|
บอล แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านเนื้อดีเข้ามาในห้องนอนหรูบรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความรักที่เพิ่งผ่านพ้นพายุราคะมาเมื่อคืน 'เมฆ' ลืมตาตื่นขึ้นมาในอ้อมกอดที่คุ้นเคยแผ่นอกแกร่งของบอลที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อแน่นเปรี๊ยะเป็นหมอนหนุนชั้นดีที่ทำให้เขาไม่อยากลุกไปไหน เมฆเงยหน้ามองใบหน้าหล่อเหลาของรุ่นพี่ที่กำลังหลับสนิทลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอทำให้บอลดูเหมือนเทพบุตรที่กำลังพักผ่อน เมฆอดใจไม่ไหวเอื้อมใบหน้าขึ้นไปจุ๊บที่แก้มเนียนเบา ๆ ด้วยความเอ็นดูแต่แล้วขาของเขาก็ไปสะกิดเข้ากับ "แท่งเนื้อ" ยักษ์ภายใต้ผ้าห่มที่ตอนนี้มันกำลังตั้งตระหง่านทักทายเช้าวันใหม่ตามกลไกธรรมชาติของร่างกายนักกีฬาวัยฉกรรจ์ เมฆ เมฆยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาค่อย ๆสอดมือลงไปใต้ผ้าห่มผืนหนา สัมผัสกับท่อนลำร้อนระอุขนาด 9 นิ้ว ที่แข็งขืนจนเส้นเลือดปูดโปนเมฆเริ่มใช้มือรูดสาวมันเบา ๆ อย่างเนิบนาบ สังเกตปฏิกิริยาของคนบนเตียงไปด้วยบอลเริ่มบิดตัวเล็กน้อย คิ้วหนาขมวดเข้าหากันใบหน้าเริ่มบิดเบี้ยวด้วยความเสียวซ่านที่จู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัวแต่ดวงตาก็ยังคงปิดสนิท "หึ... อึดนักนะพี่บอล ลองเจอตอนเช้าๆหน่อยเป็นไง"เมฆพึมพำก่อนจะมุดหายเข้าไปใต้ผ้าห่ม บรรยากาศใต้ผ้าห่มนั้นทั้งมืดและร้อนระอุไปด้วยไออุ่นจากร่างกายเมฆใช้ลิ้นบรรจงเลียวนรอบปลายหัวควยที่เริ่มมีน้ำใส ๆ เยิ้มออกมาเขาตวัดลิ้นหยอกล้อกับรอยแยกตรงปลายยอดซ้ำ ๆ จนบอลส่งเสียงคราง "อื้มมม..." ในลำคอ ร่างแกร่งเริ่มกระตุกเกร็ง เมฆไม่รอช้า เขาอ้าปากกว้างแล้วครอบลำควยใหญ่นั้นเข้าไปจนสุดลำคอ เสียงดูดดึงดัง จ๊วบ... จ๊วบ... แว่วออกมาจากใต้ผ้าห่มเมฆรูดเข้าออกอย่างแผ่วเบาในตอนแรกแต่เมื่อเห็นว่าคนข้างบนเริ่มมีปฏิกิริยามากขึ้น เขาจึงเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นบอลที่เดิมทีเหมือนจะยังไม่ตื่นดี กลับส่งมือลงมาลูบที่ผมของเมฆผ่านผืนผ้าห่มบอลประคองหัวรุ่นน้องให้กดลงลึกขึ้น รูดเข้าออกถี่รัวขึ้น "อ้าาาา... เมฆ... มึงแม่ง..." บอลครางกระหึ่มพลางลืมตาขึ้น แววตาคมกริบตอนนี้เต็มไปด้วยไฟราคะเขาคว้าผ้าห่มแล้วสะบัดออกพรวดเดียว เผยให้เห็นภาพเมฆที่กำลังคุกเข่าดูดกลืนลำควยของเขาอย่างตั้งอกตั้งใจใบหน้าตี๋ ๆ ของเมฆดูมีความสุขจนบอลแทบคลั่ง "แรงอีกมึง! แรงอีก!กูเสียวควยจะตายอยู่แล้ว!" บอลสบถคำหยาบพลางใช้มือทั้งสองข้างจิกหัวเมฆไว้มั่นเขาเริ่มกระเด้าสวนสะโพกเข้าหาปากรุ่นน้องอย่างบ้าคลั่ง อึ่ก! อึ่ก! อึ่ก! ท่อนลำ9 นิ้วพุ่งทะลวงเข้าถึงลำคอเมฆครั้งแล้วครั้งเล่าจนเมฆน้ำตาคลอเบ้าด้วยความจุกแต่ก็ยังเต็มใจรัดรั้งท่อนเนื้อนั้นไว้แน่น ความเงี่ยนกระสันพุ่งทะยานจนถึงขีดสุดบอลทนไม่ไหวเขาจับตัวเมฆพลิกให้นอนหงายลงกับเตียงในจังหวะที่ควยยังเสียบคาอยู่ในปากบอลขึ้นคร่อมในท่ากึ่งคว่ำหน้า ใช้มือทั้งสองข้างล็อกศีรษะเมฆไว้กับหมอนหนุนก่อนจะรัวสะโพกกระเด้าควยยักษ์เข้าสู่ลำคอเมฆอย่างรวดเร็วและรุนแรงที่สุด "เมีย... เมียรัก... ผัวจะแตกแล้ว!รับไปให้หมดนะเมีย!" บอลคำรามกึกก้อง เมฆไม่มีโอกาสได้เปล่งเสียงตอบรับเขาทำได้เพียงใช้ช่องคอที่อบอุ่นรัดท่อนควยยักษ์ไว้แน่นกระอึกกลืนน้ำลายรอรับสิ่งที่กำลังจะมาถึง บอลกระเด้าแรงส่งท้ายอย่างดุเดือนเร่าร้อนก่อนจะกระตุกเกร็งปล่อยลาวาร้อนระอุสีขาวขุ่นข้นคลั่กพุ่งฉีดเข้าสู่ลำคอของเมฆเป็นระลอกๆ อึ่กกก... อึ่ก... อึ่ก... เมฆพยายามกระอึกกลืนน้ำรักที่ถูกผลิตขึ้นใหม่สด ๆ ร้อน ๆลงท้องอย่างโหยหา รสชาติคาวหวานที่แสนคุ้นเคยซึมซาบไปทั่วทุกอนูสัมผัสบอลแช่ท่อนลำไว้ในปากเมฆจนน้ำหยดสุดท้ายหมดไป ก่อนจะถอนออกช้า ๆเห็นน้ำรักสีขาวไหลซึมที่มุมปากเมฆ บอลดึงเมฆขึ้นมาประทับจูบอย่างดูดดื่มแลกเปลี่ยนรสชาติของตัวเองที่ยังหลงเหลืออยู่ในปากกันและกันบอลกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล "เป็นไงบ้าง... ของว่างตอนเช้า หอม หวานมัน สมใจมึงมั้ย?" เมฆยิ้มหวาน แววตาฉ่ำปรือด้วยความสุข "สุดยอดเลยพี่บอลไม่คิดว่าตอนเช้าจะหอมหวานขนาดนี้ คงต้องกินบ่อย ๆ แล้วล่ะครับ" บอลหัวเราะในลำคอพลางกอดเมฆไว้แน่นพลังงานที่ถูกเติมเต็มในตอนเช้านี้ทำให้เขารู้สึกกระปรี้กระเปร่าพร้อมลุยสำหรับวันต่อๆไป ทั้งคู่แต่งตัวในชุดนักเรียนเรียบร้อยบอลดูสง่าในฐานะรุ่นพี่นักกีฬา ส่วนเมฆก็ดูสะอาดสะอ้านตามสไตล์เด็กอนามัยพวกเขาแวะร้านข้าวแกงข้างทางที่ส่งกลิ่นหอมฉุยเมฆมองดูบอลที่กำลังสั่งข้าวด้วยสายตาชื่นชมก่อนจะรวบรวมความกล้าถามสิ่งที่ค้างคาใจ "พี่บอลครับ... พี่มีน้องชายมั้ย? แบบ... อยู่บ้านหลังนี้ด้วยกันกี่คนเหรอ?" บอลเงยหน้าจากจานข้าว เลิกคิ้วขึ้นนิด ๆ "อ๋อ มีสิ มีน้องชายคนหนึ่งชื่อ บาสมันเป็นนักบาสโรงเรียนเรานี่แหละ ม.3 มึงก็น่าจะเคยเห็นอยู่นะ ทำไมเหรอ? มีอะไรหรือเปล่า?" "เปล่าครับ... เมื่อวานเห็นมีใครแว๊บ ๆที่บ้านพี่ เลยลองถามดูเฉย ๆ" เมฆตอบเลี่ยง ๆ พลางก้มหน้ากินข้าว บอลหัวเราะเบา ๆ "อ๋อ รายนั้นน่ะเหรอ กูไม่ค่อยได้เจอมันเท่าไหร่หรอกถึงจะอยู่บ้านเดียวกันก็เถอะ มันตื่นสายทุกวันน่ะ ตอนเราออกมามันยังไม่ตื่นเลยมั้งมันไปโรงเรียนสายประจำแหละ" เมฆพยักหน้ารับคำอย่างเข้าใจในใจก็แอบถอนหายใจเบา ๆ 'ถ้าตื่นสายขนาดนั้นก็แสดงว่าเราคงไม่ต้องเจอมันบ่อย ๆ สินะ' ตลอดทั้งวัน เมฆคอยสังเกตการณ์อย่างระแวดระวังแต่สิ่งที่เขาพบกลับผิดคาด ในช่วงเปลี่ยนคาบเรียน เมฆเดินสวนกับ บาส ตรงทางเชื่อมอาคารบาสไม่ได้เดินเข้ามาคุกคามหรือพูดจาแทะโลมเหมือนเมื่อวานเขายืนคุยกับกลุ่มเพื่อนนักบาสแล้วหันมา ยิ้มให้เมฆเฉย ๆ เป็นยิ้มที่ดูปกติจนเมฆเริ่มใจชื้น 'หรือว่าเขาจะเลิกยุ่งกับเราแล้วจริง ๆ?'เมฆคิดในใจด้วยความหวัง หลังเลิกเรียนเมฆต้องมาดูแลทีมฟุตบอลตามหน้าที่ปกติ บอลที่ขยับตัวได้ดีขึ้นแต่ยังลงซ้อมไม่ได้ก็มานั่งที่ม้านั่งข้างสนามเพื่อเป็นกำลังใจให้เมฆ ทั้งคู่คอยส่งน้ำ ส่งผ้าเย็นและคุยกันกระหนุงกระหนิงจนเพื่อนในทีมพากันแซวความห่วงใยที่บอลมีให้ทำให้เมฆรู้สึกอบอุ่นจนลืมความกังวลเรื่องบาสไปเสียสนิท สุดท้ายทั้งคู่ก็กลับไปนอนที่บ้านบอลด้วยกันอีกครั้งเหมือนเป็นเรื่องปกติของชีวิตไปแล้ว ระหว่างมื้อค่ำที่ร้านอาหารใกล้บ้านเมฆเล่าเรื่องที่เขากำลังจะสมัครเรียน รด. ให้บอลฟัง "พี่บอล ผมอยากสอบ รด. ว่ะพี่เรียนอยู่แล้ว พี่ช่วยซ้อมให้ผมหน่อยดิว่าต้องเตรียมตัวยังไงต้องเทสต์ร่างกายท่าไหนบ้าง" บอลวางช้อนลงแล้วยิ้มกริ่มแววตาเริ่มมีความเจ้าเล่ห์พาดผ่าน "อ๋อ จะสอบ รด. เหรอ? ได้ดิ กูผ่านมาหมดแล้ว ทั้งวิดพื้น ลุกนั่ง วิ่ง...เรื่องซ้อมน่ะไม่ยากหรอก" บอลโน้มตัวเข้ามาใกล้เมฆกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เมฆหน้าร้อนวูบ "แต่กูจะซ้อมให้หนักหน่อยนะเมฆ...โดยเฉพาะกล้ามเนื้อขา กูจะซ้อมให้มึง 'ขาแข็งแก่ง' กว่านี้ จะได้ไม่ขาอ่อนแรงง่าย ๆ เวลาโดนกูกระแทก... เอ๊ย เวลาลงสนามสอบน่ะ" เมฆหน้าแดงแป๊ด รู้ทันทีว่า "การซ้อม"ที่พี่บอลบอก มันต้องไม่ใช่แค่การออกกำลังกายธรรมดาแน่ ๆ "พี่บอล! พูดอะไรเนี่ย คนเยอะแยะ..." "คนเยอะแล้วไง? คืนนี้เตรียมตัวไว้เลยนะ...พี่จะเช็กสมรรถภาพร่างกายมึง 'ทุกส่วน' เลยล่ะ"
| 
ค้นหาสมาชิก
โพสต์ 2026-10-20 16:16:56
ดันกระทู้
ปักหมุดกระทู้
ล๊อคกระทู้
การ์ดสีสัน
โพสต์ 2026-10-20 17:33:00
โพสต์ 2026-10-20 17:56:58
โพสต์ 2026-10-21 11:50:42
โพสต์