พี่ครับ…..ไฟล์ผมพัง - ตอนที่ 17

Seradol

ถึงบ้านโทรนะ

สัปดาห์แรกของการอยู่ไกลกัน—

แม่งง่าย

ง่ายจนผมคิดว่า

กูคิดมากไปเองหรือเปล่าวะ

ต้นโทรทุกเช้า

07:14

“ตื่นยัง”

“ตื่นแล้ว”

“โกหก เสียงเหมือนศพ”

“กูตื่นเพราะมึงโทร”

“ดี”

“ดีเหี้ยอะไร”

มันหัวเราะ

“จะได้ไม่ไปสาย”

กลางวันส่งรูปข้าว

ต้น: กินไร

ผมถ่ายของตัวเองส่ง

ต้น: ผักน้อย

นนท์: เสือก

ต้น: เย็นกินผักด้วย

นนท์: แม่กูยังไม่จู้จี้เท่ามึง

ต้น: แฟนครับ

เย็น—

18:20

18:40

19:05

แล้วแต่งาน

มันโทร

เล่าเรื่องบริษัทใหม่

หัวหน้าชื่ออะไร

ลูกค้าคนไหนพูดมาก

ระบบ CRM ใช้ยาก

Printer อยู่ชั้นไหน

กาแฟข้างบริษัทไม่อร่อย

ผมเล่าเรื่องบริษัทเก่า

พี่โอ๊ตด่า User คนไหน

เจทำอะไร

โต๊ะมันตอนนี้มีใครนั่ง

เรื่องไร้สาระ

แต่ฟังหมด

กลางคืนเปิด Video Call

บางวันคุย

บางวันต่างคนต่างทำงาน

หน้าจอตั้งอยู่ข้าง Notebook

ไม่ได้พูดกันเป็นสิบนาที

แต่ไม่วาง

ผมชอบแบบนั้น

แค่เงยหน้า—

ก็เห็นมัน

ต้นเองก็เหมือนกัน

บางทีเงยมาเจอผมมอง

“มองอะไร”

“เปล่า”

“คำต้องห้าม”

“มองแฟน”

มันยิ้ม

“หล่อไหม”

“ไม่”

“โกหก”

“ทำงาน”

“ครับแฟน”

ง่าย

⸻

วันศุกร์แรก

ต้นกลับกรุงเทพ

มันบอกจะถึงสองทุ่ม

ผมเริ่มมองนาฬิกาตั้งแต่หกโมง

19:36

ต้น: รถติด

นนท์: ขับดี ๆ

20:18

ต้น: อีก 30 โล

20:57

เสียงประตู

ผมอยู่ห้องมัน—

ห้องเรา

ต้นเปิดเข้ามา

กระเป๋ายังไม่ทันลงพื้น

ผมเดินไปกอด

มันหัวเราะ

“คิดถึง?”

“เปล่า”

“คำต้องห้าม”

ผมกอดแน่นขึ้น

“เออ”

ต้นหยุดหัวเราะ

แขนกอดกลับ

“ผมก็คิดถึง”

เราไม่ได้ปล่อยกันอยู่พักใหญ่

เหมือนหนึ่งสัปดาห์ไม่ได้ยาวมาก

แต่ร่างกายจำได้ว่า

มันขาดอะไร

คืนนั้นเราอยู่ใกล้กันกว่าปกติ

ไม่มีใครพูดเรื่องงาน

ไม่มีใครพูดเรื่องระยะทาง

ไม่มีใครถามว่าอาทิตย์หน้าจะเป็นยังไง

เรากอด

จูบ

นอนชิด

เหมือนกำลังเอาเจ็ดวันที่หายไป

คืนกลับมาในคืนเดียว

ก่อนหลับต้นพูด

“ถ้าเป็นแบบนี้ผมไหว”

ผมลูบผมมัน

“อือ”

“ห้าวันทำงาน”

“…”

“ศุกร์กลับ”

“…”

“เสาร์อาทิตย์อยู่ด้วยกัน”

“…”

“ไม่ยากเนอะ”

ผมมองเพดาน

“ไม่ยาก”

ตอนนั้น—

เราคิดแบบนั้นจริง ๆ

⸻

สัปดาห์ที่สอง

ต้นเริ่มงานจริงจัง

ไม่ใช่ Orientation แล้ว

มีลูกค้า

มี Target

มีทีม

มีประชุม

07:14 ไม่มีสาย

07:36

ต้น: ตื่นสาย 555

ผมหัวเราะ

นนท์: สม

กลางวันไม่มีรูปข้าว

14:20

ต้น: เพิ่งได้กิน

ผมตอบ

นนท์: กินดี ๆ

เย็น 18:30

ไม่มีสาย

19:12

ต้น: ประชุมอยู่

นนท์: อือ

20:47

มันโทร

เสียงเหนื่อย

“พี่”

“หือ”

“วันนี้แม่ง…”

แล้วเล่า

ผมฟัง

22:16

มันหลับคาสาย

ผมเห็นหน้าผ่านจอ

หลับบนหมอน

ผมไม่ปลุก

วางโทรศัพท์ไว้

ทำงานต่อ

ก่อนนอน—

พูดกับหน้าจอเบา ๆ

“ฝันดี”

มันไม่ได้ยิน

ผมวางสาย

⸻

ศุกร์ที่สอง

ต้นกลับดึก

22:40

ผมรอ

อาหารเย็นที่ซื้อไว้เย็นหมด

ผมอุ่นรอบหนึ่ง

สองรอบ

สามรอบ

22:51

ประตูเปิด

ต้นเข้ามา

หน้าเหนื่อย

ผมลุก

“กินยัง”

“กินกับลูกค้ามาแล้ว”

ผมหยุด

“อ๋อ”

ต้นเห็นอาหารบนโต๊ะ

“พี่ซื้อ?”

“อือ”

“ขอโทษ”

“ไม่เป็นไร”

“ผมลืมบอก”

“อือ”

มันเดินมากอด

“โกรธ?”

“เปล่า”

ต้นหยุด

ผมเองก็หยุด

คำต้องห้าม

แต่คืนนี้—

ไม่มีใครแก้

“ผมเหนื่อยมาก”

ต้นพูด

“อือ”

“ขออาบน้ำนอนเลยได้ไหม”

“ได้”

มันหอมแก้ม

“พรุ่งนี้ค่อยคุยนะ”

“อือ”

ต้นอาบน้ำ

แล้วหลับ

ไม่ถึงห้านาที

ผมนั่งกินข้าวที่ซื้อมา

คนเดียว

ไม่ได้โกรธ

จริง ๆ

แค่—

คิดถึงคนที่นอนอยู่ห่างไม่ถึงห้าเมตร

ทั้งที่มันกลับมาแล้ว

⸻

สัปดาห์ที่สาม

ผมเองก็เริ่มยุ่ง

Project ใหม่เข้า

Server มีปัญหา

Budget ต้องส่ง

ประชุม Manager

คืนวันอังคาร

ต้นโทร 19:14

ผมกดตัด

ส่ง

นนท์: ประชุม

มันตอบ

ต้น: โอเค

ผมประชุมถึง 21:02

ออกมา

เห็น Missed Call หนึ่งสาย

ตั้งใจจะโทรกลับ

แต่พี่โอ๊ตเรียกเรื่อง Server

รู้ตัวอีกที—

23:48

ผมโทร

ต้นรับช้า

“หลับแล้ว?”

“เกือบ”

“ขอโทษ”

“ไม่เป็นไร”

เสียงมันง่วง

“วันนี้เป็นไง”

“ก็ดี”

“งาน?”

“เหนื่อยนิดหน่อย”

“อือ”

เงียบ

“พี่”

“หือ”

“คิดถึง”

ผมยิ้ม

“กูก็คิดถึง”

“ศุกร์เจอกัน”

“อือ”

“ฝันดี”

“ฝันดี”

สายวาง

คุยกัน—

หนึ่งนาทีสี่สิบเจ็ดวินาที

ผมมอง Call Duration

ไม่รู้ทำไมถึงจำ

⸻

ศุกร์ที่สาม

ต้นไม่ได้กลับ

ลูกค้ามี Event วันเสาร์

มันบอกตั้งแต่พฤหัส

“พี่”

“อือ”

“อาทิตย์นี้ผมไม่ได้กลับนะ”

ผมหยุดพิมพ์

“อือ”

“ต้องออกงานเสาร์”

“เข้าใจ”

“อาทิตย์อาจเสร็จเย็น”

“ไม่ต้องขับกลับ”

“แต่—”

“เหนื่อย”

“ผมอยากเจอ”

ผมหยุด

“กูก็อยาก”

“งั้นผมกลับอาทิตย์”

“ไม่ต้อง”

เงียบ

ผมรู้ทันที

“ต้น กูหมายถึง…”

“ครับ”

“มึงเหนื่อย”

“รู้”

“ขับสองชั่วโมงมาแล้วเช้าจันทร์ต้องกลับอีก”

“ครับ”

“พักเถอะ”

“โอเค”

น้ำเสียงเปลี่ยน

“ต้น”

“ผมเข้าใจ”

มันยิ้มผ่านเสียง

แต่ผมรู้

“จริง?”

“จริง”

แล้วมันถาม

“พี่ไม่ไปหาผมเหรอ”

ผมหยุด

เสาร์ผมมีนัดช่างเข้าบริษัท

อาทิตย์ต้องทำเอกสาร

“อาทิตย์นี้ไม่ได้”

เงียบ

“โอเค”

“อาทิตย์หน้า”

“ครับ”

“ต้น”

“เข้าใจจริง ๆ”

ผมถอนหายใจ

“กูคิดถึงนะ”

เงียบไปนิด

“ผมก็คิดถึง”

สายจบ

⸻

สุดสัปดาห์แรกที่เราไม่ได้เจอกัน

แม่งแปลก

เช้าวันเสาร์ผมตื่นที่บ้านตัวเอง

ไม่มีต้น

เปิด LINE

รูปมันใส่เสื้อบริษัทใหม่

ยืนหน้า Booth

ต้น: เริ่มงานแล้ว

ผมตอบ

นนท์: สู้ ๆ

มันส่ง ❤️

ผมส่งกลับ

ครั้งแรก ๆ ผมไม่ค่อยส่ง

เดี๋ยวนี้—

ส่งง่ายแล้ว

แต่รูปหัวใจบนหน้าจอ

ไม่อุ่นเท่ามือ

ผมเพิ่งรู้

⸻

สัปดาห์ที่สี่

เราเริ่มพลาดกัน

ต้นว่าง—

ผมไม่ว่าง

ผมว่าง—

มันอยู่กับลูกค้า

ผมโทร 18:30

ไม่รับ

มันโทรกลับ 20:15

ผมอาบน้ำ

ผมโทรกลับ 20:32

มันขับรถ

“เดี๋ยวถึงห้องโทร”

“อือ”

22:11

ไม่มี

ผมส่ง

นนท์: ถึงยัง

22:38

ไม่อ่าน

23:04

ยัง

23:30

ผมโทร

ไม่รับ

ความรู้สึกแรก—

ห่วง

23:47

โทรอีก

ไม่รับ

00:16

ผมเริ่มเดินไปเดินมา

เปิด Location?

เราไม่ได้ Share กัน

ผมไม่เคยขอ

00:41

โทร

ไม่รับ

01:03

ผมเริ่มคิด

รถชน?

หลับใน?

แบตหมด?

อยู่โรงพยาบาล?

ผมเปิด Chat

ข้อความสุดท้าย

ต้น: เดี๋ยวถึงห้องโทร

ผมโทรอีก

ไม่มี

01:28

ผมหยิบกุญแจรถ

ตั้งใจจะขับไปชลบุรี

แล้วโทรศัพท์ดัง

ต้น

ผมรับทันที

“มึงอยู่ไหน!”

ปลายสายเงียบ

“พี่…”

“มึงอยู่ไหน”

“ห้อง”

ผมหลับตา

เข่าแทบอ่อน

“ถึงตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ประมาณสี่ทุ่ม”

ผมหยุด

“สี่ทุ่ม?”

“ครับ”

“แล้วทำไมไม่โทร”

“ผม…”

ต้นเงียบ

“หลับ”

ผมมองเวลา

01:29

ความห่วงทั้งหมด

เปลี่ยนเป็นโกรธในวินาทีเดียว

“มึงบอกว่าจะโทร”

“ขอโทษ”

“กูโทรไปกี่สาย”

“ผมเห็นแล้ว”

“เห็นแล้ว?”

“เพิ่งตื่น”

“ต้น กูนึกว่ามึงรถชน”

“ขอโทษ”

“กูจะขับไปหามึงแล้ว!”

“พี่…”

“แค่ข้อความเดียวมึงส่งไม่ได้เหรอวะ”

“ผมเหนื่อย”

“กูก็ไม่ได้ให้คุยเป็นชั่วโมง!”

“ผมรู้!”

ต้นขึ้นเสียง

ผมหยุด

มันเองก็หยุด

“ผมขอโทษ”

เสียงมันเหนื่อยมาก

“ผมกลับถึงห้อง ผมนั่งบนเตียง แล้วหลับเลย”

“…”

“ผมไม่ได้ตั้งใจ”

“กูรู้”

“แล้วพี่จะให้ผมทำยังไง”

คำถามนั้น

ทำให้ผมเจ็บแบบไม่มีเหตุผล

“กูไม่ได้จะให้มึงทำอะไร”

“พี่กำลังโกรธ”

“กูกลัว!”

“ผมก็ขอโทษแล้ว!”

เงียบ

เราทั้งคู่หอบ

ต้นพูดก่อน

“ผมเหนื่อยมากจริง ๆ”

ผมหลับตา

“อือ”

“วันนี้ขับรถทั้งวัน”

“อือ”

“ประชุมตั้งแต่เช้า”

“อือ”

“ผมไม่มีแรงแล้ว”

“งั้นนอน”

“พี่…”

“นอนเถอะ”

“อย่าทำแบบนี้”

“แบบไหน”

“เสียงแบบนี้”

“กูต้องเสียงยังไง”

“ผมไม่รู้”

มันถอนหายใจ

“ผมไม่มีแรงทะเลาะแล้ว”

ประโยคนั้น

แทง

“งั้นก็ไม่ต้องคุย”

ผมวาง

ทันที

แล้วเสียใจทันที

แต่ไม่ได้โทรกลับ

ต้นก็ไม่โทร

⸻

เช้าวันต่อมา

ไม่มี

ตื่นยัง

ไม่มีรูปข้าว

ไม่มีอะไร

12:20

ผมส่ง

นนท์: กินข้าวด้วย

อ่าน

ต้น: ครับ

แค่นั้น

เย็น—

ไม่มีสาย

ผมไม่โทร

วันที่สอง

เหมือนกัน

วันที่สาม

เหมือนกัน

สามวัน

เราคุยกันแค่—

ถึงงานแล้ว

ครับ

กินข้าวด้วย

อือ

ฝันดี

ฝันดี

ผมเคยคิดว่า

ระยะทางสองร้อยกิโลเมตรไกล

แต่ไม่เท่า

ระยะระหว่างคำว่า

ฝันดี

กับ

ฝันดี

ของคนสองคนที่มีอะไรอยากพูดเป็นร้อยคำ

แต่ไม่มีใครเริ่ม

⸻

คืนวันที่สาม

ผมกลับห้องเรา

คนเดียว

ต้นไม่ได้กลับมาสามอาทิตย์แล้ว

ห้องมีกลิ่นปิด

ผมเปิดไฟ

ถุงเท้าไม่มี

แก้วไม่มี

เสียงเกมไม่มี

ตุ๊กตาหมียังอยู่

แปรงสีฟันสองอัน

แต่ของต้นแห้ง

ของผมก็แห้ง

ผมยืนมอง

แล้วอยู่ดี ๆ—

ร้อง

ไม่มีเหตุการณ์อะไร

แค่ร้อง

นั่งลงหน้าห้องน้ำ

พิงกำแพง

คิดถึงมัน

โคตรคิดถึง

ผมไม่ได้อยากชนะ

ไม่ได้อยากให้มันขอโทษเพิ่ม

ไม่ได้อยากรู้ด้วยซ้ำว่าใครผิด

ผมแค่อยากให้ต้นกลับมา

แต่ผมเอง—

เป็นคนวางสาย

เป็นคนไม่โทร

อีกแล้ว

ทุกครั้งที่กลัว

ผมยังใช้ความเงียบเป็นที่หลบ

ทั้งที่เคยสัญญาว่าจะไม่ทำ

โทรศัพท์อยู่ในมือ

ผมกดโทร

ต้นรับตอนสายเกือบตัด

“ฮัลโหล”

เสียงแหบ

ผมเงียบ

“พี่?”

“อือ”

“มีอะไร”

ผมพยายามพูด

แต่เสียงไม่ออก

ต้นเงียบ

“พี่ร้องไห้?”

แค่นั้น

พัง

ผมเอามือปิดหน้า

“กูคิดถึงมึง”

เงียบ

“ต้น…”

“ครับ”

เสียงมันแตกเหมือนกัน

“กูคิดถึงมึงฉิบหาย”

ผมร้อง

“กูไม่อยากทะเลาะแล้ว”

ปลายสายมีเสียงสูดหายใจ

“ผมก็ไม่อยาก”

“กูขอโทษที่วาง”

“ผมก็ขอโทษที่ขึ้นเสียง”

“กูไม่ได้โกรธที่มึงหลับ”

“…”

“กูกลัว”

“รู้”

“กูนึกว่ามึงเป็นอะไร”

“ขอโทษ”

“แล้วพอมึงบอกว่าเหนื่อย…”

ผมหยุด

“กูรู้สึกเหมือนกูกลายเป็นอีกเรื่องที่ทำให้มึงเหนื่อย”

ต้นเงียบ

นาน

ก่อนพูด

“พี่ไม่ใช่”

“…”

“พี่ไม่เคยเป็น”

“แล้วทำไมช่วงนี้…”

พูดไม่จบ

ต้นร้อง

ผมได้ยิน

“ผมพยายามอยู่”

เสียงมันสั่น

“พยายามอะไร”

“ทุกอย่าง”

“…”

“งานใหม่”

“…”

“ทีม”

“…”

“ลูกค้า”

“…”

“ขับรถ”

“…”

“กลับห้อง”

มันหายใจ

“แล้วก็พยายามเป็นแฟนพี่เหมือนเดิม”

หัวใจผมแตก

“ต้น…”

“ผมรู้ว่าตอนอยู่กรุงเทพ ผมโทรหาพี่ทุกวัน”

“…”

“ซื้อกาแฟ”

“…”

“รอหลังเลิกงาน”

“…”

“กลับบ้านด้วยกัน”

“…”

“แล้วพอย้ายมา ผมกลัวพี่จะรู้สึกว่าผมเปลี่ยน”

มันร้อง

“ผมเลยพยายามทำทุกอย่างเหมือนเดิม”

“…”

“แต่ผมทำไม่ไหวทุกวัน”

ผมร้องเงียบ ๆ

“ทำไมไม่บอก”

“เพราะกลัว”

“กลัวอะไร”

คำตอบมาเบามาก

“กลัวพี่คิดว่า…”

ต้นหยุด

“งานใหม่สำคัญกว่าพี่”

ผมหลับตา

“ไอ้เด็กโง่”

ต้นหัวเราะทั้งน้ำตา

“ครับ”

“มึงไม่ต้องโทรหากูทุกวันก็ได้”

เงียบ

“จริง?”

“อือ”

“แต่พี่จะเสียใจไหม”

“คิดถึง”

ผมตอบ

“แต่ไม่เสียใจ”

“…”

“มึงเหนื่อยก็นอน”

“…”

“ยุ่งก็ทำงาน”

“…”

“แค่บอกกู”

“…”

“ไม่ต้องพยายามเป็นต้นคนเดิมทุกวัน”

ผมหายใจ

“เพราะชีวิตมึงไม่เหมือนเดิมแล้ว”

ต้นเงียบ

“แล้วเรา?”

คำถามเบา

ผมมองแปรงสีฟัน

“เราก็ไม่ต้องเหมือนเดิม”

“…”

“เราหาวิธีใหม่”

“ยังเป็นแฟน?”

ผมร้องหนักกว่าเดิม

“มึงถามเหี้ยอะไร”

ต้นร้องไปหัวเราะไป

“ก็กลัว”

“เป็น”

“…”

“ยังเป็น”

“…”

“ยังรัก”

“…”

“ยังอยากให้กลับบ้าน”

เสียงผมแตก

“ยังอยากตื่นมาเจอมึง”

ต้นร้อง

“ผมก็เหมือนกัน”

⸻

ผมถาม

“พรุ่งนี้ทำงานกี่โมง”

“เก้า”

“เลิก?”

“น่าจะหก”

“อือ”

“ทำไม”

“ไม่มีอะไร”

“พี่”

“อะไร”

“อย่าทำอะไรแปลก ๆ”

“กูนอนแล้ว”

“จริง?”

“เออ”

เราคุยอีกนิด

ก่อนวาง

คืนนั้น—

ผมนอนที่ห้องเรา

คนเดียว

แต่หลับได้

⸻

วันต่อมา

ผมลางานครึ่งวันบ่าย

ไม่ได้บอกต้น

ขับรถ

เกือบสองร้อยกิโลเมตร

ถึงชลบุรี

17:41

ผมจอดรถหน้าบริษัทมัน

ส่งข้อความ

นนท์: เลิกยัง

ต้น: ใกล้

ต้น: ทำไม

นนท์: เปล่า

ต้น: คำต้องห้าม

ผมหัวเราะ

นนท์: ลงมา

สามจุดขึ้น

หาย

ขึ้นใหม่

ต้น: อะไร

นนท์: ลงมา

17:53

ประตูตึกเปิด

ต้นเดินออก

มองโทรศัพท์

เงยหน้า

เห็นรถผม

หยุด

ผมลง

ยืนพิงรถ

มันไม่เดินต่ออยู่สองวินาที

ก่อน—

วิ่ง

จริง ๆ

วิ่งมา

ผมรับแทบไม่ทัน

ต้นกอด

แรงจนหลังผมชนรถ

“เหี้ย เบา”

มันไม่ปล่อย

ผมรู้สึกไหล่เปียก

“ร้อง?”

“เสือก”

ผมหัวเราะ

กอดกลับ

คนเดินผ่าน

มอง

ผมเห็น

แต่ไม่สน

ครั้งหนึ่ง—

แค่จับมือต้นในที่คนเยอะ ผมยังกลัว

วันนี้

ผมยืนกอดผู้ชายคนหนึ่ง

หน้าบริษัทที่ผมไม่รู้จักใครสักคน

และความคิดเดียวคือ—

แม่งผอมลงหรือเปล่าวะ

“กินข้าวไหม”

ผมถาม

ต้นยังไม่ปล่อย

“กิน”

“อยากกินอะไร”

“อะไรก็ได้”

“คำตอบเหี้ยมาก”

มันหัวเราะ

“พี่”

“หือ”

“มาทำไม”

ผมเงียบ

ก่อนตอบ

“คิดถึง”

ต้นกอดแน่นขึ้น

“แค่นี้?”

“อือ”

“ขับมาตั้งสองร้อยโล”

“อือ”

“เพื่อ?”

ผมลูบหลัง

“กูเคยให้มึงเป็นคนมาหากูตลอด”

“…”

“วันนี้กูมาหามึงบ้าง”

ต้นร้องอีก

“อย่าร้อง”

“ห้ามไม่ได้”

“คนมอง”

“ช่างแม่ง”

ผมหัวเราะ

“เออ”

ช่างแม่ง

⸻

ต้นพาผมไปห้องพักที่บริษัทเช่าให้

เล็กกว่าห้องเรา

ของยังไม่เยอะ

เสื้อผ้า

Notebook

รองเท้า

แก้ว

บนโต๊ะ—

มีรูปหนึ่ง

รูปแปรงสีฟันสองอัน

ที่ผมถ่ายเช้าวันนั้น

ผมหยุด

“มึง Print?”

ต้นวางกระเป๋า

“ครับ”

“ทำไม”

“อยากเห็น”

ผมมองรูป

ข้าง ๆ มี Post-it

ลายมือต้น

กลับบ้านวันศุกร์

ผมหัน

“นี่อะไร”

ต้นยิ้ม

“เตือน”

“มึงจำไม่ได้?”

“จำได้”

“แล้วเขียนทำไม”

มันเดินมา

ยืนข้าง

“บางวันเหนื่อย”

“…”

“เห็นแล้วรู้ว่า…”

มันมองรูป

“ยังมีที่ให้กลับ”

ผมพูดไม่ออก

⸻

คืนนั้นผมค้าง

ไม่ได้เตรียมเสื้อ

ใส่เสื้อต้นนอน

คับนิดหนึ่ง

ต้นหัวเราะ

“อ้วน”

“กูถอดนะ”

“ไม่ต้อง”

“มึงด่า”

“น่ารัก”

“ตอแหล”

เรานอนบนเตียงเล็ก

เบียดกันกว่าห้องเรา

แต่ไม่มีใครบ่น

ไฟปิด

ต้นนอนซุกอก

“พี่”

“หือ”

“วันนี้ผมมีความสุขมาก”

“อือ”

“ขอบคุณนะ”

“เรื่อง”

“มา”

ผมลูบผม

“ต่อไปไม่ต้องรอให้มึงกลับอย่างเดียว”

“…”

“กูมาได้”

ต้นพยักหน้า

“แต่ไม่ต้องทุกอาทิตย์”

“รู้”

“เหนื่อย”

“รู้”

“งานพี่ด้วย”

“รู้”

มันหัวเราะ

“พูดเป็นอยู่คำเดียว”

“นอน”

เงียบ

พักหนึ่ง

ต้นเรียกอีก

“พี่”

“อะไร”

“ถ้าวันหนึ่งเราไม่ได้คุยกันทุกวัน…”

“…”

“มันไม่ได้แปลว่าเรารักกันน้อยลงใช่ไหม”

ผมหยุด

คิด

ก่อนตอบ

“ไม่”

“แน่?”

“อือ”

“แล้ววัดจากอะไร”

ผมมองความมืด

ไม่รู้เหมือนกัน

เมื่อก่อนผมวัดจากกาแฟ

จากเก้าอี้

จากข้อความ

จากการรอ

จากจำนวนครั้งที่มันเดินมาหา

แต่ตอนนี้—

สิ่งพวกนั้นทำไม่ได้เหมือนเดิมแล้ว

ผมกอดมันแน่นขึ้น

“คงวัดจาก…”

ผมหาคำ

“ต่อให้หายกันไปทั้งวัน”

“…”

“พอมีเรื่องอะไร”

“…”

“คนแรกที่กูยังอยากเล่าให้ฟังเป็นมึง”

ต้นเงียบ

“ต่อให้เหนื่อยจนไม่อยากคุยกับใคร”

“…”

“ถ้ามึงโทรมา กูก็ยังอยากรับ”

“…”

“ต่อให้ทะเลาะ”

“…”

“กูก็ยังคิดว่าจะกลับไปคุยยังไง”

ผมหยุด

“ไม่ใช่คิดว่าจะออกยังไง”

ต้นซุกเข้ามา

“งั้นผมก็ยังรักพี่มาก”

“รู้”

“ทำไมรู้”

“เพราะมึงพูดเยอะ”

ต้นตีอก

ผมหัวเราะ

“นอน”

“ครับ”

ก่อนหลับ

ต้นพูด

“พรุ่งนี้ผมพาไปกินร้านกาแฟ”

“ไหน”

“ร้านที่ผมบอกว่าไม่อร่อย”

“แล้วพาไปทำไม”

“จะได้รู้ว่าผมคิดถึงกาแฟพี่แค่ไหน”

“กูไม่ได้ชง”

“แต่กาแฟที่พี่กินอร่อยกว่า”

“เกี่ยวเหี้ยอะไร”

ต้นหัวเราะ

ผมเองก็หัวเราะ

แล้วหลับ

⸻

เช้าวันต่อมา

ต้นไปทำงาน

ผมต้องกลับกรุงเทพ

ก่อนออก

มันยืนหน้ารถ

“ถึงแล้วบอกนะ”

ผมหยุด

ประโยคนี้

เราใช้มาตั้งแต่ก่อนเป็นแฟน

ใช้ตอนอยู่บริษัทเดียวกัน

ใช้ตอนอยู่ห่างกัน

ใช้คืนที่เราทะเลาะ

และเมื่อคืน—

เกือบทำให้เราพัง

ผมพยักหน้า

“อือ”

ต้นเดินไปสองก้าว

ผมเรียก

“ต้น”

มันหัน

“อะไร”

“มึงก็เหมือนกัน”

“อะไร”

“ถึงบ้านโทรนะ”

ต้นยิ้ม

“บ้านไหน”

ผมหัวเราะ

คำถามเดิม

แต่วันนี้มีคำตอบมากกว่าหนึ่ง

ห้องเราในกรุงเทพ

ห้องเล็กของมันที่ชลบุรี

รถที่เรานั่งด้วยกัน

หรือบางที—

บ้านไม่ใช่ที่ไหนเลย

ผมมองมัน

“ที่ไหนก็ได้”

“…”

“ที่มึงรู้ว่ากูรออยู่”

ต้นตาแดง

“ครับ”

ผมขึ้นรถ

ขับออก

มองมันผ่านกระจกหลัง

จนเล็กลง

แต่ครั้งนี้—

ผมไม่รู้สึกว่าระยะทางกำลังพามันออกไปจากชีวิต

ผมกลับคิดว่า

บางทีความรักของคนโต

ไม่ได้แปลว่า

ต้องคุยกันทุกคืน

ต้องนอนด้วยกันทุกวัน

ต้องรู้ว่าอีกคนอยู่ไหนทุกชั่วโมง

หรือห้ามพลาดคำว่า

ถึงบ้านแล้วนะ

สักครั้ง

มันอาจเป็นการยอมรับว่า

บางวันอีกคนจะเหนื่อยจนลืมเราไปชั่วคราว

บางวันเราจะน้อยใจ

บางคืนจะทะเลาะ

บางครั้งไม่มีแรงแม้แต่จะพูดว่าคิดถึง

แต่พอเช้าวันใหม่มาถึง—

เรายังเลือกหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

ยังเลือกขับรถสองร้อยกิโลเมตร

ยังเลือกเปิดประตู

ยังเลือกกอด

ยังเลือกพูดว่า

กูยังอยู่

ผมเคยคิดว่า

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือวันที่ต้นจะไม่มาหาผมหลังหกโมง

แต่ตอนนี้ผมรู้แล้ว

สิ่งที่น่ากลัวจริง ๆ—

ไม่ใช่การที่คนคนหนึ่งไม่มีเวลามาหา

มันคือวันที่เราทั้งคู่ยังมีเวลา

แต่ไม่คิดจะหากันแล้วต่างหาก

และวันนี้—

ต่อให้มันอยู่ไกลเกือบสองร้อยกิโลเมตร

ผมก็ยังรู้ว่า

ถ้าผมถามมันว่า—

ว่างปะ

ต่อให้ไม่ว่าง

ต่อให้เหนื่อย

ต่อให้เพิ่งประชุมเสร็จ

ต่อให้ตอบช้าไปสามชั่วโมง

สุดท้าย—

มันก็ยังกลับมา

เหมือนที่ผม

จะกลับไปหามันเหมือนกัน

tutakam3

นนท์รอกินข้าว แล้วตอนที่ต้นกลับมา แล้วบอกนนว่ากินมาแล้ว อ่านแล้วใจหายวาบเลย  เรื่องเหมือนที่ผมเคยเจอมาเป๊ะๆ  ต่างคนต่างทำงาน จะมาเจอกันทุกเย็นวันศุกร์  ผมรอกินข้าว แต่พอมาถึงเขากลับบอกว่ากินกับเพื่อนมาแล้ว  แต่ของผมมันเป็นเรื่องร้าย มารู้ความจริงทีหลังว่า ที่บอกว่าเขากินกับเพื่อนมาแล้ว สรุป จริงๆแล้ว เขาไปกินข้าว ดูหนัง กับน้องฝึกงานที่เขาแอบไปจีบๆอยู่ แล้วถึงกลับมา

Nestle

ผมเคยคบระยะไกล เข้าใจมากกกกกกกกก ขอบคุณครับ

nuangnut1996

สนุกมากครับ

Nukinho

รักทางไกล ก็ต้องปรับตัวกันเยอะหน่อย

thai_boys

ขอบคุณมากๆนะครับ