พี่ครับ…..ไฟล์ผมพัง - ตอนที่ 14

Seradol

เรื่องของมึง เรื่องของกู

หลังจากมีแปรงสีฟันสองอันในห้องน้ำ

ชีวิตผมก็เริ่มมีของอยู่ในห้องต้นเพิ่มขึ้นอย่างไม่มีการประชุมอนุมัติ

เสื้อทำงาน

กางเกง

น้ำหอม

สายชาร์จ

รองเท้า

ยา

Notebook Stand ที่ผมเอาไปวางเพราะทนเห็นมันก้มทำงานไม่ได้

แล้วล่าสุด—

กล่องใส่ยาเจ็ดช่อง

ต้นยืนถือมันอยู่กลางห้อง

มองผม

“นี่อะไร”

“กล่องยา”

“รู้”

“แล้วถามทำไม”

“ซื้อทำไม”

“มึงชอบลืมกินวิตามิน”

ต้นมองกล่อง

แล้วมองผม

“พี่จัดให้ด้วย?”

“อือ”

“จันทร์ถึงอาทิตย์?”

“เขียนอยู่”

มันหัวเราะ

“แฟนหรือพยาบาล”

“ถ้ามึงดูแลตัวเองได้กูก็ไม่ต้องทำ”

“ผมดูแลได้”

“เมื่อวานกินไหม”

เงียบ

“วันก่อน?”

เงียบ

“เห็นไหม”

ต้นยกมือ

“ครับ”

แล้วเอากล่องไปวาง

ง่าย ๆ

เหมือนทุกครั้ง

ตอนนั้นผมยังไม่รู้ว่า—

คำว่า ครับ

ของต้น

บางครั้งไม่ได้แปลว่าเห็นด้วย

มันแค่แปลว่า

ไม่อยากเถียง

⸻

เรื่องเริ่มจากงาน

วันอังคาร

10:17

ผมได้รับ Mail จาก Monitoring

พื้นที่ Shared Drive ฝั่ง Sales ใกล้เต็ม

ผมเปิดดู

มีไฟล์ใหญ่ผิดปกติหลาย Folder

ผมไล่ดูตามสิทธิ์ Admin

แล้วเจอ Folder ของต้น

ไฟล์ Video ลูกค้า

Presentation

Backup เก่า

ZIP หลายไฟล์

รวมเกือบ 40 GB

ผมเปิด Teams

นนท์: Folder มึงรก

ต้นอ่าน

ต้น: ไหน

ผม Capture ส่ง

ต้น: อ๋อ เดี๋ยวผมลบ

นนท์: กูลบ Backup เก่าให้แล้ว

เงียบ

ประมาณครึ่งนาที

ต้น: พี่ลบแล้วเหรอ

นนท์: อือ

ต้น: ไฟล์ไหนบ้าง

ผมส่งชื่อ

สามจุดขึ้น

หาย

ขึ้นใหม่

ต้น: ครั้งหน้าบอกผมก่อนนะ

ผมหยุด

นนท์: มัน Backup เก่า

ต้น: รู้

ต้น: แต่เป็น Folder งานผม

ผมเริ่มหงุดหงิด

นนท์: กูเป็น Admin

ต้น: ผมรู้

ต้น: แต่บอกก่อนก็ได้

ผมมองข้อความ

แล้วตอบ

นนท์: โอเค

เรื่องควรจบตรงนั้น

แต่ไม่จบ

⸻

ตอนเที่ยงต้นไม่ได้มากินกับผม

ผมเห็นมันออกไปกับทีม Sales

ปกติ

แต่ผมรู้สึกได้ว่าแปลก

13:26

ผมส่ง

นนท์: โกรธ?

อ่าน

ต้น: เปล่า

คำต้องห้าม

ผมถอนหายใจ

นนท์: เย็นคุย

ต้นตอบ

ต้น: ครับ

ครับอีกแล้ว

ผมเริ่มเกลียดคำนี้

⸻

17:58

ต้นไม่ได้มานั่งเก้าอี้ข้างโต๊ะ

18:10

ก็ยังไม่มา

ผมเก็บ Notebook

เดินไปฝั่ง Sales

เหลือมันคนเดียว

“กลับยัง”

ต้นเงยหน้า

“อีกนิด”

“กูรอ”

“พี่กลับก่อนได้”

ผมหยุด

“เป็นอะไร”

“เปล่า”

“ต้น”

มันถอนหายใจ

ปิด Notebook

“กลับก็ได้”

เราเดินลงไปด้วยกัน

ไม่จับมือ

ถึงรถ

ต้นกำลังจะเปิดฝั่งคนขับ

ผมเรียก

“คุยก่อน”

มันหยุด

“ครับ”

“อย่าครับ”

ต้นขมวดคิ้ว

“แล้วจะให้ตอบอะไร”

“พูดว่ามึงไม่พอใจ”

มันเงียบ

ผมพิงรถ

“เรื่องไฟล์?”

ต้นมองพื้น

“นิดหนึ่ง”

“กูขอโทษแล้ว”

“พี่บอกโอเค”

“ก็หมายถึงขอโทษ”

ต้นหัวเราะแห้ง ๆ

“เห็นไหม”

“อะไร”

“พี่คิดเองอีกแล้ว”

ผมหยุด

ต้นเงยหน้า

“พี่คิดว่าคำว่าโอเคของพี่คือขอโทษ”

“…”

“พี่คิดว่าคำว่าครับของผมคือยอม”

“…”

“เราชอบคิดแทนกัน”

ผมเงียบ

“งั้นกูขอโทษ”

ต้นพยักหน้า

“โอเค”

ผมหรี่ตา

มันหลุดหัวเราะ

“อันนี้โอเคจริง”

ผมหัวเราะตาม

บรรยากาศดีขึ้น

ผมคิดว่าจบ

อีกครั้ง—

ไม่จบ

⸻

คืนนั้นที่ห้องต้น

ผมเปิดตู้เย็น

มีอาหารกล่องวางอยู่

วันที่บนกล่อง—

สามวันก่อน

“ต้น”

“ครับ”

“นี่ของวันเสาร์?”

“มั้ง”

“วันนี้อังคาร”

“อือ”

“ทิ้งนะ”

“เดี๋ยว”

ผมหยิบออก

“มันเสียแล้ว”

“ผมว่าจะกิน”

“กินอะไร สามวัน”

“ยังไม่เสียมั้ง”

“มึงจะรอท้องเสีย?”

ผมโยนลงถัง

ต้นมอง

ไม่ได้พูด

ผมเห็นถุงขนมบนโต๊ะ

เก็บ

แก้วน้ำ

เอาไปล้าง

กล่องพัสดุ

พับ

เสื้อ Jacket บนเก้าอี้

เอาไปแขวน

ต้นนั่งบนโซฟา

มองผมเดินไปเดินมา

“พี่”

“หือ”

“นั่งก่อนก็ได้”

“แป๊บ”

“พี่”

“อะไร”

“ผมจะทำเอง”

“เมื่อไหร่”

มันหยุด

“เดี๋ยวทำ”

“เดี๋ยวมึงอีกแล้ว”

ผมหยิบเสื้ออีกตัว

“นี่ก็ไม่เก็บ”

ต้นถอนหายใจ

“วางไว้ก็ได้”

“มันรก”

“สำหรับพี่”

ผมหยุด

“อะไร”

ต้นวางโทรศัพท์

“สำหรับผมมันไม่ได้รกขนาดนั้น”

ผมมองรอบห้อง

“ต้น”

“ครับ”

“แก้วสามใบ”

“เดี๋ยวล้าง”

“เสื้อสองตัว”

“เดี๋ยวเก็บ”

“กล่อง—”

“ผมรู้!”

เสียงดังขึ้น

ครั้งแรก

ผมหยุด

ต้นเองก็หยุด

ห้องเงียบ

มันหลับตา

“ขอโทษ”

“ไม่ต้องขอโทษ”

ผมวางเสื้อลง

“พูด”

ต้นมอง

“อะไร”

“มึงไม่พอใจอะไร พูด”

“ไม่มี”

“มี”

“พี่…”

“พูด”

ต้นเงียบไปนาน

ก่อนถาม

“พี่มาอยู่กับผม…”

“…”

“หรือมาจัดห้องผม”

ผมชะงัก

“กูก็ช่วย”

“ผมรู้”

“แล้ว?”

“แต่ผมไม่ได้ขอทุกอย่าง”

น้ำเสียงมันไม่ได้แรง

ยิ่งทำให้ผมฟังชัด

“บางอย่างผมขอบคุณ”

“…”

“พี่ซื้อของให้”

“…”

“จัดยา”

“…”

“ซักเสื้อ”

“…”

“เก็บห้อง”

ต้นถอนหายใจ

“แต่บางครั้งผมรู้สึกเหมือนทุกอย่างที่ผมทำไม่ถูกแบบพี่”

ผมขมวดคิ้ว

“กูไม่เคยพูดแบบนั้น”

“ไม่ต้องพูด”

“ต้น”

“พี่ถอนหายใจ”

“…”

“พี่เห็นถุงเท้าก็ถอนหายใจ”

“…”

“เห็นแก้วก็ถอนหายใจ”

“…”

“ผมวางของตรงไหน พี่ก็ย้าย”

“ก็เพราะ—”

ผมหยุด

ต้นรอ

ผมรู้ว่าถ้าพูดว่า เพราะมันควรอยู่ตรงนี้

ผมแพ้ทันที

“กูแค่อยากให้มันเรียบร้อย”

“แต่ผมไม่ได้ต้องการเรียบร้อยเท่าพี่”

เงียบ

ประโยคง่ายมาก

แต่ผมไม่เคยคิด

“แล้วทำไมไม่บอก”

ผมถาม

ต้นหัวเราะเบา ๆ

“เพราะผมรู้ว่าพี่ทำเพราะหวังดี”

“…”

“แล้วผมก็ไม่อยากให้พี่คิดว่าผมไม่เห็นคุณค่า”

“…”

“ก็เลยยอม”

ผมมองมัน

คำที่ผมเขียนไว้ในหัวตั้งแต่ตอนก่อน

ต้นชอบยอมเพื่อไม่ให้ทะเลาะ

มันเกิดขึ้นจริง

“มึงไม่ต้องยอมกูทุกเรื่อง”

ผมพูด

ต้นมอง

“แต่เวลาผมไม่ยอม พี่ไม่ชอบ”

ผมชะงัก

“เมื่อไหร่”

“วันนี้”

“เรื่องไฟล์?”

“ครับ”

“กูก็ยอมรับแล้วว่าผิด”

“ตอนหลัง”

ต้นพูด

“ตอนแรกพี่ตอบเหมือนผมเรื่องมาก”

ผมเงียบ

จริง

“แล้วเวลาเรื่องเล็ก ๆ”

ต้นพูดต่อ

“ผมบอกว่าจะทำทีหลัง พี่ก็ทำเอง”

“…”

“พอพี่ทำเอง ผมก็รู้สึกผิด”

“…”

“แล้วสุดท้ายผมก็ต้องทำแบบพี่เพื่อไม่ให้พี่หงุดหงิด”

ผมเริ่มตั้งการ์ด

“แล้วจะให้กูอยู่กับของรกโดยไม่พูด?”

“ผมไม่ได้บอกห้ามพูด”

“งั้น?”

“คุย”

“ก็กำลังคุย”

“ไม่ใช่สั่ง”

คำเดียว

ผมหยุด

ต้นเองก็รู้ว่ามันแรง

แต่ไม่ถอน

ผมรู้สึกอะไรบางอย่างขึ้นทันที

หงุดหงิด

“กูสั่งมึงตอนไหน”

“พี่ไม่รู้ตัว”

“งั้นยกตัวอย่าง”

“พี่—”

“ยกมา”

“เห็นไหม”

ต้นหัวเราะแบบไม่มีความสุข

“อะไรอีก”

“ตอนนี้พี่กำลังทำอยู่”

ผมเงียบ

“พี่ต้องชนะ”

ต้นพูด

“ต้องมีเหตุผล”

“กูก็แค่ถาม”

“น้ำเสียงพี่ไม่ได้ถาม”

ผมเริ่มโมโห

“แล้วมึงจะเอายังไง”

ประโยคหลุด

ต้นนิ่ง

ผมเองก็นิ่ง

คุ้น

เราเคยถามกันแบบนี้มาแล้ว

ตอนยังไม่ได้เป็นแฟน

แต่วันนี้ความหมายไม่เหมือนเดิม

“ผมอยากให้พี่ฟัง”

ต้นตอบ

“กูก็ฟังอยู่”

“ฟังเพื่อเข้าใจ”

มันมองผม

“ไม่ใช่ฟังเพื่อหาว่าผมผิดตรงไหน”

ผมพูดไม่ออก

แล้วแทนที่จะหยุด—

ผมเสือกพูดสิ่งที่แย่กว่า

“ถ้าอยู่ด้วยกันแล้วมันลำบากขนาดนี้ กูก็กลับไปอยู่บ้านกู”

ทันทีที่พูด

ผมอยากเอาคำกลับ

ต้นนิ่ง

มาก

“โอเค”

“ต้น”

มันลุก

เดินเข้าห้องนอน

“กูไม่ได้หมายถึง—”

“พี่อยากกลับก็กลับ”

ผมตาม

“มึงอย่าประชด”

ต้นหันกลับ

“ผมไม่ได้ประชด”

ตาแดง

“นี่ห้องผมไม่ใช่เหรอ”

ผมหยุด

ประโยคเดิม

ที่มันเคยพูด

ครั้งนี้เจ็บกว่าเดิม

“ถ้าพี่อยู่แล้วต้องฝืน”

ต้นพูด

“ก็กลับไปพักบ้านพี่”

“กูไม่ได้ฝืน”

“แต่พี่เพิ่งพูด”

“กูโมโห”

“แล้วทุกครั้งที่โมโห…”

เสียงต้นสั่น

“พี่ต้องขู่จะไปเหรอ”

ผมชะงัก

“กูไม่ได้ขู่”

“สำหรับพี่อาจไม่ใช่”

“…”

“สำหรับผมใช่”

เงียบ

ต้นเช็ดตา

“พี่รู้ว่าผมกลัวพี่ถอย”

หัวใจผมตก

“รู้ว่าผมกลัวพี่กลับไปเป็นเหมือนเดิม”

“…”

“แล้วพอทะเลาะกัน พี่ก็พูดว่าจะกลับบ้าน”

“ต้น…”

“มันต่างกันตรงไหน”

ผมพูดไม่ออก

เพราะมันพูดถูก

⸻

ผมไม่ได้กลับ

แต่คืนนั้น—

เรานอนห่างกัน

ครั้งแรก

เตียงเดียวกัน

ต้นหันหลัง

ผมหันอีกทาง

ระยะไม่ถึงหนึ่งเมตร

แต่ไกลกว่าตอนมันนั่งอยู่ฝั่ง Sales ยี่สิบเมตรเสียอีก

00:42

ผมยังไม่หลับ

ต้นก็คงไม่หลับ

ผมรู้จากจังหวะหายใจ

อยากหันไปกอด

แต่ไม่กล้า

สุดท้ายผมเรียก

“ต้น”

เงียบ

“หลับ?”

“ยัง”

เสียงเบา

ผมหัน

เห็นหลังมัน

“ขอโทษ”

ต้นไม่หัน

“เรื่องไหน”

คำถามแทง

เพราะมีหลายเรื่องจริง

“เรื่องพูดว่าจะกลับ”

เงียบ

“กูไม่ควรพูด”

“ครับ”

“แล้วก็เรื่องห้อง”

“…”

“กูอาจทำเกิน”

ต้นหันมานิดหนึ่ง

“อาจ?”

ผมหายใจออก

“ทำเกิน”

มันหันกลับมาเต็มตัว

ตาแดง

“กูชินกับการจัดการ”

ผมพูด

“งานกูมีปัญหา กูแก้”

“…”

“Server มีปัญหา กูแก้”

“…”

“คนใช้ระบบผิด กูแก้ Process”

ผมหัวเราะกับตัวเอง

“แล้วกูเสือกเอานิสัยนั้นมาใช้กับมึง”

ต้นเงียบ

“มึงไม่ใช่ปัญหาที่กูต้องแก้”

ตาต้นแดงขึ้น

“พี่…”

“กูรู้แล้ว”

ผมพูด

“ช้าไปหน่อย”

“ไม่ช้า”

“แล้วมึงก็ต้องเลิกยอม”

ต้นนิ่ง

“ถ้ากูทำอะไรไม่ชอบ บอก”

“ผมกลัวทะเลาะ”

“วันนี้ก็ทะเลาะแล้ว”

“เห็นไหม”

“แล้วกูยังอยู่”

ต้นหยุด

ผมขยับเข้าไปนิดหนึ่ง

ไม่แตะ

“กูไม่ได้ไปไหน”

น้ำตามันไหล

“จริง?”

คำถามนั้นทำให้ผมเจ็บ

“จริง”

ผมยื่นมือ

หยุดกลางทาง

“กอดได้ไหม”

ต้นมอง

ก่อนพยักหน้า

ผมเข้าไปกอด

มันซุกหน้ากับอก

เงียบ

พักหนึ่งต้นพูด

“ผมก็ขอโทษ”

“เรื่อง?”

“เก็บไว้จนระเบิด”

“อือ”

“แล้วก็…”

มันสูดหายใจ

“ผมไม่ควรยอมทุกอย่างแล้วเอามาน้อยใจทีหลัง”

ผมลูบหลัง

“ถูก”

ต้นเงยหน้า

“นี่ไง”

“อะไร”

“พี่ต้องบอกว่าถูก”

ผมหยุด

ก่อนหัวเราะ

ต้นหัวเราะทั้งน้ำตา

“ไอ้เหี้ย”

“พี่ด่าผม?”

“ด่าตัวเอง”

เราหัวเราะ

บรรยากาศคลายลง

แต่ปัญหาไม่ได้หาย

แค่ครั้งแรก—

เรานั่งอยู่กับมัน

โดยไม่มีใครเดินหนี

⸻

วันรุ่งขึ้น

มีข้อตกลงใหม่

ต้นเขียนลง Notes

จริงจังมาก

กฎการอยู่ร่วมกันฉบับ 0.1

ผมอ่าน

“มึงทำจริง?”

“ครับ”

“ประสาท”

“ข้อหนึ่ง”

มันอ่าน

“ถุงเท้าต้องลงตะกร้า”

“ดี”

“ข้อสอง แก้วน้ำล้างก่อนนอน”

“ดี”

“ข้อสาม พี่นนท์ห้ามย้ายของโดยไม่ถามเจ้าของ”

ผมหยุด

“ทุกอย่าง?”

“ครับ”

“ถ้าขยะ?”

“ขยะทิ้งได้”

“อาหารเสีย?”

“ถาม”

“ต้น”

“ถาม”

ผมถอนหายใจ

“เออ”

ต้นยิ้ม

“ข้อสี่ ถ้ามีใครไม่พอใจ ห้ามตอบว่าเปล่า”

“เห็นด้วย”

“ข้อห้า ห้ามใช้คำว่า ‘กลับบ้าน’ เป็นอาวุธเวลาทะเลาะ”

ผมหยุด

ก่อนพยักหน้า

“เออ”

ต้นมองผม

“ข้อหก…”

“อะไร”

“ถ้าทะเลาะกัน ห้ามนอนหันหลังให้กัน”

ผมหัวเราะ

“บังคับท่านอน?”

“เมื่อคืนทรมาน”

“กูก็เหมือนกัน”

ต้นยิ้ม

“งั้นผ่าน”

“ข้อเจ็ดล่ะ”

มันมองโทรศัพท์

“ยังไม่มี”

ผมคิด

ก่อนพูด

“มี”

“อะไร”

“ห้ามใช้คำว่าห้องมึง ห้องกู”

ต้นชะงัก

ผมเองก็เพิ่งคิด

“ถ้ากูอยู่ตรงนี้บ่อยขนาดนี้…”

ผมหยุด

“กูก็อยากรู้สึกว่ากูมีที่อยู่บ้าง”

ต้นมองผม

“พี่หมายถึง…”

“ไม่ได้หมายถึงย้าย”

ผมรีบพูด

มันหัวเราะ

“รู้”

“แต่…”

ผมมองรอบห้อง

“ถ้ามึงโอเค”

“โอเค”

ตอบทันที

“ยังไม่ได้พูด”

“ก็โอเค”

ผมหัวเราะ

“งั้น…”

ผมคิด

“เรียกห้องเรา?”

ต้นนิ่ง

ตาเริ่มแดง

“มึงอย่าร้อง”

“ยังไม่ได้ร้อง”

“หน้าไปแล้ว”

ต้นหัวเราะ

ก่อนพิมพ์ลง Notes

7. ที่นี่คือ “ห้องเรา”

ผมมอง

ใจเต้นแปลก ๆ

มันหันหน้าจอให้

“Approved?”

ผมพยักหน้า

“Approved”

⸻

เรื่องถุงเท้าดีขึ้น

ประมาณสามวัน

วันที่สี่—

ผมเจอหนึ่งคู่ข้างโซฟา

“ต้น”

เสียงจากห้องนอน

“ครับ!”

“ถุงเท้า”

เงียบ

แล้วเสียงตอบ

“Known Issue ครับ!”

ผมหัวเราะ

“แก้ Sprint นี้!”

“ครับ Manager!”

ผมกำลังจะเก็บเอง

แต่หยุด

จำกฎ

ปล่อยไว้

ไม่ถึงนาทีต้นวิ่งออกมา

หยิบ

เอาลงตะกร้า

แล้วหอมแก้มผมเร็ว ๆ

“Reward”

ผมชะงัก

“ใครให้มึงหอม”

“นี่ห้องเรา”

“เกี่ยวอะไร”

“จับได้”

“กฎบริษัทไม่เกี่ยวที่นี่”

“ถูกต้อง”

มันจะเข้ามาอีก

ผมเอามือดันหน้า

“ไปอาบน้ำ”

“ครับ”

ต้นเดินไป

ผมมองตาม

ยิ้ม

⸻

ผมเริ่มเข้าใจว่า—

การอยู่ด้วยกันไม่ได้หมายถึง

คนหนึ่งต้องเปลี่ยนเป็นอีกคน

ต้นอาจไม่มีวันเก็บของเร็วเท่าผม

ผมอาจไม่มีวันปล่อยของวางเกะกะได้เท่ามัน

ต้นอาจชอบเปิดทีวีทิ้ง

ผมอาจบ่นค่าไฟ

ผมชอบวางแผน

ต้นชอบคิดเดี๋ยวนั้น

ผมอยากแก้ปัญหาทันที

ต้นบางครั้งแค่อยากให้ฟัง

ไม่มีใครผิด

แค่ไม่เหมือน

และบางที—

การรักใครสักคนไม่ได้แปลว่า

ทำให้อีกคนใช้ชีวิตแบบเดียวกับเรา

มันคือการหาพื้นที่ตรงกลาง

ที่ถุงเท้าของมันอาจยังวางผิดที่บ้าง

และผมอาจยังถอนหายใจบ้าง

แต่ไม่มีใครต้องกลัวว่า

เพราะเรื่องเล็ก ๆ พวกนั้น—

อีกคนจะเดินออกจากประตูไป

⸻

เย็นวันศุกร์

ผมกลับบ้านตัวเอง

ต้องเอาของ

ต้นไม่ได้มา

มันมีนัดกับเพื่อน

ผมเปิดประตู

ห้องเงียบ

เดินเข้าไป

ทุกอย่างอยู่ที่เดิม

เรียบร้อย

สะอาด

ไม่มีถุงเท้า

ไม่มีแก้ว

ไม่มีเสียงเกม

ไม่มีคนถามว่า

กินอะไร

ผมนั่งปลายเตียง

แปลก

บ้านตัวเองแท้ ๆ

แต่รู้สึกเหมือนมาค้าง

ผมหัวเราะ

โทรศัพท์สั่น

ต้นส่งรูปโต๊ะอาหาร

เพื่อนมันสี่ห้าคน

ต้น: ถึงบ้านยัง

ผมตอบ

นนท์: ถึงแล้ว

ต้น: กินข้าวด้วย

นนท์: รู้

ต้น: อย่านอนดึก

นนท์: มึงแม่กูเหรอ

ต้น: แฟนครับ

ผมยิ้ม

แล้วมองห้อง

พิมพ์

นนท์: พรุ่งนี้กลับกี่โมง

ต้นตอบ

ต้น: ประมาณบ่าย

ต้น: ทำไม

นิ้วผมหยุด

คำที่กำลังจะพิมพ์คือ

จะไปหา

แต่ไม่รู้ทำไม—

ผมเปลี่ยน

นนท์: กูจะกลับห้อง

ส่ง

ต้นอ่าน

สามจุดขึ้น

ต้น: ห้องไหน

ผมหัวเราะ

ไอ้เหี้ย

ตั้งใจถามแน่

ผมตอบ

นนท์: ห้องเรา

เงียบ

นานกว่าปกติ

ก่อนข้อความมา

ต้น: ครับ

แล้วอีกข้อความ

ต้น: กลับบ้านนะ

ผมมองคำว่า บ้าน

คราวนี้—

มันไม่ได้หมายถึงบ้านของผม

หรือคอนโดของต้น

แต่มันหมายถึงสถานที่ที่มีแปรงสีฟันสองอัน

มีถุงเท้าวางผิดที่เป็นบางวัน

มีแก้วน้ำที่บางครั้งยังไม่ได้ล้าง

มีเสื้อของผมอยู่ครึ่งตู้

มีต้น

และมีพื้นที่ที่เรากำลังหัดใช้ร่วมกัน

ผมตอบ

นนท์: อือ

แล้วอีกข้อความหนึ่ง

นนท์: พรุ่งนี้เจอกันที่บ้าน

ส่ง

ครั้งนี้ต้นไม่ตอบเป็นข้อความ

มันโทรมาเลย

ผมรับ

“อะไร”

เสียงต้นหัวเราะอยู่ปลายสาย

“เปล่า”

“แล้วโทรทำไม”

“อยากได้ยิน”

“ได้ยินอะไร”

“พี่พูดอีกที”

ผมรู้ทันที

“ไม่”

“พี่”

“ไม่”

“นะ”

“ต้น”

“ครับ”

ผมหัวเราะ

ก่อนยอม

“พรุ่งนี้เจอกันที่บ้าน”

ปลายสายเงียบ

“ต้น?”

เสียงมันกลับมาเบากว่าเดิม

“ครับ”

“ร้อง?”

“เปล่า”

“โกหก”

ต้นหัวเราะ

“นิดหนึ่ง”

ผมส่ายหน้า

“ไอ้เด็กขี้แย”

“ก็พี่พูดเอง”

“เออ”

“พี่”

“อะไรอีก”

“รักนะ”

ผมหยุด

คำนี้มันพูดหลายครั้งแล้ว

แต่ผม—

ยังไม่เคยตอบกลับด้วยคำเดียวกันตรง ๆ

ผมรู้ตัว

ต้นก็คงรู้

ปลายสายเงียบ

มันไม่ได้ทวง

ไม่ถาม

ไม่บังคับ

เหมือนทุกครั้ง

“อือ”

ผมตอบ

แล้วรู้ทันทีว่า—

ไม่พอ

“ต้น”

“ครับ”

ผมหายใจเข้า

“กูก็รักมึง”

เงียบ

ผมได้ยินเสียงคนรอบมัน

เสียงร้าน

เสียงเพื่อน

แต่ต้นไม่พูด

“ได้ยินไหม”

“ได้ยิน”

เสียงมันสั่น

ผมหัวเราะ

“มึงจะร้องอีก?”

“พี่แม่ง…”

“อะไร”

“พูดตอนผมอยู่กับเพื่อนทำไม”

“มึงถามเอง”

“เดี๋ยวเขาเห็น”

“ก็วาง”

“ไม่วาง”

ผมหัวเราะ

“ตามใจ”

ต้นเงียบไปนิดหนึ่ง

ก่อนพูด

“พูดอีกได้ไหม”

“ฝันไปเถอะ”

“พี่”

“ครั้งเดียวพอ”

“งก”

“ไปหาเพื่อน”

“ครับ”

ก่อนวาง—

ต้นพูดเบา ๆ

“รักพี่นะ”

คราวนี้ผมตอบง่ายขึ้น

“เออ”

หยุด

แล้วแก้

“รักเหมือนกัน”

ผมวางสายก่อน

เพราะเขิน

นั่งอยู่คนเดียวในบ้านตัวเอง

แต่ยิ้มเหมือนคนบ้า

⸻

ผมคิดว่าปัญหาของเราครั้งนี้จบแล้ว

และในระดับหนึ่ง—

มันก็จบ

เราเรียนรู้ว่าจะทะเลาะยังไง

โดยไม่ทำให้อีกคนกลัวว่าจะถูกทิ้ง

เรียนรู้ว่าการขอโทษไม่ใช่การแพ้

และการยอมไม่ใช่ความรักเสมอไป

แต่สิ่งที่ผมยังไม่รู้ในตอนนั้นคือ—

วันจันทร์ถัดมา

ปัญหาที่รอเราอยู่

ไม่ใช่ถุงเท้า

ไม่ใช่ห้อง

ไม่ใช่ครอบครัว

และไม่ใช่เรื่องว่าใครต้องปรับเข้าหาใคร

มันเริ่มจาก Mail ฉบับหนึ่ง

ที่เข้ากล่องของต้นตอน 10:23

ต้นอ่านมัน

แล้วปิดหน้าจอทันทีตอนผมเดินผ่าน

ผมเห็นแค่หัวข้อไม่กี่คำ—

Interview Result & Employment Offer

และชื่อบริษัท

ที่ไม่ใช่บริษัทของเรา

ตอนนั้นผมยังไม่รู้ว่า

ตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมา—

ในขณะที่เรากำลังค่อย ๆ เรียกคอนโดของต้นว่า

บ้านเรา

ต้นกำลังมีโอกาสได้งานใหม่

เงินเดือนมากกว่าเดิม

ตำแหน่งสูงกว่าเดิม

และที่สำคัญ—

สำนักงานแห่งใหม่

อยู่ไกลจากที่นี่เกือบสองร้อยกิโลเมตร

ส่วนสิ่งที่ทำให้ผมเจ็บที่สุดในวินาทีนั้น

ไม่ใช่เรื่องที่ต้นอาจจะไป

แต่คือ—

มันยังไม่ได้บอกผมเลย

nuangnut1996

สนุกมากครับ

abc55

อยู่ด้วยกัน ทะเลาะกันบ้าง พอเป็นสีสัน
แต่ดีที่ยังรักกันดีอยู่ 55555

Nestle

โอ้ยยยยยยย หวานขมปนกันไป ขอบคุณนะครับ

Nukinho

ก็ค่อยเริ่มเรียนรู้กันไปเรื่อย ๆ

thai_boys

ขอบคุณมากๆนะครับ

nattiekung

อ่านจนจบ