแผ่นหลังกว้างอยู่ครู่หนึ่ง


ก่อนจะก้มลงมองโทรศัพท์ในมืออีกครั้ง


ยอดรับชมยังคงเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง


และดูเหมือนจะไม่มีทีท่าว่าจะหยุดง่าย ๆ


“ฉิน”


เสียงเปาดังขึ้นข้างหู


“หืม?”


“นายว่าเฮียเฟยรู้ตัวไหมว่าตัวเองหล่อ”


ฉินเหลือบมองไปทางธามที่กำลังก้มหน้าจัดอุปกรณ์อยู่ ก่อนส่ายหน้าเบา ๆ


“ไม่น่ารู้”


“เราก็ว่า”


เปาพยักหน้าอย่างเห็นด้วย ก่อนเลื่อนดูความคิดเห็นอีกครั้ง


“แต่ตอนนี้คนอื่นเขารู้กันหมดแล้วว่ะ”


ฉินหัวเราะออกมาเบา ๆ


ก่อนมองตามแผ่นหลังกว้างนั้นอีกครั้ง


ก็นั่นน่ะสิ


เขาอุตส่าห์ทำคลิปนำเสนอวัฒนธรรมชุมชนร่วมสมัย ตั้งใจถ่ายทั้งศาลเจ้า ตลาดเก่า และการเชิดสิงโตแทบตาย


สุดท้ายคนกลับจำได้แต่กล้ามท้องของเฮียธาม


แล้วอย่างนี้อาจารย์จะให้คะแนนเขาตรงไหนกันล่ะเนี่ย!






TBC.
โบ๊ะบ๊ะมาก ฉินเอ้ยย!!
เฮียธามกลายเป็นขวัญใจของสาว ๆ ไปซะแล้ว

Nukinho

แล้วประเด็น คือ ฉินไม่่มีอาการหงุดหงิด ที่เห็นเฮียธามเป็นไวรัลด้วยนะ กลับเห็นดีเห็นงาม ไปกับกลุ่มแฟนคลับ เฮียธามเลยไม่พอใจหรือเปล่า