พี่ครับ…..ไฟล์ผมพัง - ตอนที่ 16

Seradol

สามสัปดาห์

สามสัปดาห์

ถ้าพูดเป็นวัน—

ยี่สิบเอ็ดวัน

ถ้าหักเสาร์อาทิตย์—

สิบห้าวันทำงาน

ถ้าหักวันลาของต้นหนึ่งวัน

เหลือสิบสี่

ผมไม่รู้ว่าตัวเองเริ่มนับตั้งแต่เมื่อไหร่

รู้ตัวอีกที—

ทุกเช้าที่เปิด Calendar

ผมไม่ได้มองแค่ว่าวันนี้มีประชุมอะไร

แต่ดูด้วยว่า

เหลืออีกกี่วัน

ก่อนโต๊ะฝั่ง Sales ตัวนั้นจะว่าง

⸻

ต้นยื่นใบลาออกวันจันทร์

09:12

ผมรู้ก่อนคนอื่น

แน่นอน

แต่ตอน 10:03

หัวหน้า Sales เรียกทีมประชุม

หลังจากนั้นข่าวก็เดินเร็วกว่า Network บริษัท

11:20

Marketing รู้

11:45

Finance รู้

ก่อนเที่ยง—

แทบทั้งบริษัทรู้

พี่โอ๊ตเดินมาหาผม

วางกาแฟบนโต๊ะ

“โอเคปะ”

ผมเงยหน้า

“เรื่อง?”

มันมองไปฝั่ง Sales

“อย่าตอแหลกับกู”

ผมหัวเราะ

“โอเค”

“จริง?”

“ก็คงต้องโอเค”

พี่โอ๊ตนั่งขอบโต๊ะ

“มันไปไหนนะ”

“ชลบุรี”

“ตำแหน่ง?”

“Sales Manager”

“ดีนี่”

“อือ”

“เงิน?”

ผมบอก

พี่โอ๊ตผิวปาก

“ถ้าเป็นกูก็ไป”

ผมหยุด

“กูก็บอกมันให้ไป”

พี่โอ๊ตมองหน้า

“แต่มึงไม่ได้อยากให้ไป”

ผมเงียบ

มันพยักหน้า

“เข้าใจ”

“มึงไม่ต้องทำหน้าเหมือนกูเป็นหม้าย”

“ยังไม่ได้ทำ”

“หน้าไปแล้ว”

พี่โอ๊ตหัวเราะ

ก่อนลุก

“สามสัปดาห์เอง”

ผมพยักหน้า

“อือ”

“เดี๋ยวก็เจอกัน”

“รู้”

มันเดินกลับ

ผมมอง Calendar

สามสัปดาห์เอง

ประโยคเดียวกัน

แต่ไม่รู้ทำไม—

ฟังแล้วแม่งนานชิบหาย

⸻

วันแรกหลังข่าวลาออก

ต้นยังซื้อกาแฟมาให้

08:47

แก้ววางลงบนโต๊ะ

“พี่นนท์ครับ”

ผมเงยหน้า

“ครับ”

“กาแฟครับ”

ผมมองแก้ว

“ไม่ได้ฝาก”

ต้นยิ้ม

“รู้ครับ”

ประโยคเดิม

เหมือนหลายเดือนก่อน

ผมรับ

“ขอบคุณ”

ต้นกำลังจะเดิน

ผมเรียก

“ต้น”

มันหัน

“หือ”

ผมเกือบพูดว่า

ต่อไปใครจะซื้อให้กู

แต่กลืน

“เปล่า”

ต้นมองนิดหนึ่ง

ก่อนยิ้ม

“ครับ”

เดินกลับ

ผมมองกาแฟ

แล้วรู้สึกเกลียดมันขึ้นมา

เพราะนี่คือครั้งแรกที่ผมคิดว่า—

อีกไม่นาน

จะไม่มีแล้ว

⸻

ต้นเริ่มส่งมอบงาน

เอกสาร

รายชื่อลูกค้า

Pipeline

Forecast

Quotation

Contact

Password ที่เกี่ยวกับระบบงานก็ทำตาม Process

ทุกอย่างเป็นระบบ

ผมช่วยเรื่องสิทธิ์

สร้าง Checklist Offboarding

เหมือนพนักงานทุกคน

Disable Account — Last Working Day

Revoke License

Transfer OneDrive

Remove Distribution Group

Archive Mailbox

ผมนั่งมอง Checklist

ชื่อด้านบน

Employee: ต้น

มือค้างบน Mouse

ทำงาน IT มาหลายปี

ผมเคยปิด Account คนเป็นสิบ

บางคนทำงานกันมานาน

บางคนสนิท

บางคนกินข้าวด้วยกันทุกวัน

แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่คำว่า

Disable Account

ทำให้รู้สึกเหมือนกำลังลบใครออกจากชีวิต

ทั้งที่รู้—

มันแค่ Account

คนไม่ได้หาย

“พี่”

ผมสะดุ้ง

ต้นยืนข้างโต๊ะ

“อะไร”

“ขอ Checklist Offboarding หน่อย”

ผมหันจอหนีโดยอัตโนมัติ

มันหัวเราะ

“ผมรู้ว่าต้องโดนปิด Account”

“รู้”

“ทำหน้าอะไร”

“ไม่ได้ทำ”

ต้นก้มมอง

“เสียดายเหรอ”

“License?”

“ผม”

ผมหัน

มันยิ้ม

ผมพูดเบา ๆ

“มาก”

รอยยิ้มมันหาย

กลายเป็นอย่างอื่น

อ่อนลง

“หลังหกโมงค่อยพูด”

ผมเตือน

ต้นพยักหน้า

“ครับ”

แล้วเดินกลับ

⸻

สัปดาห์แรกผ่านเร็ว

เร็วเกินไป

วันศุกร์

เหลือสิบวันทำงาน

18:02

ต้นลากเก้าอี้มานั่ง

เหมือนทุกวัน

“กลับยัง”

“อีกนิด”

“ครับ”

มันหยิบโทรศัพท์

รอ

ผมทำงาน

18:26

หันไป

มันยังอยู่

18:41

ยัง

19:03

ผมปิด Notebook

“ไป”

ต้นลุก

เราลงลิฟต์

เดินไปรถ

จับมือ

เหมือนเดิม

ระหว่างทางผมถาม

“ที่ใหม่เริ่มวันไหน”

“จันทร์ถัดจากวันสุดท้าย”

“ไม่พัก?”

“ไม่”

“ทำไมไม่เว้น”

“อยากเริ่มเลย”

“อือ”

เดินต่อ

ต้นถาม

“พี่จะไปส่งไหม”

“วันแรก?”

“ครับ”

“ชลบุรี?”

“อือ”

“มึงทำงาน กูไปทำไม”

ต้นยักไหล่

“ถามเฉย ๆ”

ผมหยุดเดิน

มันหัน

“อยากให้ไป?”

ต้นยิ้ม

“นิดหนึ่ง”

“งั้นไป”

มันชะงัก

“จริง?”

“กูลาได้”

“ไม่ต้องก็ได้”

“มึงเพิ่งบอกอยาก”

“แต่—”

“อยากก็พูดว่าอยาก”

ต้นเงียบ

ก่อนยิ้ม

“อยากให้ไปครับ”

“โอเค”

ผมเดินต่อ

ต้นรีบตาม

จับมือแน่นกว่าเดิม

ผมหัวเราะ

“อะไร”

“เปล่า”

“คำต้องห้าม”

ต้นยิ้ม

“ดีใจ”

⸻

สัปดาห์ที่สอง

เรื่องหนึ่งเกิดขึ้นโดยไม่มีใครตั้งใจ

คนในบริษัทเริ่มเลี้ยงส่งต้น

ทีม Sales เลี้ยงหนึ่งรอบ

Marketing อีกรอบ

ลูกค้าโทรมาลา

Vendor ส่งของมาให้

ต้นเป็นคนเข้ากับคนง่าย

เลยมีคนรักมันเยอะ

ผมรู้อยู่แล้ว

แต่พอเห็น—

ก็แปลก

วันพุธ

โต๊ะมันเต็มไปด้วยขนม

ของฝาก

การ์ด

ต้นถ่ายรูปส่ง

ต้น: รวย

ผมตอบ

นนท์: ของแดกทั้งนั้น

ต้น: อิจฉา?

นนท์: ไม่

ต้น: มีคนให้ตุ๊กตาด้วย

ผมเงยหน้า

มีจริง

ตุ๊กตาหมีตัวเล็ก

นนท์: ใคร

ต้นตอบทันที

ต้น: หึง?

ผมถอนหายใจ

นนท์: ถาม

ต้น: พี่แนน CS

นนท์: อือ

ต้น: หึง

นนท์: ไม่

สามวินาที

ต้น: น่ารัก

ผมพิมพ์

นนท์: มึงหรือหมี

ต้น: ผม

ผมหลุดหัวเราะ

พี่โอ๊ตหัน

“แฟน?”

ผมหุบ

“งาน”

“ครับ”

แม่ง

⸻

ตอนเย็น

ต้นถือหมีมาที่รถ

ผมมอง

“จะเอากลับจริง?”

“ครับ”

“วางไหน”

“ห้อง”

“รก”

ต้นหยุด

ผมเองก็หยุด

เรามองกัน

แล้วหัวเราะพร้อมกัน

“กูไม่ได้ห้าม”

ผมรีบพูด

“รู้”

“ห้องเรา”

“ครับ”

ต้นวางหมีเบาะหลัง

ผมมอง

“แต่ถ้าวางบนเตียงกูโยน”

“ทำไม”

“ไม่มีที่”

ต้นยิ้ม

“มี”

“ตรงไหน”

“กอดพี่แทน”

“น้ำเน่า”

“จริง”

“ขับรถ”

⸻

วันพฤหัส

เหลือหกวัน

ผมเริ่มทำเรื่อง Transfer OneDrive

ต้นมานั่งข้าง

เราดู Folder ด้วยกัน

Quotation

Customer

Presentation

Personal

ต้นชี้

“อันนี้ไม่ต้อง Transfer”

“อะไร”

“Personal”

“บริษัทนะ”

“ไม่มีอะไร”

ผมเปิดดูตามที่มันอนุญาต

มี Folder หนึ่งชื่อ

IT

ผมหัน

“อะไร”

ต้นหน้าเปลี่ยน

“ไม่มี”

“ไหน”

“พี่”

ผมคลิก

รูป

เต็ม

ไม่ใช่ข้อมูล IT

เป็นรูปผม

รูปแรก—

ผมนั่งหน้าจอในออฟฟิศ

ไม่รู้ตัวว่าถูกถ่าย

รูปกาแฟสองแก้ว

รูปโต๊ะตอนผมไม่อยู่

รูปข้าวต้มร้านแรก

รูปมือเราบนโต๊ะอาหาร

รูปหลังผมเดินในลานจอดรถ

รูปแปรงสีฟันสองอัน

รูปถุงเท้าของผมที่ห้องมัน

รูปผมนอนหลับบนโซฟา

ผมหยุด

“ต้น”

มันหน้าแดง

“อะไร”

“นี่อะไร”

“รูป”

“กูรู้”

ผมเลื่อน

รูปแรกมีวันที่—

ก่อนพี่ภาคเข้ามาอีก

“มึงถ่ายกูตั้งแต่เมื่อไหร่”

ต้นเกาหัว

“นาน”

“โรคจิต”

“ไม่ได้ถ่ายอะไรไม่ดี”

“นี่กูหลับ”

“น่ารัก”

“ลบ”

“ไม่”

“ต้น”

“Backup แล้ว”

ผมหัน

“ที่ไหน”

“Cloud ส่วนตัว”

“ไอ้เหี้ย”

มันหัวเราะ

ผมจะด่า

แต่เห็นชื่อ Folder ย่อย

After 6

ผมหยุด

“อันนี้อะไร”

ต้นเงียบ

ผมเปิด

รูปส่วนใหญ่—

ถ่ายหลังเลิกงาน

กาแฟ

ข้าว

รถ

มือ

รองเท้าสองคู่

เงาสองคน

บางรูปไม่มีหน้าผมด้วยซ้ำ

ต้นพูดเบา ๆ

“ผมเริ่มเก็บตั้งแต่ช่วงที่ยังไม่รู้ว่าพี่ชอบผมหรือเปล่า”

ผมหัน

“ทำไมชื่อ After 6”

มันยิ้ม

“เพราะตอนนั้น…”

ต้นมองจอ

“เวลาที่ผมชอบที่สุดคือหลังหกโมง”

ผมเงียบ

“คนกลับหมด”

“…”

“พี่ไม่ยุ่งเท่ากลางวัน”

“…”

“ผมลากเก้าอี้ไปนั่งได้”

“…”

“บางวันพี่ด่า”

“…”

“บางวันพาไปกินข้าว”

ต้นหัวเราะเบา ๆ

“ผมเลยชอบหลังหกโมง”

ผมมองรูป

รูปหนึ่งเป็นโต๊ะผม

18:37

ผมนั่งทำงาน

มีแก้วกาแฟของมันข้าง ๆ

“ทำไมไม่เคยบอก”

“จะบอกว่าอะไร”

มันหัวเราะ

“พี่ครับ ผมแอบชอบพี่เลยสร้าง Folder เก็บรูป?”

ผมยิ้ม

“โรคจิตจริง”

“ครับ”

ผมปิด Folder

“เอาออกจาก OneDrive บริษัท”

“ครับ Manager”

“Backup ให้ดี”

ต้นมอง

“ไม่ให้ลบ?”

ผมหัน

“ลบทำไม”

มันยิ้ม

ผมพูดต่อ

“ส่งให้กูด้วย”

ต้นชะงัก

“จริง?”

“อือ”

“ทั้งหมด?”

“ยกเว้นรูปกูนอนอ้าปาก”

“อันนั้นดีที่สุด”

“ต้น”

มันหัวเราะ

⸻

เหลือสามวัน

โต๊ะต้นเริ่มโล่ง

ต้นไม้เล็กหาย

ของส่วนตัวหาย

รูปหาย

ลิ้นชักว่าง

ผมเดินผ่าน

รู้สึกไม่ชอบ

“มองอะไร”

ต้นถาม

“โต๊ะ”

“โล่งดี”

“อือ”

“คิดถึงผม?”

“ยังไม่ไป”

“ซ้อมก่อน”

“ไม่ต้องซ้อม”

ต้นยิ้ม

แต่ตาไม่ยิ้ม

⸻

เหลือสองวัน

ต้นซื้อกาแฟ

วางให้

เหมือนเดิม

ผมมอง

“พรุ่งนี้…”

มันพูด

แล้วหยุด

“อะไร”

“เปล่า”

ผมรู้ว่าจะพูดอะไร

พรุ่งนี้เป็นครั้งสุดท้าย

ผมไม่ให้มันพูด

“กินข้าวเย็นอะไร”

ต้นเข้าใจ

“ชาบู?”

“เออ”

“ห้องเรา?”

“อือ”

มันยิ้ม

“ครับ”

⸻

วันสุดท้าย

ผมตื่นก่อนนาฬิกา

06:11

ต้นนอนข้าง

ผมหันมอง

มันยังหลับ

วันนี้—

เป็นวันสุดท้ายที่เราจะตื่น

แต่งตัว

แล้วไปบริษัทเดียวกัน

ผมไม่ปลุก

นอนมอง

จนต้นลืมตา

“มองอะไร”

เสียงงัวเงีย

“เปล่า”

“คำต้องห้าม”

ผมหัวเราะ

“จำหน้า”

ต้นนิ่ง

“พี่…”

“ล้อเล่น”

“ไม่ตลก”

มันขยับมากอด

“ผมไม่ได้ตาย”

“รู้”

“แค่เปลี่ยนงาน”

“รู้”

“ยังเจอกัน”

“รู้”

“แล้วทำไมหน้าแบบนั้น”

ผมซุกหน้ากับผมมัน

“ไม่รู้”

ครั้งนี้—

เปล่าจริง ๆ

⸻

08:36

เราถึงบริษัทแยกกัน

ตามปกติ

08:49

ต้นเดินมาที่โต๊ะ

ถือกาแฟสองแก้ว

วางหนึ่งแก้ว

“พี่นนท์ครับ”

ผมมอง

“ครับ”

“กาแฟครับ”

“ไม่ได้ฝาก”

ต้นยิ้ม

“รู้ครับ”

ผมรับ

มือเกือบแตะกัน

เราไม่แตะ

ยังอยู่ในบริษัท

กฎเดิม

ทั้งที่เป็นวันสุดท้าย

ต้นกำลังจะเดิน

ผมเรียก

“ต้น”

มันหัน

ครั้งนี้ผมไม่พูดเปล่า

“ขอบคุณนะ”

ต้นมองกาแฟ

แล้วมองผม

“เรื่องกาแฟ?”

ผมส่ายหน้า

“ทุกเรื่อง”

มันนิ่ง

ตาแดง

“หลังหกโมงค่อยพูด”

มันตอบ

ผมพยักหน้า

“อือ”

⸻

ทั้งวันมีคนมาหาต้น

ถ่ายรูป

เซ็นการ์ด

กอด

จับมือ

หัวเราะ

บางคนร้อง

หัวหน้า Sales พูดส่ง

เจเอาของให้

เจกอดต้นด้วย

ผมเห็น

ครั้งนี้—

ไม่หึง

โอเค

หึงนิดหนึ่ง

แต่ไม่ใช่แบบเดิม

เจมองมาทางผมตอนปล่อย

ยิ้มมุมปาก

เหมือนรู้

ผมทำหน้าเฉย

มันเดินผ่านผมทีหลัง

พูดเบา ๆ

“ดูแลมันดี ๆ นะพี่”

ผมหัน

เจยิ้ม

“อะไร”

“ผมไม่ได้พูดอะไร”

แล้วเดินไป

ผมมองตาม

ไอ้นี่รู้แน่

ฉิบหาย

⸻

16:40

HR เอา Exit Form มา

17:10

ต้นคืน Asset

17:22

บัตร Access

17:35

ผมได้รับ Ticket

Employee Offboarding — Ton

ผมนั่งมอง

ต้องเป็นคนดำเนินการ

ตลกร้ายดี

17:51

ต้นเดินมาหา

ยื่นบัตร

“ฝากด้วยครับ”

ผมรับ

บัตรพนักงานมัน

รูปหน้าตรง

ชื่อ

รหัส

ผมเคยเห็นบัตรนี้ห้อยคอมันทุกวัน

“อือ”

“ต้องปิดกี่โมง”

“หลัง Last Working Hour”

“หก?”

“อือ”

ต้นมองนาฬิกา

17:52

“อีกแปดนาที”

ผมไม่ตอบ

มันกลับโต๊ะ

⸻

17:58

ผมเปิด Admin Portal

Account ต้นอยู่ตรงหน้า

Cursor อยู่ที่ Disable

17:59

ผมไม่กด

18:00

เสียงนาฬิกา Windows เปลี่ยน

ผมยังไม่กด

พี่โอ๊ตเก็บของ

เดินมาหยุด

เห็นจอ

ไม่ได้พูด

ตบไหล่ผมหนึ่งที

แล้วเดินออก

18:03

ต้นมาหยุดข้างโต๊ะ

ลากเก้าอี้

นั่ง

เหมือนวันแรก ๆ

“ยังไม่ปิด?”

“กำลังจะ”

มันมองจอ

“ทำเลย”

ผมถอนหายใจ

คลิก

Block sign-in

Confirmation

ผมหยุด

ต้นเอานิ้วแตะหลังมือผม

ตอนนี้—

หลังหกโมงแล้ว

“ทำเลยพี่”

ผมกด

Confirm

ไม่กี่วินาที

Status เปลี่ยน

Sign-in blocked

ผมมอง

“เรียบร้อย”

ต้นพยักหน้า

“ครับ”

ผมรู้สึกน้ำตาจะมา

“แม่ง”

ต้นหัวเราะเบา ๆ

“ร้องเพราะปิด Account ผม?”

“กูไม่เคยปิด Account แฟน”

“ก็มีแฟนคนแรก”

ผมหัน

“กวนตีน”

ต้นยิ้ม

“ครับ”

ผมปิดจอ

⸻

18:07

ออฟฟิศเกือบว่าง

ต้นกลับไปโต๊ะ

หยิบกล่องใบสุดท้าย

ผมเดินตาม

โต๊ะว่าง

จริง ๆ

ไม่มีแก้ว

ไม่มีต้นไม้

ไม่มีตุ๊กตาหมี

ไม่มี Charger

ไม่มีอะไร

ผมยืนมอง

ต้นพูด

“พรุ่งนี้มีคนมานั่งต่อมั้ง”

“เร็วไป”

“โต๊ะบริษัท”

“รู้”

“พี่”

“อะไร”

“มองผม”

ผมหัน

ต้นวางกล่อง

แล้วกอด

กลางออฟฟิศ

ผมตกใจ

“เฮ้ย”

“หกโมงแล้ว”

“ยังอยู่บริษัท”

“ผมไม่ใช่พนักงานแล้ว”

ผมหยุด

ต้นหัวเราะทั้งน้ำตา

“กฎไม่ครอบคลุม”

ผมหัวเราะออกมา

“ไอ้เหี้ย”

แล้วกอดกลับ

แน่น

ไม่มีใครอยู่แล้ว

ไม่ต้องกลัว

ไม่ต้องมอง

ไม่ต้องปล่อย

ต้นซุกหน้ากับไหล่

“ผมจะคิดถึงที่นี่”

“อือ”

“คิดถึงโต๊ะ”

“อือ”

“คิดถึงพี่โอ๊ต”

“อือ”

“คิดถึงเจ”

“พอ”

ต้นหัวเราะ

“หึง?”

“นิดหนึ่ง”

“คิดถึงพี่ที่สุด”

ผมเงียบ

กอดแน่นขึ้น

“กูก็คิดถึงมึง”

“ยังไม่ได้ไปเลย”

“ซ้อม”

“พี่บอกไม่ต้องซ้อม”

“เปลี่ยนใจ”

ต้นหัวเราะ

แต่เสียงสั่น

⸻

ก่อนออก

ต้นเดินไปที่ประตู

แล้วหันกลับ

มองออฟฟิศ

ผมยืนข้าง

“ไป?”

ผมถาม

มันพยักหน้า

“ครับ”

เราเดินออก

ประตูกระจกปิด

ต้นหยุด

“พี่”

“อะไร”

“ผมนึกอะไรได้”

“ว่า”

มันยิ้ม

“ต่อไปผมทำ Printer พัง ก็เรียกพี่ไม่ได้แล้วดิ”

ผมหัวเราะ

“บริษัทใหม่มึงมี IT”

“ไม่เหมือน”

“ตรงไหน”

ต้นมอง

“IT ที่นั่นไม่ใช่แฟนผม”

ผมส่ายหน้า

“ถ้ามึงโทรมาถามเรื่อง Printer กูวางนะ”

“Excel?”

“วาง”

“Wi-Fi?”

“วาง”

“คิดถึง?”

ผมหยุด

“อันนั้นรับ”

ต้นยิ้ม

“ครับ”

⸻

คืนวันนั้น

เรากลับห้อง

ของต้นที่เอาจากบริษัทวางเต็มพื้น

ผมช่วยแกะ

ตุ๊กตาหมี

การ์ด

แก้ว

ของฝาก

แล้วเจอกระดาษแผ่นหนึ่ง

เป็น Post-it เก่า

ยับนิดหน่อย

เขียนว่า

ค่าซ่อม Excel
หวานน้อย
— ต้น

ผมหยุด

“มึงเก็บ?”

ต้นหันมา

“อือ”

“ตั้งแต่ตอนนั้น?”

“ครับ”

“เอามาจากไหน”

“พี่ทิ้งในถัง”

ผมหันขวับ

“มึงคุ้ยถังขยะ?”

“ถังข้างโต๊ะพี่ มีแต่กระดาษ”

“โรคจิต”

“ก็บอกแล้ว”

ผมมอง Post-it

จำเช้าวันนั้นได้

ตอนที่ผมยังคิดว่ามันแค่ Sales กวนตีน

ตอนที่หัวใจหนึ่งดวงใน Chat ยังทำให้ผมสงสัยว่า

มันส่งให้ทุกคนหรือเปล่า

ผมคืนกระดาษ

“เก็บดี ๆ”

“ครับ”

ต้นใส่กลับกล่อง

“พี่”

“อะไร”

“ถ้าวันนั้น Excel ไม่พัง…”

ผมหยุด

“เราจะเป็นแบบนี้ไหม”

ผมคิด

“ไม่รู้”

ต้นพยักหน้า

“ผมก็ไม่รู้”

“แต่…”

ผมมองมัน

“มึงก็คงหาเรื่องมาหากูอยู่ดี”

ต้นหัวเราะ

“จริง”

“Printer”

“ครับ”

“Wi-Fi”

“ครับ”

“Folder”

“ครับ”

“ไอ้เหี้ย”

มันหัวเราะ

⸻

คืนก่อนต้นย้ายไปชลบุรี

เรานอนดึก

ไม่ได้ทำอะไร

คุย

เรื่องห้องใหม่

เรื่องงาน

เรื่องวันแรก

เรื่องเส้นทาง

เรื่องอาหาร

เรื่องกลับกรุงเทพ

ผมทำ Shared Calendar

ต้นเห็น

“พี่ทำอะไร”

“Calendar”

“เพื่อ?”

“วันที่มึงกลับ”

ต้นมอง

มีสีอยู่ทุกศุกร์

ผมใส่ไว้

ต้นกลับบ้าน

มันเงียบ

“อะไร”

ผมถาม

“เปล่า”

“คำต้องห้าม”

ต้นยิ้ม

ตาแดง

“ชอบ”

ผมบันทึก

“แล้ววันไหนกูไปหา เดี๋ยวใส่”

“ทุกวันได้ไหม”

“กูทำงาน”

“เสาร์อาทิตย์”

“บางอาทิตย์”

“สองอาทิตย์ครั้ง?”

“ดู”

“เดือนละครั้ง?”

“ต้น”

มันหัวเราะ

“ครับ”

ผมวางโทรศัพท์

“ไม่ต้องกำหนดทุกอย่างตอนนี้”

มันมอง

ผมพูดต่อ

“เหนื่อยก็พัก”

“…”

“อยากกลับก็กลับ”

“…”

“อยากให้กูไปก็พูด”

“…”

“คิดถึงก็โทร”

ต้นพยักหน้า

“พี่ก็เหมือนกัน”

“อือ”

“ห้ามเก็บ”

“อือ”

“ห้ามทำเป็นโอเค”

“อือ”

“ห้ามมีคนใหม่”

ผมหัน

“อันนี้ไม่ต้องบอก”

ต้นยิ้ม

“ย้ำ”

“มึงด้วย”

“ไม่มี”

“กูรู้”

“แล้วพี่?”

“ไม่มี”

“แน่?”

ผมมองหน้า

“กูใช้เวลากว่าจะเอามึงเป็นแฟนขนาดนี้”

ต้นหัวเราะ

“กูไม่มีแรงเริ่มใหม่กับใครแล้ว”

“เหตุผลแย่มาก”

“แต่จริง”

มันตีแขน

ผมหัวเราะ

แล้วดึงมากอด

⸻

เช้าวันจันทร์

05:40

นาฬิกาปลุก

ต้นต้องออกเร็ว

ผมลุกด้วย

มันอาบน้ำ

แต่งตัว

เสื้อเชิ้ตใหม่

กางเกงใหม่

รองเท้าคู่เดิม

ผมช่วยจัดคอเสื้อ

ต้นมองกระจก

“เป็นไง”

“หล่อ”

มันหัน

“อะไรนะ”

“ได้ยินแล้ว”

“พูดอีก”

“ไปทำงาน”

ต้นหัวเราะ

06:21

เราลงไป

ของอยู่ท้ายรถ

ผมเป็นคนขับ

ต้นนั่งข้าง

“ตื่นเต้น?”

“มาก”

“กลัว?”

“นิดหนึ่ง”

“ปกติ”

มันมองผม

“พี่ล่ะ”

“ง่วง”

“ไม่ใช่”

ผมเงียบ

“ใจหาย”

ต้นจับมือ

ผมไม่ดึงออก

⸻

ถึงบริษัทใหม่ 08:11

ผมจอดฝั่งตรงข้าม

ต้นมองตึก

สูดหายใจ

“ถึงแล้ว”

“อือ”

มันยังไม่ลง

ผมหัน

“อะไร”

“ขอกอดก่อน”

ผมปลดเข็มขัด

มันกอด

แน่น

“ตั้งใจทำงาน”

“ครับ”

“อย่าไปสาย”

“ครับ”

“กินข้าว”

“ครับ”

“อย่าครับอย่างเดียว”

ต้นหัวเราะ

“คิดถึงพี่”

ผมหยุด

“กูก็คิดถึง”

“เย็นโทรนะ”

“อือ”

มันปล่อย

เปิดประตู

ก่อนลงหันกลับ

“พี่”

“อะไร”

“ขอบคุณที่มาส่ง”

ผมพยักหน้า

“ไป”

ต้นลง

เดินข้ามถนน

ผมมองจนมันเข้าตึก

ก่อนขับกลับกรุงเทพ

คนเดียว

⸻

08:58

ผมถึงบริษัทสายกว่าปกติ

พี่โอ๊ตเห็น

“ไปส่งมา?”

“อือ”

“เป็นไง”

“ก็ดี”

ผมวางกระเป๋า

เปิด Notebook

เงยหน้าโดยไม่ตั้งใจ

โต๊ะ Sales

มีคนใหม่กำลังนั่ง

ผมหยุด

ผู้หญิงคนหนึ่ง

น่าจะคนที่มารับงานต่อ

เธอกำลังจัดของ

วางแก้ว

เสียบ Charger

ผมมอง

นานไป

พี่โอ๊ตเรียก

“นนท์”

ผมหัน

“หือ”

“กาแฟ”

มันยื่นให้

ผมรับ

“ขอบใจ”

“หวานน้อย”

ผมหยุด

มองแก้ว

เหมือนเดิม

แต่ไม่เหมือน

ผมจิบ

แล้วทำงาน

⸻

17:56

ผมมองนาฬิกา

18:00

ไม่มีใครลากเก้าอี้มา

18:07

ไม่มีข้อความถาม

กลับยัง

18:19

ผมทำงานต่อ

18:34

เวลาบนหน้าจอ

ผมหยุด

18:34

เวลาเดียวกับวันแรก

ผมหัวเราะกับตัวเอง

แล้วโทรศัพท์สั่น

ต้น

ผมเปิด

ต้น: พี่

ผมตอบ

นนท์: อะไร

สามจุดขึ้น

ต้น: ว่างปะ

ผมหยุด

หัวเราะ

ตาเริ่มร้อน

ผมพิมพ์

นนท์: ถ้ากูบอกไม่ว่าง มึงจะวางไหม

คำตอบมาแทบจะทันที

ต้น: ไม่

ผมมอง

แล้วพิมพ์

นนท์: แล้วถามทำไม

โทรศัพท์ดัง

ต้นโทรมา

ผมรับ

“ว่า”

เสียงมันหัวเราะ

“คิดถึง”

ผมเอนหลัง

มองเก้าอี้ว่างข้างโต๊ะ

“อือ”

“อืออะไร”

ผมหายใจเข้า

“กูก็คิดถึง”

“วันนี้เป็นไง”

“เหมือนเดิม”

“โกหก”

ผมหัวเราะ

“เงียบ”

“ไม่มีผมก็งี้”

“หลงตัวเอง”

“จริงไหม”

ผมมองเก้าอี้

“จริง”

ต้นเงียบ

“พี่”

“หือ”

“ผมเลิกงานแล้ว”

“อือ”

“พี่ล่ะ”

ผมมองเวลา

18:36

“ยัง”

“กลับได้แล้ว”

“อีกนิด”

“กินข้าวด้วย”

“รู้”

“ถึงบ้านบอก”

ประโยคเดิม

อีกแล้ว

ผมยิ้ม

“เออ”

“พี่”

“อะไรอีก”

“รักนะ”

ครั้งนี้—

ผมไม่ต้องใช้เวลา

ไม่ต้องมองรอบตัว

ไม่ต้องกลัวคำ

“รักเหมือนกัน”

ต้นเงียบไปนิดหนึ่ง

ก่อนหัวเราะ

“พูดง่ายขึ้นแล้วนะ”

“อย่าได้ใจ”

“ครับ”

“ไปทำอะไรของมึง”

“ครับแฟน”

“วาง”

มันหัวเราะ

“คืนนี้ Video Call”

“ดู”

“คำว่าดูคือได้”

“ต้น”

“รักครับ”

สายตัด

ผมวางโทรศัพท์

มองออฟฟิศ

โต๊ะมันไม่อยู่แล้ว

Account ถูกปิดแล้ว

บัตรพนักงานคืนแล้ว

ไม่มีคนเอากาแฟมาวาง

ไม่มีใครลากเก้าอี้

ไม่มีใครทำ Printer พังเพื่อเดินมาหา

ทุกอย่างเปลี่ยน

แต่ตอน 18:34—

มันยังโทรมา

และผมเพิ่งเข้าใจว่า

หลังหกโมงเย็น

ไม่เคยหมายถึงสถานที่

ไม่เคยหมายถึงออฟฟิศ

ไม่เคยหมายถึงเก้าอี้ข้างโต๊ะผมด้วยซ้ำ

มันหมายถึงช่วงเวลาที่

ไม่ว่าเราจะอยู่ที่ไหน

พอเลิกเป็นพนักงาน

เลิกเป็น Manager

เลิกเป็น Sales

เลิกเป็นคนที่ต้องรับผิดชอบเรื่องของคนอื่นทั้งวัน

เราก็กลับมาเป็นแค่—

นนท์กับต้น

เหมือนเดิม

ผมเก็บ Notebook

สะพายกระเป๋า

ปิดไฟโต๊ะ

18:42

โทรศัพท์สั่นอีกครั้ง

ต้น: ถึงบ้านยังบอกด้วยนะ

ผมตอบ

นนท์: เออ

หยุด

แล้วพิมพ์เพิ่ม

นนท์: มึงก็เหมือนกัน

ส่ง

ก่อนเดินออกจากออฟฟิศ

คนเดียว

แต่ครั้งนี้—

ไม่ได้รู้สึกว่าถูกทิ้งไว้ข้างหลัง

เพราะผมรู้แล้วว่า

ระยะทางเกือบสองร้อยกิโลเมตร

อาจทำให้เราไม่ได้กลับบ้านพร้อมกันทุกวัน

แต่มันยังไม่ได้พรากสิ่งหนึ่งไป

ทุกวัน

หลังหกโมงเย็น—

เรายังกลับมาหากัน

nuangnut1996

สนุกมากครับ

Nestle

แงงงงงงงงงงงงงงง แต่ก็เข้าใจได้ครับ

Nukinho

ค่อย ๆ เรียนรู้ และปรับตัวกันไป

thai_boys

ขอบคุณมากๆนะครับ