|
บ่ายวันอังคารแดดค่อนข้างแรงจนสนามกีฬาร้อนระอุ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4กำลังเรียนพลศึกษาอยู่กลางสนาม ทัศน์ยืนอยู่หน้ากลุ่มนักเรียนสาธิตการยืดเหยียดกล้ามเนื้อก่อนออกกำลังกาย บอยมีคาบว่างพอดีเขาถือเอกสารเดินผ่านสนามเพื่อไปส่งงานที่ห้องธุรการแต่เมื่อเห็นทัศน์กำลังสอนอยู่ เขาก็ชะลอฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว “ก่อนออกกำลังกายเราต้องวอร์มอัปให้ร่างกายพร้อมก่อนนะครับ อย่าฝืนยืดกล้ามเนื้อจนเจ็บถ้ารู้สึกตึงมากเกินไปก็ให้ลดระดับลง” ทัศน์สาธิตการทำท่าสะพานโค้ง ท่านี้ทำเอาบอยถึงกับหยุดนิ่ง อ้าปากค้างเพราะมุมที่เห็นทัศน์หันมาทางบอยพอดี ทำให้บบอยได้เห็นดุ้นควยและพวงไข่ของทัศน์ที่นูนเด้งออกมาแทบจะทะลุกางเกง ช่างเป็นภาพที่สวยงามมากๆ และนอกจากบอยที่มอง เด็กนักเรียนก็เห็นพร้อมกับยิ้มและบางคนถึงกับหน้าแดง ทัศน์สาธิตท่าทางอย่างคล่องแคล่วหลังจากสาธิตเสร็จแล้วทัศน์เดินดูนักเรียนทีละแถวเพื่อแก้ท่าทางให้ถูกต้อง บอยยืนอยู่ข้างสนามมองภาพนั้นเงียบ ๆอย่างใจสั่นรัว เขาเคยเห็นทัศน์ในห้องพักครูในโรงอาหาร และระหว่างทำงานกิจกรรมของโรงเรียน แต่เวลาที่อีกฝ่ายอยู่ในสนามกีฬาทัศน์กลับดูโดดเด่นเป็นพิเศษ โดยเฉพาะท่าเมื่อกี๊ ความมั่นใจของเขาไม่ได้เกิดจากการพยายามทำให้ตัวเองดูดีแต่เป็นความมั่นใจของคนที่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรและสนุกกับสิ่งที่ทำอย่างแท้จริง บอยยอมรับกับตัวเองว่าเขาหลงเสน่ห์ทัศน์ในเวลานี้มาก ทั้งบุคลิกที่กระฉับกระเฉงรอยยิ้มที่เป็นมิตร และน้ำเสียงที่ชัดเจนเวลาสอนนักเรียนล้วนทำให้เขารู้สึกเหมือนมีแรงดึงดูดบางอย่างที่ยากจะละสายตา “ครูบอย!” เสียงเรียกจากข้างสนามทำให้เขาหันไปมอง ทัศน์กำลังเดินมาหาเขาหลังมอบหมายให้นักเรียนฝึกท่าต่อไปด้วยตัวเอง “มาทำอะไรแถวนี้ครับ” “เอาเอกสารไปส่งธุรการน่ะพอดีเดินผ่านมา” “อ๋อแล้วจะกลับห้องเลยไหม” “ก็คงอย่างนั้น” ทัศน์มองขวดน้ำในมือก่อนยื่นให้บอย “ช่วยถือให้หน่อยได้ไหมผมลืมวางไว้ในห้องพักครู ขวดนี้ยังไม่ได้เปิด” บอยรับมาอย่างงงๆ “แล้วนายล่ะ” “ผมมีอีกขวดอยู่ในกระเป๋า” ทัศน์ยิ้มให้ก่อนเดินกลับไปหานักเรียน บอยมองขวดน้ำในมืออยู่ครู่หนึ่งแล้วหัวเราะเบาๆ กับตัวเอง เรื่องแค่นี้ก็ยังทำให้เขารู้สึกดีได้ เขาเดินไปส่งเอกสารต่อแต่ตลอดทางกลับเผลอยิ้มอยู่หลายครั้ง จนต้องเตือนตัวเองให้เลิกคิดถึงทัศน์เสียที ทว่าตอนเย็นเมื่อเขากลับมาที่ห้องพักครู ก็พบเจ้าของขวดน้ำยืนรออยู่หน้าประตู “อ้าวนายยังไม่กลับอีกเหรอ” ทัศน์ยิ้ม“รอเอาขวดน้ำคืนไง” บอยหัวเราะก่อนยื่นขวดให้ “ขวดน้ำธรรมดาเองนายไม่ต้องรอก็ได้” “ก็ผมฝากนายถือไว้ผมก็ต้องมารับคืนสิ” คำตอบนั้นเรียบง่ายแต่กลับทำให้บอยรู้สึกว่าทัศน์เป็นคนที่ใส่ใจรายละเอียดมากกว่าที่คิด ทัศน์รับขวดไปก่อนถามขึ้นอีกครั้ง “เย็นนี้กินข้าวด้วยกันอีกไหม” บอยเงยหน้ามองทันที “ได้สิ!” ทัศน์หัวเราะกับท่าทางกระตือรือร้นของเขา “ตอบเร็วจังวันนี้หิวมากหรือไง” “ก็…ประมาณนั้น” “งั้นไปกัน ผมก็หิวเหมือนกัน” บอยเดินตามอีกฝ่ายออกจากห้องพักครูพร้อมรอยยิ้ม เขาไม่รู้เลยว่าความสุขจากการได้อยู่ใกล้ทัศน์จะทำให้เขาต้องต่อสู้กับความรู้สึกของตัวเองไปอีกนานเท่าไรแต่ทุกครั้งที่อีกฝ่ายหันมายิ้มให้ เขาก็ยังเลือกที่จะเดินตามไปอยู่ดี เย็นวันพฤหัสบดีทัศน์กับบอยช่วยกันจัดอุปกรณ์กีฬาที่จะใช้ในกิจกรรมของโรงเรียนวันถัดไปห้องเก็บอุปกรณ์มีลูกบอลหลายชนิด เชือกสำหรับกิจกรรมกลางแจ้งและกล่องอุปกรณ์ที่วางซ้อนกันอยู่ตามชั้น ทัศน์กำลังยกกล่องลูกบอลขึ้นเก็บบนชั้นสูงขณะที่บอยยืนเรียงอุปกรณ์ชิ้นเล็ก ๆ อยู่ด้านล่าง “บอยช่วยดูให้หน่อยว่ากล่องนี้วางตรงหรือยัง” บอยเงยหน้าขึ้น“อีกนิดหนึ่ง เอียงไปทางซ้ายหน่อย” ทัศน์ขยับกล่องตามที่บอกก่อนหันมามอง “แบบนี้หรือยัง” “ใช่แล้ว” “ดีมากผู้ช่วยคนเก่ง” ทัศน์ยิ้มแล้วส่งนิ้วโป้งให้บอยหลุดหัวเราะ ก่อนก้มหน้าจัดอุปกรณ์ต่อ ทุกครั้งที่ได้รับคำชมจากทัศน์เขามักรู้สึกเหมือนตัวเองกลับไปเป็นเด็กที่ได้รับรางวัลจากคนที่ชื่นชมมากที่สุดทั้งที่ในความเป็นจริงเขาก็เป็นครูคนหนึ่งที่มีหน้าที่และความรับผิดชอบของตัวเองไม่ต่างกัน หลังจัดของเสร็จทั้งคู่ย้ายมานั่งพักบนม้านั่งหน้าห้องเก็บอุปกรณ์ ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีลมเย็นพัดผ่านสนามที่ไม่มีนักเรียนแล้ว ทัศน์เปิดขวดน้ำดื่มก่อนหันมาถาม “บอย ผมถามอะไรหน่อยได้ไหม?” “ได้สิ” “นายเคยมีแฟนหรือเปล่า?” บอยเกือบสำลักน้ำ “ถามทำไมเนี่ย” “ก็อยากรู้ ผมเห็นนายทำงานอย่างเดียวไม่ค่อยพูดเรื่องส่วนตัวเลย” บอยวางขวดน้ำลงพยายามควบคุมสีหน้าให้เป็นปกติ “เคยมีคนที่ชอบแต่ไม่เคยคบจริงจัง” ทัศน์พยักหน้าอย่างสนใจ “แล้วตอนนี้ล่ะมีคนที่ชอบอยู่ไหม?” คราวนี้บอยนิ่งไปนานกว่าเดิม เขารู้สึกเหมือนคำตอบกำลังติดอยู่ตรงปลายลิ้นเพียงแค่พูดออกไป ทุกอย่างก็อาจเปลี่ยนแปลงได้ทันที “มี…”บอยตอบในที่สุด ทัศน์เบิกตาเล็กน้อยก่อนยิ้มกว้าง “จริงเหรอ!ใครอะ ผมรู้จักไหม?” บอยมองหน้าเขา คนที่เขาชอบกำลังนั่งอยู่ตรงหน้ากำลังยิ้มด้วยความตื่นเต้นเหมือนเพื่อนคนหนึ่งที่ได้รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังมีความรัก “รู้จักสิ”บอยตอบเบา ๆ “ใครล่ะบอกหน่อยไม่ได้เหรอ?” บอยก้มมองมือของตัวเองก่อนหัวเราะกลบเกลื่อน “ยังบอกไม่ได้” “โหมีความลับด้วย” ทัศน์หัวเราะแล้วไม่ได้ซักถามต่อเขาคงคิดว่าบอยเพียงแค่เขินหรือยังไม่พร้อมเปิดเผยเรื่องส่วนตัว แต่สำหรับบอยการนั่งอยู่ตรงนั้นและต้องมองรอยยิ้มของคนที่ตัวเองรัก โดยไม่สามารถบอกความจริงได้กลับเป็นเรื่องยากกว่าที่คิด ทัศน์ยื่นขวดน้ำมาให้เขา “ไม่เป็นไรหรอกถ้าวันไหนพร้อมก็ค่อยบอก ผมเอาใจช่วยนะ” บอยรับขวดน้ำไว้ช้าๆ “ขอบใจนะทัศน์” “ไม่ต้องขอบใจ ผมเป็นเพื่อนนายอยู่แล้วนี่” คำว่าเพื่อนทำให้บอยยิ้มออกมาแม้จะรู้สึกเจ็บอยู่ลึก ๆเขาไม่เคยอยากให้ทัศน์รู้สึกผิดกับความรักของตัวเองและไม่เคยต้องการบังคับให้อีกฝ่ายต้องตอบรับในสิ่งที่ไม่รู้สึก เขาเพียงอยากมีโอกาสสักครั้งที่จะบอกความจริงและเมื่อถึงวันนั้นเขาหวังว่าทัศน์จะยังมองเขาด้วยความเป็นมิตรเหมือนเดิม
| 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 
โพสต์