พี่ครับ…..ไฟล์ผมพัง - ตอนที่ 18

Seradol

แล้วบ้านเราอยู่ที่ไหน

หลังจากผมขับรถไปหาต้นที่ชลบุรีครั้งนั้น—

อะไรหลายอย่างดีขึ้น

ไม่ใช่เพราะเรามีเวลาเพิ่ม

แต่เพราะเราเลิกพยายามทำเหมือนมี

บางวันไม่โทร

บางวันส่งแค่

ถึงแล้ว

กินข้าวด้วย

นอนนะ

บางวัน Video Call สามชั่วโมง

บางวันสามนาที

ไม่มีใครนับ

ไม่มีใครงอนเพราะอีกคนตอบช้า

ถ้ายุ่ง—

บอก

ถ้าเหนื่อย—

บอก

ถ้าคิดถึง—

ยิ่งบอก

ง่ายขึ้น

⸻

หนึ่งเดือนผ่านไป

เราเริ่มมีตารางของตัวเอง

ศุกร์ที่หนึ่ง—

ต้นกลับกรุงเทพ

ศุกร์ที่สอง—

ผมไปชลบุรี

ศุกร์ที่สาม—

แล้วแต่งาน

ศุกร์ที่สี่—

พยายามอยู่ด้วยกัน

ไม่ใช่กฎ

แค่ประมาณนั้น

บางเดือนพังหมด

แต่เราปรับ

⸻

ต้นโตเร็วกับงานใหม่

ผมรู้จากวิธีมันเล่า

จากเดิม—

“วันนี้หัวหน้าให้ผม Present”

กลายเป็น

“วันนี้ผมให้ทีม Present”

จาก

“ลูกค้าด่าผม”

กลายเป็น

“วันนี้น้องในทีมโดนลูกค้าด่า ผมต้องเข้าไปเคลียร์”

จากคนที่เคยถือ Notebook มาหาผมเพราะ Excel พัง—

ตอนนี้มันบริหารทีม

ผมภูมิใจ

โคตรภูมิใจ

วันหนึ่งมันส่งรูปมา

ใส่เสื้อเชิ้ต

ยืนหน้าจอ

ข้างหลังมีทีมประมาณห้าคน

ต้น: ประชุมทีมครั้งแรก

ผม Zoom รูป

ดู

แล้วตอบ

นนท์: หล่อ

สามจุดขึ้นทันที

ต้น: ใครครับ

นนท์: จอ

ต้น: 😑

ผมหัวเราะ

ก่อนพิมพ์ใหม่

นนท์: แฟนกู

เงียบ

หนึ่งนาที

สอง

ผมสงสัย

โทรศัพท์ดัง

ต้นโทร

“อะไร”

“พูดอีก”

“ไม่”

“พี่”

“ทำงาน”

“เมื่อกี้อะไร”

“อ่านข้อความ”

“อยากฟัง”

“ต้น”

“ครับ”

ผมหัวเราะ

“แฟนกูหล่อ”

ปลายสายเงียบ

“ร้อง?”

“เปล่า”

“คำต้องห้าม”

“นิดหนึ่ง”

ผมส่ายหน้า

“ไอ้เด็กขี้แย”

“ก็พี่ชมยาก”

“เว่อร์”

“รักนะ”

“อือ”

“อือ?”

ผมหัวเราะ

“รักเหมือนกัน”

มันหัวเราะ

“โอเค ไปทำงานได้”

“มึงโทรมาเพื่อแค่นี้?”

“ครับ”

“ไอ้เหี้ย”

สายตัด

ผมนั่งยิ้มอยู่คนเดียว

พี่โอ๊ตมอง

“มึงนี่อาการหนัก”

“ทำงานไป”

⸻

ผมเองก็มีเรื่องใหม่

บริษัทกำลังปรับโครงสร้าง

IT จะถูกดึงเข้าไปดูระบบของอีกบริษัทในเครือเพิ่ม

ถ้าทุกอย่างผ่าน—

ตำแหน่งผมจะเปลี่ยน

จาก Manager

ขึ้นไปอีกขั้น

ทีมใหญ่ขึ้น

งบใหญ่ขึ้น

ความรับผิดชอบใหญ่ขึ้น

และ—

สำนักงานใหญ่ยังอยู่กรุงเทพ

วันที่ CEO เรียกคุย

ผมไม่ได้ตอบทันที

“กลับไปคิดก่อนก็ได้”

ผมพยักหน้า

“ครับ”

“โอกาสดีนะ”

“ครับ”

“คุณทำมาหลายปีแล้ว น่าจะถึงเวลา”

“ครับ”

ผมเดินออก

ควรดีใจ

แต่สิ่งแรกที่คิดคือ—

ชลบุรี

⸻

เย็นนั้นต้นโทร

“วันนี้เป็นไง”

“มีเรื่อง”

“อะไร”

ผมเล่าหมด

ตั้งแต่แรก

ไม่รอให้ได้ Offer

ไม่รอให้ตัดสินใจ

เพราะจำได้ว่า—

เราเคยพลาดยังไง

ต้นเงียบไปพักหนึ่ง

ก่อนพูด

“ดีมากเลยพี่”

“อือ”

“เอาไหม”

“ยังไม่รู้”

“ทำไม”

ผมเงียบ

“งานเยอะขึ้น”

“แต่พี่อยากทำ”

“มั้ง”

“โกหก”

ผมหัวเราะ

“อยาก”

“งั้นเอา”

คำเดิม

ที่ผมเคยพูดกับมัน

แต่คราวนี้—

ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมคำนี้บางครั้งถึงเจ็บ

“ต้น”

“ครับ”

“มึงอยากให้กูเอาจริง?”

มันเงียบ

“หรือพูดเพราะมันเป็นสิ่งที่ควรพูด”

เงียบนานขึ้น

“ทั้งสอง”

ผมยิ้ม

อย่างน้อยมันตอบจริง

“แล้วความรู้สึกมึง?”

“ภูมิใจ”

“อีก”

“ดีใจ”

“อีก”

ต้นหัวเราะเบา ๆ

“เกลียดนิดหนึ่ง”

“ทำไม”

“ถ้าพี่ขึ้นตำแหน่ง งานจะเยอะกว่าเดิม”

“อือ”

“แล้ว…”

มันหยุด

“กรุงเทพอีกนานเลยใช่ไหม”

ผมเงียบ

“น่าจะ”

ต้นตอบ

“อือ”

คำเดียว

แต่ผมได้ยินทุกอย่าง

⸻

สุดสัปดาห์นั้น

ต้นกลับกรุงเทพ

เรากินข้าวที่ห้อง

หลังอาหาร—

ไม่มีใครเปิดทีวี

ต้นนั่งพื้น

ผมนั่งโซฟา

มันพิงขาผม

ผมเล่นผมมัน

เงียบ

พักใหญ่

ต้นถาม

“พี่”

“หือ”

“เราจะอยู่แบบนี้อีกนานแค่ไหน”

มือผมหยุด

มาแล้ว

คำถามที่ไม่มีใครอยากถาม

“ไม่รู้”

“ปี?”

“…”

“สองปี?”

“…”

“สาม?”

“ต้น”

มันหันมามอง

“ผมไม่ได้เร่ง”

“รู้”

“ผมแค่…”

มันหาคำ

“อยากเห็นปลายทาง”

ผมเงียบ

“ตอนแรกผมคิดว่าเดี๋ยวค่อยคิด”

“…”

“แต่พออยู่จริง…”

มันมองพื้น

“ทุกอาทิตย์เรากำลังวางแผนว่าจะเจอกันวันไหน”

“…”

“ทุกวันหยุดต้องคิดว่าจะขับไปไหน”

“…”

“ของผมอยู่สองที่”

“…”

“ของพี่ก็อยู่สองที่”

ต้นหัวเราะเบา ๆ

“บางวันผมตื่นแล้วต้องคิดว่าตัวเองอยู่ห้องไหน”

ผมลูบหัว

“เหนื่อย?”

“ไม่ใช่แบบอยากเลิก”

มันรีบพูด

“กูรู้”

“ผมยังไหว”

“…”

“แต่ผมไม่อยากให้คำว่าไหวเป็นแผนชีวิต”

ผมหยุด

ประโยคนั้น—

ถูก

โคตรถูก

“แล้วมึงคิดยังไง”

ผมถาม

ต้นเงียบ

“ผมคิดว่า…”

มันหันมามอง

“สักวันเราต้องมีคนย้าย”

ผมรู้

แต่พอได้ยิน—

หนัก

“มึงย้ายกลับกรุงเทพ?”

ต้นส่ายหน้า

“งานผมอยู่ชลบุรี”

“หางานใหม่?”

“แล้วงานที่ผมเพิ่งได้ล่ะ”

“กูไม่ได้บอกให้ลา”

“รู้”

เงียบ

ต้นถามกลับ

“พี่ย้ายมาชลบุรีได้ไหม”

ผมหยุด

“งานกู?”

“ผมรู้”

“ถ้ากูรับตำแหน่งใหม่ยิ่งไม่ได้”

“รู้”

“งั้น?”

ต้นถอนหายใจ

“เห็นไหม”

“อะไร”

“นี่แหละ”

มันไม่ได้โกรธ

แค่เหนื่อย

“เราสองคนมีเหตุผลที่ดีมาก”

“…”

“ที่จะไม่ขยับไปไหน”

ผมเงียบ

⸻

ต้นลุก

เดินไปที่ตู้เย็น

หยิบน้ำ

ผมมองหลัง

“มึงอยากให้กูปฏิเสธตำแหน่ง?”

ถามตรง

ต้นหันกลับทันที

“ไม่”

“แน่?”

“แน่”

“ถ้ากูไม่รับ…”

“ผมจะโกรธ”

“ทำไม”

“เพราะพี่อยากได้”

“…”

“แล้วผมไม่อยากเป็นเหตุผลให้พี่ไม่โต”

ผมยิ้มเศร้า

“เหมือนที่กูไม่อยากเป็นเหตุผลให้มึงไม่ไป”

ต้นพยักหน้า

“ใช่”

เราเงียบ

ตลกดี

เรารักกันดีมาก

จนไม่มีใครอยากให้อีกคนเสียอะไร

และนั่น—

กำลังทำให้เราไม่รู้ว่าจะอยู่ด้วยกันยังไง

⸻

“ถ้า…”

ต้นเริ่ม

“หือ”

“ถ้าสุดท้ายไม่มีใครย้ายได้ล่ะ”

ผมหยุด

“หมายถึง?”

มันไม่ตอบ

ผมรู้

แต่ไม่อยากรู้

“พูด”

ต้นหลบตา

“ผมไม่รู้”

“ต้น”

“ผมแค่คิด”

“คิดอะไร”

มันมองผม

ตาแดง

“ว่าความรักมันพอไหม”

ผมรู้สึกเหมือนถูกต่อย

“อะไรนะ”

“ผมไม่ได้บอกว่าไม่รัก”

“แต่ถามว่าพอไหม?”

“พี่…”

“มึงคิดจะเลิก?”

“ไม่ใช่!”

ต้นวางขวดแรง

“ทำไมพี่ต้องไปตรงนั้น”

“แล้วจะให้กูคิดอะไร”

“ผมกำลังถามเรื่องชีวิต!”

“ชีวิตที่ไม่มีทางอยู่ด้วยกัน?”

“ผมไม่ได้พูด!”

“แต่คิด!”

ต้นเงียบ

ผมลุก

“กูรู้ว่ามันยาก”

“…”

“แต่เพิ่งไม่กี่เดือนเอง”

“…”

“มึงถามแล้วว่ารักพอไหม?”

“เพราะผมอยากให้มันรอด!”

ต้นตะโกน

ผมหยุด

น้ำตามันไหล

“ถ้าผมไม่อยากให้รอด ผมจะถามทำไมวะ!”

ห้องเงียบ

“ผมไม่อยากตื่นมาอีกสามปีแล้วพบว่า…”

มันร้อง

“เรายังพูดว่าเดี๋ยวค่อยคิด”

ผมพูดไม่ออก

“ผมอยากมีบ้านจริง ๆ กับพี่”

“…”

“ไม่ใช่ห้องที่เราเรียกว่าบ้าน แต่มีคนอยู่แค่เสาร์อาทิตย์”

“…”

“ผมอยากกลับจากงานแล้วเจอพี่”

“…”

“อยากทะเลาะเรื่องถุงเท้า”

มันหัวเราะทั้งน้ำตา

“อยากโดนพี่บ่นเรื่องแก้ว”

“…”

“อยากซื้อของเข้าตู้เย็นแล้วรู้ว่าจะมีคนกิน”

“…”

“อยากตื่นมาแล้วรู้ว่าพี่อยู่”

ต้นปิดหน้า

“ผมไม่ได้อยากได้แฟนในโทรศัพท์ตลอดชีวิต”

ผมร้อง

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่

“กูก็ไม่อยาก”

ต้นเงยหน้า

“แล้วเราทำยังไง”

คำถามนั้น—

ผมไม่มีคำตอบ

นี่ไม่ใช่ Excel

ไม่ใช่ Server

ไม่ใช่ Project

ไม่มี Root Cause

ไม่มี Action Plan

ไม่มี Owner

ไม่มี Deadline ที่แก้ได้ด้วย Gantt Chart

มีแค่คนสองคน

ที่รักกัน

แล้วชีวิตวางงานดี ๆ ไว้คนละจังหวัด

⸻

ผมเดินเข้าไป

ต้นไม่ถอย

ผมกอด

มันกอดกลับ

“กูไม่รู้”

ผมยอมพูด

“ครั้งนี้กูไม่รู้จริง ๆ”

ต้นร้องกับไหล่

“ผมก็ไม่รู้”

“งั้นยังไม่ต้องรู้วันนี้”

“แต่—”

“ไม่ใช่เดี๋ยวค่อยคิดแบบหนี”

ผมพูด

“เรากำหนดเวลา”

ต้นเงยหน้า

“ยังไง”

“หกเดือน”

“…”

“เราลองอยู่แบบนี้”

“…”

“ระหว่างนั้นดูทางเลือก”

“…”

“งานมึงมีทางย้ายกลับไหม”

“…”

“งานกู Remote ได้แค่ไหน”

“…”

“มีพื้นที่ตรงกลางไหม”

“…”

“ไม่ใช่ให้ใครลาออกพรุ่งนี้”

ผมเช็ดน้ำตาให้

“แต่เราจะไม่ทำเหมือนปัญหานี้ไม่มี”

ต้นมอง

“หกเดือน?”

“อือ”

“แล้วถ้าหกเดือนยังไม่มีทาง?”

ผมหยุด

“ก็คุยใหม่”

“…”

“ด้วยข้อมูลตอนนั้น”

ต้นหัวเราะทั้งน้ำตา

“IT Manager ฉิบหาย”

ผมหัวเราะ

“กูคิดได้แค่นี้”

“ทำเป็น Project”

“เออ”

“มี Milestone?”

“มี”

“Monthly Review?”

“อย่ากวน”

ต้นหัวเราะ

ผมกอดอีก

“แต่มีข้อหนึ่ง”

“อะไร”

“ห้ามเอาคำว่าเลิกมาเป็น Solution แรก”

ต้นนิ่ง

“ครับ”

“กูจริงจัง”

“ผมรู้”

“ถ้ายังรักกัน…”

ผมหายใจ

“หาทางก่อน”

ต้นพยักหน้า

“ครับ”

⸻

คืนเดียวกัน

เราเปิด Notebook

จริง ๆ

ต้นหัวเราะตั้งแต่ผมเปิด Excel

“พี่จะทำอะไร”

“ทางเลือก”

“เหี้ย”

“อะไร”

“ใครวางแผนความรักใน Excel”

“กู”

“โรแมนติกมาก”

“มึงอยากได้ปลายทางไม่ใช่?”

“ครับ”

ผมทำ Column

Option

Impact – Nont

Impact – Ton

Timeline

Risk

ต้นหัวเราะจนร้องไห้อีกแบบ

“พี่แม่ง…”

“ช่วยคิด”

“โอเค ๆ”

Option 1

ต้นขอย้ายกลับกรุงเทพในอนาคต

Option 2

นนท์หางานฝั่งตะวันออก

Option 3

Hybrid / อยู่กึ่งกลาง

Option 4

Long-distance ต่อ

ต้นมอง

“Option 5”

“อะไร”

มันพิมพ์

ถูกหวยแล้วลาออกทั้งคู่

ผมหัวเราะ

“Probability ต่ำ”

“ใส่ Risk”

“เงินหมด”

“พี่!”

เราหัวเราะ

ทั้งที่ก่อนหน้านี้เพิ่งร้องไห้

ผมมองหน้าจอ

มันไม่ได้แก้ปัญหา

แต่ครั้งแรก—

ปัญหามีรูปร่าง

และเรามองมันจากฝั่งเดียวกัน

ไม่ใช่มองหน้ากันเหมือนอีกคนเป็นปัญหา

⸻

ก่อนนอน

ต้นนอนบนอก

ผมลูบหลัง

“พี่”

“หือ”

“ถ้าหกเดือน…”

มันหยุด

“อะไร”

“ไม่มีอะไร”

“คำต้องห้าม”

ต้นเงียบ

“ถ้าหกเดือนแล้วไม่มีทางจริง ๆ…”

ผมรู้

“เราจะเลิกไหม”

หัวใจผมเจ็บ

แต่ครั้งนี้ไม่หนีคำถาม

“ไม่รู้”

ต้นกอดแน่น

“ผมกลัว”

“กูก็กลัว”

“ไม่อยากเลิก”

“กูก็ไม่อยาก”

“งั้นสัญญาได้ไหมว่าไม่เลิก”

ผมเงียบ

ต้นเงยหน้า

ผมอยากพูดว่าได้

อยากพูดว่าไม่มีวัน

อยากให้มันสบายใจ

แต่ผมเคยบอกแล้ว—

ไม่มีใครรู้อนาคต

ผมเลยตอบสิ่งที่จริงกว่า

“กูสัญญาว่า…”

ผมหยุด

“ก่อนถึงวันนั้น กูจะไม่หยุดหาทาง”

ต้นตาแดง

“…”

“กูสัญญาว่าถ้ามีปัญหา กูจะบอก”

“…”

“ไม่หนี”

“…”

“ไม่ตัดสินใจแทนมึง”

“…”

“แล้วถ้าวันหนึ่งเราต้องตัดสินใจอะไรจริง ๆ…”

ผมจับหน้า

“เราจะตัดสินใจด้วยกัน”

ต้นร้อง

“แค่นี้?”

“แค่นี้ที่กูสัญญาได้จริง”

มันมองนาน

ก่อนพยักหน้า

“พอ”

แล้วซุกกลับ

⸻

สองเดือนต่อมา

ชีวิตเดินต่อ

ผมรับตำแหน่งใหม่

ต้นมางานเลี้ยงเล็ก ๆ ของผม

พี่โอ๊ตเห็นมัน

เดินไปตบไหล่

“อดีตพนักงานมาทำไม”

ต้นตอบ

“มาหาแฟน”

ผมแทบสำลัก

พี่โอ๊ตหัวเราะ

“มึงเบา”

“เขารู้แล้ว”

“กูรู้ แต่คนอื่นไม่รู้!”

ต้นหัวเราะ

เจเดินมา

เห็นต้น

กอด

ผมมอง

เจหันมา

“ยังหึง?”

ผมหยุด

ต้นหัวเราะลั่น

“มึงรู้จริงด้วย?”

เจทำหน้า

“พวกพี่คิดว่าคนอื่นโง่มากเหรอ”

พี่โอ๊ตยกแก้ว

“กูบอกแล้ว”

ผมปิดหน้า

“ฉิบหาย”

เจยิ้ม

“ไม่บอกใครหรอก”

ก่อนเดินไป

ต้นกระซิบ

“แฟนหึงน่ารัก”

“หุบปาก”

⸻

คืนนั้น

หลังงานเลี้ยง

ต้นค้างห้องเรา

ผมอาบน้ำออกมา

เห็นมันนั่งบนเตียง

หน้าจริงจัง

“เป็นอะไร”

มันเงยหน้า

“พี่”

“หือ”

“บริษัทเรียกผมคุยวันนี้”

ผมหยุด

“เรื่อง?”

ต้นถือโทรศัพท์

“เขาจะขยายทีม”

“ดีนี่”

“ครับ”

“แล้ว?”

มันเงียบ

นาน

“เขาอยากให้ผมไปดูภาคตะวันออกทั้งหมด”

“…”

“ตำแหน่งเดิม?”

ต้นส่ายหน้า

“Regional Sales Manager”

ผมควรดีใจ

และผมดีใจ

แต่จากหน้ามัน—

มีอะไรอีก

“อยู่ไหน”

ผมถาม

ต้นไม่ตอบทันที

“ต้น”

“ระยอง”

ห้องเงียบ

ชลบุรี—

เรายังขับหากันได้

ระยอง—

ไกลขึ้น

“ต้องย้าย?”

“ครับ”

“เมื่อไหร่”

“ถ้ารับ…”

ต้นกลืนน้ำลาย

“ประมาณสองเดือน”

ผมนั่งลง

ข้างมัน

“อยากได้ไหม”

ต้นไม่ตอบ

ผมรู้คำตอบ

“อยาก”

มันพูดเบา ๆ

“ครับ”

ผมพยักหน้า

คราวนี้—

ไม่ได้พูดว่าไปสิ

ไม่ได้พูดว่าอย่าไป

ผมถาม

“แล้วเรา?”

ต้นมอง

ตาแดง

“ผมเลยยังไม่ตอบ”

หัวใจผมหยุดนิดหนึ่ง

มันยื่นมือ

จับมือผม

“ครั้งนี้…”

เสียงสั่น

“ผมมาคุยกับพี่ก่อน”

ผมมองมัน

แล้วบีบมือกลับ

ทั้งเจ็บ

ทั้งภูมิใจ

เพราะครั้งก่อน

มันซ่อน Offer

ครั้งนี้—

ยังไม่มีคำตอบ

แต่เอามาวางตรงกลางระหว่างเรา

ตามที่สัญญา

ผมสูดหายใจ

“โอเค”

ต้นมอง

“โอเคอะไร”

“มาคุย”

“…”

“ด้วยกัน”

ต้นร้อง

ผมดึงมากอด

มองเลยไปที่โต๊ะ

Notebook ผมยังเปิดอยู่

ไฟล์ Excel ที่เราทำเมื่อสองเดือนก่อนยังอยู่

Option 1

ต้นกลับกรุงเทพ

Option 2

ผมไปตะวันออก

Option 3

หาจุดตรงกลาง

Option 4

อยู่ไกลกันต่อ

Option 5

ถูกหวย

ผมเกือบหัวเราะ

แต่แล้ว—

สายตาหยุดที่ Option 2

นนท์หางานฝั่งตะวันออก

สองเดือนก่อน

มันเป็นแค่บรรทัดใน Excel

แต่คืนนี้—

เป็นครั้งแรก

ที่ผมมองมัน

แล้วไม่ได้คิดว่า

ทำไม่ได้

ผมกลับคิดว่า—

ถ้ากูลองล่ะ

ต้นยังซุกอยู่กับอก

ไม่เห็นหน้าผม

ไม่รู้ว่าผมกำลังคิดอะไร

ผมลูบหลังมัน

แล้วมองคำว่า

Option 2

อีกครั้ง

บางที—

ตลอดเวลาที่ผ่านมา

ต้นเป็นคนเดินมาหาผมก่อนเสมอ

เดินมาที่โต๊ะ

รอหลังเลิกงาน

ขับรถมารับกลางฝน

รอให้ผมยอมรับ

รอให้ผมเรียกแฟน

รอให้ผมพร้อม

แม้แต่ตอนย้ายงาน—

มันก็ยังเป็นคนขับกลับมาหาผมเกือบทุกศุกร์

ผมเคยขับไปหามันสองร้อยกิโลเมตรครั้งหนึ่ง

แล้วคิดว่าตัวเองเดินไปหาแล้ว

แต่บางที—

ครั้งนี้

ชีวิตกำลังถามผมด้วยคำถามที่ใหญ่กว่านั้น

ไม่ใช่

มึงรักต้นไหม

ผมตอบได้แล้ว

ไม่ใช่

มึงกล้าบอกคนอื่นไหม

ผมก็เริ่มตอบได้แล้ว

แต่เป็น—

ถ้าวันหนึ่งการอยู่กับคนที่มึงรัก ต้องให้มึงเป็นฝ่ายเปลี่ยนชีวิตของตัวเองบ้าง

มึงจะกล้าไหม

ผมมองต้นในอ้อมแขน

แล้วเป็นครั้งแรก—

ที่คำตอบในใจ

ไม่ได้เริ่มจากคำว่า

กลัว

แต่มันเริ่มจาก—

ลองดู

abc55

หืออออ ต้นทำงานที่ใหม่แปปๆ จะย้ายอีกแล้วววว

nuangnut1996

สนุกมากครับ

Nukinho

รอลุ้นว่า การตัดสินใจจะเป็นอย่างไรต่อไป

thai_boys

ขอบคุณมากๆนะครับ