พี่ครับ…..ไฟล์ผมพัง - ตอนที่ 20 - จบ

Seradol

หลังหกโมงเย็น

หกเดือนต่อมา

18:34

ผมยังอยู่ที่บริษัท

คนเดียว

เกือบ

ฝ่าย Production ด้านล่างน่าจะยังมีคน

Security อยู่

แม่บ้านคงยังไม่กลับ

แต่ชั้นของผม—

เงียบ

ไฟดับไปครึ่งหนึ่ง

เหลือแถวโต๊ะผม

กับห้องประชุมด้านใน

ผมนั่งหน้า Notebook

กำลังไล่ Budget ปีหน้า

งานใหม่—

ไม่ได้ง่ายกว่าเดิม

จริง ๆ

หนักกว่า

ทีมใหญ่ขึ้น

โรงงานสองแห่ง

ERP

Infrastructure

Cybersecurity

Automation

Project

Vendor

Meeting

Budget

User

ทุกอย่างที่ผมเคยทำ

แต่เยอะขึ้นประมาณสามเท่า

บางวันผมคิดถึงบริษัทเก่า

คิดถึงพี่โอ๊ต

คิดถึงโต๊ะเดิม

คิดถึงเสียงคนเดิน

คิดถึง—

“พี่…”

ผมหยุด

เสียงฝีเท้า

คุ้น

ทั้งที่ไม่ได้ยินใน Office นี้ทุกวัน

ผมไม่หัน

เสียงหยุดหลังโต๊ะ

“พี่”

ผมมองเวลา

18:34

ก่อนยิ้ม

“อะไร”

เงียบ

แล้วประโยคหนึ่ง—

ที่ผมไม่ได้ยินต่อหน้ามานาน

“ว่างปะ”

มือผมหยุดบน Keyboard

ผมหัน

ต้นยืนอยู่

เสื้อเชิ้ตพับแขน

กางเกงดำ

ผมยุ่งนิดหน่อย

หน้าตาเหนื่อย

มือหนึ่งถือถุงอาหาร

อีกมือ—

ถือกาแฟสองแก้ว

ผมมองมัน

เหมือนภาพเก่า

ต่างแค่วันนี้

ไม่มี Notebook พัง

ไม่มีสีหน้าขอความช่วยเหลือ

ไม่มีข้ออ้าง

ผมถาม

“ถ้ากูบอกไม่ว่าง มึงจะกลับไหม”

ต้นยิ้ม

“ไม่”

ผมหัวเราะ

“แล้วถามทำไม”

มันเดินเข้ามา

วางกาแฟ

แก้วหนึ่งตรงหน้าผม

“หวานน้อย”

ผมมอง

“ไม่ได้ฝาก”

“รู้ครับ”

คำเดิม

ทุกอย่างคำเดิม

แต่หัวใจผม—

ไม่เหมือนเดิมแล้ว

⸻

“มาทำไม”

ผมถาม

ต้นลากเก้าอี้จากโต๊ะข้าง ๆ

มานั่ง

เสียงขาเก้าอี้ครูดพื้น

ผมหยุด

มอง

ต้นมองกลับ

“อะไร”

“เปล่า”

“คำต้องห้าม”

ผมหัวเราะ

“เสียงเก้าอี้”

“ทำไม”

“คิดถึง”

ต้นยิ้ม

“ผมหรือเก้าอี้”

“เก้าอี้”

“งั้นผมกลับ”

มันทำท่าลุก

ผมจับข้อมือ

“นั่ง”

ต้นหัวเราะ

“มีสิทธิ์จับด้วยเหรอ”

ผมหยุด

ประโยคนี้—

ครั้งหนึ่ง

เคยทำเราเจ็บ

ผมไม่มีสิทธิ์

มึงเป็นอะไรกับกูถึงจะมาห้าม

งั้นกูก็ไม่มีสิทธิ์เหมือนกัน

ผมมองมือ

ที่จับมันอยู่

ก่อนตอบ

“มี”

ต้นเงียบ

“สิทธิ์อะไร”

รู้ว่าแกล้ง

ผมก็เล่น

“แฟน”

มันยิ้ม

“แค่นั้น?”

“คนอยู่บ้านเดียวกัน”

“แค่นั้น?”

“เจ้าของถุงเท้าที่กูต้องเก็บ”

“เดี๋ยวนี้ลงตะกร้าแล้ว”

“บางวัน”

“แค่นั้น?”

ผมหรี่ตา

“จะเอาอะไร”

ต้นยิ้ม

“ไม่รู้”

“กวนตีน”

มันหัวเราะ

⸻

เราอยู่บ้านใหม่มาเกือบหกเดือน

ตอนแรก—

คิดว่าจะลงตัว

ไม่

ต้นยังรก

ผมยังบ่น

ต้นยังลืมแก้ว

ผมยังชอบจัดของ

แต่เดี๋ยวนี้—

ก่อนผมย้ายของมัน

“อันนี้ย้ายได้ไหม”

ก่อนต้นทิ้งถุงเท้า

บางที—

มันหยุด

มอง

แล้วเดินเอาไปใส่ตะกร้าเอง

พร้อมหันมาถาม

“เห็นไหม”

“เห็น”

“เก่งไหม”

“อายุยี่สิบแปดแล้ว”

“ชมหน่อย”

“เก่งครับ”

มันยิ้มเหมือนเด็ก

⸻

เราทะเลาะกัน

แน่นอน

ครั้งหนึ่งเรื่องค่าไฟ

ต้นเปิดแอร์

เปิดทีวี

เปิดไฟห้องนั่งเล่น

แล้วเข้าไปอาบน้ำ

ผมเดินปิดหมด

มันออกมา

“ปิดทีวีทำไม”

“ไม่มีคนดู”

“ผมฟัง”

“มึงอยู่ห้องน้ำ”

“ฟังได้”

“เปลืองไฟ”

“นิดเดียว”

“นิดเดียวทุกวันก็—”

ทะเลาะ

อีกครั้ง—

ผมเอาเสื้อขาวมันซักรวมผิด

สีตก

ต้นยืนถือเสื้อชมพูอ่อน

“พี่”

“อะไร”

“นี่อะไร”

“เสื้อ”

“สีอะไร”

ผมมอง

“ชมพู”

“ตอนซื้อ?”

“ขาว”

ผมหัวเราะก่อน

ต้นพยายามโกรธ

สุดท้ายหัวเราะตาม

มันยังใส่เสื้อตัวนั้นอยู่

บอกว่า

“Limited Edition”

⸻

มีคืนหนึ่ง

ต้นกลับบ้านเกือบเที่ยงคืน

ผมหลับไปแล้ว

ตื่นเพราะเตียงยุบ

มันนอนลง

ไม่ได้อาบน้ำ

ผมหัน

“ไปอาบ”

“ไม่ไหว”

“ต้น”

“พรุ่งนี้”

“เหม็น”

มันเงียบ

ก่อนพูด

“วันนี้ลูกค้าด่าผม”

ผมหยุด

หันกลับ

“เรื่อง”

มันเล่า

ผมฟัง

สิบห้านาที

ยี่สิบ

พอเล่าจบ—

ผมถาม

“จะอาบน้ำยัง”

ต้นหัวเราะ

“พี่แม่ง”

“ไป”

มันลุก

ก่อนเข้าห้องน้ำ หันมา

“ขอบคุณนะ”

“เรื่อง”

“ฟัง”

ผมพยักหน้า

“อือ”

บางครั้ง—

มันไม่ได้ต้องการให้ผมแก้

ผมจำได้แล้ว

⸻

ส่วนผม

มีวันที่ Server ล่ม

ตั้งแต่บ่ายสาม

ลากถึงตีหนึ่ง

ต้นส่งข้อความ

ต้น: กลับกี่โมง

นนท์: ไม่รู้

ต้น: กินอะไรยัง

นนท์: ยัง

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

Security โทรขึ้นมา

“มีคนเอาของมาส่งครับ”

ผมลง

ต้นยืนอยู่

ถือข้าว

“มาทำไม”

“เอาข้าวมา”

“ขับมาตั้งไกล”

“บ้านก็ทางนี้”

“แต่มึงเพิ่งกลับจากระยอง”

“ครับ”

“เหนื่อย”

“ครับ”

“แล้วมา?”

มันมอง

“แฟนยังไม่ได้กินข้าว”

แค่นั้น

ผมรับถุง

“ขอบคุณ”

ต้นยิ้ม

“ผมกลับก่อนนะ”

“อือ”

“ถึงบ้านจะบอก”

ผมหยุด

“ไม่ต้อง”

ต้นมอง

ผมพูด

“กูตามกลับ”

“งาน?”

“กินข้าวแล้วอีกนิด”

ต้นยิ้ม

“ครับ”

คืนนั้น—

เราเข้าบ้านพร้อมกัน

ตีหนึ่งสี่สิบเจ็ด

ไม่มีใครโรแมนติก

ต้นบ่นง่วง

ผมบ่นปวดหลัง

อาบน้ำ

นอน

จบ

แต่ผมจำได้

⸻

“พี่”

เสียงต้นดึงผมกลับมา

18:41

“อะไร”

“ทำงานอีกนานไหม”

“นิดหนึ่ง”

“นิดหนึ่งของพี่กี่ชั่วโมง”

“ครึ่ง”

“ผมหิว”

“กินก่อน”

“รอ”

“ทำไม”

ต้นเปิดถุง

กลิ่นข้าวออก

“ซื้อของพี่มาด้วย”

ผมมอง

ร้านข้าวต้ม

ร้านเดิม?

“มึงไปซื้อที่ไหน”

ต้นยิ้ม

“สาขาแถวนี้”

ผมเปิด

เมนูที่ชอบ

ไม่มีไข่เค็ม

ผมหัวเราะ

“ยังจำ?”

ต้นมองเหมือนผมถามโง่

“จำดิ”

ครั้งแรกที่กินข้าวด้วยกัน

มันจำได้แล้วว่าผมไม่ชอบไข่เค็ม

ตอนนั้นผมยังคิดว่า—

คนอะไรจำเรื่องไร้สาระ

ตอนนี้

ผมรู้แล้ว

ความสัมพันธ์ส่วนใหญ่

ประกอบจากเรื่องไร้สาระพวกนี้แหละ

⸻

ผม Save งาน

ปิด Notebook

ต้นมอง

“เสร็จ?”

“พอ”

“กลับ?”

“กินก่อน”

เรานั่งกินที่โต๊ะทำงาน

ต้นเล่าเรื่องทีม

ผมเล่าเรื่อง Budget

มันบ่นลูกน้อง

ผมบ่น Vendor

เรื่องธรรมดา

ไม่มีคำสารภาพรัก

ไม่มีน้ำตา

ไม่มีดราม่า

ผมชอบ

เพราะครั้งหนึ่ง—

กว่าจะได้ความธรรมดานี้มา

เราแม่งร้องไห้กันไปเท่าไหร่

⸻

19:18

เราเก็บของ

เดินออกจาก Office

ต้นเอื้อมมาจับมือ

ผมมอง

มันหยุด

“อะไร”

“ยังอยู่บริษัท”

ต้นปล่อยทันที

“ขอโทษ”

ผมหัวเราะ

แล้วจับกลับ

ต้นมอง

“ไหนบอก…”

“บริษัทใหม่”

“กฎเก่าใช้ไม่ได้?”

“ไม่ได้”

มันยิ้ม

“งั้นตั้งกฎใหม่”

“อะไร”

ต้นบีบมือ

“หลังหกโมงจับได้”

ผมหัวเราะ

“ปัญญาอ่อน”

“ตกลง?”

ผมมองทางเดิน

มีพนักงานสองคนเดินสวน

ผมไม่ได้ปล่อย

“อือ”

ต้นยิ้ม

⸻

ลิฟต์ลง

ต้นถาม

“แม่โทรมายัง”

“โทร”

“ว่า”

“ถามเสาร์นี้ไปกินข้าวไหม”

“ไป”

“ไม่ถามกู?”

“ผมจะไป”

“แม่กูหรือแม่มึง”

ต้นยิ้ม

“อนาคตไม่รู้”

ผมหัน

“อะไรนะ”

“เปล่า”

“คำต้องห้าม”

มันหัวเราะ

“อยากไป”

“เออ”

แม่กับต้น—

เข้ากันได้ดีเกินคาด

ครั้งแรกที่พาไปกินข้าว

ต้นเกร็งจนแทบไม่พูด

แม่ถามเรื่องงาน

เรื่องบ้าน

เรื่องอาหาร

ไม่ได้ถามอะไรประหลาด

ก่อนกลับ—

แม่ยัดกับข้าวให้ต้นสามถุง

แล้วบอก

“นนท์มันกินไม่เป็นเวลา ฝากดูด้วย”

ต้นตอบ

“ครับ”

ตั้งแต่นั้น

สองคนนี้รวมทีมกันบ่นผม

ผมเริ่มสงสัยว่าการเปิดตัวเป็นความคิดที่ผิด

⸻

ถึงรถ

ต้นโยนกุญแจให้

“พี่ขับ”

“รถมึง”

“เหนื่อย”

“กูก็ทำงาน”

“ผมขับมาหา”

“แล้ว?”

“แฟนขับกลับ”

ผมรับกุญแจ

“ใช้กู”

“ครับ”

ขึ้นรถ

ต้นคาดเข็มขัด

ไม่ถึงสิบนาที—

หลับ

ผมหันมองตอนติดไฟแดง

หน้ามันเปลี่ยนไปนิดหนึ่ง

โตขึ้น

งานทำให้ดูเหนื่อยขึ้น

มีริ้วบาง ๆ ใต้ตา

แต่เวลาหลับ—

ยังเหมือนคนที่เคยนั่งรอผมทำงาน

แล้วบอกว่า

ไม่รีบ

ทั้งที่จริงอยากอยู่ด้วย

ผมเอื้อม

ลดแอร์ฝั่งมัน

ขับต่อ

⸻

20:26

ถึงบ้าน

ผมจอด

“ต้น”

ไม่ตื่น

“ต้น”

“หือ”

“ถึงแล้ว”

มันลืมตา

มองรอบ

“ถึงบ้าน?”

“อือ”

มันยิ้มง่วง ๆ

“ถึงบ้านแล้ว”

ประโยคธรรมดา

แต่ผมยังชอบ

เราเอาของขึ้น

เปิดประตู

รองเท้าสองคู่

วางข้างกัน

ต้นถอดถุงเท้า

โยน—

ผมหัน

มันชะงัก

มองผม

มองถุงเท้า

เดินกลับ

หยิบ

เอาใส่ตะกร้า

“เห็นไหม”

ผมหัวเราะ

“เก่งมาก”

“Reward?”

“ไม่มี”

“หอม?”

“ไปอาบน้ำ”

ต้นเดินเข้ามา

หอมแก้มเร็ว ๆ

“เอาเอง”

“ไอ้เหี้ย”

มันวิ่งเข้าห้องน้ำ

ผมหัวเราะ

⸻

ก่อนนอน

ผมแปรงฟัน

ต้นยืนข้าง

แปรงสีฟ้าดำ

สีฟ้า

สองอัน

ยังอยู่

เราเปลี่ยนมาแล้วหลายด้าม

แต่ยังซื้อสีเดิม

ต้นบอก—

จะได้รู้ว่าอันไหนของใคร

ผมคิดว่าเหตุผลจริงคือ

มันชอบให้เหมือนรูปแรก

ต้นบ้วน

มองกระจก

“พี่”

“หือ”

“ถ่ายรูปไหม”

ผมหัวเราะ

“อีกแล้ว?”

“ครบรอบ”

“ครบรอบอะไร”

ต้นหยิบโทรศัพท์

เปิดรูปเก่า

รูปแปรงสองอัน

วันที่ถ่าย—

วันนี้เมื่อหนึ่งปีก่อน

ผมหยุด

“มึงจำ?”

“ครับ”

“หนึ่งปีแล้ว?”

“ตั้งแต่มีแปรงพี่ที่ห้องผม”

ผมมองรูปเก่า

แล้วมองของจริง

สถานที่เปลี่ยน

งานเปลี่ยน

บ้านเปลี่ยน

เราเองก็เปลี่ยน

แต่สองอันยังวางข้างกัน

ต้นถ่าย

แชะ

“ตั้งชื่ออะไร”

ผมถาม

มันคิด

“ปีสอง”

ผมหัวเราะ

“มั่นใจ?”

ต้นมอง

“อะไร”

“ว่ามีปีสอง”

มันหยุด

ผมไม่ได้ถามเพราะกลัว

แค่แกล้ง

แต่ต้นตอบจริง

“ไม่รู้”

ผมหัน

มันยิ้ม

“แต่พรุ่งนี้ก็ยังเอาพี่อยู่”

ผมหยุด

จำได้

คืนหนึ่ง—

ผมเคยบอกมัน

วันนี้กูเอามึง

พรุ่งนี้ค่อยเลือกกันใหม่

ผมยิ้ม

“กูก็เอามึง”

“พรุ่งนี้?”

“พรุ่งนี้ค่อยถาม”

ต้นหัวเราะ

“ได้”

⸻

เราขึ้นเตียง

ไฟปิด

ต้นนอนฝั่งเดิม

ผมฝั่งเดิม

ไม่ถึงนาที—

มันขยับมากอด

“ร้อน”

“เปิดแอร์แล้ว”

“มึงร้อน”

“ทน”

“ต้น”

“ครับ”

ผมปล่อย

จริง ๆ

ชินแล้ว

ก่อนหลับ—

โทรศัพท์ต้นดัง

มันหยิบ

“ใคร”

ผมถาม

“น้องในทีม”

“ดึกแล้ว”

“น่าจะเรื่องลูกค้า”

ต้นพิมพ์ตอบ

ผมมอง

แล้วนึกถึงวันแรกอีกครั้ง

ตอนนั้น—

ผมเป็นคนถูกตามเรื่องงาน

ต้นเป็นคนมาขอความช่วยเหลือ

วันนี้

มันเป็น Manager แล้ว

มีคนโทรตามมัน

ผมเองก็ย้ายบริษัท

มีทีมใหม่

บ้านใหม่

ชีวิตใหม่

บางอย่างเดินมาไกลจนถ้าไม่หันกลับไปมอง—

ก็ไม่รู้เลยว่าไกลแค่ไหน

ต้นวางโทรศัพท์

“เรียบร้อย”

“อือ”

“นอน”

“อือ”

เงียบ

แล้วมันถาม

“พี่”

“อะไรอีก”

“มีความสุขไหม”

คำถามง่าย

แต่ผมคิดนาน

ไม่ใช่เพราะตอบไม่ได้

เพราะอยากตอบให้จริง

“มี”

ต้นเงียบ

“มึงล่ะ”

“มี”

“ดี”

“แค่นี้?”

“จะเอาอะไร”

“ไม่รู้”

ผมหัวเราะ

“กูมีความสุข”

ผมหันไปหา

“ไม่ได้ทุกวัน”

“…”

“บางวันงานเหี้ย”

“…”

“บางวันมึงกวนตีน”

“…”

“บางวันกูก็กวนตีน”

“อันนี้ทุกวัน”

“หุบปาก”

ต้นหัวเราะ

ผมพูดต่อ

“แต่โดยรวม…”

ผมจับมือมันใต้ผ้าห่ม

“กูชอบชีวิตตอนนี้”

ต้นบีบมือ

“ผมด้วย”

“งั้นนอน”

“ครับ”

⸻

ผมหลับตา

แต่ยังไม่หลับ

ในความมืด

ผมนึกถึงตัวเองเมื่อปีก่อน

ผู้ชายอายุสามสิบ

นั่งทำงานคนเดียว

18:34

คิดแค่ว่าจะปิดงานเมื่อไหร่

กลับบ้าน

อาบน้ำ

นอน

ตื่น

ทำงาน

ไม่ได้ทุกข์

แต่ก็ไม่ได้รู้ว่าชีวิตยังมีพื้นที่ว่างตรงไหน

จนมีเด็ก Sales คนหนึ่ง

ถือไฟล์ Excel พัง ๆ

เดินเข้ามา

ลากเก้าอี้มานั่ง

ซื้อกาแฟโดยไม่ถาม

รอโดยไม่จำเป็น

ส่งหัวใจมาแล้วทำให้ผมคิดมาก

หึงทั้งที่ไม่มีสิทธิ์

ร้องไห้

ทะเลาะ

ถอย

กลับมา

รอ

แล้วรออีก

กว่าผมจะยอมรับว่า—

ผมไม่ได้กลัวมัน

ผมกลัวตัวเอง

กลัวคำว่าแฟน

กลัวผู้ชาย

กลัวบริษัท

กลัวคนอื่นรู้

กลัวเสียมัน

กลัวรักแล้วต้องเปลี่ยน

สุดท้าย—

ทุกอย่างที่กลัว

เกิดขึ้นบางส่วน

คนอื่นรู้

งานเปลี่ยน

บ้านเปลี่ยน

เราทะเลาะ

เราเคยเกือบห่าง

มันย้ายไปสองร้อยกิโล

ผมต้องย้ายงาน

ไม่มีอะไรเหมือนเดิม

แต่ผมไม่ได้เสียมัน

กลับกัน—

ผมได้รู้ว่า

ความรักไม่ได้ทำให้ชีวิตหยุดเปลี่ยน

มันแค่ทำให้ตอนชีวิตเปลี่ยน

เรามีใครอีกคนยืนอยู่ข้าง ๆ

แล้วถามว่า

เอายังไงต่อ

⸻

เช้าวันต่อมา

06:48

นาฬิกาดัง

ผมปิด

ต้นไม่ขยับ

“ตื่น”

“ห้านาที”

“เมื่อวานก็ห้านาที”

“วันนี้จริง”

“ลุก”

“พี่…”

“อะไร”

มันลืมตาข้างเดียว

“ว่างปะ”

ผมหัวเราะ

“หกโมงเช้า”

“ถามเฉย ๆ”

“ไม่ว่าง”

“งั้นไม่ลุก”

ผมดึงผ้าห่ม

ต้นดึงกลับ

“ต้น”

“ครับ”

“สาย”

“กอดก่อน”

“ไม่”

“งั้นไม่ไปทำงาน”

“มึงเป็น Manager”

“Manager ก็กอดแฟนได้”

ผมหัวเราะ

สุดท้าย—

กอด

สิบวินาที

ต้นปล่อย

“โอเค”

“ลุก”

“ครับ”

มันเดินงัวเงียเข้าห้องน้ำ

ผมตาม

เราแปรงฟัน

ยืนข้างกัน

ธรรมดา

มาก

และผมชอบมันชิบหาย

⸻

07:42

เราออกจากบ้าน

ต้นล็อกประตู

ผมเช็กอีกที

“ล็อกแล้ว”

“รู้”

“แล้วดึงทำไม”

“เช็ก”

“โรคจิต”

“ไปทำงาน”

ลงลิฟต์

ถึงที่จอดรถ

วันนี้เราไปคนละทาง

ต้นเดินไปทางรถตัวเอง

ผมเรียก

“ต้น”

มันหัน

“อะไร”

ผมเกือบพูด

ขับดี ๆ

แต่เปลี่ยน

“เย็นนี้กลับกี่โมง”

ต้นคิด

“ประมาณหกครึ่ง”

“กูอาจทุ่ม”

“ผมรอ”

คำเดิม

เหมือนเมื่อก่อน

ผมหยุด

“ไม่ต้องรอก็ได้”

ต้นเลิกคิ้ว

ผมหัวเราะ

“ไม่ได้หมายความว่าเสียเวลา”

มันยิ้ม

จำได้เหมือนกัน

“รู้”

“หิวก็กินก่อน”

“รู้”

“ง่วงก็นอน”

“รู้”

“แต่…”

ผมหยุด

“ถ้ายังไม่เหนื่อย”

ต้นมอง

“รอกูก็ได้”

มันยิ้ม

“ครับ”

“ครับแบบ?”

“อยากรอ”

ผมพยักหน้า

“เย็นเจอกัน”

“ที่บ้าน?”

ผมมอง

ก่อนยิ้ม

“ที่บ้าน”

ต้นขึ้นรถ

ผมขึ้นรถตัวเอง

เราออกไปคนละทาง

ไม่มีใครรู้ว่าวันนี้จะเกิดอะไร

งานอาจมีปัญหา

ลูกค้าอาจโทร

Server อาจล่ม

ต้นอาจกลับดึก

ผมอาจประชุมยาว

เราอาจทะเลาะเรื่องอะไรโง่ ๆ ตอนกลางคืน

ไม่มีใครรู้

และผมไม่ต้องรู้แล้ว

เพราะความสัมพันธ์ของเราไม่เคยรอดมาได้ด้วยการรู้อนาคต

มันรอดมาได้เพราะ—

ทุกครั้งที่มีอะไรเปลี่ยน

เรากลับมาคุย

ทุกครั้งที่หลง

เรากลับมาหา

ทุกครั้งที่กลัว

สุดท้ายเรายังเลือกกัน

ผมเลี้ยวออกจากบ้าน

โทรศัพท์เชื่อมกับรถ

ข้อความเข้า

ต้น

ต้น: พี่

ผมกดอ่านผ่านหน้าจอ

ต้น: เย็นนี้กินข้าวต้มปะ

ผมหัวเราะ

กด Voice Reply

“เออ”

ข้อความส่ง

ไม่ถึงนาที

มันตอบ

ต้น: ไข่เค็ม?

ผมพูดออกมาคนเดียวในรถ

“กวนตีน”

ข้อความอีกอันตามมา

ต้น: ล้อเล่นครับ ❤️

ผมยิ้ม

ขับต่อ

⸻

ผมเคยคิดว่าเรื่องของเราน่าจะเริ่มในวันที่ผมยอมรับว่าชอบมัน

แต่ไม่ใช่

มันเริ่มก่อนหน้านั้นมาก

อาจเป็นตอนที่มันลากเก้าอี้มานั่ง

ตอนที่ซื้อกาแฟสองแก้ว

ตอนที่รอ

ตอนที่ผมเอาโจ๊กไปให้

หรือตอนที่ผมเริ่มจำเสียงฝีเท้ามันได้

ผมเองก็ไม่รู้

รู้แค่ว่า—

เมื่อก่อน

หลังหกโมงเย็น

ต้นมาหาผม

เพราะมันอยากอยู่ใกล้

ส่วนวันนี้

ไม่ต้องมี Excel พัง

ไม่ต้องมี Printer เสีย

ไม่ต้องมี Wi-Fi ใช้ไม่ได้

ไม่ต้องมีข้ออ้างอะไรแล้ว

เพราะพอเลิกงาน—

เราก็แค่กลับบ้าน

บ้านเดียวกัน

และถ้าวันไหนผมยังทำงานอยู่

18:34

แล้วได้ยินเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคย

ก่อนเสียงหนึ่งจะถามว่า

“พี่…ว่างปะ”

ผมก็คงตอบเหมือนเดิมว่า

“ถ้ากูบอกไม่ว่าง มึงจะกลับไหม”

มันก็คงตอบว่า

“ไม่”

แล้วผมก็คงด่ามันว่า

“แล้วถามทำไม”

ก่อนปิด Notebook

เก็บของ

แล้วกลับบ้านกับมันอยู่ดี

เพราะเมื่อก่อน—

มันมาหาผมเพราะอยากอยู่ใกล้

แต่ตอนนี้

มันมารับผมกลับบ้าน

และสำหรับผม—

แค่นั้น

ก็เป็นตอนจบที่ดีพอแล้ว

<<<<<<<< จบ >>>>>>>>>>

Seradol

จริงๆ มีตอนพิเศษเขียนไว้ด้วนนะ เป็น nc นิดๆ ไม่รู้อยากอ่านกันไหมมม

abc55

เป็นนิยายอีกเรื่องในเว็บนี้ ที่ดีมากกกกกก
จบแบบแฮปปี้ๆ น่ารักสุดๆๆๆ

Nestle

จบแล้วว ชอบตรงที่บอกกว่าจะหาความธรรมดาได้ ผ่านอะไรมาเยอะมาก ขอบคุณครับ แต่อยากอ่านตอนพิเศษที่มี NC นิดๆ ยิ่งกับนนท์ที่ไม่เคยกับผู้ชายเลย อยากอ่านมุมมองและจิตใจมากกกก

nuangnut1996

สนุกมากครับ

xiaoxwai

ยกให้เป็นหนึ่งในเรื่องที่ชอบมากที่สุดที่เคยอ่านในเว็บนี้เลยครับ

GuN009

ตามอ่านมาตลอด ชอบมากครับ
เขียนได้ธรรมชาติ ไหลลื่น อ่านสนุก
ยิ้ม หัวเราะ เกือบร้องไห้ ตามไปด้วยเลย
เสียดายที่จบ  แต่จะเสียดายถ้าไม่ได้อ่าน
ขอบคุณนะครับ

Nukinho

ตามอ่านตั้งแต่ต้นจนจบ เป็นเรื่องราวที่ดีมาก ๆ อ่านไปก็เติบโต และเรียนรู้ไปพร้อม ๆ กับตัวละครเลย ขอบคุณมาก ๆ และเป็นกำลังใจให้มีผลงานดี ๆ ออกมาเรื่อย ๆ นะครับ

thai_boys

ขอบคุณมากๆนะครับ