หมอครับ รับอะไรดี - ตอนที่ 0

Seradol

หมอครับ รับอะไรดี

บางคนกลับบ้านหลังเลิกงาน
บางคนกลับคอนโด
บางคนกลับไปหาครอบครัว

แต่สำหรับ ‘ธาม’ หมอวัยสามสิบที่ชีวิตแทบทั้งหมดถูกทิ้งไว้ตามทางเดินของโรงพยาบาล คำว่า กลับ ดูจะเป็นคำที่ไกลตัวขึ้นทุกวัน

จนกระทั่งคืนหนึ่ง—

21:57 น.

สามนาทีก่อนร้านอาหารเล็ก ๆ แห่งหนึ่งจะปิด

เขาผลักประตูเข้าไปพร้อมความหิว ความเหนื่อย และความตั้งใจเพียงอย่างเดียวว่า ขออะไรกินสักจานก่อนกลับไปใช้ชีวิตเดิมในวันพรุ่งนี้

สิ่งที่ได้รับกลับมา คือคำต้อนรับจากเจ้าของร้านที่ชื่อ ‘เหนือ’

“ครัวปิดแล้วครับ”

ฟังดูเหมือนเป็นการพบกันที่ไม่น่าประทับใจเท่าไร

ถ้าหลังจากนั้นเหนือไม่ได้ถามขึ้นมาอีกประโยคว่า—

“กินกะเพราไหม”

อาหารหนึ่งจาน
แกงจืดหนึ่งถ้วย
และโต๊ะหมายเลข 7 ที่ธามเลือกนั่งโดยบังเอิญ

ไม่มีใครรู้เลยว่าเรื่องธรรมดาในคืนนั้น จะค่อย ๆ เปลี่ยนร้าน ‘บ้านเหนือ’ ให้กลายเป็นสถานที่ที่หมอคนหนึ่งอยากกลับมาหลังเลิกเวร

จากหนึ่งคืน เป็นสองคืน

จากลูกค้าขาจร กลายเป็นลูกค้าประจำ

จาก “คุณ–ผม” กลายเป็น “มึง–กู”

จากคำถามว่า

“วันนี้จะกินอะไร”

ค่อย ๆ กลายเป็น

“วันนี้จะมาไหม”

และจากคนแปลกหน้าสองคน ก็เริ่มกลายเป็นใครบางคนที่ต่างฝ่ายต่างเผลอรอโดยไม่รู้ตัว

แต่หลังรอยยิ้มและคำพูดกวน ๆ ของเหนือ มีอดีตบางอย่างที่ทำให้เขาไม่เคยยอมเดินออกจากร้านนี้ไปไหนไกล

ส่วนธามเองก็มีชีวิตอีกด้านที่เต็มไปด้วยเวร งาน คนไข้ ความคาดหวัง และอนาคตที่ยังไม่รู้ว่าจะพาเขาไปอยู่ที่ไหน

คนหนึ่งเหมือนหยุดชีวิตตัวเองเอาไว้กับอดีต

อีกคนกำลังวิ่งตามอนาคตจนแทบไม่มีเวลาใช้ชีวิตในวันนี้

พวกเขาไม่น่าจะเดินไปด้วยกันได้เลย

แต่บางทีความรักอาจไม่ได้เริ่มต้นจากคำว่า “ชอบ”

มันอาจเริ่มจากการจำได้ว่าอีกคนกินอะไร

จากการเปิดเตาให้ทั้งที่ครัวปิดแล้ว

จากข้อความสั้น ๆ ว่า ถึงแล้ว

จากเก้าอี้ตัวหนึ่งที่ไม่มีใครรู้ว่าตั้งแต่เมื่อไร พนักงานทั้งร้านถึงเริ่มไม่ยอมยกมันขึ้นเก็บก่อนสี่ทุ่ม

และจากใครคนหนึ่งที่พูดว่า—

“ถ้ามาหลังสี่ทุ่มก็ทัก”

เพราะบางครั้ง สิ่งที่คนเหนื่อยที่สุดต้องการหลังจบวัน

อาจไม่ใช่อาหารที่ดีที่สุด

แต่อาจเป็นสถานที่สักแห่ง
ที่เมื่อเปิดประตูเข้าไปแล้วจะมีใครสักคนเงยหน้าขึ้นมาถามว่า—

“หมอครับ รับอะไรดี”

เรื่องราวของร้านอาหารหนึ่งร้าน
โรงพยาบาลหนึ่งแห่ง
โต๊ะหมายเลข 7
สี่ความสัมพันธ์
บาดแผลที่แต่ละคนยังเก็บเอาไว้
และคนแปลกหน้าที่กำลังค่อย ๆ กลายเป็น ‘บ้าน’ ของกันและกัน

เพราะสุดท้ายแล้ว—

ครอบครัว อาจไม่จำเป็นต้องมีสายเลือดเดียวกัน

และคำว่า บ้าน
ก็อาจไม่ใช่สถานที่เสมอไป

หมอครับ รับอะไรดี
โดย Seradol

สมพร

รอตอนต่อไป