แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย aminmin เมื่อ 2026-11-1 13:47
โรงเรียนเสียวชายแดนใต้ ตอนที่ 1นักเรียนที่ปรึกษา สามจังหวัดชายแดนภาคใต้ พื้นที่ที่ไม่อยากมีใครมา เพราะภาพจำในหน้าข่าวมักจะเต็มไปด้วยความน่ากลัวและความรุนแรง พื้นที่ที่มีความตึงเครียดทางศาสนาและวัฒนธรรม แต่สำหรับคนที่ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ หรือใครก็ตามที่ได้ลองมาสัมผัส จะรู้ดีว่าภายใต้ความตึงเครียดเหล่านั้น สถานที่แห่งนี้ก็มีความเสียวซ่อนอยู่ และเราจะเป็นคนถ่ายทอดเรื่องราวเหล่านั้น…… สวัสดีครับ เราชื่ออามินทร์ หรือเรียกสั้น ๆ ว่ามิน เราเป็นเกย์รับออกสาวตัวเล็ก ๆ อยู่ที่จังหวัดหนึ่งบริเวณชายแดนภาคใต้ เราเป็นคนที่ดูภายนอกแล้วเป็นคนเรียบร้อย แต่ความจริงแล้วเราก็เป็นคนร่าน ๆ ที่แอบซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของคนเรียบร้อย เราชอบชายแท้ และยิ่งชายแท้ที่เป็นหนุ่มมลายูสามจังหวัดชายแดนภาคใต้ ยิ่งกระตุ้นต่อมความร่านของเรามากขึ้น ชีวิตของเราผ่านประสบการณ์เสียวมามากมาย และประสบการณ์ที่เราจะเล่านับต่อจากนี้ ก็เป็นประสบการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับเหล่าหนุ่มชายแท้มลายูที่เป็นลูกศิษย์ของเราในพื้นที่แห่งนี้ ปัจจุบันเราอายุ 23 ปี พึ่งบรรจุเป็นข้าราชการครูสอนภาษาอังกฤษตำแหน่งครูผู้ช่วย อยู่ที่โรงเรียนมัธยมเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในอำเภอเมืองของจังหวัด แต่แม้จะเป็นอำเภอเมืองก็เป็นชานเมืองซึ่งเป็นพื้นที่รอยต่อระหว่างอำเภอ เราจึงขออยู่บ้านพักครูหน้าโรงเรียนเพราะขี้เกียจขับรถกลับบ้านไปมาทุกวัน งานแรกที่เราได้รับมอบหมายให้ทำในฐานะครู คือการเป็นครูที่ปรึกษานักเรียนชั้น ม.5/4 แทนครูคนเก่าที่เกษียณไป ห้องนี้เป็นห้องที่ขึ้นชื่อว่าเป็นห้องที่ไม่มีครูคนไหนอยากมาสอน แถมเป็นห้องชายล้วนเพราะนักเรียนหญิงทั้งหมดในห้องนี้พากันย้ายหนีไปเรียนห้องอื่นกันหมดเพราะทนกับสิ่งแวดล้อมและพฤติกรรมนักเรียนชายห้องนี้ไม่ไหว เพราะเป็นห้องที่ไม่เอาเรียน ขาดเรียนเป็นนิสัย ขี้เกียจสันหลังยาว และสารพัดความเกเรทุกอย่างที่นักเรียนไม่ควรทำซึ่งมากองกันอยู่ที่ห้องนี้หมด และเราก็เข้าใจทันทีว่าสิ่งที่ครูคนอื่น ๆ บอกเราว่าห้องนี้ร้ายมาก ๆ เป็นอย่างไร ในคาบโฮมรูมคาบแรกที่เรามาแนะนำตัวในฐานะครูที่ปรึกษา เสียงแซวและเสียงหัวเราะจากพวกมันก็ดังต้อนรับทันที ด้วยความที่เป็นครูเกย์ออกสาวตัวเล็ก ๆ พวกมันจึงไม่ได้เกรงกลัวเลยสักนิด บางคนนั่งไขว่ห้างเท้าโต๊ะ บางคนส่งเสียงแซวทุกครั้งที่เราพูด บางคนทำสายตากวน ๆ บางคนนอนหลับหรือเล่นโทรศัพท์โดยไม่สนใจเรา ตอนนั้นเรารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นอากาศธาตุ แต่แทนที่จะโกรธ เรากลับรู้สึกตื่นเต้นเพราะการได้จัดการพวกชายแท้ตัวปัญหามันคืองานที่เราถนัดที่สุด และเพื่อให้พวกมันยอมเปิดใจและเชื่อฟังในฐานะครูที่ปรึกษา เราเลยตัดสินใจควักเงินเก็บของตัวเองเป็นเจ้ามือพานักเรียนทั้งห้องไปเลี้ยงเนื้อกระทะร้านดังใกล้โรงเรียนในวันเสาร์ของอาทิตย์นั้นทันที เราพูดคุยทำความรู้จักกับพวกมันรายบุคคลเพื่อซื้อใจเด็กพวกนี้โดยทิ้งมาดความเป็นครูไว้ ผลลัพธ์หลังจากวันนั้นเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด แม้ว่าพฤติกรรมความเกเร ขี้เกียจ หรือความกวนประสาทส่วนตัวของพวกมันจะยังคงเดิมไม่ได้หายไปไหน แต่ที่เปลี่ยนไปทันทีคือความเกรงใจและการยอมรับในตัวเรา อย่างน้อย ๆ เวลาที่เราพูดหรือออกคำสั่งอะไรในฐานะครูที่ปรึกษา พวกมันก็ยอมฟังและยอมทำตามมากขึ้น แม้พฤติกรรมอื่น ๆ ของพวกมันจะยังแย่ก็ตาม แต่ถึงแม้เราจะเริ่มคุมเด็กนักเรียนในห้องตัวเองได้แล้ว มันก็ยังมีเด็กนักเรียนคนหนึ่งในห้องที่เราไม่เคยเห็นหรือเจอตัวเลยแม้แต่ครั้งเดียวตั้งแต่เปิดเทอม เด็กคนนั้นมีชื่อว่า "เฟาซาน" วันหนึ่งเราเลยลองถามพวกมันกลางห้องเรียนเกี่ยวกับเรื่องนี้ ก่อนจะได้คำตอบจากอาคินนักเรียนชายที่ดูจะหล่อที่สุดในห้อง แถมดูเหมือนจะเป็นเพื่อนสนิทของเฟาซานที่น่าจะรู้เบาะแสทุกอย่างเป็นอย่างดีว่า เฟาซานจะโผล่มาโรงเรียนแค่ช่วงใกล้สอบปลายภาคเท่านั้น ส่วนวันธรรมดานั้น บางทีมันก็ชอบแอบหนีเรียนไปขลุกตัวอยู่กับพวกวัยรุ่นช่างซ่อมรถในชุมชน เย็นวันนั้น เราจึงขอพิกัดและขับรถยนต์ส่วนตัวมุ่งหน้าไปยังอู่ซ่อมรถมอเตอร์ไซค์แต่งซิ่งตามที่อาคินบอกทันที ทันทีที่เราไปถึงและจอดรถ บรรยากาศรอบตัวก็เต็มไปด้วยกลุ่มวัยรุ่นชายฉกรรจ์นับสิบชีวิตที่นั่งล้อมวงสูบบุหรี่และส่งเสียงคุยกันเสียงดัง กลิ่นน้ำมันเครื่อง ควันท่อไอเสีย และกลิ่นตีจมูกขึ้นมาทันที ทุกสายตาจากพวกเด็กวัยรุ่นตรงนั้นหันมามองรถเก๋งคันเล็กของเราด้วยความแปลกใจ เราสูดหายใจเข้าลึก ๆ รวบรวมความกล้า ก้าวขาลงจากรถ ก่อนจะเอ่ยปากถามกลุ่มวัยรุ่นแถวนั้นว่าเด็กที่ชื่อเฟาซานอยู่ที่ไหน ไม่นานนัก เด็กวัยรุ่นรูปร่างสูงโปร่งแต่มีกล้ามเนื้อพอดีตัวใส่เสื้อยืดสีขาว กับกางเกงขายาวสีดำ ก็เดินเสยผมหยักศกสีน้ำตาลเข้มที่ยุ่งเล็กน้อยด้วยท่าทางกวน ๆ ออกมาจากมุมหนึ่งของอู่ด้วยลุคเซอร์ ๆ ตรงมาหาเราทันที ใบหน้าคมเข้ม ที่มีหนวดเล็ก ๆ หน้าตาที่ดูกร้านแดดเหมือนกับคนที่ไม่ค่อยดูแลตัวเอง พร้อมกับมีรอยยิ้มมุมปากที่บ่งบอกว่าเป็นคนดื้อรั้นมันทำให้เราใจสั่น เฟาซานเดินตรงมาด้วยความแปลกใจ เมื่อเห็นว่าเป้าหมายยืนอยู่ตรงหน้า เราจึงสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วบอกเสียงดังฟังชัดว่าเราคือ ครูที่ปรึกษาคนใหม่ของมัน เฟาซานมองสำรวจเราตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตากวน ๆ ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบา ๆ ออกมา “อ๋อ... อาจารย์มิน อาจารย์ที่พึ่งพาไอ้พวกในห้องไปเลี้ยงเนื้อกระทะก่อนหน้านี้อ่ะนะ เห็นพวกมันบอกว่าอาจารย์ใจดี สอนสนุก ล่ะก็เป็นกะเทย 555” น้ำเสียงห้าวห้วนและติดจะกวนประสาทพูดขึ้นทันทีโดยไม่มีความเกรงกลัวเลยสักนิด เราอึ้งไปเล็กน้อยที่เด็กนี่ดูจะรู้จักเราอยู่ก่อนแล้ว แต่ยังไม่ทันที่เราจะได้พูดอะไรต่อ เฟาซานก็โบกมือปัดอย่างไม่ใส่ใจ “ถ้าอาจารย์มาตามผมให้กลับไปเรียนนะ... บอกเลยว่าเสียเวลาเปล่าครับ ผมไม่ไปหรอก” พูดจบ เจ้าตัวก็หันหลังแล้วเดินหนีกลับเข้าไปในมุมอู่ซ่อมรถหน้าตาเฉย ทิ้งให้เรายืนเคว้งอยู่กลางกลุ่มวัยรุ่น แต่คนอย่างเรามีหรือจะยอมถอยง่าย ๆ ในเมื่อตั้งใจมาแล้ว ต่อให้โดนปฏิเสธหน้าหงายแค่ไหน มันก็ยิ่งปลุกความอยากเอาชนะในตัวเรามากขึ้นไปอีก ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ทุก ๆ ช่วงเย็นหลังเลิกเรียน เราจะขับรถเก๋งคันเดิมมุ่งหน้ามาจอดรอเฟาซานที่อู่เดิมซ้ำ ๆ ทุกวัน วันแรกมันเดินหนี วันที่สองมันทำเป็นมองไม่เห็น วันที่สามและสี่มันส่งเสียงไล่ทางอ้อมด้วยความรำคาญ แต่เราก็ยังคงตีหน้ามึน นั่งรออยู่ตรงเบาะรถเปิดแอร์เย็น ๆ หรือบางทีก็ถือวิสาสะซื้อของกิน ไปเลี้ยงพวกวัยรุ่นในอู่ จนกระทั่งวันศุกร์ของสัปดาห์นั้น ทันทีที่เราไปถึง เฟาซานที่กำลังยืนเช็ดคราบน้ำมันที่เลอะแขนอยู่ก็ชะงัก ถอนหายใจด้วยความเซ็ง ก่อนจะยอมเดินเข้ามาหาแล้วกระแทกเสียงใส่ด้วยความรำคาญ “โอยยย อาจารย์นี่ตื๊อชะมัดเลยวะ... รำคาญเว้ย! อยากคุยอะไรก็ว่ามา จะได้รีบ ๆ จบ ๆ ไป!” แม้ปากจะบ่นอุบอิบและทำหน้ายุ่ง แต่ยอมหันมาคุยกับเราแบบนี้ มันก็แปลว่ากำแพงที่เด็กดื้อคนนี้สร้างไว้เริ่มมีรอยร้าวแล้ว เราเรียกให้เฟาซานขึ้นมานั่งคุยกับเราบนรถ สูดหายใจเข้าลึก ๆ ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ก่อนจะเอ่ยถามมันออกไปด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิม “ครูไม่ได้จะมาบังคับให้เธอต้องรีบกลับไปเข้าห้องเรียนตอนนี้หรอกนะ... แต่แค่อยากรู้ว่าทำไมถึงเลือกมาขลุกอยู่ที่อู่ซ่อมรถนี่ทุกวัน มากกว่าจะไปนั่งเรียนหนังสือเหมือนเพื่อนคนอื่น ๆ ล่ะ” เฟาซานชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าที่เคยดูกวนประสาทและหงุดหงิดเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นเรียบเฉย มันถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ยกมือขึ้นใช้แขนเสื้อเช็ดเหงื่อและคราบน้ำมันบนหน้าผากลวก ๆ ก่อนจะตอบออกมาด้วยน้ำเสียงที่มีความน้อยใจและรอยแผลในใจลึก ๆ “เรียนไปก็เท่านั้นแหละอาจารย์... ตั้งแต่แม่ผมเสียไป พ่อก็เหมือนตัดหางปล่อยวัด ไม่สนใจไยดีอะไรผมอีกเลย แถมยังแต่งงานมีครอบครัวใหม่ ปล่อยให้ผมต้องหาเงินกินข้าวเอง ไม่ส่งเสียค่าเรียนต่อสักบาท มาอยู่ที่อู่นี่อย่างน้อยพี่ ๆ ช่างเขาก็ให้งาน ให้เงินค่าแรงผมวันละนิดวันละหน่อย พอได้ซื้อข้าวกินประทังชีวิตไปวัน ๆ ดีกว่าอดตาย” ทันทีที่เราได้ฟังประโยคเหล่านั้น ก็รู้สึกสงสารและเห็นใจเด็กหนุ่มตรงหน้าทันทีภายใต้ท่าทางเกเร ดื้อรั้น และคอยสร้างปัญหาที่ใคร ๆ ต่างพากันเอือมระอา ใครจะรู้ว่าเด็กผู้ชายคนนี้ต้องแบกรับความโดดเดี่ยวและความลำบากในวัยที่ควรจะได้เรียนหนังสืออย่างมีความสุข เรามองหน้าเด็กหนุ่มนิ่ง ๆ ก่อนจะเอ่ยถามต่อด้วยแววตาที่จริงจังขึ้น “แล้วถ้าสมมติว่า... ตัดปัญหาเรื่องเงินหรือเรื่องค่าใช้จ่ายพวกนั้นออกไปจริง ๆ ใจจริงแล้ว เฟาซานยังอยากกลับไปเรียนหนังสือเหมือนเพื่อนคนอื่น ๆ ไหมล่ะ” เฟาซานเงยหน้าขึ้นสบตาเรา ชะงักไปครู่หนึ่งเหมือนไม่คิดว่าเราจะถามคำถามนี้ ก่อนที่จะตอบเราอย่างไม่ค่อยเต็มเสียงนัก “ถ้าเลือกได้... ใครไม่อยากเรียนให้มันจบ ๆ ไปบ้างล่ะครับอาจารย์” เมื่อได้ยินคำตอบนั้น เราก็ตัดสินใจพูดข้อเสนอที่คิดไว้ในหัวทันทีด้วยน้ำเสียงจริงจัง “งั้นเอาแบบนี้ไหม... ถ้าเดือนนี้อาจารย์ออกเงินค่าใช้จ่ายส่วนตัวให้เธอไปใช้ประทังชีวิตระหว่างเรียนก่อน โดยที่เธอต้องสัญญาว่าจะห้ามบอกเรื่องนี้กับใครเด็ดขาด แล้ววันเสาร์-อาทิตย์ อาจารย์จะช่วยหางานพาร์ทไทม์ในเมืองให้ทำ เพื่อที่เธอจะได้มีเงินเก็บเป็นของตัวเองและไม่ต้องทิ้งการเรียน แบบนี้เธอจะโอเคไหมล่ะ” เฟาซานเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าครูตัวเล็ก ๆ คนนี้จะยื่นข้อเสนอที่ช่วยชีวิตมันไว้ได้มากขนาดนี้ เจ้าตัวอึ้งไปก่อนจะพยักหน้าเกรงใจ “...เอ่อ ถ้าอาจารย์ช่วยผมขนาดนี้ ผมก็โอเคครับ” ทันทีที่ตกลงกันเสร็จ เราก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดโทรหาเพื่อนสนิทที่มีร้านอาหารชื่อดังอยู่ในตัวเมืองทันที ซึ่งบังเอิญว่าทางร้านกำลังต้องการเด็กเสิร์ฟและพนักงานช่วยงานพาร์ทไทม์ช่วงวันหยุดเสาร์อาทิตย์พอดี เราจัดการเจรจาฝากฝังเฟาซานเข้าทำงานกับเพื่อนสนิททันที ใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีทุกอย่างก็จัดการเสร็จสรรพเรียบร้อย วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลังจากวันข้อตกลงวันนั้น เฟาซานก็ทำตามสัญญาอย่าง มันมาโรงเรียนทุกวัน แถมยังตั้งใจไปทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านอาหารของเพื่อนเราในทุก ๆ วันหยุดเสาร์-อาทิตย์อย่างไม่เคยขาด จนกระทั่งเวลาผ่านไปครบหนึ่งเดือนเต็มที่เราคอยเฝ้าดูการเปลี่ยนแปลงของเด็กคนนี้ เย็นวันเสาร์สิ้นเดือนวันหนึ่ง เราแวะไปหาเพื่อนสนิทที่ร้านอาหารในเมืองเพื่อน พอถึงเวลาดึกที่ร้านปิด เฟาซานก็เดินเข้ามาทำหน้าอึกอักก่อนจะเอ่ยปากขอติดรถกลับบ้านพร้อมกับเรา ด้วยเหตุผลที่ว่ารถมอเตอร์ไซค์เกิดเสียกะทันหันและจอดทิ้งไว้ที่อู่ตั้งแต่เมื่อวาน โดยมีรุ่นพี่ที่อู่ขี่รถมาส่งมันที่ร้านแทน เราไม่ได้คิดอะไรมากจึงชวนกันขึ้นรถขับออกจากตัวเมืองมุ่งหน้ากลับไปยังบริเวณโรงเรียนเพื่อไปส่งเฟาซาน ระหว่างทางบรรยากาศภายในรถค่อนข้างเงียบ มีเพียงเสียงเพลงคลอเบา ๆ จนกระทั่งรถวิ่งใกล้จะถึงบริเวณบ้านพักครูที่ตั้งอยู่หน้าโรงเรียน เฟาซานที่นั่งเงียบมาตลอดทางก็ขยับตัวเล็กน้อย สีหน้าดูลังเลเหมือนกำลังคิดหนัก ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยปากพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้ม “อาจารย์ครับ... จริง ๆ วันนี้อาจารย์ไม่ต้องขับรถพาผมไปส่งที่บ้านก็ได้นะครับ” เราหันไปมองหน้ามันด้วยความแปลกใจเล็กน้อย “อ้าว ทำไมล่ะ? ไหนตอนแรกบอกว่าจะกลับบ้านไม่ใช่เหรอ” เฟาซานก้มหน้าลงเล็กน้อย ก่อนจะตอบออกมา “คือ... พ่อผมกลับมาอยู่ที่บ้านหลังนั้นน่ะครับ แกเพิ่งกลับมาอยู่บ้านสองสามวันนี้ ผม... ไม่อยากกลับไปเจอหน้าหรือมีเรื่องให้หงุดหงิดใจช่วงนี้” ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเราตรง ๆ แววตาดื้อ ๆ เมื่อก่อนหน้าตอนนี้กลับดูออดอ้อนและจริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “ถ้าไม่รบกวนเกินไป... ผมขอนอนค้างที่บ้านพักของอาจารย์สักคืนได้ไหมครับ” หัวใจเราสั่นทันทีเมื่อได้ยินคำขอของเด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งคนนี้ แต่ยังไม่ทันที่เราจะได้ปฏิเสธ เฟาซานก็พูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ชวนให้ใจสั่น พร้อมรอยยิ้มมุมปาก “อีกอย่าง... ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา อาจารย์ช่วยผมไว้เยอะมาก ทั้งเรื่องเงิน ทั้งเรื่องงานพาร์ทไทม์ ผมอยากตอบแทนอาจารย์สักครั้ง” หลังจากที่มันพูดประโยคนั้นจบ รถเก๋งของเราก็จอดสนิทบริเวณลานจอดรถหน้าบ้านพักครูพอดี แต่บรรยากาศภายในรถกลับยิ่งร้อนระอุขึ้นไปอีกหลายเท่า เมื่อจู่ ๆ มือหนากร้านแดดของเฟาซานก็เอื้อมข้ามมาคว้ามือเรา ไปวางลงบนเป้ากางเกงยีนส์ของตัวเองอย่างจงใจ สัมผัสได้ถึงความแข็งนูนของสิ่งที่อยู่ข้างใน เราสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ รีบชักมือกลับตามสัญชาตญาณ พยายามจะอ้าปากห้ามเพราะไม่อยากผิดจรรยาบรรณครูแม้มันจะขัดกับความต้องการลึก ๆ ในใจ แต่เฟาซานกลับไม่มีทีท่าสะทกสะท้าน มันส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ร้ายกาจที่มุมปาก ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้แล้วกระซิบเสียงพร่าข้างหูด้วยถ้อยคำที่ทำเอาสติเราที่เหลืออยู่หลุดลอยไปจนหมดสิ้น “ผมรู้ว่าอาจารย์ชอบผม... ไม่งั้นอาจารย์คงไม่ลงทุนช่วยผมขนาดนี้หรอกจริงไหมครับ” มันยิ้มท้าทายก่อนจะพูดประโยคที่ทำลายจรรยาบรรณความเป็นครูของเราจนหมดสิ้น “อาจารย์อยากทำอะไรกับผม... ทำได้เลยนะ ผมยอมให้ทำทุกอย่างเลยครับ... และสัญญาว่าจะไม่บอกใครแน่นอน” พูดจบ เฟาซานก็ไม่ปล่อยให้เราได้ตั้งตัว มืออีกข้างที่ว่างอยู่เอื้อมมารั้งท้ายทอยของเราไว้แน่นแล้วกดริมฝีปากลงมาประกบจูบอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง สัมผัสที่ได้รับเต็มไปด้วยความดิบเถื่อนและเร่าร้อนตามประสาเด็กวัยรุ่น ลิ้นของมันสอดแทรกเข้ามาในปากเราอย่างเอาแต่ใจ จนเราแทบไม่มีจังหวะให้หายใจ รสจูบที่ดุดันทำให้สติสัมปชัญญะของเราหายไปจนหมด มือของเราที่พยายามจะดันอกของมันออกเปลี่ยนเป็นกำเสื้อของมันแน่นโดยอัตโนมัติ เสียงหายใจกระเส่าดังไปทั่วรถ ทุกอย่างตอนนี้เลยเถิดเกินกว่าจะดึงกลับมาแล้ว หลังจากจูบกันแลกลิ้นกันอย่างหนักหน่วงจนพอใจ เราทั้งสองคนผละริมฝีปากออกจากกัน สภาพตอนนี้ของเราเต็มไปด้วยน้ำลายที่เลอะปากไปหมด เฟาซานไม่รอช้าเปิดประตูรถฝั่งที่นั่งด้านหน้า ก้าวลงไปแล้วอ้อมไปเปิดประตูเบาะหลังรถเก๋งคันเล็กอย่างรวดเร็ว มันนั่งบนเบาะหลังทันที ก่อนที่จะรีบปลดกระดุมและรูดซิปกางเกงยีนส์ลงอย่างรวดเร็ว ดันกางเกงลงมากองที่ต้นขา จนเห็นท่อนควยขนาดมหึมาทันที ควยขนาดมหึมาของเฟาซานที่ดูจะเกินมาตรฐานชายไทยแข็งตระหง่านอยู่ตรงหน้า ความยาวที่วัดด้วยสายตาแล้วน่าจะประมาณ 7 นิ้วเกือบแตะ 8 นิ้ว ลำควยและหัวควยขลิบมีสีดำคล้ำที่ดูเหมือนจะผ่านการใช้งานมาบ่อย แถมส่วนหัวก็บานและแข็งมีน้ำเงี่ยนใส ๆ ปริ่มๆ อยู่หัว ส่วนควยทั้งลำก็เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดแน่นราวกับรากไม้ใหญ่แถมมีมุกเม็ดเล็ก ๆ หนึ่งเม็ดประดับไว้ แม้เราจะเคยเห็นและเคยโดนควยไซส์นี้เย็ดมาก่อนในช่วงชีวิตที่ผ่านมา แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า เราอยากที่จะลิ้มลองรสชาติของมัน ร่างสูงโปร่งของเฟาซานที่นั่งอยู่ตรงเบาะหลังมองมาหาเราด้วยสายตาที่เชิญชวน มือของมันกุมควยขนาดใหญ่ของตัวเองแล้วชักขึ้นลงเร็ว ๆ ถี่ สายตามองตรงมาที่เราที่นั่งอยู่ข้างหน้าฝั่งคนขับ พร้อมกับกระตุกยิ้มมุมปากแล้วพูดด้วยน้ำเสียงท้าทาย "อาจารย์... อยากลองเข้ามาจับดูใกล้ ๆ ไหมครับ" เราเปิดประตูรถแล้วก้าวลงจากเบาะหน้า อ้อมไปเปิดประตูเบาะหลังแล้วก้าวขึ้นไปนั่งคุกเข่าตรงหน้าเฟาซานในพื้นที่แคบ ๆ ของห้องโดยสาร กลิ่นเหงื่อจากการทำงานผสมกลิ่นบุหรี่ปะทะจมูกเต็ม ๆ ขณะที่ตาจ้องมองควยใหญ่เกือบแปดนิ้วที่ตั้งแข็งตรงอยู่ตรงหน้า เฟาซานไม่รอช้า มันใช้มือใหญ่กดหัวของเราบังคับให้เอาหน้าเข้าไปใกล้ทันที เราอ้าปากครอบหัวควยใหญ่สีดำคล้ำที่เยิ้มด้วยน้ำเงี่ยนใส ๆ เข้าไปจนเต็มปาก ในขณะที่มือของเราเอื้อมไปชักโคนควยไปพร้อมกัน ลิ้นตวัดเลียรอบหัวควยและปุ่มมุกอย่างเร็ว ๆ ถี่ ๆ เฟาซานเงยหัวพิงเบาะรถแล้วครางต่ำในลำคอด้วยความเสียว มือมันจับหัวเราขยับเข้าออก จนน้ำลายเราไหลย้อยเปื้อนปากและคางไปหมด สภาพของเราตอนนี้หมดความน่าเชื่อถือในฐานะครูไปหมดแล้ว ท่าทางตอนนี้มันเหมือนกับกะหรี่ร่าน ๆ ที่กำลังสมยอมให้กับนักเรียนในปกครอง เราเร่งจังหวะขยับศีรษะเข้าออกด้วยความชำนาญ มือข้างหนึ่งจับรอบลำควยที่ปูดไปด้วยเส้นเลือดใหญ่ ชักไปชักมาเน้น ๆ ที่บริเวณโคนในจังหวะที่เฟาซานสวนเอวขึ้นลงพร้อมกับลิ้นที่ตวัดรัว ๆ เลียควยอย่างบ้าคลั่ง เฟาซานปล่อยให้เราปรนเปรอควยจนมันส่งเสียงครางต่ำในลำคอด้วยความเสียว ก่อนที่มือหนากร้านแดดจะเปลี่ยนมาจับผมของเรากระชากแรง ๆ บังคับจังหวะให้เร็วและลึกขึ้น ควยใหญ่ ๆ ของมันพุ่งกระแทกเข้าใส่ปากจนเราสำลักน้ำลาย น้ำตาซึมด้วยความจุกแต่ก็ยังดึงดันอ้าปากอมควยใหญ่โตนั้นต่ออย่างไม่ย่อท้อ เมื่ออารมณ์พุ่งพล่านถึงขีดสุด เฟาซานก็ดึงควยที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำลายจนเป็นเงาออกมา มันใช้หัวควยแข็งโป๊กฟาดเข้าที่ข้างแก้มและริมฝีปากบวมเจ่อของเราแรง ๆ หลายครั้งจนเกิดเสียงดังสลับกับเสียงหอบหายใจกระเส่าของเรา "อมจนผมเกือบแตกเลยนะครับอาจารย์" สายตาของเฟาซานตอนนี้เต็มไปด้วยความคึกคะนอง มันสอดนิ้วหยาบกร้านเข้ามาล้วงควานในปากเราจนน้ำลายไหลย้อยทะลักออกมุมปาก ก่อนจะชักนิ้วออกแล้วถุยน้ำลายเหนียว ๆ ของมันลงใส่ปากเราเต็ม ๆ อย่างจงใจ "กลืนลงไปให้หมดนะครับอาจารย์คนเก่งของผม" มันยิ้มมุมปากมองเราที่กำลังกลืนน้ำลายปนน้ำของมันลงคออย่างว่าง่าย ท่าทางยอมจำนนของเรายิ่งทำให้มันได้ใจ สั่งเราด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ถอดกางเกงออกให้หมดเลยครับอาจารย์... ผมอยากเย็ดตอบแทนอาจารย์ที่ช่วยผมแล้ว" ด้วยสติที่หลุดลอยและถูกความเสียวครอบงำ เราไม่ได้ขัดขืนแม้แต่น้อย ใช้มือ ถอดกางเกงและกางเกงชั้นในออกไปกองไว้ในรถ เฟาซานมองสำรวจหุ่นของเราไม่ว่าจะเป็นเรียวขาเนียน ผิวขาว ๆ รวมไปถึงควยสีชมพูเล็ก ๆ ที่แข็งตัวและเริ่มมีน้ำเงี่ยนไหลซึมออกมาด้วยสายตาราวกับสัตว์ป่าที่เจอเหยื่ออันโอชะ "คราวนี้ขึ้นมาขย่มควยผมดูหน่อยสิครับ" เฟาซานพูดพร้อมกับดันไหล่ให้เราหันหลังกลับ ก่อนที่เราจะเอื้อมมือไปหยิบซองเจลหล่อลื่นแบบพกพาที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงของเรา ก่อนจะส่งให้เฟาซานที่ตอนนี้ตาฉ่ำวาวเพราะอยากจะเย็ดครูที่ปรึกษาของตัวเอง เฟาซานจัดการฉีกซองเจลหล่อลื่นออกก่อนที่จะจัดการชโลมลงบนนิ้วและละเลงทาลงตรงรูตูดของเรา ทุกอย่างที่มันทำดูธรมมชาติมากราวกับว่าเคยมีประสบการณ์การเย็ดกับเพศที่สามแบบเรามาก่อน สัมผัสเย็นเฉียบของเจลทำให้เราสะดุ้งเล็กน้อย เฟาซานใช้นิ้วนวด ๆ วน ตรงรูตูดของเราก่อนที่จะสอดนิ้วเข้าไปในตัวเราเพื่อเตรียมความพร้อม มันสวนนิ้วเข้าออกเร็ว ๆ สองสามที จนรูของเราเริ่มเปิดออก และฉ่ำเยิ้มไปด้วยเจลหล่อเลื่อน เราหันไปมองหน้าของมัน ก่อนจะตัดสินใจยกตัวขึ้นแล้วคร่อมร่างสูงโปร่งของเฟาซานไว้ในท่านั่งขย่ม เราใช้มือทั้งสองข้างเกาะพนักเบาะหน้าและใช้มืออีกข้างเกาะไหล่ของเฟาซานไว้เป็นที่ยึด รูของเราตอนนี้สัมผัสเข้ากับส่วนหัวควยขนาดมหึมาที่แข็งเต็มที่พร้อมรบ เราสูดปากครางด้วยความเสียวเมื่อค่อย ๆ ทิ้งน้ำหนักตัวลงมาครอบควยยักษ์นั้นทีละนิด ๆ ควยใหญ่โตของมันแผ่ขยายคับแน่นไปหมดจนเราจุก แต่มันกลับเสียวยิ่งกว่าตอนจังหวะที่เม็ดมุกที่อยู่ที่ลำควยของเฟาซานครูดผ่านผนังอันบอบบางข้างใน จนในที่สุดเราก็นั่งควยของเฟาซานจนมิดโคน เรารู้สึกเสียวไปทั่วร่างจนขนลุกไปทั้งตัว ยอมรับเลยว่าควยของเฟาซานมันทำให้เราจะเสร็จแม้เราจะยังไม่ขย่ม "อ๊า... เฟาซาน... เสียวจัง..." เราครางกระเส่าออกมาเสียงหลง ใบหน้าแหงนเงยขึ้นด้วยความเสียว เมื่อควยเข้าไปจนมิดลำ มันไม่รอช้า ใช้มือทั้งสองข้างเอื้อมมาจับสะโพกของเราไว้แน่นเป็นตัวช่วยบังคับทิศทาง เฟาซานเริ่มขยับสะโพกสวนกระแทกขึ้นมาในจังหวะที่เรากดสะโพกสลับสวนลงไป เฟาซานกระหน่ำซัดสะโพกสวนขึ้นมาถี่ ๆ รัว ๆ ตามอารมณ์ดิบเถื่อนของวัยรุ่น ส่วนเราก็ทำหน้าที่ขย่มโยกตัวขึ้นลงอย่างบ้าคลั่งตามความร่านที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด ทุกครั้งที่ท่อนควยลำใหญ่กระแทกเข้ามาลึกถึงข้างใน มันทำให้สติสัมปชัญญะความเป็นครูของเราขาดผึ่งลงอย่างสิ้นเชิง น้ำลายของเราย้อยเปื้อนคาง เสียงครางต่ำของเฟาซานที่ยิ่งกระตุ้นอารมณ์ของเราทำให้บรรยากาศบนรถร้อนระอุ รถของเราโยกไปตามแรงกระแทกซ้ำแล้วซ้ำเล่าท่ามกลางความมืดมิดหน้าบ้านพักครู "อืม... อาจารย์ครับ...รูแน่นชิบหายเลย... เย็ดมันกว่ากะเทยที่ผมเคยเย็ดอีก!" เฟาซานครางกระเส่าเสียงต่ำ ใบหน้าของมันเริ่มมีเหงื่อออก มือยังคงบีบขยำสะโพกของเราแน่นขึ้นจนเกิดรอยแดง ขณะที่ช่วงล่างก็กระหน่ำควยซัดสะโพกสวนขึ้นมารัว ๆ แบบไม่ยั้งแรง การเย็ดที่ช่ำชองพร้อมกับประโยคสารภาพตอนมันครางก่อนหน้านี้ ทำให้เรารู้ทันทีว่าเหตุผลที่เฟาซานเย็ดตูดเก่งและมีลีลาดีขนาดนี้เป็นเพราะอะไร ประสบการณ์โชกโชนจากการเคยผ่านการเอากะเทยมาก่อน หล่อหลอมให้มันเชี่ยวชาญเรื่องแบบนี้จนสามารถรับมือกับคนร่านอย่างเราได้ราบคาบ ยิ่งคิดแบบนั้น รูตูดของเราก็ยิ่งบีบรัดลำควยใหญ่โตของมันแน่นขึ้นจนมันครางออกมา "อูย... อาจารย์...อย่าตอดแบบนั้น เดี๋ยวผมแตกก่อน!" เฟาซานครางประท้วงในลำคอเมื่อรูตูดของเราบีบรัดควยของมันแน่น เม็ดมุกเล็ก ๆ ที่ฝังอยู่ตรงลำควยสีดำคล้ำครูดไปตามผนังนุ่มด้านในรูทุกครั้งที่มันกระแทกสวนขึ้นมา จนเราต้องแหงนหน้าครางเสียงหลงด้วยความเสียว เฟาซานที่กำลังคุมเกมตอนนี้ ปล่อยมือจากสะโพกของเราแล้วเอื้อมมือทั้งสองข้างขึ้นมาบีบขยำหัวนมของเราอย่างแรง นิ้วหยาบบี้ขยี้หัวนมสีชมพูอย่างแรงจนเราสะดุ้ง ร่างกายสั่นไปหมด ยิ่งโดนกระแทกจากข้างล่างและโดนขยี้หัวนมพร้อมกัน ก็ทำให้เราได้แต่ครางเรียกชื่อมันซ้ำ ๆ อย่างคนควบคุมตัวเองไม่ได้ ในจังหวะที่เฟาซานกระหน่ำกระแทกสะโพกสวนขึ้นมาเน้น ๆ อีกสามสี่ครั้งติด จนเกิดเสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นรถ มืออีกข้างที่ว่างของเราก็เอื้อมลงไปชักควยเล็ก ๆ ของตัวเองที่ตอนนี้แข็งและมีน้ำเงี่ยนไหลเยิ้มพร้อมจะเสร็จ เราชักขึ้นลงตามจังหวะที่มันซอยสะโพกอย่างไร้ความอาย ยิ่งเสียงหอบหายใจและเสียงครางด้วยความเสียวของเฟาซานเท่าไหร่ เราก็ชักควยของเราแรงขึ้นมากเท่านั้น "เฟาซาน... ครูไม่ไหวแล้ว... จะแตกแล้ว..." เราครางกระเส่า รัวมือชักควยตัวเองถี่ ๆ ตามจังหวะกระแทกของมัน ก่อนที่สะโพกของเฟาซานจะกระแทกสวนขึ้นมาอย่างแรงจนสุดโคน พร้อมกับ ร่างกายของเราก็เกร็งกระตุก พ่นน้ำเงี่ยนสีขาวขุ่นพุ่งทะลักเลอะจนรถทันที เมื่อเห็นเราเสร็จ เฟาซานก็ยิ่งได้ใจ กระหน่ำซัดสะโพกสวนกระแทกขึ้นมาถี่ ๆ รัว ๆ แบบไม่ยอมผ่อนแรงเลยแม้แต่น้อย เฟาซานซอยสะโพกถี่ขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งมันเงยหน้าขึ้นมาสบตาเรา ร่างกายของมันเริ่มเกร็งเป็นสัญญาณบ่งบอกว่ามันใกล้จะเสร็จ "อาจารย์... ผมไม่ไหวแล้ว... ผมขอแตกในตัวอาจารย์เลยนะ!" เฟาซานขอด้วยน้ำเสียงแหบ โดยไม่รอเราอนุญาต มันกระหน่ำแทงสวนขึ้นไปอีกสามสี่ครั้งติดจนสุดโคน ก่อนที่ควยใหญ่ ๆ จะฉีดพ่นน้ำเงี่ยนร้อน ๆ ปริมาณมหาศาลทะลักอัดแน่นเข้าไปในรูตูดของเราจนรู้สึกอุ่นไปหมดก่อนที่น้ำเงี่ยนของมันจะล้นซึมออกมาตามง่ามขา เสียงเราสองคนหายใจดังประสานกันท่ามกลางความเงียบ เฟาซานค่อย ๆ ถอนท่อนควยขนาดใหญ่ที่ยังคงแข็งตัวเล็กน้อยออกมาจากรูของเรา ก่อนที่มันจะโน้มใบหน้าลงมาประกบจูบเราอย่างดูดดื่มและอ่อนโยนกว่าตอนแรก แล้วส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก "ผมติดใจอาจารย์แล้วเนี่ย ไม่เคยเย็ดใครแล้วมันส์ขนาดนี้มาก่อนเลย" เฟาซานกระซิบข้างหูด้วยสายตากรุ้มกริ่ม "ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว... ตรงนี้มันแคบไป ขยับตัวไม่ถนัดเลย... ผมขอต่ออีกสักรอบได้ไหมครับ? ขึ้นไปเย็ดกันต่อบนบ้านพักของอาจารย์นะ" เราที่นอนหอบอยู่บนตัวของมัน หันขึ้นมองหน้าของเฟาซานที่ดูไม่เหนื่อยเลยสักนิด สมองที่เคยคิดจะรักษาจรรยาบรรณความเป็นครูพังทลายลงไม่เป็นท่า ดูแล้วหน้าที่และบทบาทของครูที่ปรึกษากับเด็กนักเรียนตัวแสบคนนี้ มันคงไม่มีทางจบลงแค่นี้แน่นอน ประโยคคำขอที่เต็มไปด้วยความอยากของเฟาซาน ทำให้เราที่นั่งหมดแรงอยู่ยอมปล่อยให้มันทำตามใจตัวเอง เราปล่อยให้เฟาซาน นักเรียนตัวปัญหาของเราช่วยประคองร่างที่อ่อนเพลียลงจากรถ ก่อนที่มันจะเดินจูงมือไปที่บ้านพักครู พอเข้ามาในบ้านบ้านพักครู ความเหนื่อยล้าจากการโดนกระหน่ำเย็ดอย่างหนักหน่วงบนรถรวมถึงน้ำเงี่ยนที่ยังเหลือคาไว้ในรูก็ทำให้เรารู้สึกอยากอาบน้ำทำความสะอาดตัวเองทันที "เดี๋ยว... ครูเหนื่อยและเหนียวตัวไปหมดแล้ว ขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะ" เราหันไปบอกกับเฟาซานที่กำลังยืนรอเย็ดเราอีกรอบ มันทำหน้าเสียดายเล็กน้อยแต่ก็ยอมพยักหน้าแต่โดยดี เราจึงหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเลี่ยงหายเข้าไปในห้องน้ำ เปิดฝักบัวให้น้ำอุ่น ๆ ล้างคราบเหงื่อไคลและน้ำเงี่ยนเหนียวเหนอะหนะที่คาอยู่ในรูตูดด้านหลังออกจนสะอาดหมดจด ใช้เวลาไม่นานหลังจากจัดการตัวเองเสร็จเรียบร้อย เราก็สวมชุดนอนสบาย ๆ แล้วเปิดประตูห้องน้ำเดินออกมา "เสร็จแล้ว... คราวนี้ตาเธอเข้าไปอาบน้ำได้แล้ว" เราบอกเฟาซาน มันยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะพยักหน้ารับ แล้วเดินหายเข้าไปในห้องน้ำตามที่เราบอก เสียงสายน้ำกระทบพื้นภายในห้องน้ำดังอยู่สักพัก ก่อนจะเงียบลงพร้อมกับเสียงเปิดประตูและเสียงเท้าที่เดินกลับออกมา เรามองภาพเด็กหนุ่มที่เพิ่งก้าวออกมาจากห้องน้ำด้วยความรู้สึกที่ตีกันยุ่งเหยิงในหัว สมองส่วนหนึ่งที่ยังหลงเหลือสำนึกความเป็นครูสั่งให้เราพูดบางอย่างออกไปเพื่อไม่ให้ความสัมพันธ์ต้องห้ามนี้มันไปไกลกว่าเดิม เพราะมันอาจจะทำให้เราเสียหน้าที่การงานได้ เราสูดหายใจเข้าลึก ๆ รวบรวมความกล้าแล้วเอ่ยพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้ราบเรียบที่สุด "เรื่องเมื่อกี้... ให้มันจบลงแค่ตรงนั้นละกันนะเฟาซาน" เราเว้นวรรคเล็กน้อย หลบสายตาคมคู่นั้นก่อนจะพูดต่อ "ครูเป็นครู ส่วนเธอเป็นนักเรียน... ทำแบบนี้มันไม่ถูกต้องและไม่ดีเลยจริง ๆ" แม้ปากจะปฏิเสธออกไปอย่างนั้น แต่ในใจลึก ๆ ก็สารภาพตามตรงว่ายังรู้สึกติดใจลีลาและการเย็ดอันดุเดือดของมันไม่หาย แต่ความผิดชอบชั่วดีก็ยังคงคอยสะกิดเตือนสติว่าเราควรหยุดมันไว้แค่นี้ เฟาซานที่ยืนเปลือยกายล่อนจ้อนเนื้อตัวเปียกชื้น ชะงักฝีเท้าลงทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของเรา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์หายไปเล็กน้อย ก่อนที่มันจะเดินเข้ามาใกล้เราเรื่อย ๆ จนกระทั่งมายืนหยุดอยู่ตรงหน้า ร่างกายกำยำที่มีกลิ่นหอมหลังอาบน้ำลอยปะทะจมูก ยิ่งทำให้ใจเราเต้นรัว "ผมก็นึกว่าอาจารย์จะชอบซะอีก..." เฟาซานพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและติดอ้อนเล็กน้อย ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนเราสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ๆ "อีกอย่าง... ผมก็สัญญาแล้วไงครับว่าจะไม่บอกใครเรื่องของเราแน่นอน... และที่ผมทำแบบนั้น ก็เพราะผมแค่อยากตอบแทนอาจารย์ที่ช่วยผมจริง ๆ นะครับ" เราเลือกที่จะเมินเฉยต่อคำพูดหว่านล้อมของมัน ตัดสินใจเบือนหน้าหนีแล้วตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ดึกมากแล้ว... ครูง่วงและเพลียมาก ขอตัวเข้านอนก่อนนะ" พูดจบเราก็หมุนตัวเดินตรงไปยังเตียงนอน ทิ้งตัวลงนอนหงายแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงปิดบังสายตา ปฏิเสธที่จะต่อความยาวสาวความยืดกับเด็กหนุ่มตรงหน้าอีกต่อไป เพื่อแสดงออกให้ชัดเจนว่าเราต้องการหยุดความสัมพันธ์นี้ไว้แค่นั้นจริง ๆ เฟาซานยืนนิ่งอึ้งไปพักใหญ่เมื่อเห็นปฏิกิริยาเย็นชาและความพยายามที่จะถอยห่างของเรา ความดื้อรั้นและอีโก้ตามประสาวัยรุ่นเลือดร้อนพุ่งขึ้นมาทันทีเมื่อถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย มันเดินไปหยิบเสื้อผ้าและกางเกงขึ้นมาใส่อย่างลวก ๆ ด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์ ก่อนที่เราจะทันได้หลับตาลง เสียงกดโทรศัพท์มือถือของเฟาซานก็ดังขึ้นพร้อมกับบทสนทนากระชากอารมณ์ที่จงใจพูดให้เราได้ยินชัด ๆ ทุกคำ "เออ... กูเอง มารับกูหน่อยที่บ้านพักครูหน้าโรงเรียน... เร็ว ๆ เลย" มันพูดสั่งรุ่นน้องที่อู่ด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ก่อนจะกดวางสายแล้วยืนมองเตียงนอนที่เรานอนหันหลังให้ ก่อนที่มันจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความน้อยใจและตัดพ้อ "ที่ผ่านมา... เวลาผมไปเอากับกะเทยคนอื่น ผมทำเพราะผมแค่อยากได้เงิน..." เฟาซานหยุดเว้นวรรคไปนิดหนึ่ง ก่อนจะพูดประโยคต่อมาที่ทำเอาหัวใจเราสั่นแปลก ๆ"แต่อาจารย์... เป็นคนแรกเลยนะ ที่ผมยอมทำเพราะผม อยากทำ จริง ๆ... แต่ในเมื่ออาจารย์ปฏิเสธผมแบบนี้... ผมก็เสียใจเหมือนกัน" พูดจบเสียงปิดประตูห้องก็ดังขึ้นตามด้วยเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ที่เดินลงจากชั้นสองก่อนจะก้าวออกไปด้านนอก ก่อนที่ประตูบ้านพักจะถูกปิดลงอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสะเทือนไปทั่วบ้าน เช้าวันจันทร์ต่อมา ในคาบเรียนวิชาภาษาอังกฤษของเรา เรานัดให้ให้นักเรียนชั้น ม.5/4 ซึ่งเป็นนักเรียนที่ปรึกษาสอบเก็บคะแนนย่อย แน่นอนว่าสำหรับเด็กผู้ชายห้องนี้ วิชาภาษาอังกฤษเป็นวิชาที่ยาก หลังจากปล่อยให้พวกมันก้มหน้าก้มตาทำข้อสอบกันอย่างทุลักทุเลอยู่ เราก็เก็บกระดาษคำตอบขึ้นมาตรวจทีละแผ่นท่ามกลางเสียงถอนหายใจและเสียงบ่นของพวกมันว่าข้อสอบยาก แต่ความจริงมันเป็นเนื้อหาง่าย ๆ ที่พวกมันไม่แม้แต่จะอ่านทบทวนก่อนสอบด้วยซ้ำ "นัสรุดดีน... ได้ห้าคะแนน ผ่านแบบพอดี" เราประกาศคะแนนของนักเรียนที่ดูจะเงียบที่สุดของห้องเรียนที่ผ่านอย่างฉิวเฉียด เราไล่สายตาตรวจคะแนนของเด็กแต่ละคนไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งมาสะดุดกับกระดาษคำตอบสองแผ่นสุดท้ายที่ได้คะแนนศูนย์เต็มสิบทั้งคู่ "ส่วนอีกสองคน... ที่ได้ศูนย์คะแนนเต็ม ๆ" เราเว้นวรรค กวาดสายตามองไปยังเด็กหนุ่มสองคนในห้อง คนแรกคือ อาคิน นักเรียนที่หล่อที่สุดในห้องที่นั่งกุมขมับเพราะทำข้อสอบไม่ได้จริง ๆ ส่วนคนที่สอง... ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น เฟาซาน ที่นั่งไขว่ห้างทำหน้ากวนประสาทส่งยิ้มมุมปากมาให้อย่างท้าทาย โดยที่กระดาษคำตอบของมันว่างเปล่า ไม่มีร่องรอยการตอบใด ๆ ทั้งสิ้น นอกจากข้อความตัวบรรจงที่มันตั้งใจเขียนทิ้งไว้ตรงหัวกระดาษอย่างจงใจว่า อาจารย์แม่งใจร้ายว่ะ เมื่อเสียงออดบอกเวลาหมดคาบเรียนดังขึ้น นักเรียนห้อง ม.5/4 ต่างพากันทยอยเก็บของออกจากห้องด้วยความโล่งอก เราเก็บกระดาษคำตอบทั้งหมดใส่แฟ้ม ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าวันนี้ช่วงเที่ยงเป็นเวรประจำวันของเราที่ต้องรับหน้าที่เดินตรวจความเรียบร้อย และไล่นักเรียนให้ไปทำศาสนกิจตามระเบียบของโรงเรียน ตอนเที่ยงหลังจากเราเดินตรวจตามตึกเรียนและจุดอับต่าง ๆ จนกระทั่งเดินมาถึงโซนด้านหลังสุดของโรงเรียน ซึ่งเป็นที่ตั้งของห้องน้ำชายเก่า บริเวณนั้นค่อนข้างเงียบเชียบและลับตาคน เนื่องจากอยู่ติดกับกำแพงติดต่อกับสวนยางของชาวบ้าน ทันทีที่เดินเลี้ยวเข้ามาใกล้บริเวณหน้าห้องน้ำชาย เราก็ได้กลิ่นควันบุหรี่ลอยโชยมาแตะจมูกทันที พร้อมกับเสียงพูดคุยเอะอะของกลุ่มเด็กนักเรียนชายหลายคนที่กำลังแอบสุมหัวสูบบุหรี่กันอยู่ "เฮ้ย! ควันบุหรี่อะไรตรงนั้นน่ะ แยกย้ายกันเดี๋ยวนี้เลยนะ! แล้วรีบไปทำศาสนกิจได้แล้ว อย่าให้ครูต้องแจ้งงานปกครอง!" เราส่งเสียงดุพร้อมกับเข้าไปไล่พวกเด็กนักเรียนกลุ่มนั้นทันที เด็กนักเรียนชายพวกนั้นสะดุ้งทันทีเมื่อเห็นว่ามีครูมาไล่ พวกมันต่างพากันรีบซ่อนบุหรี่แล้ววิ่งหนีออกจากบริเวณนั้นอย่างรวดเร็ว ใช้เวลาไม่นาน บริเวณหน้าห้องน้ำชายก็กลับมาเงียบสงบ ไร้เงาของเด็กนักเรียนคนอื่น เหลือเพียงแค่ความว่างเปล่า แต่ว่า... เมื่อเรากวาดสายตามองลงไปบริเวณมุมอับหน้าห้องน้ำชายอีกครั้ง ก็ต้องชะงักฝีเท้าลง ร่างสูงโปร่งของเฟาซานกำลังยืนพิงผนังปูนซีเมนต์เก่า ๆ อย่างไม่แยแส มือข้างหนึ่งคีบบุหรีไว้ ระหว่างที่เจ้าตัวกำลังพ่นควันสีเทา ออกจากปากอย่างไม่สนใจต่อคำสั่งของเรา เฟาซานจงใจยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าคมเข้มที่มีหนวดเคราจาง ๆ ปรากฏรอยยิ้มมุมปากกวน ๆ ตามสไตล์ สายตาจ้องมองตรงมาที่เราด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ที่ดูไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่ เราจ้องเฟาซานด้วยสายตาดุ พยายามรักษามาดและอำนาจของความเป็นครูเอาไว้ให้ได้มากที่สุด แม้ว่าข้างในจะประหม่าก็ตาม "เฟาซาน ทำไมยังไม่ไปอีก? แล้วนี่แอบมาสูบบุหรี่หลังห้องน้ำอีก" เฟาซานกลับไม่มีท่าทีเกรงกลัวเลยสักนิด มันพ่นควันบุหรี่สีเทาจาง ๆ ออกมาจากปากช้า ๆ ก่อนจะทิยิ้มมุมปากออกมา "อาจารย์... เสียงดุ ๆ แบบนี้ ไม่เห็นจะเข้ากับอาจารย์เลย" มันพูดออกมาด้วยน้ำเสียง "ผมว่านะ... อาจารย์เหมาะกับเสียงคราง เหมือนตอนที่โดนผมเย็ดบนรถมากกว่าตั้งเยอะ" คำพูดกวนประสาทและจี้ใจดำทำให้เรารู้สึกโมโห เราก้าวเท้าเดินเข้าไปประชิดตัวมันทันที "นี่แก! กล้าดี..." ทันทีที่เราเดินเข้าไปใกล้ เฟาซานที่มือไวกว่ากลับเอื้อมมือมากำข้อมือของเราไว้แน่นจนเราไม่ทันได้ตั้งตัว ก่อนที่มันจะออกแรงกระชากอย่างแรงจนร่างของเราปลิวเข้าไปปะทะกับอกกำยำของมันในชุดนักเรียน ในจังหวะเดียวกัน เท้าอีกข้างของมันก็ขยี้บุหรี่ลงกับพื้นปูนจนดับ ก่อนที่มันจะใช้มือดันถอยหลังรวดเดียวจนพ้นจากมุมอับด้านนอก กึก! เสียงกลอนประตูห้องน้ำชายเก่าถูกดันล็อกลงอย่างแน่นหนา ตัดขาดจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง ภายในห้องน้ำที่อบอ้าวและมีแสงสสลัวส่องเข้ามาทางช่องลม ทำให้บรรยากาศมันเร่าร้อนขึ้นไปอีก เฟาซานในชุดนักเรียนชาย ยืนประจันหน้ากับเราในชุดข้าราชการสีกากีเต็มยศ เฟาซานก้าวเท้าเข้ามาใกล้เราแล้วใช้มือเอื้อมมาจับไหล่ทั้งสองข้างของชุดข้าราชการอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะออกแรงดันร่างของเราให้ถอยหลังไปจนแผ่นหลังแนบชิดกับกำแพง "ผมอยากเย็ดอาจารย์คาชุดนี้จังเลยครับ" เฟาซานกระซิบเสียงแหบพร่าข้างหู เราพยายามเบือนหน้าหนีและทำเสียงดุใส่ "เฟาซาน... ปล่อยนะ ที่นี่โรงเรียน แกจะมาทำบ้าอะไรตรงนี้..." แต่มันกลับไม่มีความกลัวเลยสักนิด มันใช้มือเลื่อนต่ำลงมาจับที่บริเวณกระดุมเม็ดบนสุดของเสื้อข้าราชการ ปลดกระดุมออกทีละเม็ดอย่างช้า ๆ ด้วยความชำนาญ เราเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นและอารมณ์ที่เริ่มถูกปลุกเร้า ปากก็พยายามปฏิเสธเสียงสั่น "หยุดนะ... อย่าถอด..." แต่มือที่เคยคิดจะห้ามกลับยกขึ้นมาจับไหล่ของมันไว้โดยไม่รู้ตัว สำนึกความเป็นครูและสัญชาตญาณความร่านในตัวเรามันตีกันอยู่ในหัวจนยุ่งไปหมด เมื่อเห็นว่าเราไม่ได้ขัดขืนอย่างจริงจัง เฟาซานก็ยิ่งได้ใจ มันก้มใบหน้าลงซุกไซ้ซอกคอของเรา "อื้อ... อาส์..." เสียงครางออกมาจากริมฝีปากของเรา เมื่อเฟาซานใช้มือข้างหนึ่งบีบขยำหัวนมของเราของเราผ่านเสื้อชั้นในอย่างรุนแรง จนความเสียววิ่งไปทั่วตัว เฟาซานละใบหน้าขึ้นจากซอกคอของเราเล็กน้อย ดวงตาคมเข้มจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาของเราที่กำลังฉ่ำเยิ้มไปด้วยอารมณ์เงี่ยน ก่อนที่มันจะถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "อาจารย์แน่ใจเหรอครับ... ว่าไม่อยากเย็ดกับผมแล้วจริง ๆ?" คำถามนั้นทำเอาเราสะอึก พูดไม่ออก ร่างกายที่สั่นฟ้องชัดเจนว่าเราอยากโดนมันเย็ดอีกครั้งมากแค่ไหน ทันทีที่เห็นว่าเรานิ่งเงียบและหลบตา เฟาซานก็ไม่รอช้า ใช้มือข้างหนึ่งจัดการรูดซิปกางเกงของตัวเองลงอย่างรวดเร็ว พร้อมกับดึงขอบกางเกงชั้นในลงเล็กน้อย พรวด! ควยมหึมาขนาดเกือบแปดนิ้วที่ถูกเก็บไว้ภายในกางเกงดีดผึ่งออกมาแข็งชูชันอยู่ตรงหน้าเราทันที ควยสีดำคล้ำที่ผ่านการขลิบอย่างสะอาด หัวควยบานใหญ่เยิ้มไปด้วยน้ำเงี่ยนใส ๆ และที่สะดุดตาที่สุดคือเม็ดมุกเม็ดเล็ก ๆ ที่ฝังไว้ ควยใหญ่โตเกินมาตรฐานชายไทยแท่งนี้สั่นกระดิกเล็กน้อยตามจังหวะการหายใจของเจ้าของ เฟาซานใช้มือหนากร้านกุมรอบโคนควยของตัวเอง แล้วชักขึ้นลงช้า ๆ สายตาจ้องมองหน้าเราอย่างท้าทาย "ดูสิครับ... ควยผมมันแข็งรออาจารย์ขนาดนี้แล้ว... อาจารย์ยังจะใจแข็งไม่ให้ผมเอาอีกเหรอครับ?" ในที่สุดความร่านในตัวเราก็เอาชนะความเป็นครูอีกครั้ง เรากลืนน้ำลายลงคออย่างมองตรงไปยังควยของเฟาซาน ก่อนจะใช้มือเอื้อมออกไปสัมผัสกับควยของมัน เฟาซานมีสีหน้าพอใจมาก ๆ เมื่อเห็นว่าเรายอมและเปลี่ยนท่าทีจากขัดขืนกลายมาเป็นฝ่ายเข้าหามันเอง "อาจารย์คิดถึงควยผมมากใช่มั้ย" เฟาซานกระซิบด้วยน้ำเสียงกระเส่า เราไม่รอช้า ก้มลงอ้าปากออกแล้วครอบริมฝีปากลงบนส่วนหัวควยบานใหญ่ที่มีน้ำเงี่ยนใสไหลเยิ้มทันที ควยใหญ่โตที่คับแน่นเต็มกระพุ้งแก้มทำให้เราต้องอ้าปากกว้างจนน้ำลายไหลย้อยเปื้อนมุมปาก เราเริ่มใช้ลิ้นตวัดเลียรอบหัวควยและเม็ดมุกอย่างชำนาญ สลับกับการดูดเข้าออกด้วยจังหวะที่เร็วขึ้นเรื่อย ๆ เสียงดูดควยและเสียงครางอู้อี้ดังประสานกันในห้องน้ำเก่า ยิ่งกระตุ้นให้อารมณ์ดิบเถื่อนของเฟาซานพุ่งสูงขึ้นไปอีก โชคดีที่แถวนั้นไม่มีใครอยู่ เฟาซานใช้มือจับผมของเราไว้แน่น พร้อมกับเริ่มขยับสะโพกกระแทกสวนลำคอเข้ามาเป็นจังหวะเน้น ๆ จนเราสำลักแต่ก็ยังดันทุรังอมต่อไป แรงกระแทกจากลำควยที่อัดกระหน่ำเข้ามาในปากอย่างต่อเนื่องทำเอาเราน้ำตาคลอเบ้า เราตวัดลิ้นรับน้ำเงี่ยนคาว ๆ ที่ไหลยืดเยิ้มออกมาไม่ขาดสาย เฟาซานหายใจหอบด้วยความเสียว มือขยุ้มผมของเราแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ตามจังหวะอารมณ์ที่พุ่งพล่านใกล้ถึงขีดสุด "อื้อ... อึิ...!" เราครางอู้อี้อยู่ในลำคอเมื่อมันกระแทกเข้ามาลึกจนเกือบถึงโคน ทันใดนั้น เฟาซานก็หยุดชะงักสะโพกที่กำลังโยกเข้าออกในปากเรา มันดึงควยออกจากปากของเราช้า ๆ น้ำลายและน้ำเงี่ยนยืดยาวเป็นทางเชื่อมติดระหว่างหัวควยใหญ่กับริมฝีปากของเรา เฟาซานก้มมองนาฬิกาข้อมือของตัวเองแวบหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเราด้วยแววตาเจ้าเล่ห์และเต็มไปด้วยความต้องการที่ยังไม่ได้รับการปลดปล่อย "ใกล้จะหมดเวลาพักเที่ยงแล้ว... เดี๋ยวผมต้องเข้าคาบบ่ายต่อด้วย" เฟาซานยิ้มมุมปาก เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบบอกเราว่า "เรามาเอาแบบจริงจังกันให้เสร็จ ๆ ดีกว่า... หันหลังไปพิงกำแพงเลยครับอาจารย์" พูดจบ มันก็ไม่รอให้เราได้ทักท้วงหรือตั้งตัว มือจับไหล่ทั้งสองข้างของเราแล้วดันให้หันหลังแนบชิดกับผนังปูนเย็นของห้องน้ำชายเก่าทันที ในขณะที่เรายังไม่ทันได้ตั้งตัว เฟาซานก็จัดการรวบชายเสื้อข้าราชการสีกากีและปลดเข็มขัดกางเกงของเราออกด้วยความชำนาญ มือดึงกางเกงและกางเกงในลงมากองไว้ที่ข้อเท้าในคราวเดียว จนเห็นตูดขาวเนียนและรูด้านหลังที่พร้อมใช้งาน "อาจารย์มินยิ่งดูยิ่งน่าเย็ดชะมัด..." เฟาซานกระซิบเสียงข้างใบหู ร่างกายกำยำเบียดแนบชิดติดแผ่นหลังจนรับรู้ถึงความแข็งของควยขนาดใหญ่ที่ดันอยู่ตรงสะโพก มันละมือข้างหนึ่งลงไปหยิบซองเจลหล่อลื่นที่มันน่าแอบพกติดตัวหยิมมาจากตอนเหตุการณ์บนรถ บีบเนื้อเจลใสลงบนปลายนิ้วแล้วป้ายวนรอบรูตูดที่ยังคงเปิดขยายเล็กน้อย ความเย็นของเจลช่วยผ่อนคลายกล้ามเนื้อที่เกร็งตัว แต่มันไม่ได้ทำให้ความตื่นเต้นลดลงเลยแม้แต่น้อย เฟาซานสอดนิ้วแทรกเข้าไปลึกจนมิดด้าม ขยับเข้าออกเร็ว ๆ สองสามที "อื้อ..." เรากัดริมฝีปากแน่นเพราะกลัวเสียงครางจะดังออกไปข้างนอก มือทั้งสองข้างเกร็งจิกเข้ากับผนังปูนเพื่อยึดเหนี่ยวร่างกายที่กำลังเสียวสั่นไปทั้งตัว เมื่อเห็นว่าเราพร้อมแล้ว เฟาซานก็ถอนนิ้วออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกดสะโพกสวนควยเข้ามาทีเดียวมิดลำในจังหวะเดียว "อึ่ก...!" เราตาเหลือกค้างด้วยความจุกและเสียว เฟาซานไม่ปล่อยให้เราได้พักหายใจ มันรู้ดีว่าเวลาพักเที่ยงใกล้จะหมดลงทุกที มือข้างหนึ่งอ้อมมาด้านหน้า ปิดปากและจมูกของเราไว้แน่นสนิทเพื่อไม่ให้เสียงครางดังเล็ดลอดออกไปนอกห้องน้ำขณะที่มืออีกข้างคว้าเอวของเราไว้แล้วเริ่มขยับสะโพกกระแทกรัวเร็วตามสัญชาตญาณดิบเถื่อน พับ ๆ ๆ ๆ! เสียงเนื้อกระทบกันดังสนั่น แรงกระแทกแต่ละครั้งหนักหน่วงและลึกจนชุดข้าราชการสีกากีเริ่มยับตามแรงโยก เราดิ้นเร่า ๆ พยายามจะร้องประท้วงแต่ทำได้เพียงส่งเสียงอยู่ในลำคอที่มีฝ่ามือของมันกดปิดไว้ น้ำตาซึมไหลออกมาด้วยความเสียวจนแทบขาดใจ "ซี๊ด... แน่นเหี้ย ๆ เลยอาจารย์... โคตรตอดควยผมเลยวะ" เฟาซานครางต่ำด้วยความเร้าใจ สะโพกยิ่งเร่งจังหวะรัวเร็วยิ่งขึ้นเมื่อใกล้ถึงจุดหมาย ควยร้อน ๆกระแทกเข้าออกลึกสุดโคนจนเราตัวสั่น ในจังหวะที่กำลังซอยสะโพกเย็ดเราอยู่นั้น เฟาซานก็โน้มใบหน้าลงมาตรงซอกที่ตอนนี้เต็มไปด้วยเหงื่อ มันใช้ลิ้นตวัดเลียใบหูของเราจนเราสะดุ้ง ก่อนจะใช้ฟันขบติ่งหูเบา ๆ อย่าง "อื้อ... อาส์..." เราครางอู้อี้อยู่ในลำคอเพราะมือของเฟาซานยังคงปิดปากและจมูกไว้แน่นเพื่อป้องกันไม่ให้เสียงครางดังออกไปข้างนอก "ซี๊ด... เมียจ๋า..." เสียงทุ้มแหบกระวิบตรงหูของเรา มันจงใจเปลี่ยนสรรพนามเรียกเรา "รูของเมียโคตรฟิต โคตรตอดควยผัวเลยรู้ไหม... แน่นเหี้ย ๆ..." คำว่า "เมียจ๋า" ที่หลุดออกมาจากปากของมัน ยิ่งกระตุ้นความร่านในตัวเราให้พุ่งกระฉูดขึ้นไปอีก เฟาซานกระหน่ำซอยสะโพกเน้น ๆ เข้ามาอีกสิบกว่าครั้งติดต่อกันอย่างบ้าระห่ำ เสียงครางต่ำในลำคอของมันบ่งบอกว่ากำลังจะเสร็จ แรงกระแทกที่อัดเข้ามาลึกสุดโคนทำให้เราน้ำตาไหลด้วยความเสียวจนแทบขาดใจ "อ๊ะ... อึ๊ก...!" ในที่สุด เฟาซานก็กระแทกสะโพกอัดเน้น ๆ เข้าไปครั้งสุดท้ายจนมิดลำ ก่อนจะฉีดพ่นน้ำเงี่ยนสีขาวข้นร้อนระอุทะลักเข้าไปในรูตูดของเราจนเต็ม ล้นทะลักไหลย้อนหยดลงตามง่ามขา ร่างกายกำยำของเด็กหนุ่มฟุบแนบซบลงกับแผ่นหลังที่ชุ่มเหงื่อของเรา ติ๊งหน่อง! เสียงออดโรงเรียนดังขึ้นเพื่อเป็นสัญญาณเตือนว่าหมดเวลาพักเที่ยงและคาบบ่ายกำลังจะเริ่มต้นขึ้นในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า เสียงนั้นเหมือนดึงของเราให้กลับคืนมา "อ๊ะ... เดี๋ยว เสียงออดดังแล้ว!" เรารีบดันตัวของเฟาซานให้ออกห่าง จากนั้นก็จัดการคว้ากางเกงและกางเกงในที่กองอยู่ข้อเท้าขึ้นมาใส่อย่างลวก ๆ มือไม้สั่นเทาด้วยความรีบร้อน รีบจัดระเบียบเสื้อผ้าและติดกระดุมชุดข้าราชการสีกากีที่หลุดลุ่ยให้กลับมาเรียบร้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้สภาพเนื้อตัวจะยังคงเปียกเหงื่อและมีคราบน้ำเงี่ยนเหนียวเหนอะหนะเลอะอยู่ตามง่ามขาและร่องก้นก็ตาม เมื่อจัดการตัวเองเสร็จ เราก็ไม่รอช้า รีบผลักประตูห้องน้ำชายเก่าแล้วก้าววิ่งหนีออกมาจากจุดอับสายตาโดยไม่หันกลับไปมองเฟาซานที่อยู่ในห้องน้ำเลยสักนิด หัวใจเต้นรัวด้วยความกลัวว่าจะมีใครมาเห็น เราขึ้นมาบนห้องพักครู ทิ้งตัวลงนั่งที่โต๊ะทำงานของตัวเอง พยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกสติและปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุดก่อนที่เพื่อนร่วมงานคนอื่นจะสังเกตเห็นความผิดปกติ ในจังหวะที่เรากำลังพยายามเปิดแฟ้มเอกสารตรงหน้าเพื่อทำงานต่อ เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น เราก้มมองหน้าจอแวบหนึ่ง เฟาซานส่งข้อความเข้ามา ข้อความนั้นยาวเหยียดและเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ถูกพิมพ์ส่งมาอย่างตรงไปตรงมา "ขอโทษที่พูดหรือทำตัวแย่ ๆ กับอาจารย์นะครับ... ผมแค่อยากเย็ดกับอาจารย์อีก ผมว่าผมคงจะชอบอาจารย์แล้วมั้ง" เราจ้องมองข้อความบนหน้าจอนิ่ง ๆ ตัดสินใจทำเป็นเมินเฉย ปิดหน้าจอโทรศัพท์คว่ำลงโดยไม่กดอ่านและไม่คิดจะตอบกลับข้อความนั้นแม้แต่คำเดียว ช่วงเย็นของวันนั้น ครูคนอื่น ๆ ต่างทยอยเก็บกระเป๋าและขับรถออกจากโรงเรียนกันจนหมดเกลี้ยง เหลือเพียงแค่เราที่ยังคงนั่งก้มหน้าก้มตาตรวจการบ้านและเตรียมสอนสำหรับคาบเรียนของวันพรุ่งนี้อยู่ที่โต๊ะทำงานในห้องพักครูก่อนที่จู่ ๆ ก็มีเสียงเท้าก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของเรา เราเงยหน้าขึ้นด้วยความแปลกใจ ก่อนจะพบกับ อาคิน นักเรียนที่ทำคะแนนสอบภาษาอังกฤษได้ศูนย์เต็มสิบเมื่อเช้านี้ อาคินยืนมองเราด้วยสายตาเจ้าเล่ห์แปลก "อาคิน... ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ? มีอะไรหรือเปล่า" มันก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของเรา ก่อนจะถามเราเกี่ยวกับเรื่องคะแนนสอบ "ผมแค่อยากมาถามเรื่องคะแนนสอบเก็บคะแนนเมื่อเช้าครับอาจารย์... พอจะมีวิธีอื่นที่ช่วยเพิ่มคะแนนให้ผมบ้างไหมครับ?" อาคินถามเราด้วยน้ำเสียงกวนประสาท เราขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับไป"ถ้าอยากได้คะแนนเพิ่ม ก็ต้องสอบซ่อมอีกรอบอ่ะ" อาคินหัวเราะในลำคอเบา ๆ "ผมว่าสอบซ่อมมันน่าจะยากเหมือนเดิม ถ้ามีวิธีอื่นที่ไม่ใช่สอบซ่อม คะแนนผมจะเพิ่มไหมครับ?" พูดจบ มันก็ค่อย ๆ เอื้อมมือลงไปจับเป้ากางเกงนักเรียนของตัวเองลงช้า ๆ ก่อนจะพูดสิ่งที่ให้เราตาโตด้วยความตกใจ " เช่น... ผมยอมให้อาจารย์อมควยผมแลกกับคะแนน" อาคินพูดหน้าตาเฉย พร้อมกับขยับมือขยำเป้ากางเกงของตัวเองไปมา ก่อนที่มันจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้กระซิบเสียงต่ำด้วยประโยคที่ทำเอาสติของเราแทบหลุด "ตอนเที่ยงผมนั่งขี้อยู่ที่ห้องน้ำชายเก่า ผมได้ยินหมดทุกอย่างเลยนะครับว่าอาจารย์กับไอ้เฟาซานเพื่อนผมทำไรกันอยู่ที่ห้องน้ำห้องข้าง ๆ"
โปรดติดตามตอนต่อไป... พูดคุย: กลับมาลงนิยายอีกรอบแล้วนะครับ วันก่อนที่ระเบิดแอคลบแอคเคาท์ลบทุกอย่างทิ้งเพราะช่วงนั้นเครียดมากเป็นหนี้ก้อนใหญ่ มีปัญหาชีวิต แต่ตอนนี้เคลียร์หนี้หมดแล้ว เลยอยากจะกลับมาแต่งต่อ หวังว่าจะยังมีคนอ่านคนติดตามกันนะครับ / ขออนุญาตทยอยลงตอนเก่าๆ ที่เคยลงก่อนนะครับ สำหรับเรื่องนี้จะเน้นไปที่เรื่องของครูมินกับนักเรียนเป็นหลักนะครับ
| 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์