เฮียธาม อย่าดุฉิน! EP.5

NOOFONG

เสียงประตูเหล็กหน้าสมาคมถูกเลื่อนปิดลงตอนเกือบสองทุ่ม


ธามเดินกลับเข้ามาในโรงซ้อมหลังจากตรวจกลอนประตูเรียบร้อยแล้ว ไฟนีออนเก่าสองดวงยังเปิดสว่างอยู่เหนือศีรษะ ส่วนพัดลมติดผนังก็หมุนเอื่อย ๆ ส่งเสียงครืดคราดเหมือนพร้อมจะลาโลกได้ทุกเมื่อ


ชายหนุ่มก้มเก็บผ้าคลุมสิงโตสีแดงที่กองอยู่บนโต๊ะ ก่อนจะนำไปพาดไว้บนราวไม้ตามเดิม


หัวสิงโตวางอยู่บนแท่น


ดวงตากลมโตที่วาดด้วยสีดำกับทองจ้องตรงมาทางเขา


ธามหยุดมองมันครู่หนึ่ง


แล้วภาพเด็กหนุ่มคนหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวอย่างช่วยไม่ได้


เฮียอย่าคิดถึงผมมากล่ะ!


“เหอะ”


ธามแค่นหัวเราะ


“ใครจะไปคิดถึงมึง”


เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะเดินไปหยิบไม้กวาดที่พิงอยู่ข้างกำแพง


พื้นโรงซ้อมเต็มไปด้วยรอยรองเท้า ฝุ่น และเศษด้ายจากผ้าคลุมที่ซ่อมเมื่อช่วงบ่าย ธามเริ่มกวาดจากมุมด้านใน ไล่มาจนถึงบริเวณที่ใช้ฝึกเดินเข้าคู่


ตรงนั้นเองที่เขาเห็นอะไรบางอย่างตกอยู่


เศษยางสีดำชิ้นเล็ก ๆ


ชายหนุ่มขมวดคิ้ว ก้มลงหยิบขึ้นมาดู


มันเป็นยางจากพื้นรองเท้า


ขนาดไม่ใหญ่ไปกว่าข้อนิ้วก้อย แต่มีรอยสึกจนผิวด้านหนึ่งเรียบ


ธามพลิกดูไปมา


ก่อนจะนึกถึงรองเท้าผ้าใบสีขาวหม่นคู่หนึ่ง


คู่ที่ไอ้เด็กฉินใส่มาวันนี้


ตอนฝึกเดิน เขาเห็นอยู่เหมือนกันว่าพื้นรองเท้าของฉินเริ่มสึก โดยเฉพาะตรงส้นกับปลายเท้า แต่ตอนนั้นมัวแต่ดูจังหวะก้าว จึงไม่ได้สนใจมากนัก


พอมานึกอีกที...


ตอนที่ฉินสะดุดผ้าคลุม รองเท้าข้างหนึ่งก็ลื่นไปบนพื้นปูนด้วย


ธามก้มมองเศษยางในมือ


“รองเท้าอะไรของมันวะ”


เขาบ่นเบา ๆ


ก่อนจะโยนเศษยางลงถังขยะ


แล้วกวาดพื้นต่อ


แต่กวาดไปได้ไม่ถึงสามที ก็หยุดอีก


รองเท้าคู่นั้นไม่น่าเหมาะกับการฝึก


พื้นสึกขนาดนั้น ต่อให้ระวังแค่ไหนก็มีโอกาสลื่น


โดยเฉพาะเวลาต้องย่อเข่า เปลี่ยนน้ำหนัก หรือหมุนตัวพร้อมหัวสิงโต


ธามถอนหายใจ


“พรุ่งนี้ค่อยบอกให้มันเปลี่ยน”


เขาพูดกับตัวเอง


แล้วก็กวาดพื้นต่อ


ผ่านไปอีกครู่หนึ่ง


“...”


ธามหยุดไม้กวาดอีกครั้ง


จะให้เปลี่ยนเป็นคู่ไหน


วันนี้เขาเห็นเด็กนั่นสะพายกระเป๋าเก่า ๆ ใบเดียว เสื้อยืดสีขาวก็ไม่ได้ใหม่อะไรนัก


รองเท้าผ้าใบคู่นั้นดูเหมือนจะผ่านการใช้งานมาหลายปี


แถมตอนอาม่าชวนกินข้าว ท้องยังร้องดังเสียจนได้ยินมาถึงหน้าครัว


ธามขมวดคิ้ว


หรือมันไม่มีเงินซื้อ


ความคิดนั้นทำให้ชายหนุ่มนิ่งไปเล็กน้อย


เขาไม่รู้เรื่องส่วนตัวของฉินมากนัก


รู้แค่อายุสิบเก้า เรียนมหาวิทยาลัยปีหนึ่ง มีพื้นฐานยิมนาสติก และกำลังหางานทำ


นอกนั้นแทบไม่รู้อะไรเลย


ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเด็กมันพักอยู่ที่ไหน


ธามถอนหายใจอีกครั้ง


“เสือกอะไรของกูวะ”


เขาพึมพำ


ก่อนจะเอาไม้กวาดไปเก็บ


แต่แทนที่จะเดินขึ้นบ้าน ชายหนุ่มกลับเลี้ยวไปทางห้องเก็บอุปกรณ์ด้านหลังโรงซ้อม


ห้องเก็บของของสมาคมมีขนาดไม่ใหญ่นัก


ชั้นเหล็กเก่าสามแถวตั้งชิดผนัง บนนั้นเต็มไปด้วยอุปกรณ์เชิดสิงโต ตั้งแต่ไม้ไผ่สำรอง เชือก ผ้าคลุม หัวสิงโตที่รอซ่อม ไปจนถึงรองเท้าฝึกที่สมาชิกเก่าทิ้งเอาไว้


ธามเปิดไฟ


หลอดนีออนกะพริบอยู่สองครั้งก่อนจะติด


“อยู่ไหนวะ”


เขาเดินไปยังชั้นล่างสุด คุกเข่าลงแล้วดึงกล่องกระดาษใบหนึ่งออกมา


ข้างกล่องมีลายมือเขียนไว้ว่า


รองเท้าฝึก — สำรอง


ธามเปิดฝากล่อง


ด้านในมีรองเท้าผ้าใบพื้นยางหลายคู่ บางคู่เก่าจนใช้ไม่ได้แล้ว บางคู่ยังสภาพดี เพียงแต่เจ้าของเดิมไม่ได้กลับมาเอา


เขาหยิบคู่หนึ่งขึ้นมาดู


สีดำ


พื้นยางบาง


ขนาดน่าจะใกล้เคียงกับเท้าของฉิน


ธามพลิกดูพื้นรองเท้า


ดอกยางยังอยู่ครบ


ลองใช้นิ้วกดดู เนื้อยางก็ยังยืดหยุ่นดี


“คู่นี้น่าจะได้”


เขาพึมพำ


ก่อนจะวางลงบนพื้น


แต่พอมองอีกที ชายหนุ่มกลับขมวดคิ้ว


รองเท้าคู่นี้มีฝุ่นเกาะเต็มไปหมด


ตรงขอบผ้าก็มีคราบสีขาวจากการเก็บไว้นาน


ธามนั่งมองอยู่ครู่หนึ่ง


ก่อนจะถอนหายใจ


“ยุ่งยากฉิบหาย”


ถึงปากจะบ่น แต่เขาก็หยิบรองเท้าคู่นั้นออกจากห้องเก็บของไปด้วย


“อาเฟย!”


เสียงอาม่าดังขึ้นทันทีที่ธามเดินผ่านหน้าครัว


ชายหนุ่มหยุดเท้า


“ครับ?”


หญิงชรากำลังนั่งเด็ดผักอยู่บนเก้าอี้ไม้ พอเห็นของในมือหลานชายก็เลิกคิ้ว


“ลื้อถืออะไร”


“รองเท้าครับ”


“อั๊วมีตา”


“...”


“ถามว่าจะเอาไปทำอะไร”


ธามก้มมองรองเท้าในมือ


“เอาไปล้าง”


อาม่าหรี่ตา


“รองเท้าใคร”


“ของคณะ”


“อ้อ”


หญิงชราพยักหน้า


ก่อนจะถามต่อ


“แล้วลื้อจะล้างทำไม”


ธามเงียบไปนิดหนึ่ง


“มันสกปรก”


“อ้อ”


อาม่าพยักหน้าอีกครั้ง


คราวนี้ลากเสียงยาวกว่าเดิม


“อ้อออ...”


ธามขมวดคิ้ว


“อะไรครับ”


“เปล่า”


อาม่ายิ้ม


“อั๊วแค่สงสัย”


“สงสัยอะไร”


“ปกติรองเท้าพวกนี้กองอยู่ในห้องเก็บของตั้งหลายปี ไม่เห็นลื้อจะสนใจ”


“...”


“วันนี้นึกยังไงถึงเอามาล้าง”


ธามเม้มปาก


“พรุ่งนี้ต้องใช้ครับ”


อาม่าหยุดเด็ดผัก


“ใครใช้”


“...”


“อาฉินเหรอ”


ธามชะงัก


หญิงชรายิ้มกว้างทันที


“อ้อ!”


“อาม่า”


“อะไร”


“อย่าทำเสียงแบบนั้น”


“เสียงแบบไหน”


“แบบเมื่อกี้”


อาม่าหัวเราะ


“อั๊วยังไม่ได้ว่าอะไรเลย!”


ธามถอนหายใจ


“ผมไปล้างรองเท้าก่อนนะครับ”


“เออ ๆ”


หญิงชราพยักหน้า


แต่พอหลานชายกำลังจะเดินพ้นประตูครัว อาม่าก็เรียกอีกครั้ง


“อาเฟย”


“ครับ?”


“อาตี๋คนนั้นน่ารักดีนะ”


ธามหยุดเท้า


“...”


“พูดเก่ง ยิ้มเก่ง กินข้าวก็เก่ง”


“ครับ”


“อั๊วชอบ”


ธามพยักหน้า


“ครับ”


“แล้วลื้อล่ะ”


ชายหนุ่มหันขวับ


“อะไรนะครับ”


อาม่าทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้


“อั๊วถามว่าลื้อว่าเด็กมันเป็นยังไง”


ธามนิ่งไป


ก่อนจะตอบสั้น ๆ


“พูดมากครับ”


อาม่าหัวเราะ


“แค่นั้น?”


“กวนด้วย”


“อ้อ”


“ดื้อ”


“อืม”


“ชอบเถียง”


อาม่าพยักหน้าหงึกหงัก


“แล้ว?”


ธามขมวดคิ้ว


“แล้วอะไรครับ”


“มีอะไรอีกไหม”


ชายหนุ่มคิดอยู่ครู่หนึ่ง


ก่อนจะตอบ


“...เรียนรู้เร็ว”


อาม่าหยุดยิ้มไปนิดหนึ่ง


ธามเองก็เพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกมา


“ทรงตัวดีด้วย”


เขาพูดต่อโดยไม่ทันคิด


“แรงแขนยังน้อย แต่ฝึกเพิ่มได้”


“อ้อ”


“แล้วก็ตัวเบา เหมาะกับเท้าหน้า”


อาม่ามองหลานชาย


ก่อนจะค่อย ๆ ยิ้มกว้าง


“ลื้อดูละเอียดดีนะ”


ธามชะงัก


“ก็ผมเป็นคนฝึก”


“อั๊วยังไม่ได้ว่าอะไรเลย”


“...”


“ไปเถอะ ไปซักรองเท้าให้อาตี๋ของลื้อ”


“อาม่า!”


เสียงหัวเราะของหญิงชราดังไล่หลังมา


ธามเดินหนีออกไปทันที


“ของลื้ออะไรของอาม่าวะ...”


เขาบ่นพึมพำ


แต่ใบหูกลับร้อนขึ้นมาอย่างน่าหงุดหงิด






เช้าวันต่อมา


สิบสองนาฬิกาสี่สิบเจ็ดนาที


เสียงรองเท้าผ้าใบดังแปะ ๆ มาตามทางเดินหน้าสมาคม


ฉินเดินเข้ามาพร้อมกระเป๋าสะพายใบเดิม ในมือถือขนมปังไส้ถั่วแดงที่เพิ่งซื้อจากร้านหน้าปากซอย


เขากัดไปหนึ่งคำ ก่อนจะหยุดยืนมองประตูโรงซ้อม


“...”


วันนี้เฮียจะดุอีกไหมวะ


ฉินเคี้ยวขนมปังช้า ๆ


เมื่อวานถึงจะคืนดีกันแล้ว แต่พอนึกถึงตอนโดนตะคอก เขาก็ยังรู้สึกแหยง ๆ อยู่เหมือนกัน


ไม่ใช่ว่ากลัว


แค่ไม่อยากโดนอีก


เขาไม่ชอบเวลาคนขึ้นเสียงใส่โดยไม่บอกเหตุผล


โดยเฉพาะคนที่เมื่อครู่ยังคุยกันดี ๆ อยู่


ฉินถอนหายใจ


ก่อนจะยัดขนมปังคำสุดท้ายเข้าปาก


“เอาวะ”


เด็กหนุ่มเคี้ยวจนแก้มพอง


“มาถึงแล้วนี่”


เขาเดินเข้าไปในโรงซ้อม


ทันทีที่พ้นประตู ก็เห็นธามกำลังยืนจัดอุปกรณ์อยู่ข้างแท่นหัวสิงโต


เสื้อกล้ามสีดำตัวเดิม


กางเกงขายาวสีเข้ม


ผมสีดำยุ่งนิดหน่อยเหมือนเพิ่งสระแล้วไม่ได้หวี


ฉินยืนมองอยู่สองวินาที


ก่อนจะยกมือขึ้น


“เฮีย!”


ธามหันมา


“...”


ฉินยิ้มกว้าง


“สวัสดีครับ!”


ชายหนุ่มเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง


“ยังไม่ถึงเวลา”


“รู้ครับ”


“แล้วมาเร็วทำไม”


ฉินกะพริบตา


“อ้าว”


ธามมองหน้า


“อะไร”


“มาสายก็โดนดุ มาเร็วก็โดนถาม”


เด็กหนุ่มถอนหายใจอย่างคนเหนื่อยหน่ายกับชีวิต


“เฮียนี่เอาใจยากจริง ๆ”


ธามหลับตาลง


มาแล้ว


ความปวดหัวประจำวัน


“กูถามเฉย ๆ”


“ผมก็ตอบเฉย ๆ”


“ไอ้ฉิน”


“ครับ!”


ธามมองหน้าเด็กหนุ่มที่ตอบรับด้วยรอยยิ้มกว้าง


ก่อนจะส่ายหน้า


“ไปวอร์มร่างกาย”


“รับทราบครับ!”


ฉินยกมือทำท่าตะเบ๊ะ


ธามชี้หน้า


“อย่ากวน”


“ครับ ๆ”


เด็กหนุ่มหัวเราะ ก่อนจะเดินไปวางกระเป๋าข้างม้านั่ง


แต่พอกำลังจะก้มลงผูกเชือกรองเท้า เสียงธามก็ดังขึ้น


“เดี๋ยว”


ฉินเงยหน้า


“ครับ?”


ธามเดินไปหยิบอะไรบางอย่างจากใต้โต๊ะ


ก่อนจะโยนถุงผ้าสีเทามาทางเขา


“รับ”


ฉินรีบยื่นมือรับ


“เฮ้ย!”


ถุงผ้าตกลงบนตักพอดี


เด็กหนุ่มก้มมอง


“อะไรอะ”


“เปิดดู”


ฉินรูดปากถุงออก


ด้านในมีรองเท้าผ้าใบสีดำคู่หนึ่ง


พื้นยางบาง เหมาะกับการเคลื่อนไหว


สภาพยังดีมาก


แม้จะมีร่องรอยใช้งานอยู่บ้าง แต่สะอาดจนแทบไม่มีฝุ่นเกาะ


ฉินกะพริบตา


“รองเท้า?”


“เออ”


“ของใครอะ”


“ของคณะ”


“แล้วให้ผมทำไม”


ธามเหลือบมองรองเท้าผ้าใบคู่เก่าที่ฉินใส่อยู่


“รองเท้ามึงพื้นสึก”


ฉินก้มมองเท้าตัวเองทันที


“หือ?”


“เมื่อวานมึงลื่น”


“อ๋อ”


เด็กหนุ่มพยักหน้า


“ใช่ครับ”


“กูดูแล้วพื้นมันไม่ค่อยเกาะ”


ฉินลองยกเท้าขึ้นพลิกดู


พื้นรองเท้าของเขาสึกจนลายแทบหายไปหมดแล้วจริง ๆ


“อ้าว”


เขาพึมพำ


“สึกขนาดนี้เลยเหรอวะ”


ธามกอดอก


“มึงไม่เคยดูหรือไง”


“ก็ใส่ทุกวันนี่ครับ”


“ยิ่งใส่ทุกวันยิ่งต้องดู”


“ครับ ๆ”


ฉินวางเท้าลง ก่อนจะหยิบรองเท้าสีดำออกจากถุง


“แล้วคู่นี้...”


“ของเหลือในคณะ”


ธามตอบทันที


“ไม่มีใครใช้”


ฉินเงยหน้ามอง


“เฮียจะให้ผมเหรอ”


“กูให้ยืม”


“อ๋อ”


“ใส่ได้ก็ใส่”


เด็กหนุ่มก้มมองรองเท้าอีกครั้ง


ก่อนจะค่อย ๆ ยิ้มออกมา


“ขอบคุณครับ”


ธามชะงัก


“...”


ฉินยกมือลูบขอบรองเท้าเบา ๆ


“สภาพดีจัง”


“เออ”


“สะอาดด้วย”


“...”


“เหมือนเพิ่งซักเลย”


ธามไอทันที


“แค่ก!”


ฉินเงยหน้า


“เฮียเป็นอะไร”


“เปล่า!”


“สำลักน้ำลายเหรอ”


“กูไม่ได้เป็นอะไร!”


เด็กหนุ่มมองอย่างสงสัย


ก่อนจะก้มดูรองเท้าต่อ


“แต่สะอาดจริงนะ”


ธามรีบหันหน้าหนี


“กูบอกแล้วว่าเป็นของเหลือ”


“ครับ”


ฉินพยักหน้า


ก่อนจะพูดต่ออย่างจริงใจ


“ขอบคุณที่หาให้ผมนะ”


ธามนิ่งไป


เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมายิ้ม


“เฮียสังเกตด้วยเหรอว่ารองเท้าผมสึก”


“...”


“ผมยังไม่รู้เลย”


ธามเม้มปาก


“ก็มึงไม่ดู”


“นั่นสิ”


ฉินหัวเราะเบา ๆ


“ดีนะมีเฮียดูให้”


ตึก


หัวใจธามกระตุกขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล


อีกแล้ว


ไอ้ความรู้สึกประหลาดนี่อีกแล้ว


เขารีบหันไปหยิบสมุดตารางฝึกบนโต๊ะ


“ใส่ดู”


“ครับ!”


ฉินถอดรองเท้าคู่เก่าออก ก่อนจะสวมคู่ใหม่เข้าไป


ขนาดพอดีเกือบเป๊ะ


เด็กหนุ่มลุกขึ้นยืน ลองย่ำเท้าสองสามครั้ง


“โห”


ธามเหลือบมอง


“อะไร”


“พอดีเลยอะ!”


ฉินเดินไปสองก้าว


แล้วลองย่อเข่า


“เฮีย!”


“อะไรอีก”


“ใส่สบายมาก!”


ธามพยักหน้า


“ก็ดี”


ฉินลองหมุนตัวเล็กน้อย


พื้นรองเท้าเกาะกับพื้นปูนได้ดีกว่าคู่เดิมอย่างเห็นได้ชัด


“เฮียดู!”


เขาก้าวเท้าซ้าย


ก้าวเท้าขวา


แล้วหมุนตัวหนึ่งรอบ


“ไม่ลื่นแล้ว!”


ธามมองอย่างระอา


“มึงไม่ต้องโชว์”


“ก็มันดีจริง ๆ!”


ฉินยิ้มกว้าง


ก่อนจะก้มมองรองเท้าอีกครั้ง


“ผมชอบอะ”


ธามชะงัก


“...”


“ขอบคุณนะครับ”


เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้น


“เดี๋ยวผมดูแลอย่างดีเลย”


ธามมองหน้าเขาอยู่ครู่หนึ่ง


ก่อนจะเบือนหน้าหนี


“เออ”


ฉินยิ้ม


แล้วจู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้


“เฮีย”


“อะไร”


“รองเท้าคู่นี้ใครเป็นคนซักอะ”


ธามตัวแข็งไปนิดหนึ่ง


“...”


ฉินก้มมองรองเท้า


“สะอาดมากเลย”


“แม่บ้าน”


คำตอบหลุดออกมาอย่างรวดเร็ว


ฉินเงยหน้าขึ้น


“สมาคมมีแม่บ้านด้วยเหรอ”


ธามชะงัก


“...”


“เมื่อวานผมไม่เห็นเลย”


“เขามาเป็นบางวัน”


“อ๋อ”


ฉินพยักหน้า


ก่อนจะถามต่อ


“แล้ววันนี้มาไหมครับ”


“ทำไม”


“ผมจะได้ขอบคุณเขา”


ธามเม้มปาก


“ไม่มา”


“อ้าว”


“มึงจะถามอะไรนักหนา”


ฉินหัวเราะ


“ก็อยากขอบคุณคนซักนี่ครับ”


ธามถอนหายใจ


“เอาไว้กูบอกให้”


“ครับ!”


ฉินยิ้มกว้าง


“ฝากขอบคุณด้วยนะเฮีย”


ธามพยักหน้าอย่างเสียไม่ได้


“เออ”


แล้วก็รีบเดินหนีไปอีกฝั่งของโรงซ้อม


ทิ้งให้ฉินยืนลองรองเท้าคู่ใหม่อย่างอารมณ์ดีอยู่คนเดียว


“อาเฟย!”


เสียงอาม่าดังขึ้นจากประตูด้านหลัง


ธามหันขวับ


“ครับ?”


หญิงชราเดินเข้ามาพร้อมถาดใส่แก้วเก๊กฮวยเย็นสองใบ


“อั๊วเอาน้ำมาให้”


ฉินรีบหันไป


“อาม่า!”


ใบหน้าของเด็กหนุ่มสว่างขึ้นทันที


“สวัสดีครับ!”


อาม่ายิ้มกว้าง


“อ้าว อาฉิน มาแล้วเหรอลูก”


“มาแล้วครับ!”


“กินข้าวมาหรือยัง”


“กินแล้วครับ”


“กินอะไร”


“ขนมปังครับ”


อาม่าชะงัก


“ขนมปัง?”


ฉินพยักหน้า


“ครับ!”


หญิงชราหรี่ตา


“นั่นเรียกกินข้าวแล้วเหรอ”


“ก็...”


ฉินยิ้มแหย


“รองท้องครับ”


อาม่าถอนหายใจ


“โอ๊ย อาตี๋เอ๊ย”


ก่อนจะหันไปหาหลานชาย


“อาเฟย!”


ธามสะดุ้ง


“ครับ?”


“ลื้อจะฝึกเด็กทั้งที่ท้องมีแต่ขนมปังหรือ”


“...”


“ไปเอาข้าวมาให้มันกินก่อน!”


ฉินรีบโบกมือ


“ไม่เป็นไรครับอาม่า!”


“ไม่เป็นไรอะไร”


“ผมยังไม่หิวเลย”


ครืดดด...


“...”


“...”


ฉินหลับตาลงช้า ๆ


ไอ้ท้องทรยศ


อาม่าหัวเราะลั่น


“ไม่หิวอีกแล้ว!”


ธามหลุดหัวเราะออกมาทางจมูก


ฉินหันขวับ


“เฮีย!”


ชายหนุ่มรีบหุบยิ้ม


“อะไร”


“เฮียหัวเราะผม!”


“เปล่า”


“ผมเห็น!”


“มึงตาฝาด”


ฉินอ้าปากค้าง


“เฮีย!”


อาม่ามองทั้งคู่สลับกัน


ก่อนจะยิ้มอย่างเอ็นดู


“เออ ๆ เลิกเถียงกันได้แล้ว”


หญิงชรายื่นแก้วเก๊กฮวยให้ฉิน


“เอ้า กินน้ำก่อน”


“ขอบคุณครับ!”


ฉินรับมาถือด้วยสองมือ


อาม่าก้มมองรองเท้าสีดำที่เด็กหนุ่มใส่อยู่


ก่อนจะเลิกคิ้ว


“อ้าว”


ฉินเงยหน้า


“ครับ?”


“รองเท้าใหม่เหรอ”


“ไม่ใหม่ครับ”


เด็กหนุ่มยิ้มกว้าง


“เฮียธามให้ยืม!”


อาม่าหันไปมองหลานชายทันที


ธามรู้สึกไม่ดีขึ้นมาอย่างประหลาด


“...”


หญิงชรายิ้ม


“อ้อ”


ฉินพยักหน้า


“ครับ!”


“ใส่พอดีไหม”


“พอดีเลยครับ!”


“ดีแล้ว”


อาม่าพยักหน้า


ก่อนจะพูดต่ออย่างไม่คิดอะไร


“เมื่อคืนอั๊วเห็นอาเฟยมันนั่งขัดรองเท้าอยู่ตั้งนาน”


ธามตัวแข็งทื่อ


“อาม่า!”


ฉินชะงัก


“...”


เขาค่อย ๆ หันไปมองธาม


“หือ?”


ชายหนุ่มรีบพูด


“ของมันสกปรก!”


อาม่าเลิกคิ้ว


“อั๊วยังไม่ได้ว่าอะไรเลย”


“...”


“อั๊วแค่บอกว่าเห็นลื้อนั่งขัดรองเท้า”


ฉินมองหน้าเฮียธาม


แล้วก้มมองรองเท้าตัวเอง


ก่อนจะเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง


“เฮีย...”


ธามรีบหันหน้าหนี


“อะไร”


“เมื่อกี้เฮียบอกว่าแม่บ้านซัก”


“...”


“แล้วอาม่าบอกว่าเฮียขัด”


“...”


ฉินหรี่ตา


“ตกลงใครซักอะ”


ธามเม้มปาก


อาม่ามองหลานชาย


ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา


“แม่บ้านที่ไหน!”


“อาม่า!”


“อั๊วอยู่บ้านนี้มาตั้งกี่สิบปี ไม่เห็นมีแม่บ้านสักคน!”


ฉินนิ่งไปสองวินาที


ก่อนจะค่อย ๆ ยิ้มกว้าง


“อ๋อออ...”


ธามหลับตาลง


ฉิบหายแล้ว


“เฮีย!”


“อะไร!”


“เฮียซักให้ผมเหรอ!”


“กูแค่ล้าง!”


“โห!”


ฉินตาเป็นประกาย


“จริงดิ!”


“เออ!”


“เฮียใจดีจัง!”


“กูไม่ได้ใจดี!”


“ใจดีสิ!”


“กูบอกว่าไม่ได้ใจดี!”


ฉินหัวเราะลั่น


“ครับ ๆ ไม่ใจดีก็ไม่ใจดี!”


อาม่าหัวเราะตามจนต้องยกมือปิดปาก


ธามยืนหน้าเข้มอยู่กลางโรงซ้อม


ใบหูแดงขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด


ฉินแอบมอง


ก่อนจะยิ้มทะเล้น


“เฮีย”


“อะไรอีก”


“ขอบคุณนะครับ”


ธามชะงัก


คราวนี้ฉินไม่ได้พูดกวน


เด็กหนุ่มก้มมองรองเท้าที่ตัวเองใส่อยู่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขา


“ผมชอบจริง ๆ”


“...”


“ไม่เคยมีใครเตรียมรองเท้าฝึกให้ผมแบบนี้เลย”


ธามนิ่งไป


ฉินยิ้มบาง ๆ


“ขอบคุณที่สังเกตนะครับ”


คำพูดนั้นทำให้ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างจุกอยู่ในอก


เขาไม่รู้จะตอบอย่างไร


สุดท้ายจึงทำเพียงพยักหน้า


“เออ”


ฉินยิ้มกว้างขึ้น


“เฮียใจดี”


ธามถอนหายใจ


“มึงนี่มัน...”


“อะไรครับ”


“ปากมาก”


ฉินหัวเราะ


“ครับ!”


อาม่ามองทั้งคู่ด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะส่ายหน้าอย่างระอา


“เออ ๆ อั๊วไปอุ่นข้าวให้ก่อน”


หญิงชราหันไปทางครัว


แต่ยังไม่วายพูดทิ้งท้าย


“อาเฟย!”


ธามเงยหน้า


“ครับ?”


“ดูแลอาตี๋ดี ๆ ล่ะ”


ชายหนุ่มชะงัก


“...”


ฉินหันมายิ้มกว้างทันที


“ได้ยินไหมเฮีย!”


ธามกัดฟัน


“ได้ยิน!”


“อาม่าฝากผมไว้กับเฮียแล้วนะ!”


“เออ!”


“งั้นเฮียต้องดูแลผมดี ๆ!”


ธามยกมือขึ้นชี้หน้า


“มึงอย่าได้ใจ!”


ฉินหัวเราะลั่น


“คร้าบ!”


อาม่าเดินกลับเข้าครัวไปพร้อมเสียงหัวเราะ


เหลือเพียงธามกับฉินอยู่ในโรงซ้อมอีกครั้ง


เด็กหนุ่มก้มมองรองเท้าคู่ใหม่ ก่อนจะลองก้าวเท้าไปข้างหน้าสองสามก้าว


“เฮีย”


ธามถอนหายใจ


“อะไร”


“วันนี้ผมจะตั้งใจฝึกเลย”


ชายหนุ่มเหลือบมอง


“ก็ดี”


“จะไม่เหยียบผ้าอีก”


“เออ”


“จะไม่ลื่นด้วย”


“เออ”


“แล้วก็จะไม่ทำให้เฮียเหนื่อย”


ธามชะงัก


ฉินเงยหน้าขึ้นมายิ้ม


“เพราะเฮียอุตส่าห์เตรียมรองเท้าให้ผมแล้ว”


“...”


“ผมต้องทำให้คุ้มหน่อย”


ธามมองหน้าเด็กหนุ่มอยู่ครู่หนึ่ง


ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ


“มึงไม่ต้องคิดมากเรื่องรองเท้า”


ฉินกะพริบตา


“ครับ?”


“กูให้มึงใส่เพราะมันเหมาะกับการฝึก”


ชายหนุ่มพูดเสียงเรียบ


“ไม่ได้ให้มึงรู้สึกว่าติดหนี้อะไร”


ฉินนิ่งไปเล็กน้อย


ธามก้มมองรองเท้าสีดำบนเท้าอีกฝ่าย


“แค่อย่าทำตัวเองเจ็บก็พอ”


เด็กหนุ่มมองเขา


ก่อนจะค่อย ๆ ยิ้มออกมา


“ครับ”


ธามเงยหน้า


“เข้าใจไหม”


“เข้าใจครับ”


ฉินพยักหน้า


แล้วก็พูดต่อด้วยน้ำเสียงสดใส


“แต่เฮีย”


“อะไรอีก”


“ถ้าผมทำดีวันนี้ เฮียจะชมผมไหม”


ธามหลับตาลง


หมดกัน


บรรยากาศดี ๆ เมื่อกี้


“มึงทำให้ได้ก่อน”


“อ้าว!”


“ยังไม่ทันเริ่มก็จะเอาคำชมแล้ว”


“ก็ต้องมีแรงจูงใจสิครับ!”


“แรงจูงใจมึงคือค่าจ้างไม่ใช่หรือไง”


ฉินชะงัก


ก่อนจะพยักหน้าอย่างจริงจัง


“เออ จริงด้วย”


ธามมองหน้า


“...”


เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้น


“เฮีย!”


“อะไร!”


“ตกลงค่าจ้างผมเท่าไรอะ!”


ธามยกมือขึ้นกุมขมับ


“ไอ้ฉิน!”


“โห เฮีย! เรื่องนี้สำคัญนะ!”


“กูยังไม่ได้รับมึงเข้าคณะ!”


“อ้าว!”


ฉินอ้าปากค้าง


ก่อนจะก้มมองรองเท้าคู่ใหม่


แล้วเงยหน้าขึ้นมองธามอีกครั้ง


“งั้นรองเท้านี่...”


“ให้ยืม!”


“อ๋อ”


เด็กหนุ่มพยักหน้า


ก่อนจะยิ้มทะเล้น


“แสดงว่าเฮียลงทุนกับผมล่วงหน้าแล้วดิ”


ธามนิ่งไป


“...”


ฉินยักคิ้ว


“งั้นเฮียต้องรับผมแล้วนะ ไม่งั้นขาดทุน”


“ไอ้เด็กเวร!”


เสียงหัวเราะของฉินดังลั่นโรงซ้อม


ธามมองเด็กหนุ่มที่กำลังหัวเราะจนตัวงอ ก่อนจะส่ายหน้าอย่างระอา


เขาไม่รู้จริง ๆ ว่าตัวเองคิดถูกหรือคิดผิดที่ให้โอกาสเด็กคนนี้


แต่พอเห็นรองเท้าสีดำคู่นั้นอยู่บนเท้าของฉินแล้ว...


ก็รู้สึกว่าคืนที่เสียเวลานั่งขัดรองเท้าไปเกือบชั่วโมง


ไม่ได้เสียเปล่าเลยสักนิด


“พอได้แล้ว”


ธามพูดขึ้น


ฉินรีบยืนตรง


“ครับ!”


“กินข้าวเสร็จแล้วมาฝึก”


“รับทราบครับ!”


“ไปกินข้าวได้แล้ว”


“ครับเฮีย!”


ฉินรีบวิ่งไปทางครัว


แต่พอถึงประตูก็หันกลับมาอีกครั้ง


“เฮีย!”


ธามหลับตาลง


“อะไรอีกวะ!”


ฉินยิ้มจนตาหยี


“รองเท้าสวยมาก!”


แล้วก็วิ่งหายเข้าไปในครัวทันที


ธามยืนอยู่กลางโรงซ้อม


นิ่งไปครู่หนึ่ง


ก่อนจะก้มมองมือของตัวเอง


มือข้างที่เมื่อคืนใช้แปรงขัดพื้นรองเท้าจนสะอาด


ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเบา ๆ


“ไอ้เด็กเวร...”


แต่คราวนี้เขากลับหลุดยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่


เพราะอย่างน้อยรองเท้าคู่นั้นก็ทำให้เด็กคนหนึ่งยิ้มได้ตั้งแต่เช้า


และสำหรับธามแล้ว...


แค่นั้นก็ดูจะคุ้มเกินพอแล้ว

TBC.


ปกติอาม่า หรือคนในบ้านที่สนิทกันจะเรียกธามด้วยชื่อจีน คือ 'เฟยหลง'


แอบเอ็นดูฉินที่มีใจนักสู้ สู้มือเฮียธามมาก


ไม่แน่ว่าอาจได้พลิกโพนะ แต่ขอดูก่อน เพื่อนๆชอบแบบไหนกันครับ อยากเห็นฉินเป็นรุกหรือรับ

GuN009

เอ๊ะ เฮียธามนี่ชักจะยังไงยังไงอยู่นะ
แต่บรรยากาศ ฟิว กู๊ด ครับ
ยิ้มตลอดเหมือนกัน
ว่าแต่ อยากให้ใครเป็นแบบไหนดีนะ
😉🤟🏽

NOOFONG

GuN009 ตอบกลับเมื่อ 2026-10-21 22:07
เอ๊ะ เฮียธามนี่ชักจะยังไงยังไงอยู่นะ
แต่บรรยากาศ ฟิ ...

เฮียเหมือนชอบฉินก่อนนะ 55