อ้ายเสือ SS2 (ตอนพิเศษ สิงหะxชมผา) 1

NOOFONG

ฝนต้นฤดูเทกระหน่ำลงมาไม่ลืมหูลืมตาจนชายคากระเบื้องดินเผาของเรือนใหญ่แทบสะเทือน ทว่าบรรยากาศรอบคุ้มของ ‘เถ้าแก่พงษ์’ พ่อค้าใหญ่ผู้มีอิทธิพลคุมเส้นทางค้าขาย กลับหนาวเหน็บและตึงเครียดเสียยิ่งกว่าลมพายุ


ตรงลานดินใต้ร่มไม้ใหญ่ห่างจากบันไดเรือนออกไป ร่างสูงโปร่งของสิงหะนั่งคุกเข่าแช่โคลนตมมาตั้งแต่บ่ายคล้อยจนตะวันตกดิน สภาพลูกชายนายพลผู้เคยสำรวยบัดนี้เปียกโชกราวกับหมาตกน้ำ เสื้อเชิ้ตแนบติดแผ่นอกสั่นเทิ้ม ริมฝีปากซีดเผือดจนเขียวคล้ำ


ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยโดนไล่ตะเพิด... แต่คราวนี้มัน ‘หงอย’ จนแทบแหลกสลายไปทั้งใจจริงๆ


ภาพติดตาเมื่อสองวันก่อนยังคงหลอกหลอน วันที่ความลับแตกกระจายว่าไอ้สวะที่ลักพาตัวชมผาไปขังคือเขา พ่อตาอย่างเถ้าแก่พงษ์ถึงกับชักปืนลูกซองแฝดออกมาเล็งหัว คว้าไม้พลองฟาดเข้ากลางหลังเขาจนทรุด พร้อมประกาศกร้าวว่า “ถ้ามึงเหยียบเข้ามาในคุ้มกูอีกก้าวเดียว กูจะยิงมึงทิ้งแล้วเอาเนื้อโยนให้ไอ้เข้กิน!”


แต่สิ่งที่กรีดหัวใจสิงหะจนพังยับเยินยิ่งกว่าคมกระสุนของพ่อตา คือภาพของ ‘ชมผา’ ในวันนั้น... คนพี่ที่สติแตกแทบเป็นบ้า ร้องกรี๊ดจนคอแตก ตัวสั่นงันงก กอดเข่าคู้ตัวอยู่ที่มุมห้องแล้วกรีดร้องทุกครั้งที่ได้ยินเสียงเขา แววตาที่เคยมั่นใจกลับเวิ้งว้าง หวาดผวาจนจำใครไม่ได้... มันบีบหัวใจคนทำระยำอย่างสิงหะจนแทบจะควักปืนออกมายิงกบาลตัวเองตายหนีความผิด


การจะย่องขึ้นเรือนจึงยากเย็นแสนเข็ญ ลูกน้องของพ่อตาถือมีดถือปืนยืนคุมเชิงเต็มทุกหัวกระได เฝ้ายามผลัดเปลี่ยนตลอดทั้งคืน พ่อตาคนนี้โหดเหี้ยมสมคำร่ำลือ หากเป็นวันอื่นสิงหะคงวางแผนล่อหลอกหรือเล่นงานพวกมันจนหมอบแล้ว แต่คราวนี้เขาไม่กล้า... เขาเจียมตัวจนแทบจะกลืนหายไปกับดินโคลน


กระทั่งรุ่งสาง เสียงฟ้าร้องครืนใหญ่ทำให้เวรยามชะล่าใจหลบเข้าไปใต้เพิง สิงหะอาศัยจังหวะนั้นปีนยอดต้นโมกขึ้นสู่ชานระเบียงห้องนอนของชมผาอย่างไร้สุ้มเสียง


หน้าต่างไม้บานคู่เปิดแง้มไว้เพียงนิด สิงหะแทรกตัวเข้าไปในห้องอย่างแผ่วเบา กลิ่นควันกำยานสมุนไพรคลายประสาทลอยอวลไปทั่ว ร่างโปร่งของชมผานั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง ดวงตาเรียวรีบวมช้ำจากการร้องไห้จนแทบไม่มีน้ำตาเหลือ เสื้อผ้าหลุดลุ่ย ใบหน้าขาวซีดไร้เลือดฝาด


“พี่ชมผา...” สิงหะครางเรียกเสียงสั่นพร่า ทรุดตัวลงคุกเข่าตรงหน้าเตียงทันที “สิงเองนะจ๊ะ... สิงมาหา...”


คำว่า ‘สิง’ เหมือนสายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงกลางสติที่เปราะบาง ชมผาสะดุ้งสุดตัว นัยน์ตาเบิกโพลงฉายประกายหวาดกลัวสุดขีดจนตัวสั่นเทิ้ม มือเรียวปัดป่ายไปคว้ามีดปอกผลไม้เล่มยาวที่วางอยู่ข้างถาดอาหารขึ้นมากระชับแน่น ปลายมีดชี้ตรงมาข้างหน้าอย่างคลุ้มคลั่ง


“อย่าเข้ามา! มึงออกไป! อย่ามาแตะตัวกู!” ชมผากรีดร้องเสียงแหบแห้ง พลางพุ่งตัวลงจากเตียง สองขาไร้เรี่ยวแรงจนแทบจะล้มพับ แต่แรงแค้นและแรงผวากลับขับเคลื่อนให้เขาเงื้อมีดขึ้นสุดแขน “กูจะฆ่ามึง! ไอ้ระยำ กูจะฆ่ามึงให้ตาย!”


คมมีดตวัดลงมาอย่างบ้าคลั่งตามสัญชาตญาณคนกำลังจะจมน้ำ


หากเป็นยามปกติ ด้วยชั้นเชิงมวยและวิชาการต่อสู้ระดับสิงหะ เขาสามารถปัดป้องและบิดข้อมืออีกฝ่ายให้ร่วงลงพื้นได้ในเสี้ยววินาที ทว่าแววตาเจ้าเล่ห์คู่นั้นกลับประกายวาบขึ้นชั่วพริบตา... เขารู้ดีว่าถ้ายังขืนสู้ หรือยังใช้กำลังกดทับ พี่ชมผาจะไม่มีวันหยุดหวาดระแวง และจะไม่มีวันเปิดใจให้เขาตลอดกาล


อยากให้กูชดใช้ใช่ไหม... ได้


สิงหะไม่เพียงแต่ไม่เบี่ยงตัวหลบ แต่เขากลับก้าวเข้าไปข้างหน้าครึ่งก้าว ยืดอกรับคมมีดอย่างเด็ดเดี่ยว!


ฉึก!


ปลายโลหะคมกริบเสียบทะลุผ่านเนื้อผ้าฝ้ายเปียกชื้น จมลึกเข้าไปตรงสีข้างด้านซ้าย เลือดสีแดงสดทะลักพุ่งออกมาตามรอยกรีด ย้อมเสื้อสีอ่อนจนกลายเป็นสีคล้ำทันที


“อึ่ก...!”


สิงหะหลุดเสียงครางต่ำออกมาเพียงนิด ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดจริง ทว่าสองขาที่สั่นเทากลับยังคงหยัดยืนมั่นคง มือหนายกขึ้น ค่อยๆ กุมทับลงบนมือของชมผาที่ยังคงกำด้ามมีดแน่นคาแผลไว้


ชมผาชะงักกึกไปทั้งร่าง...


สัมผัสอุ่นเหนียวเหนอะหนะของโลหิตสดๆ ที่ไหลอาบเปรอะเปื้อนเต็มหลังมือ ประกอบกับแรงต้านของเนื้อสดที่ถูกแทง กระชากสติที่เตลิดเปิดเปิงของนายวาณิชหนุ่มให้ฟาดกลับมาสู่โลกความจริง นัยน์ตาเรียวเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง จ้องมองเลือดที่ทะลักออกมาไม่หยุดสลับกับใบหน้าของไอ้เด็กเวรตรงหน้า


“แทงอีกสิจ๊ะ...” เสียงของสิงหะกระซิบแหบพร่า แต่แววตากลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของชมผาอย่างเว้าวอน ชายหนุ่มออกแรงดึงมือของชมผาให้กดด้ามมีดให้ลึกขึ้นไปอีก จนเลือดซึมผ่านซอกนิ้ว “แทงให้มิดด้ามไปเลย... ถ้ามันจะล้างความแค้นในใจพี่ได้ ถ้ามันจะทำให้พี่ไม่กลัวสิงอีก... สิงยอมตายตรงนี้จ้ะ”


“ม...มึง...”


มือเรียวของชมผาสั่นระริกจนควบคุมไม่ได้ แรงบีบที่ด้ามมีดคลายออกในพริบตา ความโกรธแค้นที่เคยลุกโชนพลันมอดดับ เหลือเพียงความตระหนกตกใจอย่างรุนแรงเมื่อเห็นคนตรงหน้ายอมโดนแทงจนเลือดท่วมตัวจริงๆ ต่อให้จะเกลียด จะแค้น หรือจะด่าทอว่ามันระยำแค่ไหน... แต่ลึกๆ ในใจ ชมผาไม่เคยคิดจะเอาชีวิตใคร และที่สำคัญ... เมื่อเห็นแววตาหงอยเหงาปนเจ็บปวดเจียนตายคู่นั้น เขากลับทำมันไม่ลงขึ้นมาจริงๆ เสียอย่างนั้น


“ทำไมไม่หลบวะ... มึงบ้าไปแล้วเหรอไอ้สิง!” ชมผาละล่ำละลักตวาดเสียงสั่น น้ำตาที่แห้งเหือดไปร่วงเผาะลงมาอีกระลอก มือไม้อ่อนจนมีดเกือบหลุดมือ


สิงหะเห็นรอยร้าวในกำแพงน้ำแข็งนั้นแล้วก็ลอบยิ้มขื่นในใจ แผนเสี่ยงตายของเขาได้ผล ชายหนุ่มอาศัยจังหวะที่คนพี่กำลังเสียขวัญ ทิ้งน้ำหนักตัวลงคุกเข่าลงบนพื้น แกล้งทำเป็นหมดเรี่ยวแรงแล้วซบหน้าผากแนบลงกับหน้าท้องของชมผา สองแขนเอื้อมไปกอดเอวบางไว้หลวม ๆ อย่างคนเจียมเนื้อเจียมตัว ไม่ได้รัดแน่นจนคุกคามเหมือนก่อน


“สิงไม่หลบหรอกจ้ะ...” สิงหะกระซิบชิดผ้านุ่ง เสียงอู้อี้เพราะพิษบาดแผลและความหนาวสั่น “พี่ชมผาเกลียดสิง... สิงสมควรโดนแล้ว แต่พี่อย่าไล่สิงไปเลยนะ... สิงขอโทษ... สิงรักพี่จริง ๆ นะจ๊ะ”


ชมผายืนตัวแข็งทื่อ ปล่อยให้ร่างเปียกโชกและเปื้อนเลือดกอดซบอยู่อย่างนั้น มือที่เปื้อนคราบเลือดค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ จะผลักไสก็ทำไม่ลง จะกอดปลอบก็เสียศักดิ์ศรี ได้แต่ยืนกัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด ท่ามกลางเสียงสายฝนที่ยังคงกระหน่ำซัดอยู่นอกหน้าต่าง


ไอ้หมาป่าเจ้าเล่ห์... ต่อให้ตัวมันจะยอมหลั่งเลือดจนเกือบตาย แต่มันก็ยังคงต้อนเขาจนมุมได้อยู่ดี


เสียงเอะอะโวยวายดังลั่นมาจากชั้นล่าง ตามด้วยเสียงฝีเท้าหนัก ๆ นับสิบคู่ที่กระทืบขึ้นบันไดไม้สักจนเรือนสะเทือน


“ไอ้ชมผา! มึงร้องทำไมวะ เกิดเรื่องอะไรขึ้น!”


เสียงคำรามกึกก้องปานฟ้าผ่าของ ‘เถ้าแก่พงษ์’ ทำเอาชมผาสะดุ้งเฮือก นัยน์ตาเรียวเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เขารู้ดียิ่งกว่าใครว่าพ่อของตนเป็นคนเลือดร้อนและดุดันเพียงใด คราวก่อนที่รู้เรื่อง เถ้าแก่พงษ์ก็แทบจะยกพวกไปถล่มสถานีตำรวจอยู่รอมร่อ หากพ่อเปิดประตูเข้ามาเห็นไอ้ลูกชายนายพลนอนจมกองเลือดอยู่ในห้องนอนลูกชายตัวเอง มีหวังลูกซองแฝดในมือพ่อได้ลั่นไกเป่าหัวสิงหะกระจุยคาที่แน่!


“ชิบหายแล้ว...” ชมผาสบถเสียงสั่น พลางก้มลงมองไอ้คนที่ยังคงกอดเอวเขาไว้แน่น


สิงหะได้ยินเสียงพ่อตาชัดเจน ทว่าชายหนุ่มกลับไม่สะทกสะท้าน แววตาเจ้าเล่ห์ใต้ขนตาเปียกชื้นยังคงประกายพราว ชายหนุ่มแสร้งทำเป็นผ่อนแรง ขอบตารื้นแดง ละล่ำละลักครางอ้อนเหมือนหมาน้อยกำลังจะสิ้นลม


“พ่อพี่มาแล้ว... พี่ชมผาปล่อยให้พ่อมายิงสิงเถอะจ้ะ... ยิงให้ตายคาอกพี่ไปเลย สิงจะได้หมดเวรหมดกรรม...”


“หุบปากหมา ๆ ของมึงเดี๋ยวนี้ไอ้สิง!” ชมผาตวาดแหว ลนลานจนทำอะไรไม่ถูก มือไม้ที่เคยเฉียบขาดสั่นระริก เขาทิ้งมีดเปื้อนเลือดลงใต้ตั่งไม้ แล้วรีบกระชากแขนสิงหะให้ลุกขึ้น “ลุกขึ้นมาเร็วเข้า! มึงอยากตายคาเรือนกูจริง ๆ หรือไง!”


“โอ๊ย... เจ็บจังเลยจ้ะ ลุกไม่ไหว...” สิงหะแกล้งทำตัวอ่อนปวกเปียก โถมน้ำหนักตัวเกือบทั้งหมดพาดลงบนไหล่บางของชมผาจนร่างโปร่งแทบทรุด ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดซอกคอขาวอย่างจงใจ


“อย่ามาสำออยตอนนี้โว้ย!” ชมผากัดฟันกรอด แบกน้ำหนักตัวไอ้คนตัวโตลากถูลู่ถูกังไปยังมุมห้อง ผลักร่างเปื้อนเลือดเข้าไปหลังฉากไม้กั้นห้องแต่งตัวที่คลุมด้วยผ้าแพรผืนหนา “มึงนั่งเงียบ ๆ อยู่ตรงนี้ ขืนส่งเสียงแม้แต่แอะเดียว กูจะให้พ่อเอามีดมาเชือดคอมึงจริง ๆ ด้วย!”


โครม!


ยังไม่ทันที่ชมผาจะได้เช็ดคราบเลือดบนมือ บานประตูไม้สักหนาก็ถูกถีบเปิดออกอย่างแรงจนกระแทกฝาผนังเสียงดังสนั่น!


เถ้าแก่พงษ์ก้าวพรวดเข้ามาเป็นคนแรก ในมือกระชับปืนลูกซองแฝดลำกล้องสั้นพร้อมลั่นไก ด้านหลังมีลูกน้องฉกรรจ์อีกสี่ห้าคนถือมีดดาบและคบไฟคุมเชิงพร้อมรบ สายตาเหี้ยมเกรียมของพ่อค้าใหญ่กวาดมองไปรอบห้องอย่างดุดัน ก่อนจะมาหยุดลงที่ร่างของลูกชาย


“ไอ้ชมผา! มึงเป็นอะไร ร้องลั่นเรือนไปถึงท้ายตลาด!” เถ้าแก่พงษ์สาวเท้าเข้ามาใกล้ แต่แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นรอยหยดเลือดสีแดงสดที่กระเซ็นอยู่บนพื้นกระดาน ชายชราตาโตขึ้นทันควัน “เลือดนี่หว่า! มึงโดนใครทำร้ายมา ใครบุกเข้ามาในห้องมึง!”


ลูกน้องด้านหลังเริ่มขยับปืนและดาบเตรียมค้นห้อง บรรยากาศตึงเครียดจนแทบจะระเบิด ชมผาใจหายวาบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขารีบก้าวออกไปยืนขวางหน้าฉากไม้นั้นไว้เต็มตัว กลืนก้อนสะอื้นลงคอแล้วพยายามปั้นหน้าให้เรียบเฉยที่สุด แม้สองมือที่ซ่อนไว้ด้านหลังจะสั่นจนต้องจิกเล็บเข้าเนื้อตัวเอง


“ไม่มีใครบุกเข้ามาทั้งนั้นแหละเตี่ย!” ชมผาแสร้งขึ้นเสียงสูงอย่างคนหงุดหงิด กลบเกลื่อนความหวาดหวั่น “ฉัน... ฉันฝันร้าย! พอตื่นมาก็เบลอ เดินไปเตะโดนตั่งไม้แล้วทำมีดปอกผลไม้หล่นใส่ขาตัวเองเนี่ย!”


เถ้าแก่พงษ์ขมวดคิ้วแน่น หรี่ตามองลูกชายอย่างไม่เชื่อสายตา “มีดปอกผลไม้ห่าเหวอะไร เลือดนองหยดเป็นทางขนาดนี้? มึงอย่ามาโกหกกู ถอยไปให้พ้นซิ กูจะตรวจดูให้ทั่ว!”


“เตี่ย!” ชมผาไม่ยอมถอย ซ้ำยังกางแขนออกขวางไว้ ดวงตาเรียวรีที่เคยหวาดผวา บัดนี้กลับวาวโรจน์ไปด้วยความดื้อดึง “ฉันบอกว่าไม่มีอะไรก็ไม่มีอะไรสิ! แค่แผลแค่นี้ฉันทำเองได้ เตี่ยจะยกพวกกรูกันเข้ามาทำไมเยอะแยะในห้องนอนฉัน ออกไปให้หมดเลยนะ!”


“มึงอย่ามาขึ้นเสียงกับกูนะไอ้ชมผา!” เถ้าแก่พงษ์ตวาดลั่น ยกปืนชี้หน้าลูกชาย “กูเป็นพ่อมึงนะโว้ย! วันก่อนมึงเกือบเสียสติเป็นบ้าเป็นหลัง วันนี้จะให้กูปล่อยมึงไว้คนเดียวได้ยังไง ถอยไป!”


เถ้าแก่พงษ์เอื้อมมือหนาจะกระชากแขนลูกชายให้พ้นทาง ทว่าชมผากลับยืนปักหลักแน่น นัยน์ตาเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความกดดัน


“ถ้าเตี่ยไม่ไว้ใจฉัน... ก็ยิงฉันให้ตายตรงนี้เลยสิ!” ชมผาตัดพ้อเสียงสั่น “ฉันแค่อยากอยู่คนเดียวเงียบ ๆ เตี่ยจะมาบีบคั้นอะไรฉันนักหนา! ออกไป... พาคนของเตี่อยกโขยงออกไปเดี๋ยวนี้!”


เห็นลูกชายที่รักดั่งแก้วตาดวงตาน้ำตาคลอและตัวสั่นเทิ้มด้วยความอัดอั้น เถ้าแก่พงษ์ก็ชะงักกึก ปืนลูกซองในมือค่อย ๆ ลดระดับลง ความโกรธเกรี้ยวแปรเปลี่ยนเป็นความสงสารระคนอ่อนใจ ชายชราถอนหายใจยาวเหยียดอย่างขัดใจ สบถพึมพำในลำคอ


“เออ! เก่งนักนะมึง... มีอะไรก็อมพะนำไว้คนเดียวตลอด” เถ้าแก่พงษ์สะบัดหน้าอย่างหงุดหงิด หันไปโบกมือไล่ลูกน้อง “พวกมึงออกไปให้หมด! ไปเฝ้าข้างล่างต่อ แล้วตั้งเวรยามให้แน่นหนากว่าเดิม มดสักตัวก็อย่าให้เล็ดลอดขึ้นมาได้!”


“ครับเถ้าแก่!”


สิ้นเสียงคำสั่ง พวกคนงานก็พากันล่าถอยลงไป เถ้าแก่พงษ์หันมามองหน้าชมผาอีกครั้งด้วยสายตาดุแกมเป็นห่วง “ทำแผลให้เรียบร้อย ถ้าพรุ่งนี้เช้ายังหน้าซีดอยู่ กูจะลากหมอจีนมารักษาคากระท่อม”


พูดจบ เถ้าแก่พงษ์ก็กระแทกส้นเท้าเดินออกจากห้องไป พร้อมกับดึงประตูปิดตามหลังเสียงดังสนั่น


เมื่อความเงียบกลับคืนมาอีกครั้ง ชมผาก็แข้งขาอ่อนแรง ทรุดฮวบลงนั่งพับเพียบกับพื้นไม้ทันที ลมหายใจหอบถี่ด้วยความโล่งอกปนตกใจจนแทบสิ้นสติ หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลพรากลงมาอาบสองแก้มอย่างไม่อาจห้ามได้


พรึ่บ...


ผ้าแพรที่ฉากกั้นห้องถูกเลิกขึ้นช้า ๆ สิงหะที่เอามือกดแผลตรงสีข้างไว้จนเลือดซึมทะลักตามร่องนิ้ว ค่อย ๆ คลานเข่าออกมาจากเงามืด ชายหนุ่มไม่ได้มีท่าทียียวนกวนประสาทเหมือนก่อน หากแต่นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นกลับทอดมองชมผาด้วยความสั่นไหวและตื้นตันใจอย่างลึกซึ้ง


เขารู้ดี... ชมผาเกลียดเขา ชมผาแค้นเขา แต่เมื่อครู่นี้ คนพี่กลับเอาตัวเข้าแลก โกหกพ่อตาจนตัวสั่น เพียงเพื่อไม่ให้เขาถูกยิงตายคาห้อง


“พี่ชมผา...” สิงหะกระซิบเรียกเสียงแผ่ว ชายหนุ่มคลานเข้ามาประชิดตัว ค่อย ๆ ยื่นมือที่สั่นเทาและเปรอะคราบเลือดออกไป สัมผัสลงบนหลังมือของชมผาอย่างแผ่วเบาที่สุดราวกับกลัวอีกฝ่ายจะแตกสลาย “พี่... ปกป้องสิงเหรอจ๊ะ”


ชมผาเงยหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตาขึ้นมา นัยน์ตาเรียวรีมองจ้องใบหน้าซีดเซียวของคนตรงหน้า ทั้งโกรธ ทั้งเจ็บใจ ทั้งสมเพชตัวเองที่ใจอ่อนจนทำผัวไม่ลง มือเรียวยกขึ้นเงื้อทำท่าจะตบหน้าไอ้คนพาลฉาดใหญ่ ทว่าพอมองเห็นรอยแผลที่เลือดกำลังทะลักไม่หยุด มือคู่นั้นก็พลันลดลงมาทุบเข้าที่แผ่นอกกว้างของสิงหะเบา ๆ แทน


“มึงมันบ้า... ไอ้สิง มึงมันบ้าไปแล้ว...” ชมผาปล่อยโฮออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ พลางฟาดมือลงบนอกคนตัวโตซ้ำ ๆ ด้วยความแค้นเคือง “ถ้าเตี่ยยิงมึงตายขึ้นมา มึงคิดว่ากูจะไม่โดนลากไปลงนรกด้วยรึไง! ไอ้สารเลว... ทำไมมึงต้องเข้ามาวุ่นวายในชีวิตกูขนาดนี้ด้วย!”


สิงหะไม่เพียงแต่ไม่ปัดป้อง แต่เขากลับรวบมือเรียวคู่นั้นเข้ามากุมไว้แนบอก ดึงร่างโปร่งที่กำลังสะอื้นไห้เข้ามาสวมกอดไว้หลวม ๆ แม้คมแผลที่สีข้างจะเจ็บแปลบจนหน้ามืด แต่หัวใจของเขากลับพองโตและอบอุ่นจนล้นปรี่


“สิงขอโทษจ้ะ... สิงขอโทษ” สิงหะซบหน้าลงกับกลุ่มผมนุ่ม ปล่อยให้คนพี่ทุบตีระบายอารมณ์จนพอใจ พลางกระซิบคำสาบานข้างหูด้วยเสียงหนักแน่น “ต่อไปนี้สิงจะไม่ทำให้พี่ต้องร้องไห้อีกแล้ว... สิงสัญญาจ้ะ”


สิงหะสูดหายใจเข้าลึกจนอกสะท้อน แสร้งทำเป็นยืดตัวตรงแล้วค่อย ๆ คลายอ้อมกอดออก ทั้งที่รอยแผลตรงสีข้างกำลังเต้นตุบและปวดหนึบจนชายโครงชาดิก ชายหนุ่มยกมือข้างที่ไม่เปื้อนเลือดขึ้นมาลูบผมคนพี่เบา ๆ ก่อนจะฝืนกระตุกยิ้มกะล่อนที่มุมปากเพื่อกลบเกลื่อน


“พี่ชมผาอย่าร้องเลยจ้ะ... แผลแค่นี้เอง ไกลหัวใจตั้งเยอะ แค่ถาก ๆ ไปนิดเดียวเท่านั้นแหละ” สิงหะแกล้งหัวเราะแห้ง ๆ พลางพยุงร่างตัวเองลุกขึ้นยืน นัยน์ตาคมพยายามเบิกกว้างเพื่อสู้กับอาการหน้ามืด “สิงหนังเหนียวจะตาย พี่ก็รู้... เดี๋ยวสิงปีนลงทางหน้าต่างกลับไปทำแผลที่เรือนพักริมน้ำเอง เตี่ยพี่จะได้ไม่สงสัย พรุ่งนี้สิงค่อยมาหาใหม่นะจ๊ะ”


ปากก็พล่ามไปเรื่อย แต่จังหวะที่ขยับขาจะก้าวถอยหลัง ร่างสูงกลับเซวูบไปชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานเสียงดังตึง มือหนาต้องรีบคว้าขอบโต๊ะไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผาก ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยกวนโทสะ บัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือดราวกับกระดาษขาว ริมฝีปากที่เคยเจื้อยแจ้วเริ่มแตกระแหงและเขียวคล้ำลงเรื่อย ๆ ตามปริมาณเลือดที่ไหลทะลักออกมาไม่หยุด


ชมผาที่นั่งพับเพียบอยู่กับพื้นเงยหน้าขึ้นมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่บีบรัดอย่างรุนแรง


ทั้งโกรธ ทั้งเจ็บใจ ทั้งสมเพชตัวเองที่แยกแยะความรู้สึกไม่ออก ยิ่งเห็นไอ้เด็กเวรนี่ทำเป็นเก่ง ทำเป็นปากดีทั้งที่ยืนแทบจะไม่อยู่ เลือดสด ๆ ไหลหยดลงพื้นไม้จนเป็นแอ่ง ความกลัวในใจที่คิดว่ามันอาจจะไปนอนตายคากลางทางระหว่างหนีก็พุ่งวาบขึ้นมาจนขอบตาร้อนผ่าว


ร่างโปร่งผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือเรียวกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เขาจ้องเขม็งไปยังแผ่นหลังที่กำลังจะหันไปทางหน้าต่างด้วยสายตาวาวโรจน์ แววตาเด็ดเดี่ยวของนายวาณิชใหญ่แห่งตลาดชายป่ากลับคืนมาอีกครั้ง


“มึงก้าวขาออกไปสิ...”


น้ำเสียงของชมผาราบเรียบ เย็นเยียบ ทว่ากลับหนักแน่นและเฉียบขาดเสียยิ่งกว่าตอนที่เขาถือมีดจ้วงอีกฝ่าย


สิงหะชะงักกึก เท้าที่กำลังจะยกก้าวชะงักค้างอยู่กลางอากาศ


ชมผาสาวเท้าเข้าไปประชิดด้านหลัง รักษาระยะห่างเพียงหนึ่งก้าว นัยน์ตาเรียวจ้องตรงไปยังคนเจ็บที่กำลังยืนสั่นเทิ้ม


“ถ้ามึงกล้าก้าวขาข้ามธรณีหน้าต่างออกไปจากห้องกูตอนนี้... แม้แต่นิ้วเดียว” ชมผากดเสียงต่ำ ลอดไรฟันออกมาทีละคำอย่างเลือดเย็น “กูจะถือว่าระหว่างมึงกับกู... จบสิ้นกันแค่นี้ ชาตินี้ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก และอย่าได้สะเออะมาเสนอหน้า มาตามตอแย วุ่นวายในชีวิตกูอีกเป็นอันขาด!”


-------------------------------------
เดี๋ยวมาอัพต่อ ขอกำลังใจหน่อยน้าา

thai_boys

ขอบคุณมากๆนะครับ

มันอ้อย

สู้ ๆ ค้าบ รออ่าน :"D

nuangnut1996

สนุกมากครับ

nattiekung

ขอบคุณครับ

thai_boys

ขอบคุณมากๆครับ