อ้ายเสือ SS2 EP.2

NOOFONG

แสงเงินแสงทองของรุ่งอรุณเริ่มจับขอบฟ้า ทว่าห้องทำงานของนายตำรวจหนุ่มกลับยังคงจมดิ่งอยู่ในความมืดสลัว กลิ่นควันบุหรี่จาง ๆ ลอยอวลปะปนกับกลิ่นสนิมเหล็กของกระสุนปืน


เจ้าทัพนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน สองแขนท้าวศอกลงกับพื้นไม้ แผ่นหลังที่เคยเหยียดตรงอย่างสง่าผ่าเผยบัดนี้คู้ลงด้วยความเหนื่อยล้าเกินจะแบกรับ


เกือบไปแล้ว...


ถ้าเมื่อคืนลูกน้องของเขาเล็งต่ำลงมาอีกเพียงคืบ หรือถ้ากระสุนนัดนั้นเจาะเข้าตัดขั้วหัวใจ... วันนี้คนที่เขาเฝ้ารักและคะนึงหามาตลอดหลายปี คงกลายเป็นเพียงร่างไร้วิญญาณที่ถูกฝังไว้ใต้ผืนดินไปแล้ว


เจ้าทัพหลับตาลงอย่างขมขื่น ยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองด้วยความทรมานใจ เขารู้ดีว่าตนเองกำลังยืนอยู่บนทางแพร่งที่โหดร้ายที่สุด ด้านหนึ่งคือ เกียรติยศ เครื่องแบบข้าราชการ และความคาดหวังของวงศ์ตระกูล แต่อีกด้านหนึ่ง... คือ ลมหายใจของคนที่เขารักยิ่งกว่าชีวิตตัวเอง


เขาไม่อาจหลอกตัวเองได้อีกต่อไป ว่าตนจะสามารถควบคุมทุกอย่างในสนามรบได้ การที่เขาสวมเครื่องแบบนำกำลังตำรวจเข้าล้อมปราบ โดยหวังลึก ๆ ว่าจะคอย "ยั้งมือ" หรือใช้วิชาอาคมแอบคุ้มกันขวัญข้าวนั้น มันเป็นเพียงความโอหังที่โง่เขลา ควันปืนไม่มีตา ลูกน้องของเขาพร้อมจะลั่นไกเพื่อเอาชีวิตโจร และขวัญข้าวเองก็พร้อมจะแลกชีวิตเพื่อปกป้องชุมเสือ


ขืนปล่อยให้สถานการณ์ดำเนินไปเช่นนี้ วันข้างหน้า... คนที่ต้องลั่นไกปลิดชีพขวัญข้าว อาจไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นตัวเขาเอง


เสียงถอนหายใจยาวเหยียดดังแผ่วเบาในความเงียบ เจ้าทัพลืมตาขึ้น นัยน์ตาคมเข้มที่เคยฉายแววสับสนและหวาดหวั่น บัดนี้กลับนิ่งสงบลงอย่างประหลาด หากแต่เป็นความนิ่งที่แลกมาด้วยการตัดสินใจเด็ดขาด


เขาจะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว


ถ้าการเป็น "ตำรวจมือปราบ" หมายถึงการต้องต้อนขวัญข้าวเข้าสู่ลานประหาร เขาก็พร้อมจะโยนปลอกแขนและเครื่องแบบนี้ทิ้งไปเสีย แต่การจะเดินหันหลังให้เฉย ๆ ก็ไม่อาจช่วยอะไรได้ เพราะหากไม่มีเขาคอยคุม กำลังตำรวจจากพระนครก็จะส่งนายทหารที่เหี้ยมเกรียมกว่าเดิมเข้ามากวาดล้าง ชุมโจรก็จะต้องพินาศอยู่ดี


"รอก่อนนะขวัญ..."


เขาสูญเสียวันเวลาในอดีตไปนานเกินพอแล้ว และเขาจะไม่ยอมสูญเสียคนตรงหน้าไปให้ความตายเป็นอันขาด


เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองสามครั้งก่อนที่บานไม้จะถูกผลักเข้ามาโดยไม่รอคำอนุญาต ผู้ที่ก้าวเข้ามาคือ ‘สิงหะ’ ชายหนุ่มร่างโปร่งในชุดลำลอง เสื้อเชิ้ตพับแขนสบาย ๆ ขัดกับบรรยากาศตึงเครียดของสถานีตำรวจ


สิงหะกวาดสายตามองไปรอบห้อง สภาพของพี่ชายที่นั่งจมกองกระดาษ ดวงตาแดงก่ำจากการอดนอนทั้งคืน และกลิ่นควันบุหรี่ที่อบอวล บ่งบอกชัดเจนว่าเจ้าทัพไม่ได้ข่มตานอนเลยแม้แต่นาทีเดียว


“พี่ทัพ...” สิงหะปิดประตูลงกลอนเบา ๆ ก่อนจะเดินเข้ามาหยุดหน้าโต๊ะทำงาน กอดอกมองพี่ชายร่วมสายเลือดด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม “สิงได้ยินเรื่องเมื่อวานหมดแล้ว... ไอ้พวกข้างนอกมันลือกันให้แซ่ด ว่าพี่เอาพานท้ายปืนฟาดหน้าลูกน้องแทบหัก เพราะมันยิงโดนเสือขวัญ”


เจ้าทัพไม่ตอบ ทำเพียงแค่ยกมือกดหัวคิ้วที่เต้นตุบ พลางผ่อนลมหายใจหนักหน่วง


“ตั้งแต่เด็กจนโต พี่พาสิงแอบหนีพ่อไปขลุกอยู่ที่ชุมโจรนั่นกี่หน สิงตามพี่ไปจนแทบจะจำต้นไม้ทุกต้นในดงนั้นได้... สิงรู้ว่าพี่คิดยังไงกับเจ้าขวัญ และเจ้าขวัญสำคัญกับพี่ยังไง”


เมื่อได้ยินชื่อของคนที่ทำให้หัวใจรุ่มร้อนมาทั้งคืน เจ้าทัพก็เงยหน้าขึ้น สบตาน้องชายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความร้าวราน


“ถ้าแกรู้... แกก็ควรรู้ด้วยว่าเมื่อวาน ขวัญเกือบตายด้วยน้ำมือคนของเรา” เสียงของเจ้าทัพแหบพร่า สั่นเครือจนคนฟังใจหาย “กระสุนมันฝังเข้าที่ไหล่ซ้าย... เลือดท่วมตัว แขนตกห้อยไม่มีแรง ถ้ากระสุนมันเบี่ยงลงมาอีกนิดเดียวสิงหะ... ป่านนี้พี่คง...”


คำพูดขาดห้วงไปเพราะก้อนสะอื้นที่ตีตื้นขึ้นมาจุกคอ เจ้าทัพขบกรามแน่นเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์


สิงหะมองภาพพี่ชายที่เก่งกาจรอบด้าน ชายผู้มีวิชาอาคมแก่กล้าและไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร บัดนี้กลับดูแตกสลายและไร้หนทางอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที


“แล้วพี่คิดว่า... ฝั่งนั้นเขาจะปล่อยให้เรื่องมันจบแค่นี้เหรอ” สิงหะโน้มตัวเข้ามาใกล้ ลดเสียงลงต่ำ “เมื่อเช้ามืด คนของทางนั้นแอบส่งข่าวมาหาสิง”


เจ้าทัพชะงัก ช้อนสายตาขึ้นมองทันที


“สายข่าวนั้นบอกว่า ขวัญโดนหามกลับไปจมกองเลือด ต้องผ่ากระสุนสดๆ คาแคร่ไม้ไผ่ ไข้ป่าขึ้นสูงจนแทบไม่ได้สติ...” สิงหะพูดพลางถอนหายใจยาว แววตามีประกายความเป็นห่วงระคนเจ็บปวด


ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานไปชั่วอึดใจ สองพี่น้องสบตากันเนิ่นนาน


“แล้วพี่จะเอายังไงต่อ” สิงหะถามเสียงเรียบ “เบื้องบนในพระนครสั่งกดดันมาทุกวัน ให้กวาดล้างให้สิ้นซาก ขืนพี่ยังนำทัพไปปะทะกันแบบนี้เรื่อย ๆ สักวันหนึ่ง... ไม่พี่ก็พี่ขวัญ ต้องมีใครคนหนึ่งตายคาสนามรบ”


เจ้าทัพมองกองกระดาษแผนที่และยุทธการบนโต๊ะ ก่อนจะเลื่อนสายตาไปสบตาน้องชายด้วยความมุ่งมั่น


“พี่จะไม่ปล่อยให้มีใครต้องตายอีกแล้ว... สิงหะ ช่วยพี่เรื่องหนึ่งได้ไหม”


สิงหะสบตากับพี่ชาย นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ


“ถ้ามันจะช่วยชีวิตขวัญ...แล้วทำให้พี่ชายของสิงมีรอยยิ้มขึ้นมาบ้าง พี่สั่งมาเถอะ สิงยอมช่วยพี่ทุกอย่าง”






ตะวันสายโด่งสาดแสงผ่านกิ่งไม้ใหญ่ลงมากระทบแนวหลังคาสังกะสีของเพิงค้าขายท้ายตลาดชายป่า กลิ่นสมุนไพรแห้งและเสียงจอแจของผู้คนช่วยพรางความเคลื่อนไหวได้เป็นอย่างดี


สิงหะยืนพิงโคนต้นตะเคียนใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนสบาย ๆ ใต้ร่มเงาไม้ ชายหนุ่มไม่ได้มีท่าทีลุกลี้ลุกลนหรือหวาดกลัวใครหน้าไหน แววตาเจ้าเล่ห์ทอดมองตรงไปยังร่างโปร่งหลังเกวียนเทียมวัวอย่างใจเย็น... ‘พี่ชมผา’ ของเขายังคงงดงามสะดุดตาเสมอ แม้จะอยู่ในชุดผ้าฝ้ายปอน ๆ กับท่าทางขะมักเขม้นนับกระสอบยาก็ตาม


จริงอยู่ที่เขาทำเรื่องบัดซบไว้จนอีกฝ่ายแทบเสียสติ และตอนที่ความจริงเปิดเผยว่าไอ้สารเลวที่ลักพาตัวไปย่ำยีคือเขา พี่ชมผาก็แทบจะกลายเป็นบ้า หวาดผวาจนตัวสั่นงันงก ทว่าหลังจากที่เขาเทียวไล้เทียวขื่อ คุกเข่าตามง้อตามเช็ดตามกอด ยอมยกขึ้นหิ้งเป็นดั่งดวงใจ คอยปรนนิบัติพัดวีจนคนพี่เริ่มลดกำแพงลงบ้าง แม้จะยังไม่ยอมรับเขาเต็มร้อย แต่ก็ไม่ได้หยิบมีดไล่จ้วงเหมือนแรก ๆ


สิงหะกระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาพราวระยับอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า ทว่าพอก้าวเท้าออกจากเงามืด ท่าทีคุกคามก็ถูกสลัดทิ้งในพริบตา เขาลดไหล่ลง ปั้นหน้าเจื่อนแววตาละห้อย แปลงร่างเป็นไอ้โบ้ตัวโตที่แสนจะเชื่องเพื่อเอาใจเมียทันควัน


“พี่ชมผาจ๋า...”


เสียงทุ้มหวานออดอ้อนดังขึ้นข้างเกวียน ชมผาที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานถึงกับสะดุ้งสุดตัว ร่างโปร่งผวาเฮือกถอยกรูดไปชนกับล้อเกวียน นัยน์ตาเรียวเบิกกว้างด้วยความตระหนก แววตาหวาดระแวงจากก้นบึ้งที่เคยถูกกระทำยังคงฉายชัดอยู่ในนั้น ก่อนที่มันจะถูกฉาบทับด้วยความโกรธจัดเมื่อเห็นว่าใครเป็นคนโผล่หน้าเข้ามา


“ไอ้ระยำสิงหะ!” ชมผาตวาดแหว ปากไวตามสัญชาตญาณเพื่อกลบเกลื่อนความกลัวที่แล่นริ้วขึ้นมาในอก “มึงโผล่หัวสุนัขของมึงมาทำไมแถวนี้! ใครใช้ให้มึงมากระซิบข้างหูกู เดี๋ยวพ่อก็เอาสากกะเบือยัดปากแตก!”


สิงหะไม่เพียงแต่ไม่สะทกสะท้าน แต่กลับคลี่ยิ้มกว้างอย่างหน้าหนา ยืนมองคนพี่ด่าไฟแลบด้วยสายตาเอ็นดูเสียเต็มประดาราวกับกำลังฟังเสียงนกเสียงกาขับกล่อม เขายกสองมือขึ้นระดับอกเป็นเชิงยอมแพ้ ก้าวเข้าไปใกล้อีกครึ่งก้าวอย่างรู้จังหวะ


“ด่าอีกสิครับพี่ชมผา วันนี้เสียงใสเชียว ด่าแล้วสบายใจขึ้นไหมจ๊ะ” สิงหะแกล้งทำตาละห้อย ยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนชมผาต้องรีบยกกระสอบยาขึ้นมาขวางอกไว้ “สิงคิดถึงพี่แทบแย่ ไม่ได้เจอตั้งหลายวัน พี่ไม่คิดถึงผัวเด็กคนนี้บ้างเลยเหรอ”


“ผัวพะทำหอกอะไรของมึง! พูดจาหมา ๆ เดี๋ยวเถอะ!” ชมผาหน้าขึ้นสีจัด ทั้งโกรธทั้งขยะแขยง ทั้งยังระแวงสายตาคนในตลาด เขาพยายามข่มลมหายใจที่สั่นเทา มองซ้ายขวาก่อนจะกดเสียงต่ำขู่ฟ่อ “ถ้ามึงไม่ไสหัวไปตอนนี้ กูจะตะโกนให้พวกชุมเสือที่แฝงตัวอยู่มารุมกระทืบมึงให้จมดินค้างวดนี้แหละ!”


“โอ๊ย กลัวจังเลยจ้ะ” สิงหะแกล้งทำท่าทางหวาดกลัวอย่างกวนประสาท แต่แววตาคมกริบคู่นั้นกลับนิ่งสนิทและแฝงความดุดันที่ซ่อนไว้อย่างแนบเนียน ชายหนุ่มรู้ดีว่าชมผาไม่กล้าตะโกนหรอก เพราะถ้าคนอื่นรู้ว่าชมผาแอบติดต่อกับน้องชายตำรวจมือปราบ ชีวิตของชมผาในชุมโจรจะตกอยู่ในอันตรายทันที


เมื่อเห็นว่าแกล้งแหย่จนอีกฝ่ายคลายความตระหนกลงแล้ว สิงหะจึงยอมเปลี่ยนท่าที ชายหนุ่มค่อย ๆ วางซองเอกสารสีน้ำตาลหนาเตอะกับห่อยาชั้นดีลงบนขอบเกวียนข้างตัวชมผาอย่างทะนุถนอม


“เอาล่ะ ไม่แกล้งพี่แล้ว... สิงเอาของมาให้”


ชมผาเหลือบมองห่อยาและซองตั๋วเงิน คิ้วเรียวขมวดมุ่นอย่างระแวง “ของอะไร มึงคิดจะมาเล่นเล่ห์อะไรกับกูอีก”


“ยาฝรั่งของพี่ทัพ” สิงหะสบตาชมผา น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาเสี้ยวหนึ่ง แต่ก็ยังคงความนุ่มนวลไว้ “มียาลดไข้ ยาสมานแผล แล้วก็ตั๋วทอง พี่ทัพฝากมาให้พี่เอาไปรักษาเจ้าขวัญ... เมื่อวานขวัญโดนยิง พี่ทัพแทบจะคลั่งตายอยู่แล้ว”


ได้ยินชื่อขวัญข้าว ท่าทีของชมผาก็ชะงักไป ความเป็นห่วงน้องชายพุ่งแซงหน้าความโกรธ แววตาสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด ชมผาเหลือบมองซองยาอย่างชั่งใจ ยาแผนปัจจุบันและของพวกนี้หายากยิ่งกว่าทองในดงลึก และตอนนี้ขวัญข้าวกำลังต้องการมันอย่างที่สุด


“พี่ชายมึงเพิ่งจะสำนึกได้รึไง...” ชมผาเค่นเสียงประชด พลางเอื้อมมือไปหยิบห่อยามาถือไว้แนบอกอย่างหวงแหน แม้จะยังแค้นเคือง แต่เขาก็ไม่โง่พอที่จะปฏิเสธสิ่งที่สามารถช่วยชีวิตขวัญข้าวได้ “ถ้าพี่มึงยังมีสมอง ก็สั่งถอยตำรวจตะเวนกลับไปให้หมด อย่าสะเออะโผล่ไปแถวนั้นอีก ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่ากูไม่เตือน”


“จ้า ๆ ผมจะไปบอกพี่ทัพให้นะจ๊ะ เมียสั่งอะไรผมก็ทำตามหมดนั่นแหละ” สิงหะตอบรับเสียงระรื่น พลางฉวยโอกาสตอนที่ชมผากำลังเผลอ เอื้อมมือหนาไปคว้าหมับเข้าที่ปลายนิ้วเรียวของอีกฝ่าย ลูบไล้เบา ๆ อย่างถือสิทธิ์


“ไอ้สิงหะ! ปล่อย!” ชมผาชักมือกลับทันควันราวกับโดนของร้อน ใบหน้าตื่นตระหนกขึ้นมาแวบหนึ่งจากแผลใจเดิม


สิงหะเห็นแววตาหวาดหวั่นนั้นแล้วก็ยอมปล่อยมือแต่โดยดี ไม่ได้คิดจะรุกรานให้คนพี่ต้องเตลิด เขาชอบเวลาเห็นชมผาปากเก่งด่าทอเขามากกว่าเวลาที่อีกฝ่ายตัวสั่นด้วยความกลัว ชายหนุ่มจึงยิ้มตาหยี แกล้งทำหน้าซื่อตาใสเหมือนหมาเชื่อง ๆ อีกครั้ง


“งั้นสิงไปก่อนนะพี่ชมผา... ยาพวกนั้น รีบเอาไปให้ขวัญกินล่ะ” สิงหะถอยหลังออกมาสองก้าว ก่อนจะขยิบตาให้คนพี่ทีหนึ่ง “ดูแลตัวเองดี ๆ นะจ๊ะ ไว้คืนไหนว่าง ๆ ... สิงจะแอบแวะไปนอนกอดให้หายคิดถึงที่เรือน”


“มึงลองมาสิ! กูจะเอาน้ำร้อนลวกไข่ให้มึงวิ่งไม่ทันเลยคอยดู!” ชมผาแหวใส่หน้าทันควัน มือคว้าด้ามทัพพีตักยาขึ้นมาเงื้อทำท่าจะปาใส่


สิงหะหัวเราะร่วนในลำคออย่างอารมณ์ดี ชายหนุ่มหมุนตัวเดินล้วงกระเป๋ากลับเข้าไปในกลุ่มฝูงชนอย่างผ่อนคลาย ปล่อยให้ชมผายืนฮึดฮัดหน้าแดงก่ำอยู่หลังเกวียน... โดนด่าไปเป็นชุดแบบนี้ ค่อยรู้สึกกระชุ่มกระชวยหัวใจหน่อย อย่างน้อยเมียเขาก็ยังยอมรับของ และยังยอมมีปากเสียงด้วย ไม่ได้หนีเตลิดไปไหน แค่นี้ไอ้หมาตัวนี้ก็พอใจแล้ว




-----------------------------
ชอบความปากร้ายของชมผานะ
ด่าผัวทุกวัน

nuangnut1996

สนุกมากครับ