พี่ครับ…..ไฟล์ผมพัง - ตอนที่ 19

Seradol

คราวนี้กูไปหามึง

ผมไม่ได้บอกต้น

เรื่อง Option 2

คืนนั้น

ไม่ใช่เพราะจะปิดบัง

แต่เพราะ—

ผมยังไม่มีอะไรให้บอก

ความคิดว่า

ถ้ากูลองหางานฝั่งตะวันออกล่ะ

มันง่าย

แต่ชีวิตจริงไม่ใช่ Excel

ผมเพิ่งรับตำแหน่งใหม่

เงินเดือนดีขึ้น

ทีมใหญ่ขึ้น

มีคนที่ผมต้องรับผิดชอบ

Project ที่เพิ่งเริ่ม

งานที่ผมสร้างมาหลายปี

จะให้ตื่นเช้ามาแล้วพูดว่า

งั้นกูลาออกไปอยู่กับแฟน

มันไม่ใช่ผม

และต้นก็คงไม่ยอม

ผมรู้

เพราะถ้าสลับกัน—

ผมก็ไม่ยอมเหมือนกัน

⸻

คืนนั้นเราคุยเรื่องระยองถึงตีหนึ่ง

“เขาให้เวลาตอบกี่วัน”

“สองอาทิตย์”

“เงินเพิ่ม?”

ต้นบอก

ผมพยักหน้า

เยอะ

“ทีม?”

“ประมาณสิบกว่าคน”

“พื้นที่?”

“ชลบุรี ระยอง จันทบุรี ตราด”

“หนัก”

“ครับ”

“อยาก?”

ต้นมอง

“อยาก”

ครั้งนี้พูดเต็มเสียง

ผมชอบ

“ดี”

ต้นเงียบ

“พี่”

“หือ”

“อย่าพูดดีเฉย ๆ”

ผมหัวเราะ

“รู้แล้ว”

ผมจับมือ

“กูภูมิใจ”

“…”

“แล้วกูก็ไม่อยากให้มึงไกลกว่าเดิม”

ต้นตาแดง

“โอเค”

“โอเคอะไร”

“นี่แหละ”

มันยิ้ม

“แบบนี้ที่ผมอยากได้ยิน”

ผมบีบมือ

“แต่ยังไม่ต้องตอบ”

“ครับ”

“สองอาทิตย์”

“…”

“เราหาทางก่อน”

ต้นพยักหน้า

“ด้วยกัน”

“อือ”

⸻

วันจันทร์

ผมเปิด Excel

ไฟล์เดิม

เลื่อนลง

Option 2 — นนท์หางานฝั่งตะวันออก

ผมมอง

ก่อนเปิด Browser

Search

IT Manager

IT Infrastructure Manager

Digital Transformation Manager

Information Technology Manager

Eastern Seaboard

Chonburi

Rayong

มี

เยอะกว่าที่คิด

ผมไม่ได้สมัคร

แค่ดู

เงิน

บริษัท

Scope

สวัสดิการ

สถานที่

แล้วปิด

⸻

วันอังคาร

เปิดอีก

วันพุธ

เปิดอีก

วันพฤหัส

ผม Update CV

พี่โอ๊ตเดินผ่านมา

หยุด

“ทำอะไร”

ผม Alt+Tab

มันมอง

“ช้าไป”

“เสือก”

“หางาน?”

ผมเงียบ

พี่โอ๊ตลากเก้าอี้มานั่ง

“จริง?”

“ดูเฉย ๆ”

“เพราะต้น?”

“ไม่ทั้งหมด”

มันเลิกคิ้ว

ผมถอนหายใจ

“กูเพิ่งขึ้นตำแหน่ง”

“อือ”

“แต่ถ้าจะโตต่อที่นี่…”

ผมมองจอ

“กูรู้ประมาณว่าปลายทางเป็นยังไง”

“แล้ว?”

“กูไม่แน่ใจว่ากูอยากอยู่ตรงนั้นอีกห้าปี”

พี่โอ๊ตพยักหน้า

ไม่ได้ล้อ

“ที่ใหม่?”

“มีสองสามที่น่าสนใจ”

“เงิน?”

“ใกล้เคียง บางที่มากกว่า”

“Scope?”

“ใหญ่กว่า”

“แล้วอยู่แถวแฟน”

ผมหัน

มันยิ้ม

“Bonus”

ผมหัวเราะ

“เออ”

พี่โอ๊ตตบไหล่

“งั้นก็ไม่ได้ย้ายเพราะผู้ชายอย่างเดียว”

“ถ้ากูย้ายเพราะผู้ชายอย่างเดียว มึงด่ากูด้วย”

“แน่นอน”

มันลุก

ก่อนเดินไป หันกลับ

“แต่ถ้างานก็ดี ชีวิตก็ดีขึ้น แล้วได้อยู่ใกล้คนที่รัก…”

มันยักไหล่

“จะทำเป็นไม่เกี่ยวกับผู้ชายเลยก็โง่”

ผมหยุด

“มึงพูดดีเป็นด้วย?”

“นาน ๆ ที”

แล้วมันเดินไป

⸻

ผมสมัครสามที่

ไม่บอกต้น

ตรงนี้—

ถ้าถามว่าผิดไหม

อาจนิดหนึ่ง

แต่ผมยังไม่อยากให้มันหวัง

เพราะถ้าไม่ได้—

ผมไม่อยากเห็นหน้ามันผิดหวัง

สามวันต่อมา

มีที่หนึ่งโทร

นิคมอุตสาหกรรมฝั่งชลบุรี

IT Infrastructure & Digital Transformation Manager

ดูโรงงานสองแห่ง

ทีมสิบกว่าคน

Microsoft 365

ERP

Infrastructure

Security

Automation

Vendor

Project

แทบทุกอย่างที่ผมทำอยู่

แต่ Scale ใหญ่กว่า

ผมฟัง

หัวใจเต้น

HR ถาม

“สะดวกสัมภาษณ์วันไหนคะ”

ผมตอบ

“วันศุกร์ครับ”

⸻

ผมลางานครึ่งวัน

พี่โอ๊ตรู้

คนเดียว

“โชคดี”

มันพูด

“ยังไม่รู้จะเอาไหม”

“ให้ได้ก่อน”

“เออ”

“แล้วอย่าหน้าตายตอนสัมภาษณ์”

“กูหน้าปกติ”

“นั่นแหละปัญหา”

⸻

สัมภาษณ์รอบแรก

ผ่าน

รอบสอง

Online กับ Director

ผ่าน

รอบสุดท้าย

Site Interview

ผมขับไปชลบุรี

บังเอิญ—

ห่างจากบริษัทต้นปัจจุบันประมาณสี่สิบนาที

และถ้าต้นย้ายไประยอง—

อยู่ตรงกลางพอดี

ผมเปิด Maps

ลอง Route

จากบริษัทนี้

ไป Office ใหม่ของต้นที่ระยอง

ประมาณชั่วโมงนิด ๆ

จากกรุงเทพ—

ไกลกว่าเยอะ

ผมนั่งในรถ

มองแผนที่

แล้วหัวเราะ

Option 3 — อยู่กึ่งกลาง

อยู่ดี ๆ

มันก็ไม่ใช่แค่บรรทัดใน Excel

⸻

ผมสัมภาษณ์เสร็จ

17:20

ต้นโทร

“วันนี้เลิกเร็วไหม”

“อือ”

“อยู่ไหน”

ผมหยุด

“ข้างนอก”

“ไหน”

“ชลบุรี”

เงียบ

“อะไรนะ”

“ชลบุรี”

“มาทำไม”

ผมมองบริษัทด้านหลัง

“ธุระ”

“แล้วไม่บอก?”

น้ำเสียงเริ่มงอน

“จะไปหา”

“จริง?”

“อือ”

เสียงเปลี่ยนทันที

“กี่นาที”

ผมดู Maps

“ประมาณสี่สิบ”

“ผมรอ”

“กินอะไรรึยัง”

“ยัง”

“ไปกินด้วยกัน”

“ครับ”

ผมยิ้ม

⸻

ต้นเห็นผม

ยิ้มตั้งแต่ไกล

เข้ารถ

คาดเข็มขัด

หันมา

“มาทำอะไร”

“คิดถึง”

มันหรี่ตา

“ตอแหล”

“ทำไม”

“ถ้าคิดถึงเฉย ๆ พี่จะบอกตั้งแต่เช้า”

ผมหัวเราะ

“รู้มาก”

“แฟน”

“เออ”

“ไปไหนมา”

ผมเงียบ

ต้นมอง

“พี่”

“สัมภาษณ์งาน”

ต้นนิ่ง

จริง ๆ

นิ่งจนผมเริ่มกลัว

“อะไรนะ”

“กูมาสัมภาษณ์งาน”

“ที่ไหน”

ผมชี้ด้านหลัง

ต้นหัน

แล้วหันกลับ

“พี่…”

“ยังไม่ได้”

“…”

“เพิ่งรอบสุดท้าย”

“…”

“ไม่รู้เขาจะเอาหรือเปล่า”

ตาต้นแดงทันที

“ทำไมไม่บอก”

คำถามเดิม

ผมรู้

“ขอโทษ”

“พี่…”

“กูไม่อยากให้มึงหวัง”

“…”

“แล้วกูก็ยังไม่รู้ด้วยว่าถ้าได้จะเอาไหม”

ต้นมอง

น้ำตาเริ่มมา

“พี่สมัครเพราะผม?”

มาแล้ว

คำถามที่ผมเตรียมคำตอบไว้

“ส่วนหนึ่ง”

ต้นร้อง

“แต่ไม่ใช่ทั้งหมด”

ผมจับมือ

“ฟังก่อน”

มันพยักหน้า

“ถ้างานเหี้ย เงินลด Scope เล็กลง หรือ Career กูพัง…”

“…”

“กูไม่เอา”

“…”

“ต่อให้ Office อยู่ข้างมึง กูก็ไม่เอา”

ต้นหัวเราะทั้งน้ำตา

“โรแมนติกมาก”

“กูพูดจริง”

“รู้”

“แต่ที่นี่งานน่าสนใจ”

“…”

“Scope ใหญ่ขึ้น”

“…”

“เงินถ้าได้ตามที่คุยก็ดีกว่า”

“…”

“แล้วกูเองก็เริ่มคิดว่า…”

ผมหยุด

“กูอยู่บริษัทเดิมมานานพอแล้วหรือเปล่า”

ต้นมอง

“ถ้าไม่มีผม พี่จะสมัครไหม”

คำถามยาก

ผมตอบจริง

“ไม่รู้”

ต้นเงียบ

“อาจไม่สมัครตอนนี้”

“…”

“แต่มึงทำให้กูเริ่มมอง”

“…”

“ไม่ได้แปลว่ามึงบังคับให้กูไป”

ผมบีบมือ

“มึงแค่ทำให้กูถามว่า ชีวิตกูมีทางอื่นไหม”

ต้นร้อง

ผมยิ้ม

“แล้วแม่งมี”

“พี่…”

“อย่าเพิ่งร้อง”

“ห้ามไม่ได้”

“ยังไม่ได้งาน”

“ก็ร้องก่อน”

ผมหัวเราะ

“ไอ้เด็กขี้แย”

⸻

เรากินข้าว

ต้นถามรายละเอียดทุกอย่าง

บริษัท

ตำแหน่ง

เงิน

ทีม

สถานที่

ระยะทาง

จนผมเปิด Maps

ให้ดู

“ถ้ามึงรับระยอง”

ผมวาง Pin

“แล้วกูได้ที่นี่”

ต้นมอง

“เราอยู่ตรงกลางได้”

ผมเลื่อน

มีพื้นที่หนึ่ง

ระยะไปงานผมประมาณสี่สิบนาที

ไปงานต้นประมาณสี่สิบห้า

ต้นเงียบ

“พี่…”

“ยัง hypothetical”

“รู้”

“อย่าเพิ่งหา Condo”

ต้นกำลังเปิด Property App พอดี

ผมหัน

“มึงนี่…”

มันหัวเราะทั้งน้ำตา

“ดูเฉย ๆ”

“ปิด”

“ครับ”

“ครับแบบ?”

“ตื่นเต้น”

ผมหัวเราะ

⸻

สามวันต่อมา

ไม่มีข่าว

วันที่สี่

ไม่มี

ต้นไม่ถาม

แต่ผมรู้มันอยากถาม

วันที่ห้า

15:46

Mail เข้า

ผมเปิด

อ่าน

หัวใจเต้นแรง

Employment Offer

ผมนั่งนิ่ง

เหมือนเคยเห็นภาพนี้มาแล้ว

แต่ครั้งก่อน—

อยู่บนจอต้น

วันนี้—

จอผม

พี่โอ๊ตเห็นหน้า

เดินมา

“ได้?”

ผมหันจอ

มันอ่าน

ผิวปาก

“เงินดีนี่”

“อือ”

“เอา?”

ผมไม่ตอบ

พี่โอ๊ตมอง

“คิดดี ๆ”

“อือ”

“ไม่ต้องตอบกู”

มันตบไหล่

“ไปคุยกับคนที่ต้องใช้ชีวิตกับมึง”

ผมมอง

“มึงพูดดีบ่อยไปแล้ว”

“งั้นกูขอคืน”

มันชูนิ้วกลาง

ผมหัวเราะ

⸻

ผมไม่รอหลังหกโมง

16:02

ส่งหาต้น

นนท์: เย็นนี้ว่างไหม

ต้นตอบ

ต้น: ว่าง

ต้น: มีอะไร

นนท์: คุยเรื่องงาน

สามจุดขึ้น

ต้น: ได้ Offer?

ผมหัวเราะ

แม่งรู้

นนท์: อือ

โทรศัพท์ดังทันที

ผมไม่รับ

ส่ง

นนท์: หลังหกโมง

ต้นส่ง

ต้น: 😭

ผมยิ้ม

⸻

18:31

เรา Video Call

ผม Share Screen

Offer อยู่ตรงกลาง

ต้นอ่าน

ช้า ๆ

ผมไม่พูด

มันอ่านเงินเดือน

Bonus

ตำแหน่ง

Probation

Benefits

Start Date

Location

จนจบ

“ดี”

มันพูด

“อือ”

“พี่อยากได้ไหม”

ผมหยุด

“อยาก”

ครั้งนี้—

พูดเต็มเสียง

ต้นพยักหน้า

น้ำตาคลอ

“งั้นรับ”

ผมหัวเราะ

“ง่าย?”

“ไม่ง่าย”

มันส่ายหน้า

“แต่ผมจะไม่ทำเหมือนพี่ตอนนั้น”

“ยังไง”

“ผมจะบอกความรู้สึกด้วย”

ผมเงียบ

ต้นสูดหายใจ

“ผมอยากให้พี่รับ”

“…”

“เพราะงานดี”

“…”

“เพราะพี่อยากโต”

“…”

“เพราะผมคิดว่าพี่จะเก่งกับมัน”

“…”

“แล้วก็…”

มันยิ้มทั้งน้ำตา

“เพราะผมโคตรอยากอยู่กับพี่”

ผมร้อง

ง่าย ๆ

เลย

“เหี้ย”

ต้นหัวเราะ

“ร้อง?”

“เปล่า”

“คำต้องห้าม”

“เออ”

ผมเช็ดหน้า

“กูก็อยากอยู่กับมึง”

“งั้น…”

ต้นมอง

“รับไหม”

ผมมองปุ่ม

Accept Offer

ภาพซ้อนกับวันที่มันกดของมัน

ตอนนั้นผมยืนข้าง

วันนี้มันอยู่ในจอ

ผมวาง Mouse

“เดี๋ยว”

ต้นหยุด

“อะไร”

“มึงล่ะ”

“ผม?”

“Offer ระยอง”

ต้นเงียบ

มันยังไม่ได้ตอบ

เพราะรอผม

ผมรู้ทันที

“มึงรอกู?”

ต้นยิ้มเจื่อน

“นิดหนึ่ง”

“ต้น”

“ผมไม่ได้จะปฏิเสธเพราะพี่”

“…”

“แค่…”

มันมอง

“ผมอยากรู้ว่าเรามีทางไหนก่อน”

ผมหายใจ

“ตอนนี้มีแล้ว”

ต้นร้อง

“อือ”

“มึงอยากรับไหม”

“อยาก”

“งั้นรับ”

ต้นพยักหน้า

“พร้อมกัน?”

ผมหัวเราะ

“ปัญญาอ่อน”

“นะ”

“มึงนี่นะ”

ต้นเปิด Mail ตัวเอง

ผมเปิดของผม

สองหน้าจอ

สองบริษัท

สองตำแหน่งใหม่

สองชีวิตที่กำลังขยับ

“นับ”

ต้นพูด

“หนึ่ง”

“สอง”

“สาม”

เรากด

ผม—

Accept

ต้น—

Accept

เงียบ

ต้นมองผม

ผมมองมัน

ก่อนมันหัวเราะ

แล้วร้อง

ผมก็เหมือนกัน

“เรียบร้อย”

ผมพูด

“ครับ”

“Regional Manager?”

“ครับ”

“เก่ง”

ต้นยิ้ม

“Digital Transformation Manager?”

“ครับ”

“แก่”

“ไอ้เหี้ย”

เราหัวเราะ

ทั้งน้ำตา

⸻

แล้วความจริงก็มาถึง

“เราจะอยู่ไหน”

ต้นถาม

“Option 3”

“ตรงกลาง?”

“อือ”

ต้นเปิด Map ทันที

ผมหัวเราะ

“มึงรอวันนี้มานาน?”

“มาก”

“หาไว้แล้ว?”

มันเงียบ

“ต้น”

“ประมาณสิบสองที่”

“ไอ้เหี้ย”

มันหัวเราะ

⸻

สองสัปดาห์ต่อมา

เราดูห้อง

หนึ่ง

ไม่เอา

เล็ก

สอง

แพง

สาม

ไกลทางด่วน

สี่

ต้นชอบ

ผมไม่ชอบห้องน้ำ

ห้า

ผมชอบ

ต้นบอกเหมือนโรงพยาบาล

หก

ทะเลาะกันเรื่องครัว

เจ็ด

ที่จอดรถน้อย

แปด

ดี

แต่ไม่มีที่วางโต๊ะทำงานสองตัว

เก้า

ต้นเดินเข้าไป

เงียบ

ผมเดินตาม

ห้องไม่ใหญ่

สองห้องนอน

พื้นที่นั่งเล่น

ครัว

ระเบียง

แสงดี

เดินทางไปงานผมประมาณสี่สิบกว่านาที

ของต้นใกล้เคียง

ต้นเดินไปเปิดห้องน้ำ

เรียก

“พี่”

“อะไร”

“มาดู”

ผมเดิน

มันชี้อ่างล้างหน้า

“อะไร”

“ตรงนี้”

“อะไรของมึง”

มันทำมือ

เหมือนวางของสองชิ้น

ผมเข้าใจ

แปรงสีฟัน

สองอัน

ผมหัวเราะ

“มึงเลือกห้องจากที่วางแปรง?”

“สำคัญ”

“ประสาท”

ต้นยิ้ม

“เอาไหม”

ผมมองกระจก

เห็นเราสองคน

ยืนข้างกัน

“เอา”

ต้นหัน

“จริง?”

“อือ”

“ไม่ดูที่สิบ?”

“ขี้เกียจ”

“พี่!”

“ล้อเล่น”

ผมมองรอบ

“กูชอบ”

ต้นยิ้ม

“ผมก็ชอบ”

“งั้นเอา”

มันกอด

นายหน้าคงเห็น

แต่ผมไม่สน

อีกแล้ว

⸻

วันย้ายของ

พี่โอ๊ตมาช่วย

บ่นตั้งแต่เช้า

“ทำไมกูต้องขนของคู่รัก”

“กลับไป”

“เลี้ยงเบียร์”

“ได้”

“อยู่ต่อ”

เจมาด้วย

ต้นเห็น

“มึงมาทำไม”

เจตอบ

“มาดูเรือนหอ”

ผมสำลักน้ำ

“เรือนหอพ่อง”

เจหัวเราะ

“เขินเหรอพี่”

พี่โอ๊ตเสริม

“มันเขินทุกเรื่อง”

“พวกมึงกลับทั้งคู่”

ไม่มีใครกลับ

⸻

แม่ผมโทรตอนบ่าย

“ย้ายของไปไหนลูก”

ผมหยุด

ต้นที่กำลังถือกล่องอยู่หัน

ผมเคยบอกแม่ว่า

มีแฟนชื่อ

ต้น

แต่ยังไม่เคยบอกว่า—

ต้นเป็นผู้ชาย

หลายเดือนแล้ว

ผมเลี่ยง

ทุกครั้ง

“ไปอยู่แถวชลบุรีครับ”

“ทำไมไปไกลจัง”

“เปลี่ยนงาน”

“อ๋อ”

แม่เงียบ

ก่อนถาม

“แล้วต้นล่ะ”

ผมหันมองมัน

ต้นหยุด

แม่จำชื่อได้

“ไปด้วยกันครับ”

เงียบ

“อ๋อ”

แม่ตอบ

“ทำงานแถวนั้นเหมือนกันเหรอ”

“ครับ”

ผมรู้

ถ้าไม่พูดวันนี้—

ผมจะเลื่อนไปอีก

อีกเดือน

อีกปี

จนต้นกลายเป็นคนที่อยู่ในบ้านผม

แต่ไม่มีตัวตนในครอบครัว

ผมจำคำมันได้

วันหนึ่งถ้าพี่พร้อม อย่าทำเหมือนผมไม่มีตัวตนก็พอ

ผมหายใจ

“แม่”

“ว่า”

ต้นมอง

ผมเดินเข้าไปจับมือมัน

มันตกใจ

“ต้น…”

เสียงผมสั่น

“เป็นผู้ชายนะแม่”

เงียบ

หัวใจผมเต้นดัง

ต้นบีบมือ

ผมไม่รู้ว่าแม่จะพูดอะไร

ห้าวินาที

สิบ

“อ๋อ”

ผมหยุด

แค่นั้น?

แม่ถามต่อ

“คนที่ทำงานที่เดียวกันที่เคยเล่า?”

“ครับ”

“อายุเท่าไหร่”

“ยี่สิบเจ็ด”

“เด็กกว่า”

“สามปีเอง”

“ทำอาหารเป็นไหม”

ผมหันมองต้น

มันทำหน้า

อะไร

“เป็นบ้างครับ”

“ดี”

แม่พูด

“เพราะแกทำเป็นอยู่ไม่กี่อย่าง”

“แม่”

ต้นปิดปากหัวเราะ

“แล้วเมื่อไหร่พามากินข้าว”

ผมพูดไม่ออก

“แม่…”

“อะไร”

“แม่โอเค?”

ปลายสายเงียบ

คราวนี้—

นานกว่า

“แม่ต้องตกใจไหม”

“ไม่รู้”

“ก็ตกใจนิดหนึ่ง”

ผมหยุด

แม่พูดต่อ

“เพราะแกไม่เคยบอก”

“…”

“แต่แกบอกว่ามีแฟน”

“ครับ”

“แม่ก็ถามให้พามา”

“…”

“จะผู้หญิงผู้ชาย…”

แม่ถอนหายใจ

“แม่ก็ต้องดูว่าเขาดีกับลูกแม่ไหมอยู่ดี”

น้ำตาผมไหล

ต้นเห็น

หน้าเปลี่ยนทันที

“ร้องทำไม”

แม่ถาม

“เปล่า”

ต้นกระซิบ

“คำต้องห้าม”

ผมหัวเราะทั้งน้ำตา

แม่ได้ยิน

“ต้นอยู่ข้าง ๆ เหรอ”

ผมหยุด

“ครับ”

“เอามาคุย”

ผมตาโต

ต้นตาโตกว่า

ส่ายหน้าแรง

ผมยื่นโทรศัพท์

มันส่าย

ผมยัด

ต้นรับ

“สวัสดีครับคุณแม่”

เสียงสุภาพจนผมเกือบขำ

“ครับ”

“ครับ”

“ได้ครับ”

“ครับ”

“ครับ”

ผมพยายามฟัง

ไม่ได้ยิน

ต้นมองผม

แล้วพูด

“ครับ ผมจะดูแลพี่นนท์ให้ครับ”

น้ำตาผมมาอีก

ไอ้เหี้ย

ต้นคุยต่อ

ก่อนวาง

ผมถามทันที

“แม่กูว่าอะไร”

ต้นร้อง

“แม่พี่ชวนไปกินข้าว”

“แค่นั้น?”

“แล้วบอก…”

มันเช็ดหน้า

“ฝากดูพี่ด้วย”

ผมยืน

พูดไม่ออก

พี่โอ๊ตกับเจอยู่ตรงห้องนั่งเล่น

เงียบหมด

พี่โอ๊ตเป็นคนแรกที่พูด

“กูไปขนกล่องต่อดีกว่า”

เจพยักหน้า

“กูด้วย”

เดินหนี

ให้พื้นที่

ต้นมองผม

“พี่”

“หือ”

“ขอบคุณ”

“เรื่อง”

“ที่บอก”

ผมร้อง

“กูช้าไปตั้งนาน”

ต้นส่ายหน้า

“แต่พี่บอกแล้ว”

ผมกอด

กลางห้องใหม่

ท่ามกลางกล่อง

ของยังไม่เข้าที่

ไม่มีผ้าม่าน

ไม่มีโต๊ะกินข้าว

ไม่มีอะไรสมบูรณ์

แต่วันนั้น—

บ้านของเราเหมือนมีตัวตนขึ้นจริง ๆ

เป็นครั้งแรก

⸻

คืนนั้น

พี่โอ๊ตกับเจกลับ

เหลือเราสองคน

เรานั่งพื้น

กินข้าวกล่อง

เพราะโต๊ะยังไม่มา

ต้นมองรอบ

“บ้านเรา”

ผมพยักหน้า

“อือ”

“จริง ๆ แล้วนะ”

“อือ”

“ไม่ใช่ห้องผม”

“…”

“ไม่ใช่ห้องพี่”

“…”

“ไม่ใช่ห้องไว้เจอเสาร์อาทิตย์”

“อือ”

ต้นยิ้ม

“บ้านเรา”

ผมมอง

“พูดหลายรอบละ”

“ชอบ”

“รู้”

มันพิงไหล่

“พี่”

“หือ”

“จำวันแรกได้ไหม”

“วันไหน”

“Excel”

ผมหัวเราะ

“จำ”

“ถ้าวันนั้นพี่ไม่ช่วย…”

“กูคงช่วย”

“ไม่ใช่”

“อะไร”

“ถ้าวันนั้นผมไม่เดินไปหา…”

ผมหยุด

ต้นมอง

“เราจะเจอกันไหม”

ผมคิด

ก่อนตอบ

“ไม่รู้”

“…”

“แต่โชคดีที่มึงเดินมา”

ต้นยิ้ม

ผมมองมัน

แล้วพูดสิ่งที่คิดมาตลอดหลายเดือน

“มึงเดินมาหากูเยอะแล้ว”

ต้นนิ่ง

“…”

“ต่อจากนี้…”

ผมจับมือ

“ให้กูเดินไปหามึงบ้าง”

น้ำตาต้นไหลทันที

“พี่…”

“ไม่ต้องร้อง”

“ห้ามไม่ได้”

“กูยังพูดไม่จบ”

มันหัวเราะทั้งน้ำตา

ผมบีบมือ

“กูไม่ได้ย้ายงานเพราะมึงคนเดียว”

“รู้”

“ไม่ได้ทิ้งชีวิตตัวเอง”

“รู้”

“กูยังเลือกงานที่กูอยากทำ”

“…”

“เลือกอนาคตที่กูอยากได้”

“…”

“แค่ครั้งนี้…”

ผมมองรอบบ้าน

“ในอนาคตที่กูเลือก”

ผมหันกลับ

“กูใส่มึงไว้ด้วย”

ต้นร้องหนัก

ผมหัวเราะ

“มึงนี่ร้องเก่งจริง”

มันกอด

“รักพี่”

ผมกอดกลับ

“รักเหมือนกัน”

“มากไหม”

“มาก”

“แค่ไหน”

ผมคิด

ก่อนตอบ

“มากพอที่จะเปลี่ยน”

ต้นนิ่ง

“แต่ไม่ใช่เปลี่ยนเป็นคนอื่น”

ผมพูด

“เปลี่ยนแผน”

“…”

“เปลี่ยนทาง”

“…”

“เปลี่ยนความคิด”

“…”

“เพราะปลายทางกูไม่ได้มีแค่กูแล้ว”

ต้นร้องจนพูดไม่ได้

ผมกอด

นั่งอยู่บนพื้นบ้านใหม่

⸻

ก่อนนอน

เราเอาของเข้าห้องน้ำ

ต้นหยิบแปรงสีฟ้าของมัน

ผมหยิบสีดำ

วาง

ข้างกัน

เหมือนเดิม

อ่างใหม่

กระจกใหม่

บ้านใหม่

แต่แปรงสองอันเดิม

ต้นถ่ายรูป

ผมหัวเราะ

“อีกแล้ว?”

“ครับ”

“Folder?”

มันยิ้ม

“After 6”

ผมหยุด

“ยังใช้อยู่?”

“ใช้ตลอด”

มันถ่าย

ผมมองรูป

แปรงสีฟ้าสองอัน

ข้างกัน

เหมือนรูปแรก

แต่ครั้งนี้—

ไม่มีใครเป็นแขก

ไม่มีใครต้องกลับห้องตัวเอง

ไม่มีคำถามว่าใครมาอยู่กับใคร

ผมยืนข้างต้น

ในกระจก

มันยกโทรศัพท์ถ่ายเราอีกภาพ

“ยิ้ม”

“ไม่”

“พี่”

ผมยิ้มนิดหนึ่ง

เสียงกล้องดัง

ต้นดูรูป

“ดี”

“ส่งมา”

“ครับ”

โทรศัพท์ผมสั่น

รูปเข้า

ผม Save

ก่อนถาม

“ชื่ออะไร”

“รูป?”

“อือ”

ต้นคิด

แล้วตอบ

“บ้าน”

ผมมองมัน

“น้ำเน่า”

“แต่จริง”

ผมหัวเราะ

“เออ”

จริง

⸻

ก่อนหลับ

ต้นกอดผมจากข้างหลัง

“พรุ่งนี้กี่โมงตื่น”

“เจ็ด”

“ผมเจ็ดเหมือนกัน”

“ดี”

“ไปทำงานพร้อมกันไหม”

“คนละทาง”

“ออกพร้อมกัน”

ผมหยุด

เรื่องเล็กมาก

แต่เราไม่เคยมีมันจริง ๆ

ตื่นบ้านเดียวกัน

ออกไปทำงาน

แล้วกลับบ้านเดียวกัน

ไม่ต้องดู Calendar ว่าใครไปหาใคร

ไม่ต้องนับวันศุกร์

ไม่ต้องถามว่าอาทิตย์นี้กลับไหม

ผมหันไปหา

“เออ”

ต้นยิ้ม

“เย็นเจอกันที่บ้าน”

ผมพยักหน้า

“อือ”

“หลังหกโมง?”

ผมหัวเราะ

“ประมาณนั้น”

ต้นหลับตา

ผมมองมัน

ก่อนนึกขึ้นได้

ครั้งหนึ่ง—

หลังหกโมงเย็น

คือเวลาที่ต้นต้องหาเหตุผลมานั่งข้างผม

ต่อมา—

เป็นเวลาที่เราจับมือกันได้

ต่อมา—

เป็นเวลาที่เราโทรหากันจากคนละจังหวัด

และตอนนี้—

หลังหกโมงเย็น

กำลังจะกลายเป็นเวลาธรรมดาที่สุด

แค่คนสองคน

เลิกงาน

ขับรถ

แล้วกลับบ้านเดียวกัน

ไม่มีใครต้องหาเหตุผลมาหาใครอีกแล้ว

ผมปิดไฟ

ต้นขยับเข้ามา

ผมจับมือมันใต้ผ้าห่ม

และก่อนหลับ—

ผมคิดว่า

บางทีความรักที่ดีที่สุด

ไม่ใช่การมีใครสักคนยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อเรา

แต่เป็นการที่คนสองคนยังมีชีวิตของตัวเอง

มีงานของตัวเอง

มีความฝันของตัวเอง

แล้ววันหนึ่ง—

เลือกวางเส้นทางเหล่านั้น

ให้มันพากลับมาเจอกันที่บ้าน

ผมบีบมือต้น

มันบีบกลับทั้งที่หลับไปแล้ว

ผมยิ้ม

พรุ่งนี้เรายังต้องตื่นไปทำงาน

ยังต้องเจอปัญหา

ยังต้องทะเลาะ

ต้นคงยังวางถุงเท้าผิดที่

ผมคงยังบ่น

ไม่มีอะไรรับประกันว่าอนาคตจะง่าย

แต่คืนนี้—

เป็นครั้งแรก

ที่ผมไม่ได้ถามตัวเองว่า

เราจะอยู่แบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่

เพราะคำตอบนอนอยู่ข้าง ๆ

และแปรงสีฟ้าสองอัน

ก็วางอยู่ในห้องน้ำเดียวกันแล้ว

เหลือแค่—

ใช้ชีวิตต่อไป

ด้วยกัน

abc55

I love option 3

Nestle

รักกกกกกกกกก นนท์และต้น มากครับ ขอบคุณครับ

nuangnut1996

สนุกมากครับ

Nukinho

ดีมากเลยครับ ชอบมาก ๆ กับทางเลือกแบบนี้

thai_boys

ขอบคุณมากๆนะครับ