คืนหนึ่ง

Osiriszz

แสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ส่องกระทบใบหน้าที่ซีดเซียวของ แทน ในห้องพักชั้นห้าของอพาร์ตเมนต์เก่า เสียงนาฬิกาแขวนผนังดังติ๊กต็อกท่ามกลางความเงียบสงัดของตีสองครึ่ง ความเหนื่อยล้าจากการโหมงานหนักทำให้เปลือกตาของเขาหนักอึ้งจนแทบจะปิดลงให้ได้

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งแผ่วเบา แทนขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ดึกดื่นป่านนี้แล้วใครจะมาเคาะห้อง เขาลุกขึ้นเดินไปที่ประตูโดยไม่ได้มองช่องตาแมว แล้วบิดลูกบิดเปิดออก

ความว่างเปล่าต้อนรับเขา... ทางเดินยาวเหยียดไร้ผู้คน มีเพียงแสงไฟนีออนสีส้มกระพริบสลัวๆ แทนส่ายหัวด้วยความง่วงงุน คิดว่าตัวเองคงหูแว่วไปเอง จึงปิดประตูแล้วเดินกลับมานั่งหน้าจอคอมพิวเตอร์ตามเดิม

ผ่านไปไม่ถึงสิบนาที...

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...

เสียงเคาะดังขึ้นอีกครั้ง รูปแบบเดิมเป๊ะๆ ครั้งนี้แทนเริ่มหงุดหงิด เขาลุกพรวดพราดกระชากประตูเปิดออกกว้างตั้งใจจะต่อว่าคนที่มาแกล้งดึกๆ ดื่นๆ แต่สายตาก็ต้องปะทะกับความว่างเปล่าเช่นเคย ไม่มีใครอยู่ตรงนั้นเลยแม้แต่เงา

ทันใดนั้น ความเย็นยะเยือกแปลกประหลาดก็พัดผ่านหลังคอของเขา พร้อมกับกลิ่นอัปชื้นของดินและฝนที่ลอยคละคลุ้งในห้องแอร์ที่ปิดสนิท แทนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นรัวด้วยความกลัวที่เริ่มกัดกินความสงสัย

เขาก้มลงมองที่พื้นหน้าห้อง... และหัวใจก็แทบหยุดเต้น

รอยเท้าเปียกน้ำขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยโคลนสีดำ ปรากฏขึ้นทีละรอย... ทีละรอย... จากสุดทางเดินมืดมิด ค่อยๆ เดินตรงเข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องของเขาพอดี

และก่อนที่แทนจะทันได้ถอยหนี เสียงกระซิบแหบพร่าเย็นเยียบก็ดังขึ้นข้างใบหูจากความว่างเปล่าด้านหลัง

"เปิดประตูให้ฉัน... เข้าไปหน่อย..."